Twisted World : อลวนหลุดโลกแฟนตาซี ตอนที่ 6 | Nekopost.net 
NEKOPOST

Twisted World : อลวนหลุดโลกแฟนตาซี

Ch.6 - ผัก VS หนู (1)


ตอนที่ 6 "ผัก VS หนู (1)"

 

[ ฟู่... ฟู่ววว ]

[ ..... ]

 

เจ้ากบ... เอ่อ... หนูตรงหน้าชั้นยังคงส่งเสียงขู่ต่อไป

แม้ว่าชั้นจะไม่ได้แสดงท่าทีคุกคามใดๆออกไปเลยก็ตาม

นี่แกไปกินรังแตนที่ไหนมาฮะ?

ว่างมากนักเหรอถึงมานั่งขู่ผักแบบชั้นเนี่ย!!!

ชั้นมันก็แค่ต้นไม้ต้นเล็กๆที่เพิ่งออกมาลืมตาดูโลกได้ไม่ถึงชั่วโมงเลยนะเฟ้ยยย!!!

 

ชั้นพยายามไม่ทำอะไรที่น่าจะเป็นหารคุกคามเจ้าหนูตรงหน้า

ทว่าดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมรามือง่ายๆ

เพราะมันค่อยๆกระโดดหยองๆเข้ามาหาชั้นที่ยังคงนั่งอยู่เฉยๆในหลุม

...ว่าแต่แกเป็นกบจริงๆใช่มั้ยเนี่ย?

ก็แกดันกระโดดแทนการวิ่งอ้ะ!!!

 

จะว่าไปสกิลตรวจสอบ Lv.1 นี่มันจะแสดงผลตามที่ชั้นเข้าใจสินะ?

แล้วถ้าชั้นคิดว่ามันคือกบแล้วตรวจสอบอีกทีมันจะกลายเป็นกบมั้ยหว่า?

ว่าแล้วก็ลองดูเลยละกัน 'ตรวจสอบ'!

 

{หนู}

 

...ดูเหมือนสิ่งที่ตรวจสอบไปแล้วเป็นยังไงก็จะยังเป็นแบบนั้นไม่เปลี่ยนแปลงแฮะ?

เอาเถอะ ยังไงซะหน้าตามันก็เหมือนหนู เรียกว่าหนูไปก็คงไม่เป็นไรมั้ง

 

[ เพียะ!!! / กี้!?! ]

 

โอ้ยยยย!!! เจ็บๆๆๆ!!!

เจ้าหนูตรงหน้าตวัดลิ้นฟาดใส่ชั้นจนชั้นเผลอร้องออกมาด้วยความเจ็บ

...ว่าแต่นั้นเสียงร้องของชั้นเหรอ? น่าเกลียดพิลึก!

แถมนี่แกใช้ลิ้นโจมตี???

แกเป็นกบจริงๆด้วยแหละ!!!

 

[ เพียะ!!! ]

 

อะจ๊ากกกก!!!

เจ้ากบใช้ลิ้นฟาดชั้นเป็นหนที่สอง

นี่แกน่ะ เห็นคนเค้าไม่สู้นี่เอาใหญ่เลยนะ!!!

 

อะไรนะคะ? ถามว่าชั้นจะสู้มั้ยน่ะเหรอ?

ผักที่ไหนมันจะไปตบตีรบรากับคนอื่นได้ล่ะ!!!

งานนี้ขอเผ่นก่อนละค่าาา!!!

 

[ แซ่กๆๆ ]

 

ชั้นรีบปีนข้ามศพของชายเคราะห์ร้ายและปีนข้ามไปอีกฝั่งอย่างทุลักทุเล

แต่อย่างน้อยในตอนนี้ชั้นก็อยู่สูงพอสมควร

เจ้ากบนั่นน่าจะต้องใช้เวลาสักหน่อยถึงจะตามชั้นทันละนะ

 

[ ตุบ ]

 

หลังจากปีนข้ามไปอีกฝั่งหนึ่งแล้วชั้นก็ตั้งใจจะใส่เกียร์หมาโกยในทันที

ถ้าไม่ติดว่ามีเงาสีดำลอยผ่านหัวชั้นไปซะก่อน

 

[ ตุบ! ]

[ จี๊ดๆๆ ]

 

เฮ้ยยยย!!!

ชั้นต้องพยายามปีนข้ามมาแบบทุลักทุเลแต่แกเล่นโดดข้ามมาง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ?

ไม่ยุติธรรมนี่!!!

 

[ ควับ! / วูบ... ]

 

ชั้นก้มตัวหลบลิ้นที่ตวัดใส่ได้อย่างฉิวเฉียด

โอย หัวใจจะวาย... นี่แกจะหยุดโจมตีแล้วมาหาข้อยุติแบบสันติอหิงสาจะได้มั้ย?

