เพื่อนสนิทผมเป็นเลสเบี้ยน ตอนที่ 4 | Nekopost.net 
NEKOPOST

เพื่อนสนิทผมเป็นเลสเบี้ยน

Ch.4 - เพื่อนสนิทสองคนเป็นห่วงผมฟ่ะ ส่วนกลาง


4#เพื่อนสนิทสองคนเป็นห่วงผมฟ่ะ ส่วนกลาง

 

นัยน์ตาสีน้ำตาอ่อนเด่นชัดสั่นไหวตรงหน้าผมถ้าจะพูดให้ถูกคือแทบจะแนบหน้าอยู่แล้ว

 

“ไม่ เห็นจะอร่อยสักนิด”คุณเพื่อนสุดที่รักที่ยื่นหน้ามาจนแทบจะแนบกันอยู่แล้ว พูดขึ้นเบาๆใส่หน้าผมจนผมได้กลิ่นข้าวต้มปลาที่เธอพึ่งซดไปเมื่อครู่จากลม หายใจที่เธอพ่นใส่มา

 

“ใกล้จนชาวบ้านเขาจะเข้าใจผิดแล้วเฟ้ย”ผมพูดด้วยสีหน้าแหยๆแล้วผลักใบหน้าสวยได้รูปของข้าวออกไป

 

“รอง ท้องไปก่อนเถอะข้าว เดี๋ยวเราก็ไปทานมื้อใหญ่ที่บ้านท่านส.วแล้วทนอีกนิดนะ”นกนวลพูดขึ้นด้วยรอย ยิ้มนี้ถ้าผมไม่ได้รู้จักกับมันมาก่อนล่ะก็มีหวังผมคิดว่ามันเป็นหญิงแท้ๆ แน่นอนให้ตายเถอะสวยเกินไปแล้วนะ

 

ถึง ชุดที่พวกเธอสวมจะไม่ได้หรูเลิศแต่ไม่รู้ทำไมพอมาอยู่บนตัวของยัยข้าวกับนก นวลมันถึงให้อารมณ์เหมือนว่าพวกเราพึ่งจะกลับมาจากงานราตรีที่ไหนสักแห่งจัง เลยวุ้ย ขนาดแม่ค้าขายข้าวต้มก็ยังถามผมเลยว่า”ไปงานไหนกันมาจ๊ะแม่หนูสองคนนั้นสวย อย่างกะดาราเรานี้ก็ร้ายไม่เบาเลยนะเนี่ย”

 

อยากจะบอกจริงๆว่าหนึ่งในนั้นไม่ได้เป็นหญิงแท้เสียด้วยซ้ำแต่ก็ทำไม่ได้ผมจึงได้แต่ยิ้มให้ป้าแกไป

 

ก็อย่างที่เคยกล่าวไปว่าตอนนี้ไปเช้าไป เช้ามากไปแล้วเฟ้ยพึ่งจะ 6 โมงเองเนี่ยแล้วนึกเหรอว่าจะไปบ้านท่านส.วทั้งอย่างนี้ไปหาผู้หลักผู้เช้าๆมันก็ดีอยู่หรอกแต่นี้มันเช้าไป

 

ไปๆมาๆก็เลยต้องมานั่งฆ่าเวลารองท้องกันที่ร้านข้าวต้มปลาเนี่ยแหละ

 

“ก็ มันไม่อร่อยจริงๆนิ”ข้าวยังคงบ่นไม่เลิกแต่ผันนั้นยัยหื่นเลสเบี้ยนนี้ก็ เปลี่ยนประเด็นเป็น”เรื่องนั้นช่างมันก่อนเถอะว่าแต่ทูนายเห็นเมื่อกี้ไหม พวกเด็กแว้นเมื่อกี้ล่ะ ฉันเห็นน้องสก๊อยคนนึงด้วยแหละน่ารักสุดๆเลย หูยๆขนาดแค่เห็นด้านข้างนะฉันยัง.....ขนาดนี้เลยเค้าจะเอาจะเอาๆ ทูนายต้องไปตามสืบมาให้ได้เลยนะว่าน้องเค้าเป็นใครมาจากไหน”

