[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 239 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.239 - ตอนที่ 239


239.


ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปก็จะเป็นสอบกลางภาคแล้ว ต้องทบทวนครั้งสุดท้ายเสียหน่อย ฉันนั่งแก้โจทย์ไปพักหนึ่ง พอควานหาหายางลบเพื่อจะแก้ไขจุดที่เขียนผิดให้ถูก สายตาก็ไปสะดุดอยู่ที่แผ่นพับของมหาวิทยาลัยซุยรันที่สอดไว้ในกองตำรับตำรา 
พักซักหน่อยดีไหมน้า 

ฉันนอนเขลงลงบนเตียง ดูใบปลิวมหาวิทยาลัยพลางครุ่นคิดถึงอนาคต
ความจริงแล้วฉันมีความทะเยอทะยานมาตั้งแต่สมัยเด็กแล้ว --- นั่นก็คือ ลงทุนเปรี้ยงเดียวรวยเละ 
 พอคิดถึงกรณีที่เข้าสู่ทางหายนะ ฉันเลยเฝ้าเก็บหอมรอมริบมาตั้งแต่สมัยประถม ตั้งเป้าหมายอันดับหนึ่งไว้ว่าจะเข้าทำงานที่มีสวัสดิการสมบูรณ์พร้อม (เป็นข้าราชการ) ใช้ชีวิตอย่างมั่นคง แต่ความจริงก็หวังจะกอบโกยกับเขาเหมือนกันนะ เฮ้อ~ ดีจังน้า ถ้าหาเงินพอจะใช้ได้อย่างไม่ลำบากไปชั่วชีวิตแล้ว ที่เหลือก็ใช้ชีวิตได้ตามสบายไม่ต้องไปวุ่นวายอะไร เคลิ้มเลย 
 
แต่ไม่ใช่ว่าฉันจะฝันหวานว่าถูกล็อตเตอรี่รางวัลที่ 1 หรือไปช่วยคุณลุงแปลกหน้าแล้วเลยได้รับมรดกมหาศาลแบบส้มหล่นอะไรแบบนั้นหรอกนะ ฉันน่ะหนักแน่นกว่านั้นเยอะ
ถามว่าคนที่หนักแน่นอย่างฉันหวังจะรวยด้านไหนน่ะหรือ นั่นก็คืองานประดิษฐ์ไงล่ะ
ฉันตั้งใจจะประดิษฐ์ผลิตภัณฑ์ประเภทที่แม่บ้านคิดค้นแล้วเกิดฮิตกันขึ้นมาอย่างตาข่ายกรองขยะในเครื่องซักผ้าหรือไม่ก็รองเท้าแตะไดเอ็ท เพื่อจะได้มี passive income ใช้ชีวิตสบายไปทั้งชาติไงล่ะ!
 
เพื่อจะได้หากินกับค่าสิทธิบัตรไปชั่วชีวิต ฉันคิดไว้ว่าอยากจะเข้าคณะที่มีการเรียนเกี่ยวกับลิขสิทธิ์  แต่สอบเข้าเรียนต่อเป็นการภายในนี่อัตราการแข่งขันสูงจังน้า แล้วก็ถ้าจะเรียนเรื่องลิขสิทธิ์ ไปเป็นทนายยื่นขอจดทะเบียนสิทธิบัตรด้วยตัวเองได้คงสบายกว่าละมั้ง จะใช้ชีวิตอย่างมั่นคงก็ควรจะมีวุฒิที่ได้รับการรับรองจากรัฐบาลติดตัวไว้บ้าง เท่ากับยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว หนังสือสมัครสอบคุณวุฒิน่าจะอยู่แถวๆ นี้นี่นา... ไหนๆ หืมหืม  จะลองเข้าสอบดูก่อนดีไหมน้า 
 
ก่อนอื่นก็เริ่มจากการประดิษฐ์เครื่องมืออำนวยความสะดวกในชีวิตประจำวันแบบเหล่าแม่บ้าน แล้วถ้าเป็นไปได้ตอนสุดท้ายก็อยากประดิษฐ์อะไรให้โลกตกตะลึง แล้วก็ได้รับเลือกจากนิตยสารของอเมริกาให้เป็นหนึ่งในร้อยบุคคลผู้ทรงอิทธิพลที่สุดทั่วโลก

