[นิยายแปล] DESTRUCTION FLAG OTOME ตอนที่ 36.3 | Nekopost.net 
NEKOPOST

[นิยายแปล] DESTRUCTION FLAG OTOME

Ch.36.3 - งานโรงเรียนของโรงเรียนเวทมนตร์ (3)


*หมายเหตุ: ขออภัยจริง ๆ ครับที่มาช้ามากกก ฮืออออ

ไปเกิดใหม่ในเกมจีบหนุ่มทั้งที แต่ดันเกิดเป็นตัวร้ายพร้อมหายนะซะได้สิ...

Volume 3 Chapter 1 – งานโรงเรียนของโรงเรียนเวทมนตร์ (3)

 

 

งานโรงเรียนเริ่มขึ้นด้วยคำกล่าวเปิดงานของประธานสภานักเรียน เจรัลด์ ตามด้วยเสียงกรี๊ดของเหล่าสาว ๆ ลูกขุนนางตามลำดับ

 

เห็นได้ว่าพวกลูกขุนนางที่ปกติจะสงวนตัวตลอดเวลา แต่ในวันนี้กลับดูตื่นตูมกว่าปกติสุข รวมถึงฉันด้วย วันนี้ฉันดีใจสุด ๆ ไปเลยล่ะนะ ในชาติก่อนก็ด้วย ฉันจะตื่นเต้นกับสิ่งที่เรียกว่าเทศกาลตลอดเลย และนี่ก็เป็นงานโรงเรียนครั้งแรกในชีวิตใหม่ของฉันด้วย ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้ฉันจะเคยเข้าร่วมงานเต้นรำหรืองานเลี้ยงอะไรต่าง ๆ แต่นั่นก็เรียกได้ไม่ค่อยเต็มปากนักว่าเป็นงานเทศกาล

 

จากเดิมที่ฉันเป็นพวกมีความสุขตลอดเวลาอยู่แล้ว ตอนนี้ฉันยิ่งมีความสุขกว่าเดิมอีก มากกว่าตอนก่อนเข้าโรงเรียน– ไม่สิ ตั้งแต่ก่อนเกิดมาในชาตินี้เลยต่างหาก ตอนนี้ฉันต้องห้ามใจไม่ให้กระโดดโลดเต้นออกมา ก็เพราะเมื่อคืน ฉันเผลอทำไปแล้ว เลยโดนแอนบ่นใส่จนหูชาเลยล่ะ… ลูกหลานขุนนางเขาไม่กระโดดโลดเต้นเป็นลิงแบบนี้กันหรอก… เห้อ เป็นลูกขุนนางนี่ยากจังเลยนะ…

 

ดูเหมือนว่าพวกผู้ปกครองรวมถึงองครักษ์จะมาที่โรงเรียนเยอะเป็นพิเศษ แต่ท่านแม่ของฉันบอกว่า “มันน่าอายน่ะ… ฉันไม่ไปดีกว่า”...

 

อายเหรอ? ทั้ง ๆ ที่ตอนอยู่บ้านนี่ออกจะเป็นคนที่โหดร้ายทารุณขนาดนั้น… นี่ท่านแม่เป็นคนประเภทที่ขี้อายเวลาอยู่ท่ามกลางผู้คนเหรอเนี่ย? ฉันถามแอนเรื่องนี้ แต่กลับตอบมาว่า “ท่านนายหญิงคงไม่ได้รู้สึกอายที่ตัวเองหรอกค่ะ” แล้วก็มองมาที่ฉันอย่างผิดหวัง… ยังไงฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าท่านแม่จะอายอะไร

 

ถึงท่านแม่จะไม่ได้ไป แต่ดูเหมือนว่าท่านพ่ออยากจะมานะ และก็มีโอกาสสูงอยู่ ที่ทั้งสองท่านจะมาด้วยกัน แต่ถ้าโดนเห็นระหว่างที่กำลังกระโดดโลดเต้นอยู่ล่ะก็ โดนสวดยับแหง ๆ และฉันก็ไม่รู้ด้วยว่าการสวดยับนี่จะยาวขนาดไหน… ใช่ ฉันต้องระวังตัวไว้…

