NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.206 - ตอนที่ 206


206.


ซวยแล้ว ซวยแล้ว ทำไงดีล่ะ! ถ้าคาบุรากิรู้ว่าฉันมาเที่ยวบ้านวาคาบะจังมีหวังซวยมหันต์แน่ๆ! 
ฉันผวาเข้าเกาะวาคาบะจังส่ายหัวดิกๆๆ วาคาบะจังรับคำว่า "รู้แล้วล่ะ" แล้วออกไปทางประตูหน้า ฝากด้วยนะ วาคาบะจัง! ตอนนี้หัวใจฉันเต้นตุบๆ เหงื่อออกจนมือชื้นไปหมดแล้ว!  

"เป็นอะไรน่ะ โคโรเน่"
"ไม่อยากให้ท่านคาบุรากิรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่น่ะ"
"ทำไมล่ะ โรงเรียนเดียวกันไม่ใช่เรอะ"
"ก็เพราะอยู่โรงเรียนเดียวกันนี่แหละ" 

อา พระเจ้าขาพระเจ้า คุ้มครองหนูด้วยเถอะค่า! 
พอเห็นฉันลนลานหนักเข้า คันตะคุงก็ทำท่าคิดแป๊บหนึ่ง ก่อนจะชวนว่า "งั้นไปแอบดูกันเหอะ" เอ๋~~!
แต่จะว่าไป ฉันเองก็อยากรู้อยากเห็นเหมือนกันง่ะ เลยตกลงตามคำชวน  ว่าแล้วคันตะคุงก็นำทางไปสู่ห้องวาคาบะจังบนชั้นสอง

"คันตะคุง ที่นี่ห้องคุณทาคามิจิไม่ใช่เหรอ แอบเข้ามาโดยพลการจะดีเหรอ"
"ไม่เป็นไรน่า เห็นไหมล่ะ อยู่ข้างล่างนี่จริงๆ ด้วย"   

ดูเหมือนใต้บานหน้าต่างห้องวาคาบะจังจะตรงกับหลังร้านพอดี ทั้งสองคนยืนคุยกันอยู่ตรงนั้น ในมือวาคาบะจังมีช่อดอกไม้ที่ไม่ได้ถืออยู่ตอนออกไปด้วย แสดงว่าคาบุรากิเป็นคนให้มาเหรอ
พวกเราแอบแง้มหน้าต่างออก โผล่ตาข้างเดียวออกไปส่องไม่ให้ใครสังเกตเห็น

"...หาไม่เจอ แต่จะหาตัวให้พบให้ได้"
"ไม่เป็นไรแล้วละค่ะ ถ้าเป็นไปได้ ฉันก็ไม่อยากให้เรื่องมันใหญ่โตไปมากกว่านี้"   

อื๋อ? จากเนื้อหาเท่าที่ได้ฟัง เหมือนจะเป็นเรื่องหาตัวคนร้ายคดีล็อกเกอร์หรือเปล่านะ อ๊ะ แต่วาคาบะจังไม่อยากให้ที่บ้านรู้ว่าโดนกลั่นแกล้งที่ซุยรันนี่นา ถ้าคันตะคุงได้ยินเข้าจะไม่ดีละมั้ง...

"มีอะไรเกิดขึ้นกับพี่เหรอ"

แล้วคันตะคุงก็กระซิบถามฉันจริงๆ อย่างที่ห่วง

"เอ..." 

มันกะทันหันเกินคิดข้อแก้ตัวดีๆ ไม่ออกน่ะ ทำไงดีล่ะ ลองเปลี่ยนเรื่องดูก็แล้วกัน 

"นี่ คันตะคุง คนนั้นเขาแวะมาบ่อยหรือเปล่า"
"แวะมาซื้อเค้กเดือนละครั้งได้มั้ง" 

อุแหวะ มาเยือนเดือนละครั้งเหรอคะ มิน่าล่ะถึงบังเอิญมาเจอะกันเข้าได้ อีตาคาบุรากินี่ก็ขยันทำอะไรๆ โดยที่ฉันไม่รู้อยู่เยอะเหมือนกันนะ ตุ๊กตาหมีที่วางอยู่บนชั้นหนังสือนั่นก็น่าจะเป็นของขวัญคริสต์มาสจากคาบุรากิที่ว่าละมั้ง