"อุฮุฮุฮุฮุฮุฮุ" 
 
ฉันตีขาขึ้นๆ ลงๆ อยู่บนเตียง นึกภาพในอนาคตของตัวเองที่ยิ้มแย้มอย่างสง่างามอยู่ในนิตยสาร
 
จะลองประดิษฐ์อะไรขึ้นมาก่อนเพื่อเป็นก้าวแรกสู่ความทะเยอะทะยานดีน้า ถ้าเริ่มจากสิ่งประดิษฐ์ใกล้ตัว ก็น่าจะตามรอยผู้บุกเบิกเริ่มจากเครื่องใช้ในครัวหรือไม่ก็เครื่องมือไดเอ็ทละมั้ง แบบว่าถ้าใช้นี่ปุ๊บก็ไดเอ็ทง่ายๆ ได้เลย อื~ม... อย่างเช่นว่าชุดที่ใส่แล้วจะได้รับการกดจุดทั่วตัวโดยอัตโนมัติผอมลงทันตาเห็นอะไรงี้ แต่จะสร้างแรงกดหนักๆ ชุดก็ต้องทำจากวัสดุที่มีความแข็งพอสมควรเหมือนกันสินะ วัสดุแข็งๆ โลหะเหรอ?  จริงด้วย เชนเมล์ (ชุดเกราะร้อยโซ่) ละเป็นไง ไดเอ็ท นีโอ เชนเมล์ นอกจากจะนำหน้าแหวกแนวแล้วดีไซน์ยังเป็นแบบคอนเซอร์เวทีฟ สามารถสวมใส่เป็นอินเนอร์ได้ในทุกโอกาสอีกด้วย โซ่เหล็กที่ปรากฎให้เห็นแว้บๆ จากต้นคอกลายเป็นกระแสแฟชั่น วิเศษไปเลยนะคะ เอาไปขายในรายการทีวีไดเรคต์ตอนดึกๆ รับรองว่าชั่วโมงเดียวก็ทำยอดขายได้หลายร้อยล้านเยนแน่นอน 
 
"อุเฮี้ยวเฮี้ยวเฮี้ยว"  

จากนั้นอีกไม่นานก็อาจจะมีแฟชั่นดีไซน์เนอร์มาขอให้ร่วมผลิตผลงานด้วยกัน!? เปิดแสดงผลงานไปทั่วโลก!? จากนั้นก็ถือโอกาสนี้สร้างคฤหาสน์เชนเมล์ขึ้นบนที่ดินแพงระยับ~!? 

"อุเฮี้ยวเฮี้ยวเฮี้ยวเฮี้ยวเฮี้ยวเฮี้ยว"  

หยุดหัวเราะไม่ได้เลย ก่อนอื่นต้องก่อตั้งบริษัทก่อน 
นอกจากนี้ถ้าลองเกาะกระแสออยล์ที่กำลังบูมอยู่ตอนนี้ ทำที่หมักผมน้ำมันปลาขึ้นมาจะเป็นยังไงนะ จากความวาววับของปลาเกล็ดเงินสู่เส้นผมของคุณ แฮร์ออยล์สไตล์ใหม่ ซาบะ and บุริ ...ใช้ได้เลย! 
ถ้างั้นก็ต้องตอบสนองต่อความต้องการของผู้บริโภค ออกผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ มาด้วยสินะ งั้นเปิดไลน์ซีรี่ส์ของขวัญจากปลาเกล็ดเงิน โดโคซ่า (แชมพูปลาร็อกฟิช) เฮ็กซ่า (ครีมนวดผมปลาสลิด) เอ็นซัน (สบู่เหลวปลาซัมมะ) เชิญหาซื้อได้ที่ห้างสรรพสินค้าใกล้บ้านหรือทางอินเตอร์เน็ท ...ขายได้แน่ๆ! 

อา ไอเดียผุดออกมาไม่หยุดอย่างกับตาน้ำเลย! แบบนี้อาจจะได้สร้างอาคารบริษัทปลาเกล็ดเงินขึ้นบนที่ดินผืนแพงระยับก็ได้นะ~!?
สมบัติมหาศาลมากองอยู่ตรงหน้าแล้ว!
 