 

ถึงแบบนั้น ตอนนี้ฉันก็ห้ามใจไม่ไหวอยู่ดี และตอนนี้เพื่อนร่วมห้องของฉันเริ่มเดินมาถามประมาณว่า “เธอเป็นอะไรมากไหม?” แล้วล่ะ

 

“ฉันไม่เป็นไร! สบายดี! แค่ตื่นเต้นนิดหน่อยน่ะ” ฉันตอบไปตรง ๆ และก็โดนตอบกลับมาว่า “อ๋อ… แบบนี้นี่เอง” แล้วตามด้วยเสียงหัวเราะ เพื่อน ๆ ของฉันนี่ใจดีจังเลยนะ…

 

ใช่แล้วล่ะ วันนี้ฉันอยู่กับเพื่อนในชั้นเดียวกัน ถ้าปกติดีฉันก็จะอยู่กับพวกสภานั่นแหละ… แต่วันนี้ พวกเขาเป็นตัวแทนในแต่ละส่วนของงานโรงเรียน เลยติดแหง็กอยู่ตรงนั้นที่เดียวเลยล่ะ… ฉันก็เลยต้องมาเดินในงานกับเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น

 

แต่พวกเพื่อน ๆ ในสภานักเรียนของฉันก็ดูเศร้ามากเลยนะ… พูดแต่ “ทั้ง ๆ ที่เป็นงานโรงเรียนแท้ ๆ ทำไมฉันถึงไม่ได้ไปเดินเล่นด้วยกันกับเธอกันนะ” หรือไม่ก็ “ถ้ารู้ว่าต้องเป็นแบบนี้ ผมไม่เข้าร่วมสภานักเรียนดีกว่า” แม้กระทั้ง “งานโรงเรียนมีแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวซะด้วย…”

 

มันน่าเศร้ามากที่ไม่ได้มาเดินด้วยกันในงานโรงเรียนครั้งเดียวในชีวิตแบบนี้ ฉันก็เลยซื้ออาหารมามากมายให้เป็นกำลังใจกับพวกเพื่อน ๆ ของฉันที่ทำงานกันอย่างหนักล่ะนะ

 

เอาล่ะ! ยากิโทริ ทาโกะยากิ ยากิโซบะ… เพื่ออาหารที่น่าคิดถึง ฉันจึงเดินตรงไปในงานอย่างไม่คิดอะไร

 

แต่ทว่า… บูธในงานโรงเรียนของที่นี่มันไม่ได้เป็นอย่างที่คิด…

 

ความแตกต่างระหว่างบูธในฝันกับของจริงมันต่างกันจนรู้สึกเคว้งไปไหนไม่รู้ได้พักใหญ่เลยล่ะ… ลองคิดดูสิงานโรงเรียนน่ะ ยังไงก็ต้องคิดถึงพ่อค้าแม่ค้าที่ดูมอมแมมนิดหน่อย หรือไม่ก็พวกวัยรุ่นห้าว ๆ ที่มาทักถามว่า “เฮ้ จะไม่ซื้ออะไรหน่อยเหรอ?” ใช่ไหมล่ะ!

 

บูธของที่นี่มันโคตรจะสะอาด แถมยังสร้างมาอย่างปราณีตอีกต่างหาก คนที่อยู่ในบูธก็เป็นหนุ่มสาวในชุดเชฟมารยาทงามคอยต้อนรับลูกค้า ต่อให้ที่นี่เป็นโรงเรียนเวทมนตร์ยังไงฉันก็ยอมรับของแบบนี้ไม่ได้!

