[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 259 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.259 - ตอนที่ 259


259.


วันนี้โรงเรียนเลิกไว ฉันเลยนัดเจอกับท่านแม่ระหว่างทางขากลับจากโรงเรียน แล้วก็ติดตามท่านแม่ผู้รักสวยรักงามเป็นชีวิตจิตใจไปร้านเอสเต้ รอให้ท่านพ่อเสร็จงานแล้วเราสามคนก็จะไปทานข้าวนอกบ้านด้วยกัน 

เช่นเดียวกันกับที่ฉันมีความหลงใหลใฝ่ฝันต่อเดทในชุดนักเรียนอย่างมากมาย ท่านแม่เองก็ดูเหมือนจะโปรดปรานการออกไปข้างนอกกับลูกสาวในชุดเครื่องแบบซุยรันเอามากๆ  
 
"อีกไม่นานก็จะไม่ได้เห็นคุณเรย์กะใส่ชุดเครื่องแบบนี้แล้วสิ เหงาจัง"
"นั่นสินะคะ ถึงดีไซน์จะแตกต่างกันไปบ้างเล็กน้อย แต่หนูก็ใส่เครื่องแบบนี้มาตั้งแต่ชั้นประถมเป็นเวลา 11 ปีกว่าแล้ว พอคิดแบบนั้นแล้วก็อาลัยอาวรณ์เหมือนกันนะคะ"
"ใช่ไหมล่ะ เพราะงั้นต้องออกไปเที่ยวกับแม่บ่อยๆ จนกว่าจะเรียนจบนะคะ คุณเรย์กะ" 
"ค่ะ" 
 
เอาเหอะ ถ้าแค่แต่งชุดเครื่องแบบออกไปเที่ยวข้างนอกจะเป็นการแทนคุณบิดามารดรได้ จะเท่าไหร่เท่ากันได้ทั้งนั้นแหละ
 
"ยินดีต้อนรับค่ะ ท่านคิโชวอิน" 
 
เมื่อไปถึงเอสเต้ซาลอนที่ท่านแม่เป็นลูกค้าประจำ พนักงานก็ออกมาต้อนรับ ท่านแม่ขอเลือกคอร์สลดริ้วรอยแห่งวัย ส่วนฉันขอเป็นคอร์สไวท์เทนนิ่ง ก็ก่อนหน้านั้นได้รับคำแนะนำแบบเสียมารยาทมาจากซากุระจังว่าผิวขาวจะปิดบังข้อด้อยเจ็ดประการนี่นา 
หลังจากแช่เท้าในอ่างน้ำที่มีกลีบกุหลาบลอยอวลเพื่อกระตุ้นการไหลเวียนของเลือดตั้งแต่ปลายเท้า  ฉันก็เข้ารับการนวดหน้า 
 
"ท่านเรย์กะ ระยะนี้มีอาการเหนื่อยล้าหรือความเครียดสะสมบ้างไหมคะ"
"ทราบด้วยหรือคะ" 
 
ความกดดันจากการสอบเข้าและการดูหนังสือสอบที่ไม่เป็นไปตามเป้าหมาย ปัญหาที่เกิดขึ้นในโรงเรียน และเรื่องวุ่นวายที่คาบุรากิและเอ็นโจเป็นผู้นำพามา ทำเอาเส้นประสาทฉันอ่อนล้าจนถึงที่สุด 
 
"ค่ะ กล้ามเนื้อแสดงอารมณ์ค่อนข้างจะแข็งทื่อ มีเซลล์เสื่อมสภาพแล้วเกาะตัวสะสมกันทำให้เกิดการบวมได้ง่าย โดยเฉพาะบริเวณหว่างคิ้วนี่ออกจะตึงเครียดอยู่ตลอดเวลา ถ้าปล่อยละเลยอาจทำให้เกิดริ้วรอยก่อนวัยได้ จะดูแลอย่างระมัดระวังนะคะ"
"! รบกวนด้วยนะคะ"  
 
เกิดริ้วรอยก่อนวัยที่หว่างคิ้วเนี่ยน่ากลัวที่สุดเลย...! ทั้งหลายทั้งแหล่นี่ล้วนแล้วแต่เป็นความผิดของพวกนั้น...  
 