"อุเฮี้ยวเฮี้ยวเฮี้ยวเฮี้ยวเฮี้ยว~!"  
 
มีเสียงเคาะประตูห้องดังก็อกๆ 

"เรย์กะ ดึกแล้วนะ นอนได้แล้ว"
"ค่า ท่านพี่"
 
ไม่ได้การ ไม่ได้การ สงสัยจะตื่นเต้นไปหน่อย
ก็ได้ผ่อนคลายแล้ว กลับไปท่องหนังสือต่อดีกว่ามั้ง ว้าย! ไม่อยากเชื่อเลย นี่พักมากว่าหนึ่งชั่วโมงแล้วเหรอเนี่ย! ตั้งแต่เมื่อไหร่กันน่ะ!? 
ฉันรีบเอาขวดยาบำรุงกำลังกรอกปากดื่มอึ่กๆ รวดเดียวหมดหันกลับไปนั่งโต๊ะเพื่อชดเชยเวลาที่สูญเสียไป คืนนี้ต้องตะลุยท่องหนังสือทั้งคืนกันล่ะ! ต้องพยายามเพื่อชีวิตเศรษฐีในอนาคต!
 


ฉันฝ่าฟันไปจนถึงสอบวันสุดท้ายในสภาพแบบนั้น ส่วนคาบุรากิก็ใช้ฉลองสอบเสร็จเป็นข้ออ้างพาวาคาบะจังไปเดทต่อหลังสอบในวันนั้น แรงดีจริงนะ ฉันน่ะอดนอนต่อกันหลายวันจนสติลางเลือนไปหมดแล้ว บอบช้ำทั้งกายใจ  พอกลับบ้านไปก็หลับรวดเดียวสิบชั่วโมงรวด
พอลองถามๆ ถึงเรื่องนั้นกับวาคาบะจังทางโทรศัพท์ เห็นว่าที่คาบุรากิพาไปเป็นร้านเฉพาะทางขึ้นชื่อเรื่องช็อกโกแลต 

"คือว่านะ เขาพาไปทานช็อกโกแลตพาเฟ่ต์ที่มีลิมิตขายต่อวัน แล้วไอศกรีมช็อกโกแลตที่อยู่ในพาเฟ่ต์ก็รสชาติเข้มข้นลึกล้ำมากเลยล่ะ อร่อยขนาดพลิกคำนิยามของช็อกโกแลตพาเฟ่ต์ในใจฉันใหม่หมดเลยนะ!" 
 
รู้สึกว่าแผนเดทที่คาบุรากิกลุ้มอกกลุ้มใจถึงเพียงนั้นจะได้รับการประเมินอย่างสูงค่าจากวาคาบะจัง มิหนำซ้ำคาบุรากิยังฉวยโอกาสขอสัญญาเดทครั้งต่อไปได้ด้วย 
 
"แล้วก็ไปเจอแอมโมไนต์ฝังอยู่ในกำแพงร้านที่แวะไปหลังจากนั้น พอฉันเล่าให้ฟังว่าหาฟอสซิลเจอในกำแพงหินอ่อนที่ซุยรันบ่อยๆ คาบุรากิคุงก็บอกว่าความจริงตัวเองก็ชอบบรรพชีวินวิทยามาก รู้ละเอียดกว่าฉันอีกนะว่ามีอะไรฝังไว้ตรงไหนในกำแพงจุดไหนของซุยรัน! คุยกันไม่หยุดเลยล่ะ แล้วก็เลยตกลงกันว่าครั้งหน้านี่จะไปนิทรรศการไดโนเสาร์ด้วยกัน" 

...นิทรรศการไดโนเสาร์นี่ก็เป็นอะไรที่แหวกแนวดีนะ แต่วาคาบะจังดูตื่นเต้นเฝ้ารอคอย ที่เอ็นโจคอมเมนต์เรื่องปรับคอร์สเดทให้เข้ากับรสนิยมของอีกฝ่ายน่าจะเป็นคะแนนสอบผ่านนะ ก็ใช้ได้นี่นา คาบุรากิ 
 


