[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 236 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.236 - ตอนที่ 236


236.


วันนี้เป็นวันที่ฉันจะได้ไปรบกวนบ้านวาคาบะจังที่รอมานานแสนนาน วาคาบะจังอุตส่าห์มารับฉันถึงหน้าสถานีเหมือนเดิม
 
"เฮ้~ คุณคิโชวอิน~"
"วาคาบะจัง รอนานหรือเปล่า!" 
 
ฉันวิ่งเหยาะๆ ไปหาวาคาบะจังที่โบกมือโบกไม้อยู่ที่อีกฟากของเครื่องตรวจตั๋ว
 
"ก่อนสอบกลางภาคแท้ๆ ขอโทษนะที่มารบกวนถึงบ้านแบบนี้"
"อื๋อ ไม่เลยๆ แค่แวะมาก็ดีใจแล้วล่ะ!" 
 
พอเจอหน้า เราสองคนก็ยิ้มให้แก่กัน วันนี้วาคาบะจังใช้กิ๊บเหน็บผมม้าข้างหน้าขึ้นมาเป็นทรงปอมปาดัวร์ โอ้ หรือว่านี่จะเป็นการท้าทายราชินีโรโคโค่อย่างฉันกันล่ะ?! 
 
"วาคาบะจัง วันนี้ทำผมทรงเปิดหน้าผากเหรอ"
"อื้อ ผมม้ายาวแล้วเกะกะ วันนี้ก็เลยลองเก็บผมขึ้นดูน่ะ~" 
 
ฉันเอ่ยปากชมว่า "น่ารักจัง" พลางแอบเอานิ้วม้วนผมหลอดของตัวเองให้เป็นเกลียวแน่นขึ้นไป  ไม่ยอมยกบัลลังก์ราชินีโรโคโค่ให้หรอกนะ! 
 
พวกเราเดินชมนกชมไม้กันไประหว่างทางไปบ้านวาคาบะจัง วันนี้อากาศอุ่นแสงอาทิตย์อ่อน สบายดีจัง
 
"รู้สึกเหมือนไม่ได้คุยกันสบายๆ แบบนี้นานเลยนะ"
"นั่นสินะ ก็มีทริปทัศนศึกษาเข้ามาด้วยนี่นา" 
 
ระหว่างทริปทัศนศึกษา บางทีฉันก็เห็นวาคาบะจังแว้บๆ แต่เรื่องที่พวกเราสนิทสนมกันเป็นความลับกับรอบข้าง ก็เลยไม่มีโอกาสได้คุยกันสบายๆ 

"ทริปทัศนศึกษาของวาคาบะจังเป็นไงบ้าง"
"สนุกมากเลยล่ะ!"

วาคาบะจังตาเป็นประกายวิบวับ พูดอย่างเร่าร้อนถึงเรื่องบริติชมิวเซียมที่บอกว่าอยากไปมาตั้งแต่ก่อนทัศนศึกษา ทั้งมัมมี่แมวที่อยากเห็น หรือความศักดิ์สิทธิ์ของโรเซตต้าสโตนที่ทำให้ตื่นเต้นไม่หยุด
จะว่าไปก็เห็นอยู่กับนายตัวสำรองที่บริติชมิวเซียมด้วยนี่นา
 
"ไปดูกับพวกมิซึซากิคุงที่เป็นประธานสภานักเรียนใช่ไหม"
"อื้อ ใช่แล้ว รู้สึกว่ามิซึซากิคุงจะเคยไปมาก่อนแล้ว นำทางข้างในมิวเซียมให้ด้วย ช่วยได้มากเลยล่ะ"
"ดีจังเลยนะ"
"อื้อ แล้วขนมหวานที่กินที่ปารีสก็อร่อยมาก ทีรามิสุที่กินที่โรมนี่สุดยอดไปเลย! ได้กินเจลาโต้ที่ร้านใกล้ๆ บันไดสเปนด้วยนะ!" 

