[นิยายแปล] DESTRUCTION FLAG OTOME ตอนที่ 27.1 | Nekopost.net 
NEKOPOST

[นิยายแปล] DESTRUCTION FLAG OTOME

Ch.27.1 - Side story 4 – เข้าเรียนที่โรงเรียนเวทมนตร์


 

เกิดมาในฐานะลูกสาวของบารอนบ้านนอกในเมืองแถบชายแดน ฤดูใบไม้ผลิปีนี้ ฉันได้เข้าเรียนที่โรงเรียนเวทมนตร์

 

โรงเรียนเวทมนตร์เป็นสถานที่ที่เหล่าผู้มีพลังเวทเมื่ออายุได้ 15 ปี มารวมตัวกัน ตัวฉันเองที่พลังเวทตื่นขึ้นมาเมื่อายุได้ 6 ขวบ ก็ไม่ยกเว้น เพราะเหตุนั้นเองฉันจึงได้เข้ามาเรียนที่โรงเรียนแห่งนี้

 

แต่ทว่า โรงเรียนนี้กลับมีขุนนางชั้นสูงอยู่มากมาย ในฐานะที่เป็นบุตรสาวของบารอนบ้านนอกแล้ว มาตฐานของที่นี่มันออกจะสูงเกินไปหน่อยสำหรับฉัน

 

 

ถ้าแค่ว่าเวทมนตร์ของฉันทรงพลังกว่านี้อีกสักหน่อย หรือไม่ก็หัวดีในเรื่องการเรียนกว่านี้สักนิด ไม่ก็ หน้าตาดีกว่านี้...ถ้าหากเป็นเหมือนกับคน ๆ นั้นที่ใช้เวทแสงได้สักนิด เป็นเหมือนกับคุณมาเรีย แคมเบล...ฉันก็คงจะมีความมั่นใจในตัวเองมากกว่านี้...

 

ฉันใช้เวทได้ไม่ค่อยเก่ง การเรียนก็คาบเส้นคาบดอก ผู้คนต่างพูดกันว่าหน้าตาฉันดูมีเสน่ห์ แต่ก็ใช่ว่าจะสวย...พูดตามตรง ฉันมันไม่เหมาะกับโรงเรียนนี้เอาเสียเลย

 

พ่อแม่ของฉันดีใจมากที่ได้ส่งฉันเข้าเรียนที่โรงเรียนเวทมนตร์ เพราะว่านี่เป็นครั้งแรกที่มีคนที่เกิดมาพร้อมพลังเวทในตระกูลบารอนบ้านนอกของพวกเรา แต่ว่า...หลังจากที่เข้ามาเรียนที่นี่แล้ว ในฐานะที่เป็นบุตรสาวของบารอนบ้านนอกผู้ยากไร้ ฉันจึงถูกพวกลูกขุนนางชั้นสูงกว่าดูถูกดูแคลน แถมบางครั้งก็ยังใช้ฉันอย่างกับเป็นคนใช้

 

แค่ไม่กี่เดือนหลังจากที่ได้เข้ามาเรียนที่นี่ ก็ทำให้ตอนนี้อยากจะกลับบ้านใจแทบขาดแล้ว

 

ทว่า ถึงจะเป็นกับคนอย่างฉัน จุดเปลี่ยนก็ได้มาถึง

 

 

เรื่องมันเกิดขึ้นตอนที่ฉันกำลังแอบอ่านนิยายรักโรแมนติกที่ซื้อมาจากที่บ้านตรงมุมหนึ่งของห้องเรียน พวกขุนนางชั้นสูงมักจะพูดกันว่านิยายรักโรแมนติกพวกนี้มันเป็นของสำหรับสามัญชน แต่ว่า ฉันน่ะชอบนิยายพวกนี้มาก ชอบมาตั้งแต่ตอนที่ที่อยู่บ้านนอก เพราะงั้นถึงได้แอบหอบเอามาที่โรงเรียนด้วย

 

 

“เอ๊ะ นั่นหรือว่าจะเป็น นิยายรัก?”

 

พอฉันเงยหน้าขึ้นเพราะได้ยินเสียง ใครบางคนที่มีสถานะทางสังคมสูงมาก ๆในแบบที่บุตรสาวของบารอนบ้านนอกไม่มีทางจะได้พูดคุยด้วย กลับมายืนอยู่ตรงนั้น

 

ท่านคาตารินะ แคลส์ บุตรสาวแห่งดยุค และยังเป็นคู่หมั้นของเจ้าชายลำดับที่ 3 เป็นเพื่อนร่วมห้องที่ที่มีสถานะอยู่บนจุดสูงสุดในหมู่นักเรียนทุกคน เพราะเหตุนั้น ถึงพวกเราจะเป็นเพื่อนร่วมห้องกัน ฉันก็ไม่อาจจะเข้าหาเจ้าตัวได้โดยง่าย นับตั้งแต่ที่เข้าโรงเรียนมาก็ไม่เคยได้คุยกันสักครั้ง การที่คนแบบนั้นจู่ ๆ ก็เข้าหาฉันกะทันหันแบบนี้ ฉันทั้งรู้สึกประหม่า ทั้ง สับสนจนตัวแข็งทื่อไปหมด ส่วนท่านคาตารินะก็แค่ยิ้มออกมา

 

“ที่จริงแล้ว ทางนี้เองก็อ่านนิยายรักด้วยเหมือนกัน ถ้าไม่ว่าอะไรล่ะก็ มาจะคุยเกี่ยวกับนิยายพวกนี้ด้วยกันไหม?”