"ท่านเรย์กะ ใบหน้าออกจะ....กรุณารีแลกซ์ด้วยค่ะ"
"ขอโทษนะคะ" 
 
พอเผลอนึกถึงก็เกิดยัวะขึ้นมาอีก... หลับตาลงแล้วรีแลกซ์ รีแลกซ์... 
อีกหนึ่งชั่วโมงให้หลัง ฉันที่ลืมตาตื่นจากการหลับลึกก็พบว่าความบวมของใบหน้าหายไป ผิวพรรณกลับมาขาวผ่องราบลื่น
ว่าแล้วว่าฉันเหมาะกับทางนี้มากกว่าไปฝึกตนจริงๆ ด้วย
พอออกจากเอสเต้ซาลอน ท่านแม่ก็บอกว่าอยากไปชอปปิ้ง เราเลยลงจากรถเดินไปร้านที่หมายตาไว้ด้วยกัน 
 
"อ้าว นั่นท่านคิโชวอินไม่ใช่หรือคะ" 
 
พวกเราแม่ลูกเหลียวไปตามเสียงพร้อมกัน แล้วก็พบมาดามคาบุรากิยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมเปล่งประกายแพรวพราว! 
 
"แหม ท่านคาบุรากิ! สวัสดีค่ะ"
"สวัสดีค่ะ ท่านคิโชวอิน เห็นเครื่องแบบซุยรัน กำลังนึกอยู่ว่าคุณหนูของบ้านไหนกัน ที่แท้ก็เป็นคุณเรย์กะนี่เอง ก็เลยอดส่งเสียงทักไม่ได้" 
 
ชุดเครื่องแบบที่ใส่เพื่อสนองคุณมารดาทำพิษเข้าแล้วไง!
ชุดเครื่องแบบนี่มันสะดุดตาจริงๆ ด้วย ไม่รู้เลยนะนี่ว่ามีใครมองอยู่ตรงไหนบ้าง จากนี้ไปถ้าจะแต่งชุดนักเรียนแวะข้างทางก็ต้องระมัดระวังให้ถึงที่สุดล่ะ โดยเฉพาะทัวร์บริโภคสามัญชนกับคาบุรากิที่เด่นล้ำออกอย่างนั้นต้องปัดตกปฎิเสธทิ้งไปให้ราบคาบ ฉันปฎิญานอย่างแข็งกร้าวอยู่ในใจ 
 
"วันนี้มากันพร้อมหน้าเชียว ไปไหนหรือคะ"
"ค่ะ วันนี้เพิ่งไปเอสเต้กับลูกสาวมา กำลังกลับนี่แหละค่ะ"
"แหม มิน่าล่ะ วันนี้ผิวพรรณของคุณนายดูผุดผ่องเป็นพิเศษเลยนะคะ"
"โฮะโฮะโฮะ ท่านคาบุรากิละก็ปากหวานจริงเชียว" 
"อ้าว ไม่เห็นต้องถ่อมตนเลยนี่คะ คุณนายมักจะใส่ใจเรื่องความสวยความงามอยู่เสมอ ฉันรู้สึกนับถือมาก  ความงามของคุณเรย์กะก็ได้รับสืบทอดจากคุณแม่มาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน เป็นคุณแม่ที่ภาคภูมิใจเลยหรือเปล่าคะนี่"  
 
เมื่อถูกเบี่ยงหัวเรื่องมาหา ฉันก็หัวเราะอุฮุฮุ ส่งรอยยิ้มคลุมเครือชวนให้ตีความเป็นอย่างไรก็ได้กลบเกลื่อนไป
 