อา นั่นทัวร์ตระเวณกินของหวานต้นตำรับที่ไปกับคาบุรากิสินะ
 
"ที่ท่านคาบุรากินำทางไปให้ใช่ไหมคะ"
"อื้อ ใช่แล้วล่ะ นอกจากร้านที่ฉันบอกว่าอยากไปแล้ว คาบุรากิคุงยังพาไปร้านอื่นๆ อีกหลายร้านเลยนะ!" 
 
วาคาบะจังพูดชื่อของหวานที่ได้กินที่ปารีสและโรมพร้อมทั้งรสชาติในความทรงจำอย่างสนุกสนาน พลางงอนิ้วนับไปด้วย
หืม  เดินดูบริติชมิวเซียมกับนายตัวสำรองที่อังกฤษ แล้วก็ไปตระเวณทัวร์ของหวานกับคาบุรากิที่ฝรั่งเศสกับอิตาลีเหรอ 

...รู้สึกจะเป็นทริปทัศนศึกษาที่สุขสมบูรณ์ในด้านความรักจังเลยนะ ทริปทัศนศึกษาที่ได้ไปเดินเที่ยวกับพวกเด็กผู้ชายในชั่วโมงอิสระ ให้ความรู้สึกว่าได้เอ็นจอยชีวิตในโรงเรียนสหฯ อย่างหมดจด ฉันเองดูจะตกเป็นข่าวว่าไปกินเค้กไปช้อปปิ้งกับคาบุรากิเอ็นโจ แต่ของจริงนี่มันคนละเรื่องกับข่าวลือแบบไม่มีมูลของฉันเลยนะ 

อุ ไม่ได้นะ เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ! วาคาบะจังเป็นเพื่อนคนสำคัญของฉันนะ! ระงับความอิจฉา ริษยา อคติที่เกาะกินใจฉันอยู่ไม่ไหวแล้ว! ดีจังน้า ดีจังน้า ก็เรียนโรงเรียนสหฯ นี่น้า ฉันเองก็อยากสร้างความทรงจำสนุกสนานในโรงเรียนสหฯ เหมือนกัน อยากตระเวณตามสถานที่ท่องเที่ยวขึ้นชื่อต่างๆ พลางทานเจลาโต้กับเด็กผู้ชายอย่างสนิทสนมเหมือนกัน... ทำไมกลายเป็นแบบนี้ล่ะ ชีวิตม.ปลายของฉัน! ฉันเองก็เรียนโรงเรียนสหฯ อยู่เหมือนกันไม่ใช่เหรอ!
บึงมึดมิดที่อยู่ลึกเข้าไปในหมู่บ้านคานทองส่งฟองปุดปุดผุดพราย แผ่ไอหมอกต้องสาปออกไป
 
"......."
"อ้าว คุณคิโชวอิน เป็นอะไรหรือเปล่า"
"เอ๊ะ ทำไมเหรอ"
"เปล่า คือรู้สึกหน้านิ่วคิ้วขมวดยังไงไม่รู้ แบบว่าหน้าตาออกจะ..."
 
แย่ล่ะ เผลอแสดงออกมาทางสีหน้าสินะ

"ขอโทษนะคะ ช่วงนี้แพ้เกสรดอกไม้ พยายามกลั้นไว้ไม่ให้จามน่ะค่ะ" 

ฉันหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋า เอามาปิดจมูกไว้แสดงอาการของโรคแพ้เกสรดอกไม้ 

"อ้อ แบบนี้นี่เอง ยังมีละอรเกสรดอกไม้ปลิวอยู่เหรอเนี่ย เป็นอะไรมากหรือเปล่า" 
 
วาคาบะจังไม่มีทีท่าจะหวาดระแวงคำโกหกอย่างขอไปทีของฉัน ทำท่าเป็นห่วงเป็นใยจริงๆ สำนึกผิดแล้วค่ะ ร่วมยินดีกับความสุขของเพื่อนจากใจจริงจึงจะเรียกว่ามิตรภาพที่แท้จริงไม่ใช่หรือ ขอโทษนะ วาคาบะจัง ฉันโปรยเกลือชำระไปรอบๆ บ่อพิษในจิตใจ
 