 

“นั้นไง!เลิกหื่นสักวันได้ไหมห๊ะ”

 

“ก็ข้าวต้มมันไม่อร่อยเท่านายทำนิ”

 

“อย่าพูดเสียงดังเซ่ แล้วงัยมันกลับเป็นเรื่องข้าวต้มเฉยเลยฟ่ะ”

 

นกนวลที่เห็นพวกเราพูดหยอกล่อกันก็หัวเราะชอบใจอย่างคุณหนูโดยการเอามือป้องปากหัวเราะเบาๆใบหน้ายามหัวเราะนั้นช่างงดงาม งามจนขนาดตูที่รู้ความจริงยังขนลุก ซึ่งไม่ต้องถามว่าผู้คนรอบข้างจะมีปฏิกิริยายังไง

 

“เห้ยๆดูพวกสาวๆสองคนนั้นสิโคตรน่ารักเลยว่ะ คนนึงก็ดูใสๆเหมือนลูกคุณหนูหลุดจากไหน อีกคนก็สวยออกแนวเข้มๆดุๆอย่างกะดารา”

 

“แล้วไอ้ผู้ชายหน้าตาน่าลากให้หมาแดร๊กนั้นล่ะ เพื่อนรึว่าแฟนแต่ว่าเมื่อกี้ข้าเห็นแม่สวยเข้มนั้นยื่นหน้าเข้าไปใกล้ด้วยนะสงสัยเป็นแฟนกันแง่มๆ”

 

“แต่ข้าว่าไม่นะสาวสวยขนาดนั้นจะมาเป็นแฟนกะไอ้ผู้ชายอย่างนี้เนี่ยนะ ถ้าหน้าตาอย่างข้าก็ว่าไปอย่าง”

 

ตูได้ยินนะโว้ยไอ้พวกหน้าม่อ อยู่กับดอกไม้งามมันก็งี้แหละครับเรื่องเยอะรีบกินแล้วรีบจ่ายเงินดีกว่า

 

แต่ เหมือนสองหนุ่มจะไม่รอให้พวกผมทำเช่นนั้นไม่ทันขาดคำพวกเขาทั้งสองก็เดิน เข้ามาพยายามทำท่าทีตีสนิทแต่แม่สองสาว?ก็งัดท่าไม้ตายที่ไม่ว่าจะใช้กี่ ครั้งก็ได้ผลเสมอออกมานั้นก็คือ!!!!!

 

““พวกเรามีแฟนแล้วค่ะ!!! และคนๆก็คือคนนี้ไง~””ข้าวและนกนวลคล้องแขนผมคนล่ะข้างแล้วพูดอย่างพร้อมเพียง สัมผัสซิลิโคนอันอ่อนนุ่มเบียดแขนซ้าย อกอวบๆอัดแน่นด้วยเนื้อล้วนๆเบียดแขนขวา ซึ่งจะฟินก็ฟินดีอยู่หรอกแต่พอมาคิดว่าโดนพวกเธอทำแล้วมันรู้สึกชวนให้ตายด้านยังไงก็ไม่รู้

 

สองหนุ่มนักม่อเมื่อเจอไม้ตายเช่นนี้ก็ใบ้แดร๊กทำอะไรไม่ถูกนอกจากเดินคอตกกลับไป ว่าแต่พวกเอ็งจะไม่ถามกันสักนิดเลยรึว่าทำไมตูถึงควบสองได้ ไปหมดล่ะสมองคนสมัยนี้

 

เมื่อนักม่อจากไปพวกเราก็รีบทานข้าวต้มที่สั่งมาให้หมดผมจ่ายเงินโดยพยายามเมินรอยยิ้มอบอุ่นจากป้าขายข้าวต้มแล้วกลับขึ้นรถมา ทำไมถึงยิ้มให้ผมอย่างนั้นล่ะครับป้า.....