หลังจากนั้นอีกไม่กี่วันให้หลัง ลำดับคะแนนสอบกลางภาคก็ถูกประกาศออกมา 

"ท่านเรย์กะ รู้สึกว่าจะประกาศลำดับผลสอบกลางภาคแล้วนะคะ"
"อ้าว จริงด้วยนะ" 

ครั้งฉันออกจะมีความมั่นใจอยู่นิดๆ ไม่สิ ค่อนข้างมากเลยล่ะ ฉันแสดงท่าทีไม่ได้สนอกสนใจอะไรร้อก แต่ไปดูเผื่อๆ ไว้ก็ได้ค่ะ พลางเดินไปที่บอร์ดกับทุกคน ระหว่างนั้นก็คุยๆ ว่า "ยังเหนื่อยๆ จากการเดินทางอยู่ ครั้งนี้ไม่ค่อยได้อ่านหนังสือเลยค่ะ" เพลย์เซฟเผื่อไว้ก่อนด้วย 

ตรงหน้าบอร์ดมีคนมุงกันเต็ม เอ้า มาเลย! ท็อปเท็นประจำชั้นปี!

เอ๋....

"แหม ครั้งนี้ท่านคาบุรากิก็ติดท็อปอีกแล้วนะคะ"
"สมเป็นท่านคาบุรากิจริงๆ" 

พวกเซริกะจังคุยอะไรกันอยู่ข้างๆ แต่ฉันไม่มีกะจิตกะใจจะไปสน
ไม่มี...ชื่อฉัน ไม่อยู่ ตรงไหนเลย! 
ฉันไล่ลำดับบนบอร์ดตั้งแต่บนลงล่างครั้งแล้วครั้งเล่า ....ไม่มี โกหกใช่ไหมเนี่ย 

คาบุรากิที่หมกมุ่นเรื่องความรักจะเป็นจะตายขนาดนั้นได้ที่ 1 ส่วนฉันผู้ดูตำราอย่างขมีขมันทุกวันไม่ติดบอร์ด!? เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้--!

"เฮ้อ ครั้งนี้ก็เอาชนะทาคามิจิไม่ได้อีกแล้ว"
"ฉันก็ตั้งใจดูหนังสือมาเต็มที่เหมือนกันนา~ แต่มิซึซากิคุงก็ได้ตั้งที่ 3 นะ"
"ก็นะ ครั้งหน้าต้องชนะให้ได้เลย ยังไงก็ขอแสดงความยินดีกับที่ 2 ด้วยนะ ทาคามิจิ"
"เอะเฮะเฮะ ขอบคุณนะ มิซึซากิคุงก็เหมือนกัน ขอแสดงความยินดีกับที่ 3 ด้วยค่ะ"
"ขอบใจ" 
 
ห่างออกไปอีกนิด วาคาบะจังและนายตัวสำรองต่างก็ชื่นชมผลสำเร็จของกันและกันไปมา 
วาคาบะจัง พยายามมาเยอะเลยสินะ ความจริงแล้วฉันเองก็ตั้งใจพยายามมากเหมือนกันนะ... พูดแบบนี้อาจจะไม่ดี แต่วาคาบะจังยุ่งกับงานสภานักเรียน วันหยุดก็ยังมาเที่ยวเล่นกับฉัน คาบุรากิก็มัวแต่ระเริงกับความรัก แทบไม่ได้อ่านหนังสือเลยไม่ใช่เหรอ!? แล้วไหงคะแนนถึงทิ้งห่างกันขนาดนี้ล่ะ ฉันกับพวกเขามีอะไรต่างกันงั้นเหรอ!? ทั้งที่ช่วงระหว่างสอบฉันดูหนังสือแทบไม่ได้หลับได้นอนเลยนะ 
ดื่มยาบำรุงกำลังไปก็หลายขวด สิวขึ้นด้วย กระเพาะก็แสบหน่อยๆ เลยนะ 
 