"ไม่เป็นไรหรอก ต่อไปสิ ทัวร์ของหวานที่เฝ้ารอท่าทางจะสนุกน่าดูเลยใช่ไหม"
"อื้อ! คือว่านะ ฉันเองก็เช็คไกด์บุ๊คล่วงหน้ามาหลายๆ อย่างเหมือนกัน แต่คาบุรากิคุงรู้จักร้านที่ไม่ได้ลงอยู่ในหนังสืออีกเยอะแยะ แล้วก็ช่วยพาไปตั้งหลายร้าน สมกับเป็นคนที่มาจนชินที่ทาง  ผิดกันจริงๆ นะ~ ร้านที่พาไปนี่อร่อยไปหมดทุกที่เลยล่ะ"
"เห" 
 
คาบุรากิเคยใช้ชีวิตอยู่ในยุโรปหลายครั้งตั้งแต่สมัยเด็ก ท่าทางจะรู้ทะลุปรุโปร่งว่ามีร้านอะไรอยู่ตรงไหน ทำหน้าที่เป็นไกด์ผู้เชี่ยวชาญได้อย่างดี 
 
"ไม่ใช่แค่พาไปที่ร้านเท่านั้นนะ ยังเล่าเกร็ดความรู้ให้ฟังอีกเยอะแยะ แบบว่านี่เป็นร้านขนมที่ออกมาในหนังเรื่องนั้น หรือว่านี่เป็นช็อคโกลาทรี่ที่ยังไม่ได้เข้ามาในญี่ปุ่น"
"เหรอ ดีจังเลยนะ"

คาบุรากิปล่อยให้นายตัวสำรองนำหน้าไปก่อนไม่ว่าจะเป็นกิจกรรมสภานักเรียนหรือเดทห้องสมุด แต่ในที่สุดก็ดูจะได้ความเป็นคอของหวานเป็นอาวุธที่ยิ่งใหญ่ ทำคะแนนตามขึ้นมาได้ติดๆ ในทริปทัศนศึกษา 

"แล้วไปที่อื่นๆ อีกหรือเปล่า"
"เอ่อ ที่โรมก็ไปซุปเปอร์ที่สถานีเทอร์มินี่กับเพื่อน ซื้อขนมกลับมาเพียบ มีขนมที่ขายอยู่ในร้านขนมนำเข้าที่ญี่ปุ่นเยอะแยะเลยนะ!"

ซุปเปอร์ของต่างประเทศเหรอ ฉันก็อยากไปดูเหมือนกัน แต่จะชวนพวกเซริกะจังไปมันก็ดูสามัญขนเกินยังไงชอบกล ดูไม่ค่อยปลอดภัยด้วย แต่ก็น่าจะไปผจญภัยมากกว่านี้ซักนิดนึงนี่น้า

"พวกผลิตภัณฑ์ที่วางอยู่บนชั้นก็ให้บรรยากาศผิดกับซุปเปอร์ของญี่ปุ่นลิบลับเลยนะ"
"งั้นเหรอ ท่าทางน่าสนุกจังนะ"
"อื้อ สนุกมาก!" 
 
วาคาบะจังดูจะสนุกสนานกับซุปเปอร์ในต่างประเทศอย่างยิ่ง แบบนี้ความยากลำบากของฉันที่โดนบังคับให้ทำหน้าที่ไกด์พาจักรพรรดิไปทัวร์ซุปเปอร์สามัญชนก็ดูจะได้รับผลตอบแทนบ้างแล้ว ถ้าวาคาบะจังเล่าเรื่องความแตกต่างกับซุปเปอร์ที่ญี่ปุ่นอย่างในตอนนี้ก็คงพอตามเรื่องทันละมั้ง 
 
"อ๊ะ จะว่าไป เมื่อวานคาบุรากิคุงมาซื้อเค้กที่บ้านด้วยล่ะ"
"เอ๋!" 
 
