[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 52 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.52 - ตอนที่ 52


52

สุดท้ายแล้วฉันก็ไม่สามารถไปสนิทสนมกับพวกนักเรียนที่มาเรียนเสริมได้
ฉันลองทำตามคำแนะนำของอาโออิจัง เมื่อเข้าห้องเรียนไปตอนเช้า ก็ส่งเสียงทักพวกนักเรียนที่อยู่ใกล้ๆ ว่า "สวัสดียามเช้าค่ะ" ไล่ไปตามลำดับ แต่ในวันแรกถึงกับมีคนที่ตกตะลึงจังงังไปหลายคน

แต่เมื่อทักทายหลายๆ วันติดกันเข้า ทุกคนก็ค่อยๆ เริ่มทักทายกลับมาตามปกติ
ทว่าไม่มีอะไรคืบหน้าไปต่อ เอาเป็นว่าก็ยังดีที่เลิกตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวกัน

ถ้ามีใครแอบไปนินทาว่ายัยลูกทานุกิหัวสว่านล่ะก็ไม่ยอมเด็ดขาด
พวกเพื่อนๆ ที่รู้ว่าฉันไปเรียนเสริม ต่างก็พากันตีความตามใจชอบว่า "สมเป็นท่านเรย์กะ ขยันเรียนจังเลยนะคะ" ฉันก็เลยปล่อยไว้อย่างนั้น ไม่ไปแก้ไขความเข้าใจผิด

เปิดเทอมมาก็เริ่มเข้าสู่การคัดเลือกตัวแทนสำหรับงานกีฬาสี
พอเข้าชั้นมัธยมต้นก็มีสภานักเรียน มีคณะกรรมการงานกีฬาและตัวแทนชมรมแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องมีคณะกรรมการจัดงานแบบสมัยประถมอีกต่อไป
แต่ดูเหมือนตัวแทนห้องก็ต้องมาทำงานกับคณะกรรมการงานกีฬาหลายๆ อย่างแทน
ฉันเสนอตัวเต็มที่
หาจุดเชื่อมกับสภานักเรียนได้แล้ว !

เพื่อรุ่นพี่แล้ว ฉันยอมเป็นมือเท้าอย่างเต็มที่เลยค่ะ ! เอ้าๆ รีบๆ เสนอตัวมาสิคะ ฉันจะได้เอารายชื่อไปส่งห้องสภานักเรียน !
พอเข้าม.ต้น ประเภทการวิ่งแข่งก็เพิ่มขึ้น คนที่เกลียดการวิ่งอย่างฉันไม่อยากเข้าไปยุ่งด้วยเลย
นอกจากแข่งกระโดดเชือกหมู่กับโยนบอลลงตระกร้าแล้ว ฉันยังลงวิ่งสามขาตามเพื่อนไปอีกอย่าง
ที่เป็นปัญหาที่สุดก็คือแข่งขี่ม้าส่งเมืองของพวกผู้ชาย แทบไม่มีคนลงสมัครเลย ก็คงงั้นแหละ ก็จะมีอีตาน่าหมั่นไส้ลงแข่งด้วยนี่นา
ได้ฟังมาจากเด็กผู้ชายคนอื่นที่ลงแข่งวิ่งขี่ม้าฯ เห็นว่าแรงกดดันของจักรพรรดิกับม้าที่วิ่งปรี่เข้าหาแบบไม่เกรงใจใครนั้นน่ากลัวผิดผู้ผิดคนจริงๆ
ตอนนี้จักรพรรดิคงกำลังยุ่งกับการคัดเลือกม้าตัวใหม่ พอได้ม้าที่ถูกใจแล้วก็จะฝึกซ้อมพิเศษลับๆ หลังเลิกเรียน ม้าที่ได้รับการเคี่ยวเข็ญจากจักรพรรดิจะแสดงพลังม้าเป็นหนึ่งไม่มีสองรองใคร

หยั่งงี้ก็คงไม่มีใครอยากลงละนะ ดีจังเลยที่ฉันไม่ได้เกิดมาเป็นผู้ชาย

สุดท้ายเด็กผู้ชายกลุ่มข้างนอกที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวกับพวกเด็กผู้ชายโชคร้ายที่เป่ายิ้งฉุบแพ้ก็เป็นอันลงแข่ง พยายามเข้าล่ะ

ได้คนลงครบทุกประเภทในที่สุด ฉันจึงมุ่งหน้าไปยังงานประชุมคณะกรรมการจัดการของสภานักเรียน เอ้า หัวหน้าห้อง ไปเร็วๆ หน่อยสิคะ อย่ามัวอืดอาดอยู่
มิฮารุจังก็จะมาประชุมด้วยเหมือนกัน หัวหน้าห้องจึงมัวแต่ส่องกระจกหน้าต่างจัดแต่งทรงผม เป็นสาวน้อยจริงๆ