 

[ ควับ! / เพียะ! ]

 

อีกครั้งที่ชั้นขยับหลบแส้ลิ้นที่ตวัดเข้าใส่อย่างไร้ความปราณี

อันที่จริงมันเหมือนว่าชั้นล้มลงไปซะมากกว่า

เพราะขาที่เป็นเหมือนรากไม้ของชั้นนั้นยืนได้ไม่ค่อยมั่นคงนัก

พอคิดว่าจะขยับไปทางนั้นทางนี้แล้วจู่ๆชั้นก็ล้มลงมันซะดื้อๆ

ว่าแต่... นี่แกแค้นอะไรชั้นนักหนา(วะ)คะเนี่ย!?!

 

ไม่ไหวๆ โดนฟาดแต่ละทีนี่มันเจ็บนะ

แถมจะหนีก็ไม่ได้อีกเพราะเจ้ากบนี่มันดันเร็วกว่าชั้น

เรื่องวิ่งหนีน่ะตัดไปได้เลย...

งั้นจะสู้? ม่ายยย ช้านนนน ม่ายยยย สู้ววววว!!!

 

คุณอาจจะคิดว่าการเอาชนะหนูนี่มันเป้นเรื่องง่ายๆสำหรับชั้น

เพราะแค่ส่งเสียงกรี้ดไปสักที ขี้คร้านเจ้าหนูนี่จะเปิดตูดแน่บแทบไม่ทัน

หรือเผลอๆมันอาจจะเดี้ยงคาที่ไปเลยด้วยซ้ำ

แต่คุณรู้อะไรมั้ย? ชั้นมันเป็นพวกรอบคอบ!

ชั้นยังไม่รู้ว่าในบริเวณใกล้ๆนี้มีมนุษย์อยู่อีกรึเปล่า

หรือถ้าชั้นดวงซวยที่นี่อาจจะอยู่ใกล้กับหมู่บ้านมนุษย์ก็ได้

ถ้าชั้นใช้เสียงกรี้ดซี้ซั้วมันอาจจะชักชวนมนุษย์ให้เข้ามาที่นี่

โอเค... ชั้นอาจจะใช้เสียงกรี้ดฆ่าคนที่มาใหม่ได้

แล้วต่อจากนั้นล่ะ?

ถ้ามนุษย์รวมกลุ่มกันเข้ามาและป้องกันตัวด้วยการอุดหูละก็

ถึงตอนนั้นชั้นคงโดนเอาไปต้มซุปแน่ๆ...

เพราะงั้น! ชั้นจะไม่ยอมใช้เสียงกรี้ดซี้ซั้วแน่ๆถ้าไม่จำเป็นจริงๆ

 

ขณะที่ชั้นกำลังคิดหาทาง

ออกนั้นเองหนูตรวจสอบที่ชั้นเปิดใช้งานค้างเอาไว้ก็แสดงอะไรบางอย่างออกมา

 

{ทุ่งหญ้าสูง}

 

... นี่มันเป็นเรื่องบังเอิญหรือหนูตรวจสอบตั้งใจชี้ทางออกให้ชั้นก็ไม่ทราบ

แต่ตอนนี้ชั้นพอมีแผนเอาตัวรอดแล้วล่ะ!!!

 

ชั้นรีบกระเสือกกระสนเคลานข้าไปในกอหญ้าโดยไม่หันมามองเจ้ากบที่อยู่ด้านหลัง

ถึงชั้นจะไม่เคยพนันแต่ชั้นกล้าพนันละว่ามันต้องตามชั้นมาแน่ๆ

เพราะงั้นในระหว่างนี้ชั้นต้องวิ่งเข้าไปหลบในกอหญ้าและหาจุดนั่งนิ่งๆสักพักนึง

เจ้ากบนี่คงจะถอดใจและหนีไปเอง

 

[ แซ่กๆๆๆ ]

[ ..... ]

 

หันซ้าย... ปลอดภัย!

หัวขวา... เคลียร์!!!

 

[ แซ่กๆๆ... ]

 

ตอนนี้ชั้นกำลังสวมวิญญาณงูคลานไปมาในพุ่มหญ้าพลางหันซ้ายหันขวามองหาเจ้ากบไปด้วย

อ้ะ! ถึงจะบอกว่าสวมวิญญาณงูชั้นก็ไม่คิดว่าชั้นจะจับมันกินได้หรอกนะ

ชั้นหมายถึงเคลื่อนที่ซิกแซกไปมาพลางระวังตัวเองไปด้วยน่ะ

ใครจะไปกินหนูกันเล่า!!!