ตานี่! อุตส่าห์ย้ำแล้วย้ำอีกว่าสุดสัปดาห์นี้ใกล้สอบแล้วอย่าเพิ่งไปชวนเขาแท้ๆ! ยังอุตส่าห์แวะมาโดยใช้เค้กเป็นข้ออ้างอีกนะ!
เกือบไปแล้วไหมล่ะ ยังดีที่มาเมื่อวานนี้ เกือบได้สวนกันแล้วไง เวลาแบบนี้พอที่บ้านค้าขายอะไรก็ใช้เรื่องนั้นเป็นข้ออ้างแวะมาหาได้บ่อยๆ  ชักแย่ล่ะ 
 
"จะให้คนลิ้นเลิศระดับคาบุรากิคุงมากินเค้กร้านเราก็รู้สึกเกร็งๆ ยังไงชอบกลอยู่นะ"
"อ้าว! เค้กบ้านวาคาบะจังก็อร่อยนะ มั่นใจได้เลยจ้ะ!" 
"อื้อ ขอบคุณนะ คาบุรากิคุงก็บอกว่าชอบตรงที่รสชาติเรียบง่ายดีนี่แหละ"

วาคาบะจังหัวเราะเอะเฮะเฮะอย่างอายๆ
ว่าแต่เรียบง่ายเนี่ยนะ... วาคาบะจังดีใจก็แล้วไปเถอะ แต่น่าจะหัดเลือกคำพูดหน่อยนะ คาบุรากิ

"เอ่อ แล้วก็นะ..."

วาคาบะจังแสดงท่าทีคล้ายจะลังเลว่าพูดไม่พูดดี

"อะไรเหรอ"
"อื้อ คือว่านะ... คาบุรากิคุงมาชวนว่าสอบเสร็จแล้วไปเที่ยวไหนเปลี่ยนบรรยากาศกันไหมน่ะ"
"เอ๋!" 

ไวสุดๆ! อะไรจะพร้อมแอคชั่นขนาดนั้น! 

"อ๊ะ! ยังไงก็คิดว่าเป็นคำชวนในฐานะเพื่อนที่ชอบของหวานเหมือนกันแค่นั้นละเนอะ!"

วาคาบะจังโบกมืออย่างร้อนรนพลางออกตัว
เดี๋ยวๆ เพื่อนที่ชอบของหวานเหมือนกันเนี่ยนะ... งี้ก็เห็นเป็นพื่อนผู้หญิงที่ชอบของหวานอย่างที่เอ็นโจว่าไว้เลยน่ะสิ!? คาบุรากิ ข้อมูลของหวานที่ละเอียดเกินไปกลับจะพาซวยแล้วไง!? 

"จะยังไงกันน้า~"

ฉันออกความเห็นเป็นเชิงปฎิเสธไว้ก่อน ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า แต่วาคาบะจังดูจะหน้าแดงทำปากขมุบขมิบงึมงำว่า "แต่ฉันว่าน่าจะใช่น้า..."  
เอ๋~ แต่ดูเหมือนพอจะเดาจากท่าทางของคาบุรากิได้ว่าฝ่ายชายเขามีใจให้ใช่ม้า แหม ถึงในใจจะรู้สึกอย่างงั้นอยู่บ้างแต่คงไม่กล้าออกปากรับตรงๆ ละเนอะ แล้วดูท่าทางแบบนี้ อย่างน้อยวาคาบะจังก็ดูจะไม่ได้รังเกียจความรู้สึกของคาบุรากินี่นา ดูเหมือนจะพอมีหวังด้วยซ้ำ แต่ว่าถ้าเป็นแบบนี้...  