 

ขณะนี้เวลา 6 โมงกว่าๆแล้วจะว่าไปมันก็ยังเช้าเกินไปอยู่ดี ไอ้ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าท่านส.วแกจะตื่นรึยังแต่ในระหว่างที่กำลังเมินเสียงจากข้าวว่า”ไม่อร่อยๆไม่อิ่มเลยสักนิดจะเอาน้องสก๊อยๆ”จากยัยข้าวโทรศัพท์มือถือของผมก็สั่นพร้อมมีเสียงดัง ล๋ายยย~

 

ผมเปิดข้อความแล้วต้องอมยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็พิมพ์ตอบกลับไปในกลุ่มด้วย

 

ทอมผู้เกียร์มัว:[พยายามเข้าล่ะ]

นางแพรจิตหลุด:[ถ่ายรูปน้องคนที่โชคร้ายที่ต้องหมั้นกับนายมาให้ด้วยล่ะ]

ปลาทูฟรุ้งฟริ้ง:[เออ.....ไม่ต้องเป็นห่วงนอนต่อไปเถอะ]

“พวกลีเหรอ”ข้าวถาม

 

“อ่า”ผมตอบพลางสงสัยรอยยิ้มของข้าวที่ส่งมา

 

“ยิ้มอะไรฟ่ะแลดูแปลกๆ”

 

“ก็ไม่ แค่ยิ้มเฉยๆ ไม่สิยิ้มให้นายรู้ว่าพวกเราเป็นห่วงนายขนาดไหนก็เท่านั้นเอง”

 

นกนวลหัวเราะในคอเบาๆแล้วสตาร์ทรถ

 

“ไปไหนต่อดีล่ะนี้ก็ยังเช้าไป ไปนั่งร้านกาแฟสักร้านไหม”นกนวลถามเพราะเอาเข้าจริงๆเธอ?ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปไหนต่อ

 

ผมครุ่นคิดแต่ในระหว่างที่กำลังจะเก็บโทรศัพท์นั้นเสียง ล๋ายยย~ ก็ดังขึ้นอีกครั้งผมสงสัยจึงเปิดขึ้นดูและก็ต้องพบกับคนที่ผมไม่เคยนึกเคยฝันมาก่อนเลยว่าจะติดต่อผม

 

พี่ดาเฉยๆเพิ่มเติมไม่มี มีดีเดี๋ยวบอกถ้าไม่บอกก็ยังมีดีนะ:[มาเลยท่านส.วรออยู่]

ปลาทูฟรุ้งฟริ้ง:[........]

ปลาทูฟรุ้งฟริ้ง:[ตกใจเลยครับว่าแต่พี่มีไอดีแชตผมด้วยเรอะ]

พี่ดาเฉยๆเพิ่มเติมไม่มี มีดีเดี๋ยวบอกถ้าไม่บอกก็ยังมีดีนะ:[มีสิจ๊ะ ทำเป็นลืม เรานั้นแหละเป็นคนให้พี่กับมือ~]

พี่ดาเฉยๆเพิ่มเติมไม่มี มีดีเดี๋ยวบอกถ้าไม่บอกก็ยังมีดีนะ:[แลบลิ้น~]

ปลาทูฟรุ้งฟริ้ง:[ไม่ต้องมาแบ้วแลบลิ้นเลยครับน่าตีปากคนโพสจริงๆ]

ปลาทูฟรุ้งฟริ้ง:[และผมก็จำไม่ได้เลยสักนิดว่าเคยให้ไอดีครับแน่ใจนะว่าผมให้กับมือหรือพี่สืบเองกับมือจนได้ไอดีผมไปน่ะ]