"จริงด้วย ครั้งหน้าในโรงแรมที่บริษัทในเครือของเราตั้งขึ้นใหม่นี่มีกำหนดการจะเปิดเอสเต้ซาลอนของแบรนด์ออแกนิคส์ที่ขยายสาขามาในญี่ปุ่นครั้งนี้เป็นหนแรกด้วยนะคะ เปิดทำการเมื่อไหร่จะขอเชิญมาลองใช้บริการให้ได้เลย  ซาลอนแห่งนี้ฉันลองไปทดสอบผลลัพธ์มาด้วยตัวเองที่ต่างประเทศมาแล้ว สามารถแนะนำให้คุณคิโชวอินผู้พิถีพิถันเข้ารับบริการได้อย่างภาคภูมิใจเลยนะคะ"
"แหม! น่าสนใจจังค่ะ ต้องขอไปใช้บริการเสียแล้วสิ"
"ดีใจจังเลยค่ะ ถึงตอนนั้นขอให้คุณเรย์กะมากับท่านแม่ด้วย นะคะ คุณเรย์กะ"
"ขอบคุณมากค่ะ จะรอไปกับแม่นะคะ"  
 
มาดามคาบุรากิพยักหน้าอย่างพึงพอใจกับคำตอบของฉัน แล้วว่า
 
"แหม เด็กผู้หญิงนี่ดีจริงๆ นะคะ ได้พาลูกสาวแสนน่ารักไปไหนมาไหนด้วยกันแบบนี้ ลูกชายของบ้านเรานี่ไม่น่ารักเอาเสียเลย"
"แหม อะไรกันคะ ทางนี้่ต่างหากละคะได้ยินกิติศัพท์ความเก่งกาจของท่านมาซายะมากมาย ทั้งยังดำรงตำแหน่งประธานของ Pivoine แสดงให้เห็นความเป็นผู้นำที่เหนือกว่าใครๆ ได้ผู้สืบทอดที่แสนวิเศษแบบนี้ บริษัทในเครือคาบุรากินับวันก็มีแต่จะรุ่งเรืองนะคะ"
"โฮะโฮะโฮะ ยังไม่เอาไหนเลยค่ะ น่าอายจริงๆ ท่านคิโชวอินสิคะ ได้ยินว่าคุณทาคาเทรุ ทายาทผู้สืบทอดรับผิดชอบโปรเจคต์ใหญ่ๆ สำเร็จอย่างงดงามทั้งที่อายุยังน้อย สมแล้วนะคะ" 
 
หลังจากผลัดกันอวยลูกสาวลูกชายของแต่ละฝ่ายไปมาจนหนำใจ มาดามคาบุรากิก็ตบมือที่ตกแต่งเล็บแพรวพราว
 
"ฉันเนี่ยเผลอชวนคุยเป็นนานสองนาน ต้องขอโทษด้วยนะคะ เดี๋ยวคงต้องขอตัวละค่ะ อ๊ะ จริงด้วย คิดว่าบัตรเชิญคงส่งไปถึงทางบ้านคิโชวอินแล้ว แต่ไม่ทราบว่างานทานาบาตะที่ดิฉันเป็นเจ้าภาพจัดขึ้นครั้งหน้านี่ คุณเรย์กะจะมาร่วมงานด้วยได้หรือเปล่าคะ"
"เอ๋" 
"คุณเรย์กะไม่ค่อยได้เข้าร่วมงานปาร์ตี้ ทางนี้ก็เลยไม่ค่อยมีโอกาสได้เห็นหน้าเลย น่าเสียดายเหลือเกินค่ะ งานทานาบาตะที่กำลังจะถึงนี่ มาซายะของทางบ้านเราก็จะเข้าร่วมงานด้วย แล้วก็ยังมีแขกหนุ่มๆ สาวๆ ท่านอื่นๆ ตอบรับคำเชิญมาอีกมากมายนะคะ อยากให้คุณเรย์กะมาร่วมงานแบบสบายๆ เป็นกันเองค่ะ"
"เอ๋...เอ่อ..." 
"เป็นคำเชิญที่แสนวิเศษเลยนะคะ คุณเรย์กะ ท่านมาซายะก็ไปด้วย ตกปากรับคำไปเถอะจ้ะ แม่ก็อยากเลือกชุดเดรสสวยๆ ให้คุณเรย์กะใส่ไปงานด้วยนะ"
 
ยังไม่ทันมีเวลาอ้าปากตอบ รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นว่าฉันตกกระไดพลอยโจนเข้าร่วมงานปาร์ตี้บ้านคาบุรากิไปเสียแล้ว...!
 