"วาคาบะจัง ระยะนี้ที่โรงเรียนเป็นไงบ้าง"

การกลั่นแกล้งวาคาบะจังที่เงียบหายไปพักหนึ่ง พอกลับประเทศมาก็เกิดปะทุขึ้นมาอีกครั้งในระยะนี้  ก่อนหน้านี้ก็ดูเหมือนจะโดนเอาโคลนมาป้ายที่กล่องใส่รองเท้าด้วย
 
"เอ๋ ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงนี่"
"เหรอ? ถ้ามีปัญหาอะไร บอกฉันได้ทุกเมื่อเลยนะ"
"ขอบคุณนะ คุณคิโชวอิน!" 
 
วาคาบะยิ้มอย่างสดใสราวกับดอกทานตะวัน 
 


พอถึงบ้านวาคาบะจัง ฉันก็จัดการแจกจ่ายเครื่องเขียนและขนมที่เป็นของฝากมาจากทริปทัศนศึกษาให้พวกคันตะคุง
คันตะคุงและน้องชายน้องสาวฝาแฝดขอบคุณอย่างพร้อมเพรียงกัน "ขอบคุณนะ โคโรเน่" "ขอบคุณนะ โคโระจัง"  ไม่เป็นไรค่ะ  
 
"จริงด้วย โคโรเน่ ลองทานนี่ดูสิ"
 
ในกล่องที่คันตะคุงยื่นออกมามีขนมสีสันสดใสหน้าตาเหมือนเยลลี่ตัดเป็นก้อนสี่เหลี่ยมมีผงขาวๆ โรย ดูน่ารักเหมือนขนมคิวบิ 
 
"เดี๋ยวเถอะ คันตะ!"
"ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่นา โควต้านะ โควต้า"
 
วาคาบะจังกับคันตะคุงเริ่มทะเลาะกันเรื่องขนมอะไรซักอย่าง ขนมหน้าตาน่ารักๆ นี่มีอะไรเหรอ 
 
พอฉันถามว่า "นี่อะไรเหรอ" วาคาบะจังก็ตอบอย่างกระอักกระอ่วนว่า "เตอร์กิชดีไลท์"  
 
"ความจริงแล้ว น้องสาวฉันชอบเรื่องนาร์เนียมาก เอาแต่พูดว่าอยากลองกินขนมเตอร์กิชดีไลท์ที่ออกมาในเรื่องมานานแล้ว ก็เลยซื้อเป็นของฝากกลับมาจากลอนดอนน่ะ"
"แต่โคตรหวานจนขนลุกเลยล่ะ" 
 
วาคาบะจังยิ้มแห้งๆ อธิบาย ส่วนคันตะคุงสานต่อด้วยใบหน้าเซ็งสุดขีด แบบนี้นี่เอง เอาขนมที่ไม่มีใครกินมาให้ฉันงั้นเรอะ รู้สึกว่าแนวทางการปฎิบัติตัวกับฉันในบ้านทาคามิจินี่ออกจะตกต่ำลงทุกทีแล้วนะ 

"จะทิ้งก็เสียดาย ทุกคนก็เลยพยายามช่วยกันกินให้หมดๆ ไปอยู่น่ะ"
"แต่เราไม่ไหวแล้ว"
"หนูด้วย..."
"ผมด้วย..."
"ฉันก็ลืมตัวซื้อกล่องใหญ่มา ไม่พร่องลงเลยล่ะ..."
"หืม" 

ฉันหยิบขนมหน้าตาน่ารักเหมือนอัญมณีขึ้นมาชิ้นหนึ่ง 
 
"ส่วนที่โคโรเน่กินถือเป็นโควต้าของเรานะ"
"อ๊ะ พี่ขี้โกงนี่นา!" 
 