"นี่ๆ คุณคาบุรากิคบกับพี่อยู่หรือเปล่าน่ะ"
"ฉันว่าไม่น่าจะใช่นะ..."
"แต่คุณคาบุรากิชอบพี่อยู่ชัวร์ๆ เลยใช่ป่ะ"
"นั่นสิ ยังไงกันน้า  คุณทาคามิจิว่าไงบ้างล่ะ"
"ยืนกรานว่าไม่ใช่ลูกเดียว พูดเรื่องนี้ทีไรโดนยัวะใส่ทุกที"
"งี้นี่เอง"   

สองคนนั้นพูดคุยกันเรื่องการบ้านปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิแล้วก็การสอบทดลองที่เพิ่งสอบไปก่อนปิดเทอม สมเป็นกลุ่มคะแนนท็อปจริงๆ 
ทั้งที่คุยกันเรื่องเรียนแท้ๆ แต่เสียงคาบุรากิฟังดูแจ่มใสกว่าธรรมดายังไงไม่รู้ โอ้ มีเสียงหัวเราะด้วย ก็ได้พูดคุยกับสาวที่ชอบนี่นา ก็ต้องสนุกแหงๆ ละเนอะ  

"ว่าแต่ ทาคามิจิ ปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิทำอะไรบ้าง"
"ฉันก็ช่วยงานที่ร้านบ้าง ไปดูหนังสือที่ห้องสมุดบ้างน่ะค่ะ"
"งั้นเหรอ วันนี้..." 

แล้วนัทสึมิจัง น้องสาวที่ออกไปเที่ยวข้างนอกก็กลับมาพอดี 

"กลับมาแล้วค่า~ อ้าว คุณคาบุรากิ สวัสดีค่ะ"
"สวัสดี" 

นี่แวะมาบ้านนี้บ่อยจนน้องสาวจำชื่อได้ทักทายแบบสบายๆ เลยเหรอเฮ้ย ตาคาบุรากิเอ๊ย
พอทักทายคาบุรากิแล้ว นัทสึมิจังก็เรียกวาคาบะจัง "พี่จ๋าๆ"   

"นี่ พี่จ๋า โคโระจังแวะมาหรือเปล่า"

อุหวาาาาาาาาาาา!
หัวใจหยุดเต้นไปชั่วพริบตา ช็อกจัดจนภาพวูบหายจากสายตาไปหมดเลย 

"เฮ้! ไหวหรือเปล่าน่ะ โคโรเน่!"

รู้สึกว่าฉันจะทำตาเหลือกขาวอยู่ละค่ะ 

"โคโระจัง...?" 

ในที่สุดคำว่าโคโระจังก็หลุดออกจากปากคาบุรากิ  โอ๊ย ปวด! กระเพาะปวดแปลบๆ อย่างกับถูกขย้ำขยี้!

"มีใครมาเรอะ"
"เอ่อ ค่ะ มีเพื่อนมาเที่ยวบ้านน่ะค่ะ! นัทจัง เข้าบ้านไปก่อนนะ"
"ค่า~" 
"งั้นเหรอ เพื่อนนะ..."  

อย่าบังอาจบอกว่า 'งั้นขอจอยด้วย' เชียวนะ อย่าบังอาจเชียวนะ! หัดอ่านบรรยากาศซะมั่งสิเฟ้ย คาบุรากิ!  

"งั้นฉันขอตัวกลับก่อนก็แล้วกัน"

คาบุรากิอ่านบรรยากาศเป็นด้วย! 

"ขอบคุณนะที่อุตส่าห์แวะมา อ๊ะ ขอบคุณสำหรับดอกไม้นี่ด้วยนะ"
"ไม่หรอก แค่บังเอิญผ่านมาทางนี้เท่านั้นเอง อยากกินเค้กด้วย"  