 

แต่ที่ช็อคที่สุดก็คงจะเป็น… แซนด์วิช กับครัวซองต์…

 

ถูกต้อง… ที่นี่มีขาย และก็ไม่มีขนมที่เป็นของโปรดของฉันอย่างยากิโทริ ทาโกะยากิ หรือยากิโซบะขายอยู่เลยแม้แต่บูธเดียว

 

และประเด็นมันอยู่ที่ว่าของทั้งหมดที่ขายนี่มันสามารถหาได้ทั่วไปในปาร์ตี้น้ำชา หรือแม้กระทั่งร้านขายของหวานธรรมดา ๆ

 

แม้กระทั่งของหวานอย่างกล้วยช็อกโกแลต หรือสายไหมอะไรพวกนี้ ไม่มีเลย… อุตส่าห์เตรียมกระเพาะให้พร้อมสำหรับของโปรดเลยนะเนี่ย…

 

พวกเพื่อน ๆ ก็เริ่มเป็นห่วงฉันเมื่อเห็นความตื่นเต้นของฉันละลายหายไป

 

“ท่านคาตาริน่า เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”

 

“เป็นไปได้ยังไงน่ะ? เมื่อกี้ยังกระปรี้กระเปร่าอยู่เลยนะ”

 

“ปวดท้องหรือเปล่าคะ…?”

 

“ไม่… ท่านคาตาริน่าอาจจะหิวอยู่ เดี๋ยวฉันออกไปหาซื้ออะไรมาให้นะคะ”

 

กระเพาะของฉันกำลังโหยหาอาหารจากชาติก่อน… นี่สินะ ความสิ้นหวังที่ไม่ได้กินของที่ตัวเองอยากจะกินน่ะ… ช่างเจ็บปวดซะเหลือเกิน

 

“ท– ท่านคาตาริน่า ฉ– ฉันซื้อของมาให้ทานแล้วค่ะ ช่วยทานแล้วร่าเริงขึ้นเหมือนเดิมเถอะค่ะ…”

 

เพื่อนของฉันวิ่งกลับมา ดูเหมือนว่าหอบจับเลยนะนั่น...

 

ระหว่างที่ฉันกำลังหมดแรงกาย ดูเหมือนว่าเพื่อนของฉันจะวิ่งไปซื้อแซนด์วิชใส่จานมาให้ฉันอย่างดีเลยล่ะนะ คงเห็นว่าฉันหิวจนหมดแรงกันเหรอนั่น…

 

จากใจเลย… ฉันทานอะไรไม่ได้นอกจากยากิโทริหรืออะไรเทือกนี้เลย แต่ก็ต้องขอบคุณที่เพื่อนของฉันอุตส่าห์ไปซื้อมาให้ล่ะนะ

 

แล้วก็… เดี๋ยวนะ นี่มัน–

 

“นี่มันอะไรกันเนี่ย!? ต่างจากที่กินปกติลิบลับเลย! ตัวขนมปังนุ่มนิ่มมากเลย… แยมข้างในก็อร่อยสุด ๆ ไปเลยเหมือนกัน! ต้องไปหาขนมปังแบบนี้จากไหนกันเนี่ย?”

 

ฉันทึ่งไปเลย กับรสชาติของแซนด์วิชที่สุดจะยอดเยี่ยมนี้ ฉันเผลอตัวไปเขย่าเพื่อนข้าง ๆ ไปด้วยสิ เธอดูตกใจกับการตอบสนองของฉันไปพัหใหญ่ ก่อนจะตอบกลับมา

 

“… อา… ใช่ค่ะ ในประเทศนี้ งานโรงเรียนเป็นงานที่ยิ่งใหญ่มากเลยล่ะค่ะ ร้านดัง ๆ มากมายก็นำของใหม่ ๆ มาเปิดบูธขายที่นี่ และส่วนใหญ่ก็อร่อยมาก ๆ เลยล่ะค่ะ… บางคนเรียกงานโรงเรียนว่าเทศกาลนักชิมเลยด้วยนะคะ”