พี่น้องเริ่มทะเลาะกันเรื่องขนมที่ว่าโคตรหวาน  หวานขนาดนั้นเลยเหรอ หน้าตาก็เหมือนคิวบินี่นา ไหนลองกัดซักคำซิ .....อุ่ก 
 
"หวานละสิ" 
 
ฉันพยักหน้าอย่างเงียบงันให้คันตะคุง อุโอ้วววว ฟันทำท่าจะกร่อนเพราะความหวานสุดๆ แล้วก็หวานเอียนๆ ด้วย เห็นสีแดงๆ เลยนึกว่าเป็นรสสตรอว์เบอร์รี่ แต่กลิ่นแบบน้ำหอมแต่งกลิ่นที่ฟุ้งไปทั่วปากนี่กลับกลายเป็นกลิ่นกุหลาบ! ฉันกล้ำกลืนขนมที่เหมือนเอาแยมกุหลาบมาเคี่ยวให้หวานหนักขึ้นไปอีกลงคอ แล้วดื่มน้ำชาที่ยกมาเสิร์ฟอึกๆ 
 
"คุณคิโชวอิน อยากได้ชาอีกถ้วยไหม"
"รบกวนด้วยค่ะ" 
 
ในปากนี่ยังหวานเอียนๆ อยู่เลย สมเป็นขนมต่างประเทศจริงๆ โจมตีรุนแรงอะไรอย่างนี้...
อืม~ ว่าแต่ไม่มีวิธีดีๆ อะไรจัดการขนมหวานๆ พวกนี้ไปได้บ้างหรือไงนะ... อ๊ะ จริงด้วย!
ลองหย่อนขนมเตอร์กิชดีไลน์นี่ลงถ้วยชาแทนน้ำตาลได้ไหมนะ ดัดแปลงมาจากชารัสเซียที่ใส่แยมลงไปในน้ำชาไงล่ะ หย่อนขนมน่ารักๆ ลงไปชิ้นหนึ่งแทนน้ำตาลนี่มันเก๋ไก๋สุดๆ ไปเลยไม่ใช่เหรอ อุฮุฮุ ไอเดียเล็กๆ น้อยๆ นี่แหละเนอะตัวแสดงรสนิยม 
ลองดูเลยดีกว่า หย่อนตุ๋มลงไปแล้วเอาช้อนหมุนๆ คนๆ... อ้าว เอ๋ แปลกแฮะ ไหงไม่ยักกะละลาย ถ้าเป็นแยมก็ยังละลายเลยนี่นา ฮ่วย กลายสภาพเป็นอะไรหนึบๆ เกาะก้นถ้วยแล้ว อุแหวะ แถมผงขาวๆ ยังไม่ยอมละลายแต่เกาะกลุ่มลอยขึ้นมาบนผิวหน้าด้วย! หน้าตาเละเทะจัง อุหวา 
คันตะคุงสังเกตเห็นฉันเอาช้อนคนๆ อย่างเอาเป็นเอาตาย เลยถามว่า "ทำอะไรอยู่น่ะ โคโรเน่" แล้วชะโงกมาดูที่มือฉัน  
 
"เอ่อ กะจะใช้แทนแยมแบบชารัสเซีย..."
"อุหวา อะไรลอยขึ้นมาเต็มเลย! ทำอะไรน่ะ โคโรเน่!"
 
เสียงดังไปแล้วนะ คันตะคุง! ดูสิ พวกวาคาบะจังเลยพลอยหันมาดูด้วยแล้วไหมล่ะ จุดสนใจของสมาชิกบ้านทาคามิจิหันมารวมอยู่ที่ฉัน อา สายตานั้นช่างเจ็บปวดเหลือเกินค่ะ... 
 
"คุณคิโชวอิน..?"
"เอ่อ คือว่านี่ กะจะใช้แทนแยมแบบชารัสเซีย..."
"อ้อ งี้นี่เองๆ แต่จะเอาไงดีล่ะ เปลี่ยนชาถ้วยใหม่ให้เอาไหม"
 
ความอ่อนโยนของวาคาบะจังทิ่มแทงใจเหลือเกิน... 
 