ที่ห้องประชุม สภานักเรียนมาพร้อมหน้ากันแล้ว แน่นอนว่าตรงกลางนั้นคือรุ่นพี่โรมิโอ
อ๊ะ ได้เห็นใกล้ๆ แล้ว !
ตอนปิดเทอมไปเที่ยวทะเลมาหรือเปล่านะ โดนแดดเผาจนขัดเกลาให้ดูเถื่อนขึ้นไปอีกนิดๆ !
มุมปากฉันเกือบเผยอขึ้นเป็นรอยยิ้มแฉ่ง จึงต้องกัดกรามกรอดอดทนไว้  ไม่อยากให้ใครมามองเป็นยายเด็กพิลึกยิ้มคนเดียวหรอกนะ แต่กล้ามเนื้อปากมันขยับไปเองนี่ !
สบตากับรุ่นพี่โรมิโอแล้ว ! โดนเขาทำหน้าแปลกใจใส่ด้วย ! หน้าฉันแปลกจริงๆ เหรอเนี่ย !?

ในที่ประชุมพูดคุยถึงข้อควรระวังและกฎอีกเล็กน้อย สุดท้ายก็ส่งชีทรายชื่อนักกีฬาที่ลงแข่งจากแต่ละห้องเป็นอันเสร็จ
พอเห็นชีทที่ถูกส่งมา รุ่นพี่โรมิโอก็เอ่ยขึ้น "ได้ยินว่าในแข่งขี่ม้าส่งเมืองมีคนที่เก่งมากๆ อยู่เหรอ"

"ฉันก็จะลงแข่งด้วยเหมือนกัน จะเอาชนะได้หรือเปล่านะ"

ว่าไงนะ !?
รุ่นพี่โรมิโอจะลงแข่งเหรอคะ !? งั้นก็ต้องเชียร์สุดตัว !
ตอนยื่นชีทให้ ฉันรวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้น

"รุ่นพี่คะ แข่งขี่ม้าส่งเมือง พยายามเข้านะคะ"

รุ่นพี่ทำหน้าตกใจนิดหน่อย แต่ก็ยิ้มให้แล้วก็บอกว่า "ขอบใจนะ"
ไชโย !


แผนการเข้าหารุ่นพี่ด้วยการเตรียมงานกีฬาสีของฉันเป็นอันล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง
ตัวแทนห้องมีแต่ได้ทำงานจุกจิกในห้อง ส่วนงานกีฬาสีนั้นเป็นหน้าที่ของสภานักเรียน ชมรมกีฬาและคณะกรรมการจัดการกันเอง
แต่ขอแค่มีธุระที่ห้องสภานักเรียนแม้แต่นิดเดียว ฉันก็จะรีบเสนอตัวไปทันที
หัวหน้าห้องทำตาเชื่อมมองฉัน ฉันจึงขู่ไปอย่างไร้ถ้อยคำว่าห้ามพูดอะไรเกินเลยเชียวนะ

มีแค่ครั้งเดียวที่ฉันแอบหยิบขนมเหลือๆ ในสโมสรของ Pivoinne เอามาฝาก รุ่นพี่ยิ้มให้ด้วยรอยยิ้มเจิดจ้าแล้วว่า "โอ้ ไอ้นี่อร่อยมากเลยล่ะ ขอบใจนะ !"  เพื่อรอยยิ้มนั้นแล้วจะให้ฉันฉกฉวยขนมมาอีกเท่าไหร่ก็ได้ค่ะ !  ...เกือบหลุดปากออกไปแล้วไหมล่ะ

แต่รุ่นพี่จะกินขนมเยอะแค่ไหนก็ไม่อ้วนเลย จะว่าไปคาบุรากิเองก็กินมาการองกับช็อคโกแลตที่สโมสรบ่อยๆ แต่ไม่มีเนื้อส่วนเกินเลยนะ
ไหงขี้โกงงี้ล่ะ ?


ในวันนั้น ฉันเข้าร่วมงานกีฬาสีโดยโบกครีมกันแดด SPF สูงลิ่วมาตามคำแนะนำของท่านแม่
ฉันไม่ได้เข้าร่วมในกีฬาเด่นๆ จึงได้แต่เชียร์
กระโดดเชือกหมู่นั้น อีกห้องทำพลาด เราจึงจบลงด้วยคะแนนสวยงาม ไม่เคยคิดเลยว่าโดดเชือกจะกินแรงขนาดนี้
ส่วนในการวิ่งแข่งคอสเพลย์ของชมรมนั้น อาคิสะวะคุงที่อยู่ชมรมกรีฑาแต่งหญิงเป็นองค์หญิงสโนไวท์เข้าแข่งด้วย ฉันจึงกดกล้องดิจิตอลรัวๆ ตั้งใจจะให้ซากุระจังในภายหลัง เป็นสาวสวยเชียวนะ อาคิสะวะคุง
ส่วนคาบุรากิและเอ็นโจที่ลงวิ่งแข่งถูกรายล้อมไปด้วยพวกสาวๆ ที่ถือเลม่อนดองน้ำผึ้งมาให้ หอบมาให้ขนาดนั้นใครจะไปกินหมดกันละนั่น
เลม่อนดองน้ำผึ้งเนี่ยชอบออกมาในการ์ตูนหรือนิยายที่มีชมรมกีฬาบ่อยๆ แต่ความจริงฉันก็ไม่เคยกินเลยนะ อร่อยหรือเปล่าน้า

