ดูเหมือนว่าฉันจะหลุดเข้าในเกมวางแผนการรบสุดแสนจะแฟนตาซีนะ ตอนที่ 17 | Nekopost.net 
NEKOPOST

ดูเหมือนว่าฉันจะหลุดเข้าในเกมวางแผนการรบสุดแสนจะแฟนตาซีนะ

Ch.17 - ไซด์เควสและของแรร์ชิ้นแรก


“หมายความว่าไงที่งานของเรายังไม่จบ”

 

“พวกมันไม่ได้มีกันแค่ที่เราเห็นหรอก ยังมีอีกมากที่อาศัยอยู่ในป่าแห่งนี้”

 

“แล้วนายรู้ได้ยังไงล่ะ”

 

“อ่าาาา... ฉันแค่รู้สึกว่ายังว่ามันยังมีอีกน่ะ”  ผมควรจะบอกดีมั้ยว่าผมฟังภาษาพวกมันรู้เรื่อง

 

“จริงอย่างที่กฤษณะว่าน่ะแหล่ะ”

 

“หาาา...”

 

“พวกมันไม่มีทางที่จะขนของหนักขนาดนี้ออกจากป่าไปได้ไกลหรอก มันต้องมีฐานทัพไม่ก็รังของพวกมันอยู่ใกล้ๆแน่นอน”

 

“แล้วพวกเราจะไปบุกรังมันงั้นเหรอ”

 

“เพื่อป้องกันไม่ให้พวกมันออกมาปล้นขโมยของผู้คนอีกไงล่ะ เราต้องกำจัดพวกมันให้หมด”

 

ที่จริงผมแค่สนใจว่าฐานของพวกมันจะมีของแรร์ให้เราปล้นรึเปล่าแค่นั้นเอง

 

“ผมเห็นด้วยกับกฤษณะนะ ในฐานะนักล่าปีศาจอย่างผม การปล่อยให้พวกมันเหลือรอดไม่ใช่สิ่งที่ผมควรทำ”

 

“เฮ้ออ... พวกนายเนี่ยน้าาาา…  ขอฉันดูเวลาก่อนแปปนะ”

 

วีด้าหยิบล็อคเกตนาฬิกาของเธอขึ้นมาดูสักพัก

 

“ตอนนี้ยังบ่าย 3 อยู่... เรามีเวลาแค่ 3 ชั่วโมงก่อนที่ฟ้าจะมืด”

 

“รออะไรอยู่ละ ไปกันเถอะ”

 

“อื้อ!”

 

วีด้ายืนถอนหายใจอยู่ครู่นึงแล้วจึงเดินตามมา

 

เราเดินมาถึงจุดที่เราต่อสู้กับพวกสคราฟก่อนหน้านี้ แล้วสำรวจดูรอบๆ

 

ผมเก็บธนูกับลูกธนูจากศพสคราฟตัวหนึ่งขึ้นมาเผื่อได้ใช้งานในอนาคต สเตตัสมันไม่ได้ดูดีอะไรมากก็เลยปิดหน้าต่างข้อมูลทิ้งไป ผมจึงลองใช้มันยิงใส่ต้นไม้ตนหนึ่งเพื่อซ้อมดูก่อน ผลที่ได้ออกมาก็คือพลาดทุกลูก ไม่ใช่ของที่จะใช้กันได้ง่ายๆเลยนะเนี้ย

 

“จะใช้ธนูเหรอฮ่ะ”

 

“อะ อ่าา...”

 

“เดียวผมจะสอนให้เอามั้ยฮ่ะ”

 

“เอาสิ ว่าแต่เลมี่ใช้ธนูเป็นด้วยเหรอ”

 

“ผมไม่อยากจะใช้ธนูก็เพราะแบบนี้ไง”

 

เลมี่ตั้งท่าเล็ง จับหางลูกธนูแล้วเริ่มน้าวสายธนู

 

“ฮึ่บบบบบบบบ...”

 

“แขนสั่นหมดแล้วเลมี่ พอเถอะ...”

 

 

ฟิ้วววว...