"อย่าของกินมาเล่นน่า โคโรเน่ ถ้วยนั้นน่ะรับผิดชอบกินให้หมดด้วยล่ะ"
"...ค่ะ" 
 
ฉันเทน้ำชาที่รสชาติเปลี่ยนไปจนบรรยายไม่ถูกและวัตถุลึกลับที่แปะอยู่ที่ก้นถ้วยเข้าปาก ทำลายหลักฐานได้เป็นผลสำเร็จ เฮ้อ พลาดพลาด บางทีก็เกิดเรื่องแบบนี้ได้เหมือนกันนะ งั้นถ้าเป็นวิธีอื่นๆ... 

"จริงด้วย นี่ ถ้าใส่ลงไปในแกงกระหรี่เป็นรสชาติแฝงจะเป็นไงบ้างนะ ฉันว่าน่าจะทำให้แกงเข้มข้นดีนะ"
"ขอปฏิเสธ"
"ไม่ก็เอาไปทำให้ละลายแล้วราดแพนเค้ก..."
 "ขอปฏิเสธ"
"งั้นเอาไปใส่นิโมโนะ..."
"ขอปฏิเสธ!"

คันตะคุงปัดตกไอเดียของฉันอย่างไม่ปรานีปราศัย เชอะ~ คนเขาอุตส่าห์จะให้ความร่วมมือเสียหน่อยแท้ๆ 

"เดี๋ยวไปทำเต้าฮวยเย็นให้กินล้างปากก็แล้วกัน"
 
คันตะคุงลุกขึ้น ฉันเลยเข้าไปช่วยในครัวเผื่อจะให้สอนสูตรให้ด้วย วัตถุดิบมีผงวุ้นคันเต็น นม แล้วก็น้ำตาลทราย... 
 
"อ๊ะ ถ้าใช้เตอร์กิชดีไลท์แทนน้ำตา..."
"ขอปฏิเสธ! ขอปฏิเสธ! ขอปฏิเสธ--!"
 
 อย่ามองด้วยสายตาเย็นชาแบบนั้นสิ คันตะคุง ไม่พูดแล้วจ้ะ 
อาจารย์คันตะเอ็ดฉันว่า "บอกแล้วไงว่าหนึ่งถ้วยปาดต้องปาดให้เรียบๆ !" แต่เต้าฮวยเย็นที่ทำขึ้นมาก็อร่อยมากเลยนะคะ  
 
---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
 
ทรงผมเปิดหน้าผากแบบปอมปาดัวร์ เข้าใจว่ามาจากชื่อมาดามปอมปาดัวร์ ชู้รักของพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แค่ทรงผมนี่ถึงขั้นต้องตบชิงบัลลังค์กันเลยเรอะ ท่านเรย์กะ!


 

คิวบิ ส่วนประกอบของขนมญี่ปุ่น ส่วนที่เป็นแป้งขาวๆ ดึ๋งๆ ทำจากแป้งชิราทามะหรือแป้งโมจินวดกับน้ำตาลหรือน้ำเชื่อม

 

ขนมเตอร์กิชดีไลท์แบบที่ออกมาในนิทานนาร์เนีย มันหวานเจี๊ยบจริงๆ นะเออ 

 

ชารัสเซียกับแยม อันนี้เท่าที่อ่านมา เห็นว่าชารัสเซียนี่ต้องตักแยมลงไปในถ้วยชาแล้วดื่ม แต่ก็มีอีกกระแสหนึ่งออกมาบอกว่าจริงๆ นั่นเป็นวิธีการดื่มแบบโปแลนด์ วิธีการดื่มแบบรัสเซียแท้ๆ คือตักแยมใส่ช้อนวางบนจาน เล็มๆ แยมแล้วจิบชาตามต่างหาก อันนี้จริงแท้ยังไงไม่แน่ใจเหมือนกัน ใครมีประสบการณ์ก็มาบอกเล่ากันได้นะเออ 

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 

 




NEKOPOST.NET