[นิยายแปล] DESTRUCTION FLAG OTOME ตอนที่ 22.1 | Nekopost.net 
NEKOPOST

[นิยายแปล] DESTRUCTION FLAG OTOME

Ch.22.1 - Side story 2 – ทำงานในฐานะหัวหน้าสาวใช้ตระกูลแคลส์


 

 

ฉันเกิดมาในฐานะลูกสาวคนที่สามของตระกูลพ่อค้า และได้มาทำงานในฐานะสาวใช้ตระกูลแคลส์ตั้งแต่อายุ 16

 

พี่สาวทั้งสองคนเป็นคนที่มีบุคลิกดี ทั้งสวยและน่ารัก มีผู้คนมากมายยื่นคำขอแต่งงานมาให้ ด้วยเหตุนั้นเอง พี่สาวคนโตจึงได้แต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝา พี่สาวคนรองเองก็แต่งงานไปแล้วเหมือนกัน แต่ทว่า พอเทียบกับพี่สาวทั้งสองแล้ว ตัวฉันน่ะไม่ได้มีเสน่ห์เหมือนกับพวกพี่ ๆ เลย แถมยังเข้ากับคนอื่นไม่ค่อยได้อีก

 

หน้าตาคม พูดจาไม่เก่ง แค่จะหาเพื่อนสักคนยังทำไม่ได้ แล้วนับประสาอะไรกับคนรักกันล่ะ

 

เพราะเหตุนั้นก็เลยจบการศึกษาจากโรงเรียนมาโดยที่ไม่มีเพื่อนกับเขาเลยสักกะคน หลังจากนั้นก็อยู่แต่ที่บ้าน โดยที่ไม่มีใครยื่นคำขอแต่งงานมาให้เหมือนพวกพี่สาวเลย ถ้ายังขืนอยู่ที่บ้านแบบนี้ต่อไป คงสร้างปัญหาให้กับทางบ้านแน่ เพราะงั้นฉันก็เลยออกมาทำงานที่ตระกูลแคลส์ซึ่งมีความสัมพันธ์กันมานานกับครอบครัวเพราะเรื่องธุระกิจค้าขาย

 

 

ฉันรู้ตัวมานานแล้วล่ะว่าตัวเองคงไม่อาจจะมีชีวิตแต่งงานที่มีมีความสุขเหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ ได้ เพราะอย่างนั้น ในตอนนี้จึงได้แต่มุ่งมั่นทำงานอย่างเต็มที่เท่านั้น

 

เพราะอย่างนั้นฉันถึงได้ตั้งใจทำงานอย่างหนักและจริงจังมากกว่าคนอื่น ๆ สิบปีหลังจากนั้น ก่อนที่จะรู้ตัว ฉันก็ได้กลายมาเป็นหัวหน้าสาวใช้ซะแล้ว เพราะว่าหัวหน้าสาวใช้คนก่อนปลดเกษียณไป ตำแหน่งหัวหน้ามสาวใช้ก็เลยตกมาที่ฉันอย่างคาดไม่ถึง หลังจากที่กลายมาเป็นหัวหน้าสาวใช้ เพื่อที่จะไม่ให้โดนกล่าวหานินทาเนื่องจากได้รับตำแหน่งนี้ทั้งที่ยังอายุน้อย ฉันจึงเข้มงวดทุ่มเทกับการทำงานมากยิ่งขึ้น

 

ด้วยเหตุนั้น แม้ว่าจะทุ่มเททำงานอย่างหนัก แต่เพราะการที่มีหน้าตาคม แถมยังคุยกับคนอื่นไม่ค่อยเก่ง แล้วก็ด้วยการที่เข้มงวดกับคนอื่นมากขึ้น แม้คนอื่น ๆ จะไม่กล่าวหานินทาเพราะการได้รับตำแหน่งทั้งที่อายุยังน้อย แต่ก่อนจะรู้ตัวก็กลายเป็นว่าพวกข้ารับใช้คนอื่น ๆ ต่างก็หลีกเลี่ยงฉันกันหมด

 

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น เพื่อที่จะ “มีชีวิตอยู่ด้วยตัวเอง” ต่อไป ฉันจึงยิ่งทุ่มเทกับการทำงานมากยิ่งขึ้นไปกว่าเดิม

 