 

ท่านคาตารินะ เป็นคนที่เข้ากับคนอื่นได้ง่ายมาก ๆ เธอไม่ดูถูกฉันเหมือนพวกลูกขุนนางชั้นสูงคนอื่น ๆ ไม่ปฏิบัติกับฉันเหมือนเป็นคนใช้เพื่อใช้ให้ทำนู่นทำนี่

 

ท่านคาตารินะ เป็นคนที่ทั้งแสนวิเศษ และ ยอดเยี่ยม ในฐานะที่เป็นบุตรสาวแห่งดยุคเธอก็ช่างสง่างามเช่นกัน แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่ได้ลำพองในสถานะของตัวเองเหมือนคนอื่น ๆ ที่ไม่แม้แต่จะเห็นหัวคนที่มีสถานะต่ำกว่า กับคนที่มีฐานะต่ำต้อยอย่างฉัน เธอก็ยังอ่อนโยนด้วยทั้งที่ฉันไม่ได้มีอะไรดีเลยแม้แต่น้อย

 

แต่ก่อนที่จะรู้ตัว หัวใจของฉันก็ถูกท่านคาตารินะช่วงชิงไปเสียแล้ว

บางครั้งเธอก็เล่นกับสุนัขในสวนบริเวณป่าของโรงเรียน บางครั้งเธอก็จะหยุดยืน เพื่อชื่นชมสวนดอกไม้ รูปลักษณ์ของท่านคาตารินะนั้น ราวกับเป็นนักบุญที่ออกมาจากนิยายก็มิปาน

 

 

ในตอนที่ฉันกำลังมัวแต่ชื่นชมท่านคาตารินะอยู่นั้นเอง...ก็ดันก้าวพลาดหกล้ม เพราะชุดที่ใส่เลอะไปหมด ท่านคาตารินะก็ได้ยื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้เพื่อให้เช็ดทำความสะอาด

 

 

ฉันปฏิเสธไป และ บอกว่า “เดี๋ยวจะทำให้ผ้าเลอะเสียเปล่า” แต่เธอก็ตอบมาว่า “ไม่เป็นไรหรอก ถ้าไม่รังเกียจ ก็ใช้ได้เลย” พร้อมรอยยิ้ม ฉันกุมผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นเอาไว้แนบแน่นตรงอก พร้อมกับคิด “ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้จะเป็นสมบัติของฉัน”

 

ทั้งที่เคยคิดว่าอยากจะกลับบ้านให้เร็ว ที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้...แต่ทว่าตอนนี้ ฉันอยากจะอยู่ที่โรงเรียนได้นานกว่านี้...

 

เพียงแค่อีกสักเล็กน้อย ฉันก็อยากจะใช้เวลาร่วมกับท่านคาตารินะให้นานกว่านี้

 

 

 

★★★★★★★

 

 

“เอ๋ พี่ครับ? ผ้าโพกหัวที่เห็นใส่ประจำไปไหนซะแล้วล่ะครับ?”

 

“อ่า ผ้าโพกหัว? เมื่อกี้ เอาให้เพื่อนร่วมชั้นไปแล้วน่ะ”

 

“เอ๋? ไม่จริงน่า นี่พี่เอาของแบบนั้นไปให้คนอื่นเนี่ยนะ!?”

 

“ไม่ใช่อย่างที่คิดสักหน่อย เพราะเจ้าตัวเขาหกล้ม จนชุดเลอะไปหมด ก็เลยเอาให้ไปใช้เช็ดทำความสะอาดน่ะ”

 

“...อย่างงั้นหรอกเหรอ...ค่อยยังชั่ว...เดี๋ยวสิ งั้นตอนนี้พี่ก็ไม่มีผ้าเช็ดแล้วน่ะสิ?”

 

“ก่อนให้ไปก็ใช้เช็ดมือหลังจากเสร็จงานในสวนไปแล้วล่ะ เพราะงั้นไม่เป็นไรหรอก”

 

“...งั้นหรอกเหรอครับ...หืม? ชายเสื้อของพี่ ทำไมดูรุ่ย ๆ อย่างนั้นล่ะ?”

 

“อ่า นี่น่ะเหรอ เป็นเพราะโดนศัตรูตามธรรมชาติ –เจ้าหมาน้อย ที่อยู่ในป่าของโรงเรียนเล่นงานเอาน่ะ เพราะศัตรูคราวนี้ตัวเล็กหน่อย ก็เลยโค่นมันได้สบาย ๆ เลยแหละ!”

 

 “...งั้นเองเหรอครับ...เอาเถอะ ก็ดีแล้วล่ะ แต่ว่าพี่ครับ...ที่กระปรี้กระเปร่ามันก็ดีอยู่หรอก แต่ว่า ที่โรงเรียนนี่น่ะควรจะเพลา ๆ ลงบ้างสักหน่อยจะดีกว่านะครับ พักหลัง ๆ มานี่ พี่น่ะเที่ยวเก็บของตามสวนกับบนต้นไม้มากินอยู่เรื่อย ที่นี่ไม่ใช่ที่บ้านนะครับ เพราะงั้นน่ะ ควรจะเลิกทำอะไรไม่ระมัดระวัง แล้วก็เลิกเก็บทุกอย่างที่เห็นมากินได้แล้วนะครับ”

 

“...ไม่ใช่เก็บของมากิน...แต่เก็บเกี่ยว...”

 

“...ไม่ครับ มันก็เหมือนกันนั่นล่ะ...เลิกได้แล้วครับ แค่พยายามปิดเรื่องไม่ให้ท่านแม่รู้ก็หนักหนาพอแล้ว...ผมขอล่ะ เพลา ๆ ลงหน่อยเถอะครับ”

 

“...เข้าใจแล้วค่ะ”

 

 

แล้วฉันก็ได้แต่พยักหน้าหงึก ๆ รับคำ ส่วนคุณน้องชายก็มองมาที่ฉันแล้วถอนหายใจออกมา




NEKOPOST.NET