พี่ดาเฉยๆเพิ่มเติมไม่มี มีดีเดี๋ยวบอกถ้าไม่บอกก็ยังมีดีนะ:[แฮะๆ รู้ด้วยเหรออายจัง~]

พี่ดาเฉยๆเพิ่มเติมไม่มี มีดีเดี๋ยวบอกถ้าไม่บอกก็ยังมีดีนะ:[รีบๆเลยพี่คิดถึงอย่าปล่อยให้ท่านส.วรอนานล่ะ มูนก็มานะรีบๆเข้า]

 

นกนวลเห็นผมทำสีหน้าปั้นยากจึงถาม”เป็นอะไรทู”

 

ข้าวก็สงสัยไม่แพ้กันจึงขยับมือไวขโมยโทรศัพท์ผมไปอ่านข้อความและเพื่อนเลิฟของผมก็ตาเหลือกหันมาโว้ยวายกับผมซะยกใหญ่”ทู!!!ทำไมยัยดาถึงมีไอดีนายล่ะ นายไปให้มันตอนไหนก็รู้ว่าฉันไม่ชอบยัยนี้แล้วยัง...!!”

 

“ลองคิดดีๆสิข้าว คิดดีๆตูเคยให้เรอะ”

 

ข้าวเงียบแล้วพยายามนึก”ก็จริงแฮะเพราะเวลายัยนั้นจะเข้าใกล้ตัวนายทีไรฉันจะไล่ออกไปทุกที แล้วมันหมายความว่าไงที่บอกว่าให้รีบๆน่ะพูดอย่างกะยัยนั้นอยู่ที่บ้านท่านส.ว”

 

“ถ้าเธอคิดอย่างนั้นก็คงใช่ล่ะ ความคิดของผู้หญิงคนนั้นน่ะเดายากจะตายชัก แต่ที่แน่ใจคือยัยนั้นน่ะชอบเห็นตูตอนลำบาก....ล่ะมั้ง”

 

นก นวลเมื่อได้ยินจุดหมายจึงขับไปทันที”ก็จริงนะเท่าที่ได้ยินชื่อเสียงของพี่ ดามาคนๆน่ะถึงจะดูภายนอกเป็นคุณหนูผู้เพียบพร้อมทั้งหน้าตาและกำลังเงินแต่ ภายในน่ะจิตสุดๆเลย”

 

“ไปได้ข่าวมาจากไหนล่ะฟ่ะ”ผมถามพลางถอนหายใจเพราะดูเหมือนงานนี้จะมีตัวยุ่งยากเพิ่มขึ้นซะแล้ว

 

“เห็นยัยข้าวบอกน่ะ”นกนวลตอบคำถามผม

 

“ไม่ต้องมายืดอกภูมิใจเลยยัยต๊อง”

 

“ว่าใครต๊องย๊ะ ก็มันจริงนิยัยโรคจิตอย่างนั้นน่ะไม่คู่ควรกับนายหรอก เพราะยัยนั้นน่ะ ยัยน่ะพยายามจะแย่งนายไปจากฉันไง!!!”

 

“เหตุผลแลดูเอาแต่ใจสุดๆ”

 

นกนวลหัวเราะพลางมองมายังเบาะหลังที่ผมกับข้าวนั่งเถียงเรื่องไร้สาระเป็นระยะๆ จนในที่สุดเราก็เข้ามาถึงบริเวณบ้านของท่านส.วจนได้ ตัวบ้านใหญ่โตโอ่อ่าก็สมฐานะดี นกนวลขับรถไปจอดที่โรงรถแล้วพวกเราก็พบกับแม่บ้านสองคนมาคอยต้อนรับไม่สิสามเลยต่างหาก

 

“สวัสดีค่ะพี่ทู พี่ข้าวด้วยนะค่ะคิดถึงจังเลย แล้วพี่สวยสุดสวยคนนี้คือ?”นิวร์ลูกสาวท่านส.วถาม ว่าแต่เล่นมารับพวกเราถึงโรงรถเลยรึ แถมตื่นเช้าขนาดนี้ไม่เข้ากับนิสัยของเด็กสาวรุ่นๆเธอเลยนะ