 

ทึ่งไปอีกรอบเลยล่ะ! ใครจะไปคิดว่าบูธพวกนี้จะสุดยอดขนาดนี้…

 

ถึงจะยังไม่หายเศร้าที่ไม่มีของอย่างยากิโทริขายอยู่ก็เถอะ แต่ถ้าลแงมองใหม่ดี ๆ ที่นี่เต็มไปด้วยของหวานน่าอร่อยมากมายเลย ฉันจึงเริ่มลองที่จะชิมของใหม่ ๆ จากร้านดัง ๆ

 

ไม่มีโอกาสที่จะได้ลิ้มรสอาหารแบบนี้เป็นครั้งที่สองแล้ว เพราะงั้น… ไม่มีเวลามาเสียใจแล้ว!

 

จะต้องกิน กิน กิน แล้วก็กิน ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เลย!

 

“เอาล่ะ! ทุกคน มาลองทุกอย่างกันเลยดีกว่า!”

 

ฉันประกาศลั่น แล้ววิ่งเข้าไปที่บูธราวกับทหารกำลังวิ่งเข้าสนามรบ พวกเพื่อน ๆ ที่มองฉันจากด้านหลังก็พากันหัวเราะออกมากัน เป็นการฟื้นฟูสภาพจิตใจฉันได้มากเลยล่ะนะ

 

ฉันเดินไปรอบ ๆ พร้อมทานทุกสิ่งที่รู้สึกถูกชะตา อา… นั่นสินะ ขนมปังนี่อร่อยมากเลย มันสลัดมันฝรั่งนั่นก็ดูดีเหมือนกันนะ

 

“… ขออนุญาตนะครับ ท่านคาตาริน่า”

 

โอ้ ฉันไม่เคยเก็นของหวานแบบนั้นมาก่อนเลย น่าจะเป็นของหวานที่เพิ่งคิดค้นขึ้นมาสินะ อื้ม ๆ~ แบบนี้ต้องลองสักหน่อยแล้วล่ะ

 

“… ท่านคาตาริน่า”

 

ค– เค้กก้อนนั้นก็ดูดีนะ พุดดิ้งก็ด้วย

 

“ขออภัยนะคะ ท่านคาตาริน่า!”

 

“หืม… อ๊ะ โทษที มีอะไรเหรอ?”

 

เกือบไปแล้ว… ฉันเกือบจะตกลงไปในภวังค์อาหารซะแล้ว

 

“… ขออภัยนะคะ ก่อนหน้านี้ท่านวางแผนไว้ว่าจะไปหาสภานักเรียนนี่คะ”

 

“อา… ใช่ คิดไว้แบบนั้นแหละ”

 

“ฉันคิดว่า ถ้าท่านไม่รีบไปตอนนี้ จะไม่ทันเอาแล้วนะคะ”

 

“… อะไรนะ!?”

 

ฉันเบิกตากว้าง ก่อนจะหันไปมองนาฬิกา… แย่แล้ว ฉันผลาญเวลาเล่นไปกับการเดินเล่นที่บูธไปมากเลย

 

“แย่แล้วสิ สายมากแล้ว!”

 

ฉันหนีออกมาจากสวรรค์แห่งอาหารที่สุดจะอันตราย ถ้าเกิดว่าเพื่อนของฉันไม่ทักขึ้นมา มีหวังได้กินจนอิ่มแปร้จนลืมเวลาไปเลย อันตรายจริง ๆ เลยนะ อาหารที่ล่อตาล่อใจแบบนี้เนี่ย…

 

ฉันเรียกสติกลับมา และฉันก็ได้ซื้ออาหารไว้มากมายไว้ให้พวกเขาแล้วเพราะฉะนั้นไม่น่ามีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว เพราะฉะนั้นฉันจึงมุ่งตรงไปหาสภานักเรียนพร้อมเพื่อน ๆ ของฉัน

 



NEKOPOST.NET