แล้วโมเสสก็แหวกทะเลออก คาบุรากิกับเอ็นโจเดินตรงเข้ามา
คาบุรากิตอบรับเสียงสรรเสริญเยินยอจากรอบข้างอย่างเฉยชา เหลือบมองตำแหน่งของตัวเองด้วยท่าทางไม่ยินดียินร้าย จากนั้นก็เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ถามเอ็นโจที่ยืนอยู่ข้างๆ ว่า "ชูสุเกะ ฟอร์มตกหรือไง" 
เอ็นโจได้แต่ยิ้มเฝื่อนๆ แทนคำตอบ 
คาบุรากิมาที่ 1 วาคาบะจังที่ 2 นายตัวสำรองที่ 3 เอ็นโจที่ 4 

เอ็นโจได้ที่ 4 เหรอ... ได้ที่ 4 แล้วถูกทักว่าฟอร์มตกหรือเปล่านี่มันยังไงๆ อยู่นะ แต่จะว่าไป ที่ผ่านมาเอ็นโจก็ไม่เคยร่วงตกจากตำแหน่งท็อปทรีเลยนี่นา ที่เอ็นโจคนนั้นพลาดตกอันดับมาได้ก็ถือว่าแปลก แต่ก็ยังถือว่าคะแนนสวยงามเป็นอันดับที่ 4 อยู่ดี ที่ 4 ...4 นี่มันตัวเลขอัปมงคลหน่อยๆ นี่นา หรือว่าคำสาปของฉันจะได้ผล? 
 
สงสัยจะรู้สึกถึงสายตาของฉัน คาบุรากิเลยหันมาสบตากันเข้าอย่างจัง
พอสบตากัน คาบุรากิก็ถอนสายตาออกจากฉัน หันกลับไปมองบอร์ดประกาศลำดับไล่สายตาขึ้นลง แล้วหันมามองฉันอีกครั้ง 
 
".........."
".........."
 
หยุดนะ อย่าบังอาจมองด้วยสายตาแบบนั้นเชียวนะ 
ฉันพาพวกเซริกะจังกลับไปห้องเรียนราวกับจะหลีกหนีจากสายตาที่พูดแทนปากของคาบุรากิ
 
"นี่ เมื่อกี้ท่านคาบุรากิได้จ้องมองท่านเรย์กะหรือเปล่าน่ะ"
"คุณคิคุโนะก็สังเกตเห็นเหมือนกันเหรอ มองท่านเรย์กะด้วยสายตาเร่าร้อนเลยนะ!" 
 
พวกเซริกะจังกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ แต่เข้าใจผิดไปไกลเลยล่ะ สายตาคาบุรากิมันบอกว่า "นี่เธอ พูดแล้วพูดอีกเรื่องเรียนพิเศษ มีอาจารย์มาติว จะกลับไปอ่านหนังสือ แต่คะแนนไม่เห็นได้เรื่องเลยไม่ใช่เรอะ" ต่างหากเล่า! 
 
อ๋า! รู้งี้ไม่น่าใช้เรื่องดูหนังสือเป็นข้ออ้างปฏิเสธคำเรียกตัวของคาบุรากิเลย! อายจนอยากจะมุดดินหนีอยู่แล้ว!
ฉันแอบเปิดใบประกาศผลคะแนนที่แจกให้ในภายหลังอย่างเงียบ~ที่สุดไม่ให้ใครมาเห็นเข้า ...ตายแล้ว ตัวเลขของคนตาย! ลางร้าย!
ชีพจรฉันเต้นรัวเร็ว ลมหายใจขาดห้วงกับความตกต่ำเกินคาด เพิ่มวันไปโรงเรียนสอนพิเศษดีไหมนะ...


ฉันยังคงช็อกต่อเนื่องไปจนถึงหลังเลิกเรียน พอไปนั่งจิบชาหลบมุมเงียบๆ อยู่ในสโมสร Pivoine ท่านฟุยุโกะก็เข้ามาทักเบาๆ ว่า "ดูท่าทางไม่ค่อยสบายใจนะคะ มีเรื่องกลุ้มใจอะไรหรือเปล่า"  
 
"ถ้ามีเรื่องกลุ้มใจอะไร ขอให้ฉันได้ช่วยเป็นกำลังให้เถอะนะคะ ความจริงแล้ว ท่านริวเรย์อาได้นำทางฉันเข้าสู่ความเป็นมิโกะฝึกหัดแล้วละค่ะ"
"มิโกะฝึกหัด...?" 
 