 

ผมสะบัดความคิดต่างๆแล้วตอบคำถามนิวร์ไป“ทางนี้คือนวล......พี่ว่าเธอเคยเจอแล้วล่ะ”

 

นิวร์เอียงคออย่างน่ารักจนข้าวที่ยืนอยู่ข้างๆผมกระตุกไปนิสนึง ใจร่มๆอย่างพึ่งหื่นตอนนี้ผมกระซิบบอกซึ่งก็ได้ผลยัยข้าวตีหน้าเข้มได้ต่อทันทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น คิดสักเล็กน้อยนิวร์ก็ร้อง”อ่อพี่คนนั้นเอง จำแทบไม่ได้เลยนะค่ะ”ดูเหมือนจะรู้แล้วว่านวลกับนกนั้นเป็นคนๆเดียวกัน

 

นิวร์เดินเข้ามาดูนวลใกล้ๆจับตรงโน่นตรงนี้ทีพลางพูดเบาๆ”เหมือนสุดๆ!เล่นซะหนูอายเลยนะเนี่ย”

 

“เอา เถอะค่ะรีบไปกันเถอะคุณพ่อกับคุณแม่รออยู่นะ”นิวร์บอกแม่บ้านให้นำทางส่วน เธอก็เดินเข้ามากระแซะนกนวลที่เดินจับชายเสื้อผมไปให้พ้นทางด้วยความเนียน ระดับเทพจนผมนี้ขนลุกเลยทีเดียว นกนวลที่โดนกระแซะหลุดมาก็เอียงคองงๆอย่างสาวสวยจนแม่บ้านที่หันกลับมาเห็น ทีท่าของนกก็ยังอุทานออกมาว่า”แม่หนูนี้สวยจนไร้ทีติจริงๆ”ครับถ้าไม่ติดว่า ยังมีแท่งอยู่น่ะนะ....

 

ข้าว ที่เห็นดังนั้นก็เลิกคิ้วพลางมองนิวร์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากทีแรกมองด้วยสายตาหื่นกระหาย....ไม่สิสายตาเอ็นดูที่จะใช้มองสาวๆที่น่า รักกลายเป็นสายตาเวลาทำงานที่ใช้มองคนร้ายหรือก็คือสายตาเย็นชาขนาดผมยังแทบ ไม่เคยเห็นจังๆซะทีบอกได้คำเดียวน่ากลัว......

 

นิวร์ที่รับรู้ถึงสายตาก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเธอยิ้มให้อย่างสบายๆแล้วเข้ามาควงแขนผม.....แนบไปแล้วเฟ้ย!

 

“ทำอะไร”ข้าวถามสั่นๆจนแม่บ้านที่ได้ยินก็หันมามองด้วยทีท่ากล้าๆกลัวๆ

 

นิวร์ยิ้มอย่างน่ารัก“ก็พี่ทูเป็นคู่หมั้นหนูนิ หนูก็ต้องแสดงความเป็นเจ้าของสักนิดสิค่ะ”

 

เอาแล้วไงลายออกแล้วไหมล่ะผมคิด

 

ยัยข้าวยิ้มสวยให้แต่ทำไมผมมองแล้วมันน่ากลัวแทนหว่า นิวร์เห็นจึงยิ้มรับ ก็ไม่รู้ทำไมนั้นแหละรู้สึกเหมือนจะเห็นประกายไฟอะไรสักอย่างปะทะกันตรงหน้าผม.....สงสัยจะคิดไปเอง

 

“นิวร์..... ถึงเนื้อถึงตัวมากไปแล้วเฟ้ย”ผมกล่าวขึ้นหลังจากเดินมาจนเกือบถึงประตูบ้าน เพราะแม่สาวอายุน้อยกว่าที่กำลังควงแขนผมนั้นเอาต้นแขนผมไปเบียดกับ เอิ่ม....น่ะนะอกเธอจนผมนั้นรู้สึกได้ถึงความแน่นพอๆกับยัยข้าวที่กำลังจิก เนื้อผมแน่นไม่แพ้กันอีกข้าง เจ็บโว้ย!