ฉันมีงานอดิเรกอยู่ ฉันชอบพวกของน่ารัก แล้วก็ชอบทำขนมหวาน ชอบชุดเดรสน่ารัก ๆ ชอบตุ๊กตาสัตว์ยัดนุ่น ชอบเทพนิยายเกี่ยวกับเจ้าหญิง แล้วก็ชอบทานลูกกวาดมาก ๆ เลยด้วย

 

แต่เพราะงานอดิเรกไม่เข้ากับหน้าตา และ ท่าทางของตัวเอง ตั้งแต่ยังเด็กก็มักจะถูกล้อเลียนอยู่บ่อย ๆ เพราะงั้นฉันจึงเริ่มปิดบังงานอดิเรกพวกนี้เอาไว้ไม่ให้คนรอบตัวรู้

 

เพราะการทานขนมหวานไม่เข้ากับภาพลักษณ์ พอเห็นคนอื่นทานกันฉันก็มักจะพูดว่า “ฉันไม่ชอบพวกขนมหวาน” เพราะแบบนั้น ถึงแม้ว่างานอดิเรกตัวเองจะเป็นการทำขนมหวาน ฉันก็ได้แต่แอบทานคนเดียวตอนที่ว่างเว้นจากเวลางาน...

 

 

ไม่กี่ปีก่อนหน้านี้ ตอนที่ฉันยังเป็นสาวใช้ทั่วไปอยู่  ฉันมักจะชอบแอบนั่งทานขนมหวานอยู่คนเดียวตรงมุมสวนระหว่างพักงาน

 

ไม่กี่ปีก่อนหน้านี้ หนึ่งในสาวใช้ที่เป็นเพื่อนร่วมงานของฉันได้แต่งงาน และ ออกจากคฤหาสน์ไป หลังจากที่ยืนส่งเพื่อนคนนี้ที่ทำงานด้วยกันมานานออกไป ฉันก็ไม่คิดอะไรไม่ออกได้แต่ยืนเหม่อมองพุ่มไม้ที่อยู่ตรงหน้า ฉันไม่ใช่คนหน้าตาดี ไม่มีคนที่ชอบ แล้วก็รู้แก่ใจดีว่าตัวเองไม่อาจจะมีชีวิตแต่งงานที่มีความสุขเหมือนคนอื่นเขาได้ แต่ถึงอย่างนั้น....แม้จะเป็นอย่างงั้น...พอได้เห็นสีหน้ามีความสุขของเพื่อนร่วมงานคนนั้นแล้วมันก็อดทำให้รู้สึกอิจฉาไม่ได้...

 

ในนิยายที่เคยอ่านตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก ตอนนี้น่ะ ควรจะเป็นตอนที่นางฟ้าปรากฏตัวออกมาจากพุ่มไม้ที่อยู่ตรงหน้า แล้วเปลี่ยนฉันให้กลายเป็นเจ้าหญิง คงจะดีไม่น้อยถ้ามีเจ้าชายมาอุ้มไป—ขณะที่ปล่อยจินตนาการวิ่งเตลิดเหมือนเป็นเด็ก ๆ เป็นตอนนั้นเองที่เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้น

 

ฉันได้ยินเสียง แซ่ก ๆ จากตรงพุ่มไม้ แล้วเด็กสาวที่เสื้อผ้าผมเผ้าเต็มไปด้วยใบไม้ก็ปรากฏตัวขึ้น เด็กสาวที่ปรากฏตัวออกมาจากพุ่มไม้ตรงนั้นก็คือ...บุตรสาวของดยุคแคลส์ เธอจ้องเขม็งมาที่ขนมหวานที่ฉันกำลังกินอยู่ พร้อมกับท้องที่ส่งเสียงร้อง โครกกก ดังฟังชัด

 

“...กินไหม?”

 

เพราะเธอเล่นจ้องเขม็งมาอย่างนั้น ก็เลยเผลอยื่นขนมไปให้โดยอัตโนมัติ

 

“ได้เหรอ!?”

