[นิยายแปล] DESTRUCTION FLAG OTOME ตอนที่ 31.1 | Nekopost.net 
NEKOPOST

[นิยายแปล] DESTRUCTION FLAG OTOME

Ch.31.1 - SIDE STORY 6 – ได้พบกับเธอ +


~คีธ แคลส์~

 

“อย่างแกน่ะ อย่าเกิดมาเลยจะดีกว่า”

 

“น่าหงุดหงิดจริงเชียวที่ต้องมาคอยดูแลตัวน่ารำคาญแบบนี้”

 

“อย่าเข้ามาใกล้นะ! ไอ้สัตว์ประหลาด!”

 

ทำไม ทำไม ทำไมทุกคนถึงเกลียดผม? ทำไมถึงไม่อยากให้ผมอยู่ใกล้? ผมไม่อยากอยู่คนเดียว เหงาเหลือเกิน ได้โปรด ใครสักคน ใครก็ได้ ช่วยมาอยู่ข้าง ๆ ผมที...

 

พอลืมตาตื่น ก็เห็นผนังที่ในไม่กี่เดือนมานี้ก็เริ่มคุ้นเคยขึ้นมาบางแล้ว ใช่แล้ว ที่นี่เป็นบ้านของดยุคแคลส์ ตัวผมได้กลายมาเป็นบุตรชายบุญธรรมของดยุค...พอนึกขึ้นแบบนั้นได้ ผมก็ถอนหายใจโล่งอกออกมา

ตั้งแต่เกิดมา ก็มักจะถูกมองเป็นตัวน่ารำคาญ และ ถูกเกลียด แต่ว่าตั้งแต่เข้ามาอยู่ที่ตระกูลแคลส์ ก็ถูกปฏิบัติด้วยอย่างดี พวกเราทานเข้าด้วยกันเหมือนครอบครัว ได้รับการดูแลเอาใจใส่อย่างอ่อนโยน จนถึงตอนนี้ ทุกอย่างที่เคยปรารถณาแต่ไม่เคยได้ ในที่สุดก็ได้มาอยู่ในมือ

 

ทั้งอย่างนั้นแล้ว ก็ยังคงฝันถึงวันคืนเก่า ๆ อยู่ช้ำแล้วช้ำเล่า ผู้คนที่ปฏิเสธ และ ชิงชังผม ทั้งที่เป็นเรื่องของเมื่อก่อน...แต่ข้างในอกมันก็ยังเจ็บปวด

 

 

วันนี้ น่าจะเป็นวันที่ต้องไปร่วมงานเลี้ยงน้ำชาพร้อมกับพี่สาวบุญธรรม –คาตารินะ ผมเริ่มเตรียมตัว พร้อมกับรู้สึกเจ็บตรงอกที่ยังคงไม่จางหาย

 

“คีธ ขอบใจนะที่มาด้วยกันในวันนี้”

 

ในรถม้าระหว่างทางไปงานเลี้ยง พี่คาตารินะผู้ร่าเริงอยู่เสมอยิ้มกริ่มมาให้ขณะที่พูดแบบนั้นมา พอเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ ความเจ็บปวดที่ตรงอกก็บรรเทาลงเล็กน้อย

 

“ถ้าตัวคนเดียวคงจะรู้สึกเหงานิดหน่อย ก็ทางนี้น่ะไม่เก่งเรื่องจำหน้าคนอื่นเลยนี่นะ ดีจริง ๆ ที่คีธมาด้วยกัน”

 

พอพูดแบบนั้น ดวงตาสีฟ้าใสของเธอก็มองมาที่ผมโดยตรง

 

“คีธ ขอบคุณนะที่มาที่ตระกูลแคลส์ พี่น่ะรู้สึกดีใจมากเลยล่ะที่ได้กลายเป็นพี่น้องกับคีธ”

 

หลังจากได้ยินคำพูดนั้น ผมก็แทบจะร้องไห้ออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ความรู้สึกเจ็บปวดตรงอกที่หลงเหลืออยู่จากความฝันเมื่อก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอันอบอุ่นไปจนหมด

 

 

 

คาตารินะ แคลส์ เธอช่างเป็นคนที่น่าพิศวงเหลือเกิน ในตอนที่ผมต้องการที่สุด เธอจะมอบคำพูดในสิ่งที่ผมต้องการอยากจะฟัง

 

“...ผมก็ด้วย การที่ได้มาที่ตระกูลแคลส์ และได้พบกับพี่สาว ผมมีความสุขมากเลยครับ”

 

พอพูดแบบนั้นออกไป พี่คาตารินะก็ยิ้มอ่อนโยนออกมาอีกครั้ง ดีใจจริง ๆ ที่ได้พบกับคน ๆ นี้ นั่นเป็นสิ่งที่ผมรู้สึกจากก้นบึ้งของหัวใจ

 

~แมรี่ ฮันท์~

 

หลังจากที่ได้พบกับท่านคาตารินะ ฉันก็ได้ตัดสินใจที่จะกลายเป็นสตรีผู้เพียบพร้อมเพื่อที่จะสามารถยืนอยู่เคียงข้างเธอได้ ผ่านมาได้หลายเดือนแล้วหลังจากที่ได้เริ่มต้นฝึกฝนพยายามอย่างหนัก มีหลายอย่างที่ต้องทำ ทั้งด้านการเล่าเรียน การเต้นรำ และ มารยาทผู้ดี

 

