[นิยายแปล] Murasakiiro no Qualia - 紫色のクオリア ตอนที่ 8 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Murasakiiro no Qualia - 紫色のクオリア

Ch.8 - ความสามารถของมาริ


 

บทที่ 7 : ความสามารถของมาริ

 

       ขอโทษที่ต้องย้ำกันบ่อยๆ แต่ มาริ ยูคาริ เห็นมนุษย์เป็นหุ่นยนต์...

 

       ฉันก็เลยไม่เเปลกใจเท่าไหร่ถ้าหากเธอจะเป็นคนรักหุ่นยนต์ เธอชอบใช้เวลาว่างของเธอไปกับการต่อโมเดลพลาสติก ที่จริงแล้วเธอไม่ค่อยสนหรอกมั้งว่าจะเป็นโมเดลของอะไร หุ่นยนต์ รถถัง ปราสาท ทำด้วยพลาสติกหรือเปล่า ขอแค่เป็นโมเดลก็พอแล้ว

       บ้านของเธอเป็นบ้านเดี่ยวทรงโบราณซึ่งมีสวนดอกไม้รายล้อมอยู่รอบๆ 

       ห้องทำงาน(?)และห้องเก็บของๆเธอก็ตั้งอยู่ในสวนอีกด้วย

       ในห้องนั้นมีอุปกรณ์แล้วก็เครื่องมือแปลกๆที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย ขณะที่ในห้องเก็บของนั้นเต็มไปด้วยโมเดลที่ต่อเสร็จแล้วตั้งเรียงรายอยู่เต็มไปหมด บางชิ้นก็กลายเป็นของตกแต่งรอบๆบ้านซะงั้น

       พูดอีกอย่างก็คือ เธอคงจะมีความสุขกับการได้ต่อพวกมันมากกว่าการที่ได้แค่มองชิ้นที่ต่อเสร็จแล้ว

ยูคาริยังมีน้องชายและน้องสาวด้วยล่ะ... น้องชายชื่อ "อาโออิ" ส่วนน้องสาวชื่อ "อาคาเนะ"


บ้านนี้นี่น่ารักทุกคนเลยแฮะ...

 

       เธอเป็นที่รู้จักในพวกผู้ชายที่ชอบต่อโมเดลสมัยที่เธอยังเป็นเด็กประฐม

       ครั้งแรกที่ได้เห็นเธอต่อฉันก็แอบตกใจนิดๆเหมือนกัน...

       ...มันเป็นช่วงต้นปิดเทอมฤดูร้อน ครั้งแรกที่ฉันได้มาเที่ยวที่บ้านของยูคาริ

       สายตาของเธอที่จับจ้องไปยังกล่องโมเดลที่ตั้งสูงจนหน้ากลัวนั้นประหนึ่งดั่งนายพรานที่กำลังมองหาเหยื่อ...

 

       "เออ... มีอะไรให้ฉันช่วยไหม?"

       "หวา จริงหรอ? คีมตัดอีกอันหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะน่ะ ช่วยตัดเอาชิ้นส่วนพวกนี้ออกจากแผงให้ทีนะ"

 

       เธอพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้ฉัน

       ทุกชิ้นส่วนของตัวโมเดล จะถูกหล่อออกมาโดยที่ติดอยู่กับตัวเเผง เพราะงั้นจะต้องตัดเอาแต่ละชิ้นส่วนออกมาก่อนแล้วถึงจะเอามาประกอบกันตามคู่มือได้

       แต่ดูเหมือนว่ายูคาริจะไม่ได้ใส่ใจกับคู่มือซักเท่าไหร่...

       เดี๋ยวนะ....นั้นเธอเล่นตัดชิ้นส่วนจากหลายๆกล่องมาใส่รวมกันเลยไม่ใช่รึ?

       เธอหยิบแต่ละแผงมาแล้วตัดชิ้นส่วนออกโดยที่ชิ้นไม่สนเลยว่าชิ้นส่วนจากแต่ละตัวจะผสมกัน...

 

       "อะ กัคคุจัง  แผงนั้นมีชิ้นเล็กๆด้วยล่ะ ระวังอย่าให้หล่นหายนะ~"

       "อ อืม ...แล้วเธอทำแบบนั้นจะแยกออกหรอว่าชิ้นไหนเป็นของตัวไหนอะ?"

       "ไม่เป็นไรหรอก ไว้ใจฉันได้เลย!"

 

       พอชิ้นสุดท้ายหลุดออกจากแผง เธอก็เริ่มประกอบแต่ละชิ้นส่วนเข้าด้วยกันโดยที่ไม่ได้หันไปดูกล่องหรือคู่มือเลย....

       เธอเริ่มหยิบชิ้นส่วนออกจากกองที่ละชิ้น ก่อนจะมองมัน แล้วก็วางลงด้านข้างของเธอ เธอหยิบอีกชิ้น ก่อนจะวางลงเช่นเดียวกับชิ้นแรก... ดูเหมือนเธอกำลังต่อจิกซอว์ มากกว่าต่อโมเดลพลาสติกซะอีก

 

       ไม่นานนัก... แต่ละชิ้นส่วนเริ่มกลายเป็นรูปเป็นร่าง  ถ้ามองผ่านๆอาจจะคิดว่าเธอแค่สุ่มหยิบออกมา แต่ความจริงแล้วเธอค่อยๆหยิบชิ้นส่วนที่กองรวมกันอยู่มาจัดเป็นกลุ่มๆ พอชิ้นส่วนถูกแยกเป็นกลุ่มๆแล้วเธอก็เริ่มต่อพวกมันแต่ละชิ้นเข้าด้วยกัน ความเร็วในการต่อของเธอนั้นทำให้ฉันแทบหยุดหายใจเลยทีเดียว

       ไม่ถึงยี่สิบนาทีหลังจากที่ชิ้นแรกเสร็จ ชิ้นที่สอง และ ชิ้นสุดท้ายก็ตามมาติดๆ 

       ถึงเธอจะใช้เวลาไม่นานแต่เธอก็ต่อทุกชิ้นส่วนอย่างระมัดระวัง 

       เธอใช้กาวกับกระดาษทรายค่อยๆตกแต่งชิ้นส่วนที่แกะออกมาจากอันที่ต่อเสร็จแล้วทีละชิ้นอย่างปราณีต

       เธอดูคล่องแคล่วมากจนฉันอดสงสัยไม่ได้...