 

ลูกธนูได้พุ่งไปเสียบต้นไม้ที่ผมใช้ซ้อมยิงก่อนหน้านี้

 

“ก็ประมาณนี้ล่ะ ลองดูสิ”

 

“จะพยายามก็แล้วกันนะ...”

ผมเริ่มทำท่าตามที่เลมี่ทำให้ดูก่อนหน้านี้

 

“ไม่ต้องเกร็งมากฮ่ะ แล้วก็ไม่ต้องตั้งใจเล็งถึงขนาดนั้นก็ได้ แค่หันไปทางเป้าหมายแล้วกะแรงที่จะส่งลูกธนูไปให้ถึงก็พอฮ่ะ”

 

หันไปทางเป้าหมาย...  กะแรง...  แล้วก็ปล่อยลูกธนูออกไป…

 

ฟิ้วววว...   ฉึ่ก!!

 

“ไม่โดนแฮะ  สงสัยธนูคงไม่เหมาะกับฉันสินะ”

 

“ไม่นะ  โดนเต็มๆเลยล่ะ”

 

“แต่ว่าฉันยิงพลาดนะ...”

 

“โดนเจ้านี้ไง เต็มๆเลย” วีด้าพูดพร้อมกับลากอะไรบางอย่างออกมาจากพุ่มหญ้า

 

“เฮ้ย!!”

 

วีด้าลากศพสคราฟตัวหนึ่งออกมา ที่หัวของมันมีลูกธนูปักอยู่

 

“ที่พ่อผมเคยพูดไว้ว่า คนที่ยิงธนูยิงปืนไม่เป็นน่ากลัวกว่าคนยิงเป็นท่าจะเป็นเรื่องจริงแฮะ...”

 

“ฉันจะถือว่านั้นเป็นคำปลอบใจล่ะกัน เลมี่...”

 

“การที่ลูกน้องของมันโผล่มาแบบนี้ แสดงว่ามันรู้แล้วสินะว่าพวกของมันหายไป เราจะอยู่เฉยๆแบบนี้ไม่ได้แล้วล่ะ ไปกันเถอะ”

 

เลมี่บอกให้ผมกับวีด้าเริ่มเดินทางหารังของพวกมันต่อไปโดยที่ผมพกธนูกับลูกธนูของพวกมันไปด้วย

 

พวกเราใช้เวลาเดินหาฐานทัพพวกมันอยู่นานพอสมควร ด้วยความเหนื่อยล้าของผม ทำให้ได้กลิ่นอาหารอะไรบางอย่างลอยมาแตะจมูกของผม

 

“พวกนายได้กลิ่นอะไรมั้ย”

 

“ไม่อ่ะ ทำไมเหรอฮ่ะ”

 

“ฉันได้กลิ่นอาหารแถวนี้น่ะ”

 

“ตะกละจริงๆนะนายเนี่ย”

 

“ขอบคุณที่ชมล่ะกัน วีด้า…”

 

ผมจึงเดินตามกลิ่นอาหารมาเรื่อยๆจนพบกับถ้ำแห่งหนึ่ง กลิ่นที่ว่านั้นก็มาจากในถ้ำนั้นน่ะแหล่ะ พวกผมจึงพากันแอบอยู่หลังพุ่มไม้เพื่อสังเกตการณ์

 

“น่าจะเป็นที่นี่แหล่ะ”

 

“ระบบรักษาความปลอดภัยห่วยมาก ยามสักตัวก็ไม่มี”

 

“บางทีพวกมันอาจจะรอตั้งรับอยู่ในถ้ำก็ได้ เพราะว่าเป็นทางที่เข้าออกได้ทางเดียวไงล่ะ แบบนี้เลมี่ก็ใช้ปืนไม่ได้นะสิ”

 

“ลองล่อพวกมันออกมาดูมั้ยล่ะ”

 

“ความคิดดีนิวีด้า แล้ว... เราจะล่อมันด้วยอะไรล่ะ”

 

“ล่อด้วยเสียงปืนของผมดีมั้ยฮ่ะ”

 

“ลองดูล่ะกัน  เลมี่ นายไปหาจุดซุ่มยิงแล้วรอสัญญาณจากฉันได้เลย”

 

“อื้อ...”