 

คุณหนูที่ทำสีหน้าดีใจยกใหญ่ก็วิ่งปรี่เข้ามาหาฉันทันที

 

หลังจากที่เธอทานขนมหวานที่ฉันทำ...เพราะอะไรก็ไม่รู้ แม้จะเป็นแค่ขนมที่ทำโดยมือสมัครเล่น แต่เธอกลับติดใจขนมของฉันไม่น้อยเลย หลังจากนั้นเป็นต้นมาเธอก็มักจะมาขอขนมฉันกินบ่อย ๆ

 

พวกเพื่อนร่วมงานต่างก็กลัว และ หลีกเลี่ยงฉัน แต่มีแค่คุณหนูเท่านั้นที่ต่างออกไป เธอเริ่มคุ้นเคยกับฉันมากขึ้น พอได้อยู่ด้วยกันกับคุณหนูแล้ว ฉันก็รู้สึกสงบใจอย่างบอกไม่ถูก

 

แต่ทว่า อีกไม่นานคุณหนูก็จะอายุ 15 แล้ว และเธอก็ต้องไปเข้าโรงเรียนเวทมนตร์ สาวใช้ส่วนตัวของเธอ –แอนน์ ก็จะติดตามไปกับเธอด้วย

 

พูดตามตรง ฉันอยากให้คุณหนูพาฉันไปด้วยเหมือนกัน แต่ก็ทำไม่ได้เพราะฉันเป็นหัวหน้าสาวใช้ของที่นี่ เพราะงั้นฉันจึงต้องอดทนกับความรู้สึกโดดเดี่ยวนี้ และ ได้แต่ยืนส่งคุณหนูจากไป

 

และแล้ว ไม่กี่วันหลังจากที่คุณหนูออกจากบ้านไปเข้าเรียนที่โรงเรียนเวทมนตร์

 

“เอ่อ ขอโทษนะครับ”

 

พอฉันกำลังจะทานขนมหวานตรงมุมสวนคนเดียวเหมือนเช่นเคย จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงมาจากด้านหลัง จนถึงตอนนี้ คุณหนูเป็นเพียงแค่คนเดียวที่มาที่นี่ แต่ว่าคุณหนูไปเข้าเรียนที่โรงเรียนเวทมนร์แล้วนี่...ใครกันนะ?

 

พอฉันมองกลับไปด้วยความตกใจ ที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือชายหนุ่มที่มาทำงานที่นี่ในตระกูลแคลส์ในฐานะของคนสวนเมื่อหลายปีก่อน เขาเป็นคนตัวสูง สีหน้าจริงจัง และ ตรงไปตรงมา แล้วก็ค่อนข้างจะเป็นที่นิยมของเหล่าสาวใช้ไม่น้อยด้วย พวกสาวใช้มักจะซุบซิบเรื่องของเขาอยู่บ่อย ๆ...ส่วนตัวฉัน แน่อยู่แล้วว่าไม่ได้เข้าไปร่วมวงด้วย

 

“...คะ?”

 

 

ฉันถามออกไปขณะที่ยังตกใจอยู่

 

“...เอ่อ ที่จริงแล้ว ผมชอบลูกกวาดมากเลยล่ะ คุณหนูเธอเคยแบ่งลูกวาดของคุณให้ผมหลายครั้งแล้ว...เพราะงั้นก็เลยแบบว่า ผมเป็นแฟนตัวยงที่ชื่นชอบลูกกวาดของคุณครับ!...ถ้าไม่ว่าอะไรละก็ จากนี้ไปช่วยแบ่งให้ผมทานด้วยจะได้หรือเปล่าครับ?”

 

 

“...คะ...ค่ะ...”

 

 

พอเห็นหน้าของเจ้าตัวแดงแจ๋ขนาดนั้นขณะที่พูด ใบหน้าของฉันก็เลยพลอยแดงไปกับเขาด้วย ฉันได้แต่พยักหน้าตอบกลับ แล้วก็ยื่นลูกกวาดไปให้เขาโดยอัตโนมัติ จากนั้นเขาก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

 

 

หลังจากนั้นไม่นาน แม้ว่าจะเคยยอมแพ้กับการแต่งงานไปแล้ว แต่ฉันก็ได้สร้างความครอบของตัวเองในท้ายที่สุด แต่นั้นก็เป็นเรื่องราวในภายหลังนะ

 

ด้วยเหตุนั้นเอง ฉันจึงเชื่อมั่นอยู่เสมอว่า ในวันนั้น เด็กสาวที่ปรากฏตัวมาจากพุ่มไม้--แท้ที่จริงแล้วเธอก็คือ –นางฟ้าที่นำความสุขมามอบให้กับฉัน

 

                                           ----------------------------------------------------

 

 




NEKOPOST.NET