       "เธอเคยต่อหุ่นแต่ล่ะแบบมาก่อนรึเปล่า?"

       "อืมม.."

 

       ยูคาริมองไปที่กล่องข้างๆเธอ โดยที่มือยังคงไม่หยุด

 

       "ฉันเคยต่อมาหลายแบบละนะ แต่โมเดลพวกนี้พึ่งออกมาได้ไม่นาน ฉันก็พึ่งได้ต่อเป็นครั้งแรกนี่แหละ"

       "เธอไม่เคยต่อพวกมันมาก่อน ..แล้วเธอรู้ได้ไงว่าชิ้นไหนอยู่ตรงไหนล่ะ"

       "อืมม ถ้าเธอดูที่กล่องเธอก็จะเห็นแบบที่ต่อเสร็จแล้ว.. เออ คือ ...ฉันหมายถึง โมเดลแต่ละตัวถูกออกแบบมาไม่เหมือนกันใช่ไหมล่ะ แบบตัวนี้มีปีกที่ด้านหลังก็เพราะเขาบินได้ล่ะ.. ส่วนข้อต่อกับช่วงล่างของตัวนั้น ออกแบบมาเพราะเขาวิ่งเร็วล่ะ อืมม หรือบางที.. โล่ กับเกราะของตัวนั้น ดูเหมือนสิงโตใช่ไหมล่ะ ถ้าเธอรู้ธีมของพวกเขาเธอละก็ จะแบบไหนก็ต่อได้ง่ายๆเลยล่ะ"

       "อ อืม ก็จริงล่ะมั้งนะ....แต่เธอก็ยังสุดยอดอยู่ดีนั้นแหละ"

 

       เธอพูดราวกับว่ามันเป็นอะไรที่ง่ายๆ แต่ฉันก็สงสัยนะว่าคนอื่นที่ต่อกันเขาคิดแบบนี่กันรึเปล่า?

 

       "ครั้งแรกๆฉันก็ต่อไม่เป็นหรอก ฉันต้องขอเทียบกับของคนที่ต่อเสร็จเเล้วมาเป็นตัวอย่าง... หรือบางครั้งหุ่นบางตัวก็ไม่มีธีมที่จะเอาไว้สังเกตุเลย แต่พอได้ต่อหลายๆครั้งเข้า ครั้งต่อไปก็จะง่ายขึ้น ฉันคิดว่ามันเป็นประสบการณ์น่ะนะ"

       ...อืมม ถ้าพูดถึงประสปการณ์
       คงไม่มีใครเทียบยูคาริได้แน่ๆ ...ก็เธอเห็นมันทุกวันเลยนี่หน่า...

 

       "แต่มันก็สุดยอดจริงๆนั่นแหละนะ เธออยากทำอาชีพด้านนี้เหรอ?"

       "หวา นั่นสินะ... ถ้าได้เป็นนักออกแบบโมเดลก็ดีสิน่า..."

 

       ฉันเชื่อว่าดวงตาสีม่วงคู่นั้นจะช่วยให้ความฝันเธอเป็นจริง...

       ด้วยเหตุผลบางอย่าง พอได้คิดแบบนี่เเล้วมันทำให้ฉันมีความสุขไปด้วยจริงๆ 

       ใช่...อย่างน้อยนี่คงจะทำให้เธอมีความสุข


       "แต่ถ้าฉันอยากเป็นนักออกแบบโมเดล ฉันคงต้องพยามชินกับอนิเมะให้มากกว่านี้แล้วล่ะ..."

       "นั้นสินะ... เดี๋ยวนะ  เธอชอบหุ่นยนต์...แต่ไม่ชอบตัวอนิเมะหรอ?"

       ".....เมะหุ่นยนต์ มัน โหดร้าย..."

       "อ้าว.. แต่ เขาทำมาให้เด็กดูได้ไม่ใช่หรอ?"

       "ยังไงมันก็โหดร้ายอยู่ดีนั้นแหละ..."

       ยูคาริมองไปที่กล่องโมเดล ...บนนั้นมีหุ่นที่ดูน่าเกรงขามมีปีกราวกับเทวดา ยืนโพสท่าอยู่... เขาถือแท่งเรืองแสง ...ดาบ?
ท่ามกลางสนามรบที่เต็มไปด้วยเศษซากหุ่นยนต์

       ...พวกที่โดยทำลายคงเป็นตัวร้ายสินะ

       ถึงจะเป็นแค่ภาพวาดก็เถอะ แต่สำหรับเธอเเล้ว...


       "อ่า... คือ... ต่อให้ฉันบ้างสิ..."

       "...จริงหรอ!!! ใว้คราวหน้าเราไปเลือกด้วยกันนะ  ...อ๊ะ จริงสิ! ฉันเห็นตัวเหมาะๆกับเธอด้วยล่ะ!"

 


       เธอรักหุ่นยนต์...


       ถ้าเธอคนนี้ต่อให้ละก็ ...จะให้ฉันไม่ดีใจได้ไงล่ะ




NEKOPOST.NET