จะบังเอิญผ่านมาได้ยังไงกันเล่าเฮ้ย! แถมถือช่อดอกไม้ติดมือมาด้วยเนี่ยนะ! คาบุรากิเอ๊ย แก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ เลยนะ! แต่จะว่าไป ถ้าฉันไม่มา คาบุรากิก็ได้ใช้เวลากับวาคาบะจังไปแล้วสินะ โทษทีนะที่มากวน
คาบุรากิยกมือขวาให้วาคาบะจังเบาๆ แล้วขึ้นรถที่จอดอยู่กลับออกไป เฮือกกกกก
แต่ถ้อยคำที่ไม่ได้เจตนาของนัทสึมิจังนั่นทำเอากระเพาะฉันปวดแปลบจริงๆ นะ จากนี้ไปขอให้บ้านทาคามิจิเรียกชื่อฉันว่าโคโระจังให้สม่ำเสมอไปเลยก็แล้วกัน 
แล้ววาคาบะจัง เมื่อกี้บอกว่าฉันเป็นเพื่อนใช่ไหมนะ พูดจากใจจริงๆ น่ะเหรอ  

พอส่งคาบุรากิกลับไป วาคาบะจังก็เข้าบ้าน เอาช่อดอกไม้ที่ได้รับมาจัดลงแจกัน

"พี่เรียนจัดดอกไม้ที่โรงเรียนด้วยล่า~ ยังเคยสอนวิธีจัดดอกไม้ให้หนูบ่อยๆ เลยนะ" 

พอเห็นดังนั้น น้องสาวของวาคาบะจังก็พูดอย่างภูมิใจราวกับเป็นเรื่องของตัวเอง 

"เดี๋ยวเถอะ มันน่าอายออก อย่าพูดอะไรไม่เข้าเรื่องต่อหน้าคุณคิโชวอินนะ" 

นัทสึมิจังว่า "ทำไมล่ะ~ ยังสอนวิธีชงชาด้วยนี่นา ต้องหมุนถ้วยชาวนๆ ใช่ไหม" ทำเอาพี่สาวลนลานขึ้นมาทันที วาคาบะจัง ทำแบบนี้อยู่ที่บ้านด้วยเหรอ แต่ถ้าสนุกสนานกับวิชาที่เรียนที่ซุยรันก็ดีใจด้วยนะ 

"เอะเฮะเฮะ เรียนจัดดอกไม้ชงชาไปแล้ว ตั้งใจว่าม.6 จะลงเรียนวิชาเขียนพู่กันล่ะ"

วาคาบะจังพูดกับฉันอายๆ 
มีความตั้งใจก็ดีแล้วล่ะ แต่ถ้าเลือกวิชาเขียนพู่กัน มีหวังโดนเอาแท่นหมึกคว่ำใส่หัวแน่ๆ เลยนะ 
น้องสาวที่กลับมาจากไปเล่นข้างนอกบอกว่าหิวข้าว วาคาบะจังก็เลยจะทำโอโคโนมิยากิให้กิน โอโคโนมิยากิ! นี่เป็นครั้งแรกที่จะได้กินโอโคโนมิยากิในชาตินี้เลยนะ!
ว้าย คัตสึโอะบุชิเต้นใหญ่เลย! กลิ่นซอสกับมายองเนสก็หอมยวนใจสุดๆ! แป้งจงเจริญ!

น้องชายอีกคนกลับบ้านมา เราเลยเอาฮอตเพลทออกมาเปิดปาร์ตี้โอโคโนมิยากิกัน ทอดแล้วก็กิน ทอดแล้วก็กิน โอโคโนมิยากิที่ฉันพลิกเละไม่เป็นท่า ทำไมล่ะ  อยากร้องไห้จริงๆ แล้วก็วาคาบะจัง ซอยกระหล่ำเร็วจังเลย  

"คุณคิโชวอินจะทานอีกซักแผ่นไหม"
"ไม่ละค่ะ ฉันอิ่มแล้ว อ๊ะ แต่ถ้ายังมีแป้งเหลืออยู่ ก็ขออีกแค่คำเดียวแล้วกันค่ะ..." 