ไม่อยากไปเลย... แต่คนใจเล็กกระจิบกระจ้อยอย่างฉันไม่หาญกล้าไปปฎิเสธซึ่งๆ หน้าหรอก
 
"เดี๋ยวฉันไปบอกมาซายะให้เอสคอร์ทคุณเรย์กะไปงานดีไหมคะ"
"แหม คุณเรย์กะ! ดีจังเลยนะคะ!"
"ไม่เป็นไรค่ะ คิดว่าท่านมาซายะเองก็น่าจะงานยุ่ง ทางท่านพ่อท่านแม่ก็จะไปด้วย แค่ความรู้สึกอย่างเดียวก็เพียงพอแล้วละค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่กรุณา"
"อ้าว งั้นหรือจ๊ะ"  
 
ท่านแม่ส่งแววตาเป็นเชิงประท้วงมาจากข้างๆ ว่าทำไมถึงปฎิเสธไปเล่า แต่ให้คาบุรากิมาเอสคอร์ทเนี่ยนะ ฝันไปเหอะ แค่คิดก็ปวดกระเพาะแล้ว 
แล้วมาดามคาบุรากิก็ทิ้งเมล็ดพันธุ์ของโรคกระเพาะไว้ให้ฉันก่อนจากไปอย่างสง่างาม 
 

 

พอไปถึงภัตตาคารอาหารฝรั่งเศสที่จองไว้ ท่านแม่ก็จิบแชมเปญ ส่วนฉันจิบค็อกเทลไม่มีแอลกอฮอลล์ฆ่าเวลารอท่านพ่อมาถึง น่าเสียดายที่วันนี้ท่านพี่งานยุ่งมาด้วยไม่ได้ แต่ท่านพี่ติดงานส่วนท่านพ่อมาได้สบายๆ นี่จะดีเหรอเนี่ย
พอท่านพ่อมาถึง ก็มีบริกรมานำพวกเราไปยังโต๊ะ รับประทานออเดิร์ฟที่ตกแต่งอย่างสวยงาม เฮ้อ อร่อยจังเลย 
 
"เมื่อครู่ได้เจอมาดามคาบุรากิโดยบังเอิญ ตกลงคุณเรย์กะจะไปร่วมงานปาร์ตี้ครั้งหน้านี้ด้วยนะคะ"
"โฮ่ น่าประหลาดจริง เรย์กะพูดไว้ว่าตอนยังเป็นนักเรียนนี่ไม่อยากเข้าร่วมงานปาร์ตี้ไม่ใช่หรือ"
"อื้อ..." 
 
อยู่ต่อหน้ามาดามคาบุรากิแล้ว ฉันยังไม่ห้าวหาญพอจะปฎิเสธไปตรงๆ น่ะนะ
 
"แต่คุณเรย์กะเนี่ย ทำไมถึงปฎิเสธไม่ยอมให้ท่านมาซายะเอสคอร์ทไปงานก็ไม่รู้"
"อะไรกัน น่าเสียดายออก"
"ใช่ไหมล่ะคะ" 
 
ฉันทำเป็นไม่ได้ยิน ตักอาหารที่ยกมาเสิร์ฟเข้าปาก อื้อ~ ปลาเนื้อขาวหอมอร่อยจังเลย~

"แต่เห็นว่าบุตรชายคนรองของตระกูลเอ็นโจมาเล่นกับเรย์กะเมื่อวันก่อนนี่ ดูท่าทางจะสร้างความสัมพันธ์อันดีอยู่ในซุยรันสินะ" 
 