 

“ก็ไม่เห็นเป็นอะไรนิค่ะยังไงก็เป็นคู่หมั้นกัน”พูดจบก็เอาหน้ามาซบแขนผมแล้วหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข โอ้ยๆยัยข้าวจะเพิ่มแรงหยิกตูทำไมตูไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!

 

ผม พยายามทำสีหน้าให้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและพูดต่อว่า“อย่างลืมเติมคำว่า หลอกๆเพิ่ม....”พูดยังไม่ทันจบนิ้วเรียวบางที่มีกลิ่นหอมๆหวานๆเหมือนวานิลลาของนิวร์ก็มาแตะที่ริมฝีปากผม

 

เธอ เดาะลิ้นพร้อมทำแก้มป่องอย่างน่ารัก”จุ๊ๆไม่เอาสิค่ะ ไม่เอา ถึงจะยังเช้าอยู่แต่ก็ยังมีนักข่าวนะถ้าพี่ทำเสียแผนที่พี่วางไว้เองมันก็ ไม่ดีไม่ใช่เหรอค่ะ ฮุๆงั้นหนูก็จะพยายามแสดงตามแผนที่พี่วางไว้ให้ดีที่สุดเลยค๊ะ~”............จ๊าก!ยัยข้าว~~~!!!ตูเจ็บบบบบบ~~!!!

 

ทำได้แค่ร้องในใจ....ผมกลั้นใจพูดต่อ”แต่ในแผนคือเธอต้องว่าร้ายฉันต้องทำท่าเหมือนไม่ชอบฉันไม่ใช่รึไง อูยๆ แต่ที่เธอกำลังทำเนี่ยมันดูตรงกันข้ามนะ”

 

นิวร์หัวเราะเบาๆ”ฮุๆ ก็ไม่เคยได้ยินเหรอค่ะยิ่งรักยิ่งเกลียดไง หนูก็พยายามทำอย่างนั้นนะ นักข่าวเดี๋ยวนี้หัวหมอจะตายต้องเนียนๆสิค่ะ” อ๊าก!มันเนียนจนเนื้อตูจะหลุดเป็นสิบๆชิ้นแล้วเฟ้ย!

 

คร้านจะต่อปากต่อคำผมก็เงียบลงนิวร์ก็คล้องแขนผมด้วยท่าทีมีความสุขอีกครั้ง ยัยนกนวลแม่งก็ไม่ช่วยตูเลยเอาแต่กลั้นหัวเราะอยู่ข้างหลังพร้อมพูดว่า”ฮุๆหึๆ ทูมีสาวควงแขนด้วยอ่ะ มีโมเม้นแบบนี้ด้วยอ่ะ ตายๆเอาไปบอกในกลุ่มจะมีคนเชื่อไหมเนี่ย หุๆ”

 

 

ช่วงเวลากว่าจะถึงประตูบ้านนั้นช่างยาวนานความรู้สึกเจ็บปวดที่คุณเพื่อนสุดที่รักหยิกเนื้อนั้นแทบจะไม่มีคำใดมาอธิบายให้เข้าใจได้ แม่บ้านทั้งสองที่เดินนำมาเมื่อถึงประตูก็หันมามองพวกเราแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้ ทำไมวันนี้มีแต่คนยิ้มให้ตูกันหว่า

 

แม่บ้านส่งยิ้มให้อีกครั้งและจึงเปิดประตูให้พวกเราเข้าไปข้างในกัน......และผมก็ได้รู้ว่ามันพึ่งจะเริ่มเท่านั้น......

 

/////////////////

 

 

 




NEKOPOST.NET