สนุกจัง อร่อยจัง บ้านวาคาบะจังเนี่ยสบายใจดีจริงๆ  


"มาทีไรก็ได้รับเลี้ยงตลอดเลย" 
 
ฉันเอ่ยเป็นเชิงขอโทษกลายๆ กับวาคาบะจังระหว่างทางขากลับ พอรู้สึกตัวอีกที ไปบ้านวาคาบะจังทีไรฉันก็ได้รับเลี้ยงอะไรตลอด แต่มานั่งกินของเขาเฉยๆ ทุกครั้งมันก็ดูหน้าหนายังไงชอบกล ไว้ครั้งหน้าเอาเนื้อมาเป็นของฝากดีกว่า 

"ไม่ต้องคิดมากหรอก~ ทุกคนก็บอกว่าได้กินข้าวกับคุณคิโชวอินน่ะสนุกออก ไว้ยังไงแวะมาเที่ยวอีกนะ"
"ขอบคุณค่ะ"  

ชวนกันแบบนี้ เดี๋ยวปั๊ดมาอีกจริงๆ นะ 

"จะว่าไป ท่านคาบุรากิ..."
"อา อื้อ เห็นว่าผ่านมาแถวๆ นี้ก็เลยแวะมาซื้อเค้กน่ะ แล้วก็มาบอกด้วยว่าพยายามหาตัวคนร้ายคดีล็อกเกอร์อยู่ แต่ยังหาไม่เจอ" 

อื้อ ทราบแล้วค่ะ คือแอบฟังอยู่น่ะค่ะ... 
 
"คุณทาคามิจิอยากหาตัวคนร้ายให้พบหรือเปล่า"
"อื๋อ ฉันไม่อยากให้เรื่องมันใหญ่โตไปกว่านี้แล้วล่ะ บอกคาบุรากิคุงไปแบบนั้นแล้วด้วย ว่าไม่ต้องตามสืบมากไปกว่านี้"
"เหรอ" 

พอคาบุรากิเคลื่อนไหว อะไรๆ ก็ดูสะดุดตากลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นทุกทีนี่นะ

"คุณทาคามิจิ คิดยังไงกับท่านคาบุรากิบ้างคะ"
"เอ๋!" 

วาคาบะจังทำหน้าตกใจ อ๊ะ หรือว่าเป็นคำถามที่ไม่ควรถามหรือเปล่าเนี่ย 

"เอ้อ แบบว่าลักษณะนิสัยน่ะค่ะ ไม่รู้ว่าจะคิดยังไงกันบ้างน้า~" 

ในการ์ตูนน่ะตอนนี้วาคาบะจังชอบคาบุรากิไปนานแล้ว เป็นช่วงที่ฝ่าฟันผ่านความเข้าใจผิดซึ่งกันและกันและอุปสรรคต่างๆ อยู่ในช่วงเร่าร้อนเชียวล่ะ ตอนนี้มีอุปสรรคก็จริง แต่ไม่เห็นเร่าร้อนตรงไหนเลยนะ 

"อืม~ ตอนแรกก็คิดว่าเป็นคนที่เข้าหายากมากๆ เป็นคนที่อยู่คนละโลกกับฉัน แต่พอมีโอกาสได้คุยกันก็รู้สึกต่างจากที่คิดไว้นะ"
"อย่างเช่น?"
"นั่นสินะ... อย่างตอนที่ฉันได้รับบาดเจ็บ ก็มาขอโทษอย่างจริงใจตรงไปตรงมามากๆ แล้วก็ตามไปรับไปส่งถึงโรงพยาบาลทุกครั้งด้วย"
"ก็เป็นธรรมดาไม่ใช่เหรอคะ" 
"งั้นเหรอ แค่ฉันว่ายอดมากเลยนะที่แสดงความรับผิดชอบด้วยตัวเองถึงท้ายที่สุดไม่ได้ใช้เงินแก้ปัญหาเฉยๆ น่ะ เป็นคนจริงจังมากนะ"
"หืม" 
"แล้วตอนนั้นก็ได้คุยกันหลายอย่าง ตกใจเลยที่ตั้งใจฟังเรื่องของฉันแล้วก็หัวเราะด้วย ก็เป็นถึงจักรพรรดิแห่งซุยรันคนนั้นนี่นา!?"