ท่านริวเรย์อานี่ใครนะ อ้อ คนที่อ้างตัวว่าเป็นฮีลเลอร์ที่ท่านฟุยุโกะเรียกฉันไปแนะนำให้รู้จักก่อนหน้านั้นน่ะเหรอ คราวนี้เป็นอะไรแปลกๆ อย่างมิโกะอีกล่ะ.... 
 
"ค่ะ การนำทางให้ผู้คนที่ทุกข์ตรมคือหน้าที่ของพวกเราเหล่ามิโกะผู้รับใช้สรวงสวรรค์นี่คะ ท่านเรย์กะ จับมือฉันสิคะ ก่อนอื่นฉันจะส่งปราณให้ท่านเรย์กะผ่านทางมือ เพื่อจะชำระล้างจิตใจเยียวยาต่อไปนะคะ"
"ค่ะ..."
"เห็นไหมคะ รู้สึกว่ามีปราณอุ่นๆ ค่อยๆ ไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายไหมคะ" 

ไม่เลยซักนิดนี่ ว่าแล้วจู่ๆ ท่านฟุยุโกะส่งเสียงร้องวี้~~ ราวกับเสียงร้องฮิ้วโฮ่ในขบวนแห่ขึ้นมา

"ดะ เดี๋ยวค่ะ ท่านฟุยุโกะ"
"ท่านเทพเข้าประทับทรง วี้~~"
"อย่านะคะ หยุดเถอะ"
 
ไหว้ล่ะ เกรงใจสายตาคนเขาบ้างเถ้อ คนที่อยู่ในบริเวณนั้นหลายคนเริ่มรู้สึกถึงเสียงประหลาดนั่น ถามกันว่า "มือถือเหรอ" "จักจั่น?" เหลียวซ้ายแลขวาหาที่มาของเสียงกันใหญ่ 
 
"ฉันยังเป็นแค่มิโกะฝึกหัดอยู่ แต่ก็จะพยายามนำทางให้ได้เลยนะคะ ถ้านำทางได้ห้าคนจะได้เลื่อนขั้นเป็นมิโกะเต็มตัว  ถ้านำทางได้สิบคนจะได้เป็นมิโกะชั้นกลาง ถ้านำทางได้ยี่สิบคนจะได้เป็นมิโกะชั้นสูง..."
"...ท่านฟุยุโกะ นั่นมัน"
 
ระบบดาวน์ไลน์แล้วนะคะ ท่านฟุยุโกะ! 
ฉันยกตัวอย่างเรื่องหม้อกับน้ำยาล้างจานขึ้นมาอธิบายให้ท่านฟุยุโกะเข้าใจถึงระบบดาวไลน์อย่างเร่งด่วน ไม่เพียงแต่ความกลุ้มใจจะไม่หายไป ยังเหมือนจะเพิ่มพูนขึ้นซะอีก... 

---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.

ลำดับคะแนนของท่านเรย์กะ ถ้าให้เดา น่าจะตกลำดับที่ 42 ไม่ก็ 49 โดย 42 จะพ้องกับคำว่า 「死に」(Shini) หรือไปตาย ส่วน 49  ก็คล้องกับคำว่า 始終苦(Shijuuku)แปลว่าลำบากตั้งแต่ต้นยันจบ ไม่ก็ 死苦(Shiku)แปลว่า ตายอย่างทุกข์ทรมาน สรุปไม่มีดีซักอัน... OTL 
ทั้งนี้ งวดที่แล้วเลข 79 และ 238 ที่เอาไปตีล้วนวืดทั้งคู่ จึงไม่ควรเอาลำดับการสอบของเจ้าแม่ไปซื้อหวยนะครับ 

ช็อกโกแลตพาเฟ่ต์!!

ปล. ใครไม่รู้จักระบบดาวไลน์ ให้ลองไปดูผลิตภัณฑ์ของบริษัทขายตรง เช่น  A*** เป็นต้น 

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 




NEKOPOST.NET