[นิยายแปล] Murasakiiro no Qualia - 紫色のクオリア ตอนที่ 3 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Murasakiiro no Qualia - 紫色のクオリア

Ch.3 - มาริ...น่ารัก


 

บทที่ 2 : มาริ...น่ารัก


       เธอตัวเตี้ยไปหน่อย ถึงจะยืนตัวตรง หัวของเธอก็ยังไม่แตะถึงคางของชั้น


       ...ความสูงชั้นก็พอๆกับคนทั่วไปล่ะนะ


       อาจจะเพราะทรงผมที่เป็นธรรมชาติของเจ้าตัวทำให้เธอดูราวกับสัตว์ตัวน้อยๆ
       

       ผมลอนของเธอดูยาว พอสะท้อนกับเเสงก็จะส่องประกายระยิบระยับยังกับกับคลื่นในทะเลเลยทีเดียว


       ความน่ารักของเธอไม่ได้เพียงเเค่ที่ผมอย่างเดียว


       ใบหน้าของเธอยังสวยอีกด้วย


       สำหรับเธอเเล้วคนอื่นๆนั้นดูเหมือนหุ่นยนต์ เเต่สำหรับชั้นเเล้วเธอนั้นดูราวกับตุ๊กตา ไม่ใช่ตุ๊กตาที่หาซื้อได้ทั่วไปหรอกนะ แต่เป็นตุ๊กตาสั่งทำพิเศษ      

       ที่ชั้นพูดว่าเธอดูเหมือนตุ๊กตานั้นหมายถึงใบหน้าของเธอ

 

       ...ไม่ใช่ว่าเจ้าตัวเป็นคนไร้อารมณ์หรอกนะ เพียงแค่การแสดงออกทางสีหน้าของเธอเด่นมากเมื่อเทียบกับคนอื่นๆที่ชั้นรู้จัก

       ใบหน้าของเธอนั้นมักเปลี่ยนตามอารมณ์อย่างรวดเร็ว ชั้นพูดได้เลยว่าต่อให้จ้องทั้งวันก็ไม่เบื่อ

       มองๆดูเเล้วเธอดูเหมือนเด็กน้อยไร้เดียงสามากกว่าหญิงสาว แต่นั้นก็ไม่น่าแปลกใจหรอกนะ เพราะพวกเรายังเรียนอยู่ชั้นมัธยมต้นกันอยู่เลย    

       สำหรับคนยิ้มยากอย่างชั้นที่มักจะหน้าบึ้งตึงอยู่ตลอดเวลา ความสามารถในการแสดงออกด้วยใบหน้าของเธอนั้นก็ทำให้ชั้นแอบอิจฉาอยู่บ่อยๆ
       ถึงอย่างนั้น กับคนที่มีดวงตาพิเศษอย่างเช่นเธอ... คนแบบฉันนี้มีให้เห็นเกลื่อนเลยล่ะ

 

       "กัคคุจังละก็ เอาแต่พูดแบบนี้ ...แต่ชั้นคิดว่าชั้นคล้ายเธอนะ หน้าของกัคคุจังนิ่งมากเลยละ แล้วก็นะดูเหมือนว่าถึงเธอจะอยูในที่ที่มีกัมมันตภาพรังสีเธอก็ไม่น่าจะเป็นอะไรเลยด้วยนะ..."

       "ถ้าใครก็ไม่รู้มาพูดกับชั้นแบบนี้ ชั้นว่าเขาคนนั้นคงโกรธชั้นอยู่แน่ๆเลย"

       "หวาๆๆ นั้นไม่ใช่.......กัคคุจังเข้าใจผิดแล้ว....เออ คือ ชั้นหมายถึง..."

 

       ชั้นกลั้นหัวเราะขณะที่มองเธอ 
       ให้คนสิบคนไปเรียกเพื่อนมาอีกสักร้อยคน เชื่อเลยว่าทุกคนจะต้องพูดเหมือนกับชั้น  

       แต่ก็นะ ในตอนแรกชั้นเองก็ไม่รู้หรอกว่าทำไมเจ้าตัวถึงได้มองข้ามความน่ารักของตัวเองไปซะได้

       เธอไม่ได้ถ่อมตนหรือเสแสร้งแม้แต่อย่างเดียว เจ้าตัวไม่ได้รับรู้เลยว่าเธอนั้นน่ารักแค่ไหน
ยังไงก็เถอะ พอได้เห็นนัยตาคู่นั้นของเธอ ชั้นก็มั่นใจเลยว่าคงไม่มีเด็กคนไหนน่ารักไปมากกว่าเธอแล้วหละ

       ในเมื่อเธอมองเห็นคนอื่นเป็นหุ่นยนต์เพราะงั้นในมุมมองของเธอ "มนุษย์ปกติ" จึงเป็นสิ่งที่เธอได้รับรู้ผ่านการมองตัวเธอเองในกระจก และภาพวาดมนุษย์ ดูเหมือนว่าไม่ว่ารูปวาดจะห่วยแค่ไหนแต่ถ้ามันคือรูปของมนุษย์ เธอก็จะเห็นเป็นมนุษย์ ในทางกลับกัน รูปถ่ายของมนุษย์ถึงจะเบลอแค่ไหน เธอก็จะเห็นเป็นหุ่นยนต์อยู่ดี      

       การรับรู้ทางความงามของคนๆหนึ่งเกิดจาก สภาพแวดล้อมและประสบการชีวิตของคนๆนั้น และมักจะผันแปรผ่านการรับรู้สิ่งใหม่ๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิต    