แต่ก็เป็นที่แน่ชัดละนะว่าในที่รกทึบแบบนี้มันเองก็มองไม่เห้นชั้นได้ง่ายๆหรอก

แต่ในทางกลับกันชั้นก็มองไม่เห็นมันเหมือนกัน...

ช่างมันสิ! ชั้นไม่ได้อยากมีเรื่องกับมันซะหน่อย ไม่เจอกันนั่นแหละดีแล้ว!

ว่าแล้วก็ได้เวลามุดต่อละ... อะโจ๊ววว!!!

 

[ แซ่กๆๆ... ]

[ .....!!! ]

 

โอ๊ะโอว... ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่

ขณะที่ชั้นกำลังแหวกพุ่มไม้พลางเคลื่อนที่อยู่นั้น ชั้นก็เจอกับอะไรบงอย่างเข้าล่ะ

หลุม! มันมีหลุมขนาดพอดีตัวให้ชั้นมุดลงไปได้อยู่ละ

ชั้นไม่รู้หรอกนะว่าใบไม้บนหัวของชั้นมันมีสภาพยังไง

แต่ถ้าลองมีต้นไม้แปลกๆงอกปะปนอยู่กะต้นหญ้าทึบๆพวกนี้มันก็คงเป้นเรื่องปกติล่ะ

เพราะงั้น... มุดละก๊าาาา!!!

 

[ สวบๆ ]

 

ชั้นค่อยๆหย่อนขาที่มีสภาพเหมือนรากไม้ลงไปทีละข้าง

จากนั้นก็ค่อยๆยัดบั้นท้ายของชั้นลงไปอย่างทุลักทุเล

... ใครบอกว่าชั้นอ้วน!?! เดี๋ยวมาเคลียร์กันหน่อย!!!

ตอนนี้ชั้นเพิ่งเกิดใหม่แล้ว แถมเพิ่งออกมาจากดินได้ไม่นานหรอก

เวลาจะมาดูแลหุ่นก็เลยไม่มี เดี๋ยวมีเวลาชั้นจะฟิตหุ่นให้เพรียวเลยคอยดู๊---!!! <<< (จะฟิตไปให้ใครดูยะ?)

 

[ ครึ่กๆๆ... ]

 

ตอนนี้ชั้นยัดร่างตัวเองลงไปได้ราวๆ ครึ่งตัวแล้ว

แต่ตอนนี้ชั้นกำลังประสบปัญหานิดหน่อย...

ส่วนขา เอว และลำตัวนั้นสามารถยัดลงหลุมไปได้เป็นที่เรียบร้อย

แต่ตอนนี้รากว่วนแขนและหัวของชั้นกลับไม่สามารถยัดลงไปในรูได้

เพราะขนาดรูที่เล็กไปหรอกนะ! ชั้นไม่ได้อ้วนนะขอบอก!!!

 

ชั้นใช้เวลาเล็กน้อยในหารขุดรูให้กว้างขึ้นพอสำหรับยัดแขนและหัวของชั้นลงไป

และแล้วในที่สุดร่างของชั้นก็สามารถมุดลงไปในรูดังกล่าวได้เป็นผลสำเร็จ!!!

ชั้นกอบดินจากภายในหลุมขึ้นไปอุดบริเวณโคนผมของชั้นเพื่อให้ดูกลมกลืนกับพื้นผิวด้านบน

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วชั้นก็พลอยรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก

 

หรือว่านี่จะเป้นธรรมชาติของต้นไม้?

ทันทีที่ร่างของชั้นถูกกลบมิด อาการเจ็บจากการโดนลิ้นฟาดตามที่ต่างๆก็ค่อยๆทุเลาลง

อ๊ะ ชั้นรู้สึกว่าขาของชั้นที่ชอนไชลงไปในดินกำลังดูดสารอาหารเข้ามาซ่อมแซมร่างกายละ

แถมสมองก็รู้สึกปลอดโปร่ง โล่งสบายอย่างบอกไม่ถูก

ฮ้า...♥ รู้สึก... สบายตัว... จัง... เลย---♥

 

[ แซ่กๆๆ... ]

[ .....!!! ]

 

ความสุขยังไม่ทันคลาย ความควาย(?)ก็มาเยือน!

ตอนอยู่ในดินนี้ชั้นรู้สึกได้ว่าประสาทสัมผัสของชั้นมันเฉียบคมขึ้นกว่าตอนอยู่บนดิน

และเสียงกับความสั่นสะเทือนเป็นจังหวะที่ชั้นสัมผัสได้นั้นก็ไม่มีทางเป้นอย่างอื่นได้...

 

ตอนนี้เจ้าหนู (กบ?) มาปรากฏตัวอยู่บนหัวของชั้นแล้ว!!!

 

 To Be Continue...




NEKOPOST.NET