 

เลมี่ค่อยๆวิ่งไปหาจุดซุ่มยิงของตัวเอง ผมจึงรอสักพักเพื่อให้เลมี่เข้าประจำที่ก่อน

 

ดูเหมือนว่าจะพร้อมแล้วสินะ ผมเลยให้สัญญาณมือด้วยการสับมือไปยังปากถ้ำของพวกมัน

 

เปรี้ยงงงงงง!!!!

 

ทันทีที่เสียงปืนดังขึ้น พวกสคราฟจำนวนสิบกว่าตัวก็พากันกรูออกมาจากถ้ำ เป็นไปตามแผน...

 

ผมนับจำนวนพวกมันได้ทั้งหมด 12 ตัว  มี 3 ตัวใช้ธนู และอีก 1 ตัวถือคทา เหมือนจะเป็นนักเวทนะ

 

ผมจึงทำสัญญาณมือหมุนนิ้วกลางอากาศเหมือนกับกำลังร่ายเวทแล้วใช้นิ้วโป้งปาดคอ แปลว่าให้เก็บตัวเวทก่อน

 

ทันทีที่ผมสับมือลง เสียงปืนก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป้าหมายที่เป็นนักเวทก็ได้กินลูกตะกั่วแทนข้าวเย็นไปเรียบร้อย

 

พวกมันพากันแตกตื่นและโวยวายกันใหญ่ แต่พวกผมอยู่ห่างเกินไปเลยไม่รู้ว่าพวกมันกำลังบ่นอะไร

 

ผมจึงทำท่าง้างธนูแล้วยื่นแขนออกไปแบมือแล้วก็กำมือ

 

ทางเลมี่ก็เริ่มยิงต่อทันที เป้าหมายก็คือพวกนักธนูทั้งหมด ระหว่างนั้น ผมจึงตัดสินใจเอาธนูยิงเสริมเข้าไปด้วยเพราะว่ามันอยู่กันเป็นกลุ่มก้อน น่าจะยิงโดนบ้างแหล่ะ

 

ทุกครั้งที่เสียงปืนดังขึ้น ผมก็ยิงธนูเสริมเข้าไปด้วย แต่ว่าโดนเพียงแค่ตัวเดียวเอง

 

พวกมันสั่งการลูกน้องของมันอยู่สักครู่หนึ่ง แล้วลูกน้องจำนวน 3 ตัวก็รีบวิ่งเข้าไปในป่า แย่แล้วมันกำลังไปหาเลมี่

 

ผมจึงทิ้งธนู แล้วออกไปดีงความสนใจเพื่อไม่ให้พวกมันไปหาเลมี่ได้เด็ดขาด และดูเหมือนว่าพวกที่เหลือมันจะสนใจผมกันหมดเลยด้วยสิ

 

พวกมันไม่พูดพร่ำทำเพลงแล้ววิ่งเข้ามาโจมตีผมทันที  ผมจึงใช้ดาบฟันขู่ไป 1 ทีเพื่อให้พวกมันถอยไป แต่ว่ามันกลับกระโดดใส่ผมทันที

 

ผมจึงยกโล่ขึ้นป้องกันแต่ว่ามันกลับเหยียบโล่ของผมแล้วกระโดดข้ามหัวผมไปข้างหลัง

 

พวกมันพยายามจะล้อมผม แต่ว่าเสียงปืนที่เลมี่ยิงนั้นทำให้พวกมันเสียขวัญและแตกขบวน ผมจึงใช้จังหว่ะนี้แทงไปที่ตัวใดตัวหนึ่งจนมันสิ้นลม

 

พวกมันเหลือกันอยู่ประมาณ 4 ตัวตรงหน้าผมกำลังไล่ผมถอยไปเรื่อยๆ ส่วนเลมี่นั้นก็หยุดยิงไปสงสัยผมจะถอยเข้ามาในมุมอับซะแล้วสิ ส่วนวีด้าผมก็บอกให้เธอไปคุ้มกันเลมี่แล้วด้วยสิ มีเสียงปืนดังขึ้นมาแต่ว่าไม่ได้ยิงมาทางนี้ สงสัยจะยิงคุ้มกันวีด้าอยู่ล่ะมั้ง

 