อืม~ ความสัมพันธ์อันดีเหรอ กับพวกเซริกะจังก็เหมือนเดิม กับท่านฟุยุโกะ แม้จะแปลกคนอยู่บ้าง แต่เราก็เปิดอกพูดจากันได้ตามสบาย กับวาคาบะจังก็สนิทสนมกันดี ยูกิโนะคุงกับพวกเด็กๆ ในชั้นเปอติต์ก็น่ารัก มีติดๆ คาบุรากิกับเอ็นโจอยู่บ้าง แต่ตอนนี้อย่างมากก็แค่โดนใช้เป็นเบ๊ จะว่าราบรื่นดีก็ดีละมั้ง 

"นั่นสินะคะ"
 
ฉันพยักหน้า 
 
"แต่ว่านะ พอเข้าระดับมัธยมปลายแล้ว ซุยรันเองก็มีคุณนักเรียนที่ผิดแผกเข้ามาหลายคนอยู่ใช่ไหมคะ แน่นอนว่าสอบผ่านมาตรฐานของซุยรันเข้ามา ก็คิดว่าคงมีความสามารถมากอยู่หรอก แต่แค่คะแนนดีมันก็เท่านั้น ว่าไหมคะ"

เอ๋...? 

"เป็นนโยบายของโรงเรียนก็ช่วยไม่ได้นะคะ แต่ถ้ารับนักเรียนที่ไม่เข้ากับวัฒนธรรมของโรงเรียนเข้ามามากๆ ก็อาจเสี่ยงที่จะทำให้ชื่อเสียงของซุยรันตกต่ำลง ก่อนหน้านี้ฉันก็ได้รับฟังความวิตกกังวลมาจากทางผู้ปกครองหลายๆ ท่านเหมือนกันนะคะ" 
"นั่นสินะ ถ้ามีนักเรียนที่ไม่เหมาะสมกับซุยรันเข้ามาสร้างความเดือดร้อนหรือส่งผลกระทบเสียหายกับเรย์กะก็แย่หน่อย  เรย์กะ ไม่มีอะไรแน่นะลูก"
"...เอ๋ ค่ะ ทุกท่านก็ตั้งใจเรียนกันเป็นอย่างดีนะคะ"
"งั้นหรือ ถ้ามีปัญหาอะไรที่โรงเรียน ให้รีบบอกพ่อเลยนะลูก เดี๋ยวพ่อจะจัดการเอง"
"........."
"เพื่อนๆ ของคุณเรย์กะมีแต่คุณหนูตระกูลดีที่เรียนด้วยกันมาตั้งแต่ชั้นประถมทั้งนั้น ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ"

จู่ๆ ก็รู้สึกว่าอาหารเลิศรสที่เพลิดเพลินอยู่จนถึงเมื่อครู่กลับหนักอึ้งอยู่กระเพาะ--- 
 
 ---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
คิโชวอิน เรย์กะ ผู้ระลึกได้ว่าตัวเองกลับชาติมาเกิดเป็นตัวร้ายในการ์ตูนที่เคยอ่าน เธอจึงดิ้นรนเปลี่ยนชะตากรรม จนทำสำเร็จแย่งชิงตำแหน่งพระเอกของเรื่องมาได้ ความสัมพันธ์ของเธอกับวาคาบะจังจะเป็นอย่างไรต่อไป ความรัก (ในมิตรภาพ) ของทั้งคู่จะเอาชนะสำนึกทางชนชั้นในซุยรันและการต่อต้านจากครอบครัวได้หรือไม่ โปรดติดตามตอนต่อไป!

คำโปรยหน้าปกคงประมาณนี้ล่ะเนอะ อ่านมาถึงตอนนี้แล้ว...

ปลาเนื้อขาวอบ

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 




NEKOPOST.NET