แต่ว่าเดิมทีแล้ว ฉันก็ไม่ได้มีพรสวรรค์อะไรสักอย่าง หัวก็ช้ากว่าคนอื่น ทำอะไรได้ไม่ราบรื่นสักอย่าง เพราะอย่างนั้น ถึงต้องทุ่มเทให้หนักมากกว่าคนอื่นเป็นเท่าตัว และ พยายามอย่างหนักเท่าที่จะทำได้

 

ด้านการเรียน ฉันพยายามถามคำถามกับผู้ฝึกสอนให้มากเท่าที่จะมากได้ บางครั้งก็เรียนจนถึงเที่ยงคืน ด้านบทเรียนมารยาทผู้ดีเองก็เหมือนกัน ฝึกทำช้ำแล้วช้ำเล่าจนทำได้ถูกต้อง ส่วนการเต้นรำที่ไม่ถนัด ฉันก็เฝ้าฝึกเต้นจนเลือดไหลจากรองเท้าที่สวม เพราะรองเท้าเสียดสีกับเท้ามากจนเกินไป

 

พอเห็นตัวฉันที่พยายามอย่างเอาเป็นเอาตายแบบนั้น พวกพี่สาวก็หัวเราะเยาะใส่ฉัน

 

“ทั้งที่ไม่มีพรสวรรค์เลยแท้ ๆ มาพยายามดิ้นรนอยู่แบบนี้ช่างดูไม่ได้เอาเสียเลยนะคะ”

 

“เป็นถึงบุตรสาวขุนนางกลับต้องมาพยายามดิ้นรนเอาเป็นเอาตายแบบนี้ น่าขายน่าจริงเลยค่ะ”

 

“เพราะฐานะต่ำ ความสามารถก็เลยต่ำไปด้วยยังไงล่ะคะ”

 

คำพูดพวกนั้นทิ่มแทงลงบนหัวใจของฉันอย่างไม่มีใยดี จนรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาที่อก

 

ถึงอย่างนั้นก็ตาม พอได้ใช้เวลาร่วมกันกับท่านคาตารินะ ความเจ็บปวดพวกนั้นก็บรรเทาลงอย่างมาก แล้ววันหนึ่ง เรื่องก็เกิด

 

“....!”

 

“เป็นอะไรไป แมรี่? ไม่เป็นอะไรนะ?”

 

เพราะอยู่ ๆ ฉันก็นั่งขดตัวลง ท่านคาตารินะก็เลยถามมาอย่างเป็นกังวล วันนี้ฉันมาเล่นที่บ้านของท่านคาตารินะ แล้วพวกเราก็กำลังเดิ่นเล่นในสวนของท่านคาตารินะกันอยู่ มันรู้สึกเจ็บที่เท้าขึ้นมา พอตรวจดู ก็เห็นรอยเลือดฟกช้ำที่เท้า

 

“อะ แย่แล้ว! แมรี่ บาดเจ็บนี่นา! เดินสะดุดโดนอะไรเข้าที่ไหนงั้นเหรอ!?”

 

พอเห็นท่านคาตารินะที่เริ่มวิตกกังวล ฉันก็รีบตอบกลับไปทันที

 

“...ฉัน ไม่เป็นไรค่ะ คงเป็นเพราะ เมื่อวันก่อน ฝึกเต้นรำมากเกินไปหน่อย”

 

“ฝึกเต้นรำ?”

 

“ค่ะ เพราะไม่ค่อยถนัด ก็เลยต้องฝึกมากกว่าคนอื่นเป็นเท่าตัว...”

 

พอพูดอย่างนั้นไป ฉันก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่ออีก ก็ถ้าไม่ดิ้นรนฝึกฝนจนเท้าปวดเท้าชา ก็คงไม่สามารถเต้นได้แน่ นั่นเป็นสิ่งที่ฉันคิด ท่านคาตารินะจะหัวเราะเยาะฉันไหมนะ....พอมองขึ้นไปหาเธอ ฉันก็เห็นสีหน้ากังวลของเจ้าตัว สีหน้าเธอไม่เหมือนกับสีหน้าของพวกพี่สาวที่หัวเราะฉันเลยสักนิด แทนที่แววตาของเธอกลับเปล่งปะกายขึ้นมา

 

“พยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อก้าวข้ามจุดอ่อนของตัวเองงั้นเหรอ แมรี่นี่สุดยอดไปน้า นับถือเลยล่ะ คงต้องเรียนเอาจากแมรี่บ้างแล้วสิ”

 

 

ไม่ว่าฉันจะพยายามหนักมากแค่ไหน...ก็มักจะถูกหัวเราะเยาะด้วยคำพูดโหดร้าย “ดิ้นรนเสียจริงนะ” นั่นเป็นสิ่งที่พวกนั้นมักจะพูดและหัวเราะเยาะฉัน

 

แต่ว่าตอนนี้น่ะไม่ว่าพวกนั้นจะพูดยังไงก็ไม่เป็นไรแล้วล่ะ เพราะว่า ฉันสามารถจะมาที่นี่ได้ทุกเมื่อ เพราะมีคนในที่แห่งนี้ ที่จะบอกว่าฉันยอดเยี่ยม และ นับถือฉัน

 

ขณะท่านคาตารินะยื่นมือออกมาให้ พร้อมกับพูด “กลับไปที่คฤหาสน์แล้วทำแผลกันก่อนเถอะ”

นี่เป็นสิ่งที่ฉันคิดช้ำแล้วช้ำอีกอย่างแรงกล้า

 

ดีจริง ๆ ที่ได้พบกับ คาตารินะ แคลส์




NEKOPOST.NET