พวกมันกระโดดเข้ามาเพื่อโจมตี  ถ้าหากว่าผมใช้โล่ป้องกัน มันก็จะกระโดดข้ามหัวไป ผมก็เลยเหวี่ยงแขนข้างที่ใส่โล่ฟาดตัวที่กระโดดใส่กระเด็นออกไป  ทุกครั้งที่มันก็โดดใส่ ผมก็จะใช้โล่ฟาดไม่ก็ผลักมันออกไปทุกครั้ง จนพวกมันเลิกโจมตีผมด้วยการกระโดดใส่แต่เล็งมาที่ขาของผมแทน แต่เนื่องจากตัวมันเตี้ยมาก ผมจึงหลบการโจมตีแล้วเหยียบมันกดลงกับพื้นเสร็จแล้วก็แทงลงไปที่หัวจนมันสิ้นลม

 

ฟิ้วววววว...

 

ตะกี้เหมือนมีอะไรลอยเฉียดหน้าผมไปนิดเดียว พอผมหันไปดู

 

“มีดนี้หว่าาาาา!!!”  ทันทีที่รู้ว่าสิ่งที่ลอยเฉียดหน้าผมไปคืออะไร ใจผมนี่หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเลยล่ะครับ

 

พวกมันที่เหลือเลือกที่จะเก็บอาวุธที่ตกอยู่แล้วเริ่มใช้มันปาใส่ผม ผมจึงต้องตั้งสติระงับความกลัวใช้โล่ป้องกันเอาไว้ เวลาผ่านไปสักพักอาวุธที่ใช้ปามาก็หมดลง พวกมันจึงปาก้อนหินใส่แทน ตอนนี้ผมพอจะเข้าใจความรู้สึกของตำรวจหรือทหารที่ต้องออกไปปราบจลาจลแล้วล่ะ

 

ผมจึงตัดสินใจเก็บดาบใส่ซองหนัง แล้วเริ่มหยิบมีดที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาแล้วปาคืนไปบ้าง

 

มีดได้ลอยไปปั่กเข้าที่กลางอกของสคราฟผู้เคราะห์ร้ายตัวหนึ่งจนสิ้นลมไป อีก 2 ตัวที่เหลือเห็นผมกำลังจะหยิบมีดขึ้นมาปาอีกครั้ง มันเลยตัดสินใจวิ่งหนีผมทันที แต่ทว่า

 

เปรี้ยงงงงงงง!!!!

 

สคราฟที่วิ่งหนีไปทั้ง 2 ตัวกลับถูกยิงตายด้วยกระสุนเพียงนัดเดียว แล้วเลมี่ก็วิ่งออกมาพร้อมกับวีด้า

 

“เฮ้ออ...  ยิงได้สวย...”

 

“ขอบคุณฮ่ะ”

 

“เราชนะแล้วงั้นเหรอ”

 

“น่าจะเป็นอย่างงั้นนะ”

 

“เห็นมั้ยล่ะ พวกเราทำได้”

 

“อ่า...”

 

หลังจากที่ชนะแล้ว พวกผม 3 คนก็พากันเข้าไปสำรวจภายในถ้ำ ลักษณะของถ้ำนั้นเป็นทางลาดลงไปค่อนข้างลึกเลยทีเดียว พอเดินลงมาจากทางลาดเสร็จแล้วก็จะพบกับถ้ำที่กว้างอยู่พอสมควร มีพวกเศษเหล็กกับเศษชุดเกราะ เครื่องมือเครื่องใช้กระจายอยู่เต็มพื้นไปหมด ส่วนต้นตอของกลิ่นอาหารนั้นก็มาจากหม้อต้มหม้อใบหนึ่งที่มีซุปอะไรก็ไม่รู้กำลังต้มอยู่ หลังจากที่ผมเหลือบไปเห็นเครื่องปรุงที่วางอยู่ข้างหม้อแล้ว ผมจะไม่มีวันกินเจ้านี้อย่างเด็ดขาดเลยล่ะ เพราะเครื่องปรุงที่ว่านั้นก็คือเห็ดปริศนาหลากสีสันหลายชนิดนั้นเอง

 

ผมไปเจอหีบสมบัติที่อยู่ข้างๆผนังถ้ำ นี้ล่ะที่ผมต้องการ

 