การแข่งกีฬาแต่ละประเภทผ่านไปด้วยดี จนยามบ่ายก็ถึงการแข่งขี่ม้าส่งเมืองในที่สุด
เมื่อจักรพรรดิปรากฎตัว เสียงเชียร์ก็ดังกระหึ่มทันที จักรพรรดิวางท่าน่าเกรงขามและม้าที่ส่งเสียงหอบแฮ่กๆ ทางจมูก ท่าจะฝึกเข้มกันมาน่าดู ท่าทางมั่นใจพอตัว
นอกจากเสียงเชียร์ "ท่านคาบุรากิ~!" แล้วก็ยังมีเสียง "จักรพรรดิ !" ดังประปราย

อุฮุฮุ

รุ่นพี่โรมิโอก็ลงมาประจำลู่วิ่งด้วย รุ่นพี่พยายามเข้านะคะ !
ความจริงฉันอยากส่งเสียงเชียร์ดังๆ แต่เกรงสายตาคนก็เลยได้แต่เชียร์อยู่ในใจ
อ๊าย~ น่าหงุดหงิดชมัด !

นอกจากเสียงเชียร์คาบุรากิ, จักรพรรดิแล้ว ยังมีเสียงเชียร์ "โทโมเอะคุง ~ พยายามเข้านะ~" ให้ได้ยินด้วย
แย่ล่ะ ดูท่ารุ่นพี่จะป๊อบกว่าที่คิด มีคู่แข่งเพียบ อะไรกันเนี่ย
ขณะที่ฉันเริ่มร้อนใจ การแข่งก็เริ่มขึ้นพอดี

คาบุรากิเริ่มทยอยบดขยี้ม้าปลายแถวไปก่อน ม้าที่มัวแต่เงอะงะอยู่ก็โดนบุกจู่โจมทันที อ๊ะ นั่นมันม้าห้องฉันเองนี่ โดนกระชากร่วงลงมาแล้ว อ๊ะ กลิ้งเป็นลูกขนุนเลย แพ้แล้ว
อื้อ พวกนายพยายามได้ดีมากเลยล่ะ ไปเยียวยาแผลในใจกันกับพวกม้าห้องอื่นๆ ที่ยับเยินกันมาเหมือนกันแล้ว ขอให้ไปที่ชอบๆ นะ

รุ่นพี่โรมิโอยังไม่แพ้ เขาออกคำสั่งอย่างแม่นยำจับกุมศัตรูไปเรื่อยๆ วิเศษมากเลยค่ะรุ่นพี่ !

ในสนามแข่งที่ราบเป็นหน้ากลอง ผู้ที่เหลืออยู่เป็นสองคู่สุดท้ายก็คือจักรพรรดิกับรุ่นพี่โรมิโอ
รุ่นพี่โรมิโอ รุ่นพี่โรมิโอพยายามเข้านะคะ !
ฉันตั้งหน้าภาวนาอยู่ในใจ เพื่อนที่อยู่ข้างๆ ทักมาว่า "ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ท่านคาบุรากิต้องเอาชนะได้อย่างแน่นอน" ไม่ใช่นะ ! ไม่ใช่ฝั่งนั้น !

การปะทะกันระหว่างรุ่นพี่โรมิโอะและจักรพรรดิเป็นไปอย่างสูสี  ฉันและรอบข้างตกตะลึงเพราะไม่เคยเห็นจักรพรรดิผู้ไร้พ่ายคนนั้นต้องตกที่นั่งลำบากมาก่อน
ขณะกำลังคิดว่า เอ๊ะ หรือจะชนะ !? ม้าของรุ่นพี่ก็เกิดเข่าอ่อน คาบุรากิฉวยโอกาสนั้นช่วงชิงผ้าคาดหน้าผากของรุ่นพี่ไปได้

สนามแข่งกระหึ่มไปด้วยเชียร์แสดงความยินดี คึกครื้นที่สุดในวันนี้เลยล่ะ
รุ่นพี่พ่ายแพ้แล้ว แต่ก็ยังหัวเราะอย่างสนุกสนาน จักรพรรกิที่ไม่เคยเผชิญศึกหนักขนาดนี้มาก่อน แม้จะชนะก็ทำท่าเจ็บใจเล็กๆ

สงสัยปีหน้าคงฝึกหนักเป็นเท่าตัวล่ะมั้ง...


รวมคะแนนแล้วห้องของรุ่นพี่โรมิโอเป็นฝ่ายชนะเลิศ แต่ MVP กลับเป็นจักรพรรดิผู้ชนะในการวิ่งแข่งและวิ่งขี่ม้าส่งเมือง
จักรพรรดิชูถ้วยรางวัลในมือขึ้นสูง นายนี่ความจริงก็จัดเต็มเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ




NEKOPOST.NET