       เหมือนกับความสวยของคนในยุคปัจจุบันซึ่งแตกต่างไปจากสมัยเฮอัน [TL : ช่วง ค.ศ. 794 - ค.ศ. 1185]

       มาตรฐานความงามที่ยูคาริรับรู้แตกต่างจากพวกเราโดยสิ้นเชิง ถึงแม้เราจะบอกว่าเธอสวย... น่ารัก สำหรับเธอแล้วการกระทำแบบนี้มีแต่จะทำให้เธอดูแปลกแยกเข้าไปอีก  

       เธอเกิดมาโดยมีแต่หุ่นยนต์ห้อมล้อม นี่จึงเป็นอีกข้อเท็จจริงสำหรับเธอที่ว่า เธอมีผมธรรมดา หน้าตาธรรมดา

       เธอไม่คิดเลยว่าเธอนั้นน่ารัก และเธอก็ได้แต่หวังว่า เธอจะสามารถกลายเป็นหุ่นยนต์เหมือนเช่นเดียวกับทุกคน

 

       ...และนั้นคือเหตุผล

 

       ".....กัคคุจัง"

 

       ใช่.. นี่หละ คือเหตุผลว่าทำไมทุกครั้งที่ชั้นมีโอกาศ เช่น เมื่อเราอยู่กันสองต่อสอง ชั้นจะกอดเธอเสมอ ชั้นที่ชอบทำหน้าเบื่อโลก ...มากอดเด็กแบบนี่แล้วดูไม่เข้าเลยจริงๆนั่นแหละ แต่เพราะว่าชั้นไม่สามารถพูดมันออกมาได้ เพราะชั้นไม่อาจเเสดงความรู้สึกให้เธอได้ ชั้นคงไม่มีโอกาศที่จะสารภาพสิ่งที่เห็นผ่านตาของชั้น แต่ถึงมันจะส่งไปไม่ถึงเธอ อย่างน้อยที่สุดชั้นก็อยากให้เธอเข้าใจ
ถ้ามันไม่ใช่ที่สาธารณะ เเม้ว่ามันจะน่าอายชั้นก็อยากจะบอกเธอทุกครั้งที่มีโอกาศ

 

       "ชั้้นหนะคิดว่าเธอน่ารักจริงๆ ไม่ว่าเธอจะคิดยังไง อย่างน้อย ชั้นพูดได้เลยว่าเธอหนะ น่ารักสำหรับชั้นนะ"

       "บ..บะ..เเบบนั้นมันน่าอายนะ"

 

       ยูคาริทำท่าเขินพร้อมกับเบือนหน้าหนี ชั้นคิดว่าเธอทั้งเขินเเละมีความสุข เเต่ชั้นก็รู้ดีว่าเธอนั้นไม่อาจเข้าใจในสิ่งที่ชั้นพูดไป
ชั้นไม่เพียงแต่บอกเธอ ชั้นอยากจะกอดเธอ และภาวนา

 

       ...ได้โปรดเถอะ

 

       ได้โปรด... เข้าใจความรู้สึกของชั้นทีเถอะ...

       ได้โปรด... เชื่อมั้นในตัวเองอีกซักนิดเถอะ...

 

       ดูเหมือน เจ้าตัวจะไม่ใส่ใจในรูปลักษณ์ภายนอก เธอไม่สนใจความสวยงานของเสื้อผ้าที่เธอสวมใส เพราะถ้าหากเมื่อใดเธอสนใจเเล้วละก็ เธอจะลงเอยที่ชุดคอสเพลย์หุ่นยุนต์ทุกครั้ง  

       เเต่ถึงกระนั้นเธอก็ใส่ใจในความสะอาดของชุดที่เธอสวมใส่มากเลยทีเดียว

 

       เธอไม่เชื่อว่ามนุษย์ลอยน้ำได้ เธอกลัวว่าหากตัวเธอรั่วน้ำจะไหลเข้าไปในตัวเธอได้ เธอไม่กล้าที่ลงอ่างอาบน้ำคนเดียว วันไหนที่เธออยู่บ้านคนเดียวเธอจะอาบน้ำโดนใช้ฝักบัวตลอด 

 

       "ทำไมทุกคนถึงไม่กลัวน้ำเลยหละ? ตัวเธอก็ดูน่าจะหนักนะ...เเล้วก็ ...หวา  ช-ชั้นไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะ กัคคุจัง ...โกรธชั้นไหมนะ..."

 

       ชั้นไม่ได้โกรธหรอกนะ คิดว่าชั้นรู้จักเธอมานานเเค่ไหนเเล้วล่ะ?

       เเต่ท่าทางลนลานของเธอนั้นทำให้ชั้นเผลอนึกถึงสัตว์ตัวน้อยๆขึ้นมาอีก รู้ตัวอีกทีชั้นก็เผลอจ้องเธออีกเเล้ว 

 

       "ชั้นไม่ได้หมายความอย่างนั้น จริงๆนะ ชั้นไม่ได้หมายความว่าเธอน้ำหนักมาก หรืออะไรนะ เเต่ชั้นคิดว่ามันน่าจะเป็นเเบบ...หวา ไม่ใช่นะ ยังไงเธอก็ดูไม่อ้วนจริงๆนั้นเเหละ  อืมม....หวาา  ท-ทำยังไงดี..."

 

 

เเต่เเบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน ...ถึงเธอจะยังไม่เข้าใจมันเลยก็เถอะ




NEKOPOST.NET