ผมเปิดหีบขึ้นมาแล้วพบว่าข้างในนั้นมีไอเทมกับอาวุธอยู่จำนวนหนึ่ง ผมจึงหยิบขึ้นมาสำรวจทีล่ะชิ้น

 

ชื่ออาวุธ     : ดาบเหล็กกล้า

พลังโจมตี  : 81-83

น้ำหนัก     : 1.43 กิโล

คุณสมบัติ : เจาะเกราะ 1 ไม่สามารถทำลายได้นอกจากการย่อย

สวมใส่ได้กับยูนิต : ฮีโร่, ทหารราบ

 

ผมพบดาบเหล็กกล้าจำนวน 8-9 เล่ม เหมือนว่าพวกสคราฟไม่สามารถทำให้มันเป็นเศษเหล็กได้จึงนำมาเก็บไว้

นอกจากนั้นก็มีถุงที่มีป้ายเขียนไว้ว่าอันตรายแปะอยู่ ผมจึงลองเปิดดูแล้วพบกับหินสีแดงใส่ๆอยู่หลายก้อน

 

ชื่อไอเทม  : อัญมณีธาตุไฟ (ไอเทมส่วนประกอบ)

น้ำหนัก     : 0.03 กิโล

คุณสมบัติ : คุณสมบัติแห่งไฟ 2, ระเบิด 2

 

พวกหินธาตุงั้นเรอะ ผมชอบเอามันไปแปรรูปเป็นผงแล้วผสมกับดินปืนเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการยิงของอาวุธประเภทปืน หินพวกนี้สามารถหาได้ง่ายตามเหมืองทั่วไป

ยังมีเหลืออยู่อีกหนึ่งชิ้นในหีบ มันเป็นค้อนมือเดียวที่มีหัวขนาดใหญ่และค่อนข้างหนักเลยทีเดียว ผมยกมันขึ้นมาสำรวจดู

 

ชื่ออาวุธ     : ดิออเดอร์  (แรร์) (ไอเทมเซต)

พลังโจมตี  : 132-144

น้ำหนัก     : 14.21 กิโล

คุณสมบัติ :  เจาะเกราะ 5, คุณสมบัติแห่งแสง 4,ศักดิ์สิทธิ์ 4

                 เมื่อใส่ร่วมกับไอเทมที่มีชื่อ “ดิออเดอร์” ชิ้นอื่นแล้วจะได้คุณสมบัติตามลำดับดังนี้

  • 2 ชิ้น  ลดดาเมจเวทที่ได้รับลง 50%
  • 3 ชิ้น สร้างบัพลดความเสียหายเวท 30% ให้แก่เพื่อร่วมทีมทีอยู่ใกล้ๆ
  • 4 ชิ้น การใช้เวทธาตุแสงโจมตีศัตรูจะไม่คิดค่าเกราะ

สวมใส่ได้กับยูนิต : ฮีโร่, ทหารราบหนัก

 

โอ้วว... ของแรร์แบบเป็นเซตล่ะ ผมคิดไว้แล้วว่าไอ้พวกนี้มันเป็นที่ฟาร์มไอเทมแรร์ชั้นดีเลยล่ะ แต่คุณสมบัติมันออกแนวพวกตัวรับดาเมจเวทซะมากกว่านะ ไม่ค่อยชอบเลยแต่จะเก็บไว้ก็แล้วกัน

 

“เจออะไรดีๆเข้างั้นเหรอ กริซซาน่า”

 

“เหมือนว่าจะเจอของที่มีประโยชน์กับกองทัพน่ะ ผมจะลองขนมันกลับไปดู”

 

“พยายามเข้าล่ะกันนะ”

 

“อะ อ่า...”

 

ผมจึงหากระเป๋าเพื่อที่จะเก็บของกลับไปแต่เจอแค่กระเป๋าใบเล็กๆเอง ด้วยความโลภของผมจึงเก็บค้อนใส่กระเป๋าหลังแล้วถือดาบทั้งหมด 9 เล่มเดินกลับเมือง จะไหวมั้ยเนี่ย

 

“กลับเมืองกันเถอะพวกเรา...”

 

 




NEKOPOST.NET