 แต่ฉายาจักรพรรดินั่นก็มีที่มาจากการแข่งม้าส่งเมืองน่ะนะ เรื่องนี้นักเรียนกลุ่มนอกอย่างวาคาบะจังคงไม่รู้สินะ

"จากนั้นก็ค่อยๆ รู้สึกสนิทกันขึ้นเรื่อยๆ ละมั้ง ปกติดูเป็นผู้ใหญ่ แต่บางครั้งก็ดูเหมือนเด็กๆ นะ คาบุรากิคุงเนี่ย"  

ไอ๊ย่ะ อิมเมจของคาบุรากิในความคิดของวาคาบะจังเหมือนจักรพรรดิใน Kimi Dolce เลยไม่ใช่เหรอ หรือว่าจะพอมีใจให้อยู่บ้าง? แต่ก็รู้สึกว่าวาดภาพสวยงามไปนิดนะ ที่ว่า 'บางครั้งก็ดูเหมือนเด็กๆ' น่ะ ฉันว่าอายุทางจิตที่แท้จริงของคาบุรากิน่าจะต่ำกว่าคันตะคุงอีกนะ

อยากถามจังว่าวาคาบะจังชอบคาบุรากิหรือเปล่า แต่จะถามถึงขั้นนั้นมันก็ดูจะละลาบละล้วงเกินไปอ่ะน้า~ ตะกี้ยังทำหน้าตกใจเลย แต่ก็อยากรู้จริงๆ นะ...  

"มีอะไรเหรอ"
"เอ๋ เปล่าค่ะ ตอนปิดเทอมคุณทาคามิจิไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดเหรอ"
"อื้อ อ้าว? ฉันเคยเล่าให้ฟังด้วยเหรอ? ถ้าอยู่บ้านพวกเด็กๆ เล่นกันหนวกหูน่ะ ก็เลยไปห้องสมุดใกล้บ้าน บางทีก็ไปห้องสมุดใหญ่ที่ไกลหน่อย ก่อนหน้านี้มิซึซากิคุงช่วยแนะนำห้องสมุดใหญ่ที่มีร้านคาเฟ่ให้น่ะ" 
"แหม มิซึซากิคุงน่ะเหรอคะ" 

แสดงว่าไปดูหนังสือด้วยกันเหรอ...

"ไปดูหนังสือกับมิซึซากิคุงที่ห้องสมุดเหรอ"
"บางทีน่ะนะ ส่วนมากก็ไปคนเดียวนี่แหละ อ๊ะ แต่ครั้งหน้านี่สัญญาว่าจะไปดูหนังสือด้วยกันล่ะ" 

นี่มันเดทในห้องสมุดที่ฉันใฝ่ฝันไม่ใช่เหรอ!? เดี๋ยวน้า วาคาบะจัง...!

"ความจริงเราคุยกันว่าในฐานะสภานักเรียน ซักวันจะต้องเอาชื่อเราสองคนเข้าที่หนึ่งที่สองบนบอร์ดประกาศผลสอบให้ได้เลย แบบว่า 'โค่นล้ม Pivoine' อะไรประมาณนั้น อ๊ะ ที่ว่าโค่นล้ม Pivoine อะไรนั่นโกหกนะ! ทำให้รู้สึกไม่ดีหรือเปล่า" 
"อื๋อ ไม่หรอกค่ะ แต่ท่านคาบุรากิกับท่านเอ็นโจน่ะไม่ง่ายหรอกนะคะ" 
"ก็นั่นน่ะสิน้า~" 

คาบุรากิ! ตอนที่นายไม่รู้นี่นายตัวสำรองกับวาคาบะจังสนิทสนมกันขึ้นมากแล้วนะ! ไม่ใช่เวลามามัวทำไก๋แกล้งมาซื้อเค้กแล้วนะเฮ้ย! 

"แต่คนเราเนี่ย พอลองได้คุยด้วยแล้วภาพพจน์ก็เปลี่ยนไปจากที่คิดตอนแรกเยอะเลยนะ พอมาเรียนที่ซุยรันแล้วฉันก็คิดแบบนั้นน่ะ" 
"เหรอ?"
"อื้อ ตอนเข้ามาเรียนแรกๆ ฉันไม่เคยคิดเลยนะว่าจะสนิทกับคุณคิโชวอินได้ขนาดนี้" 
"นั่นสิเนอะ" 

อุตส่าห์เห็นว่าสนิทกับฉันด้วยเหรอ ดีใจจัง แล้วตะกี้บอกกับคาบุรากิไปว่ามีพื่อนมาหาใช่ไหม คิดว่าฉันเป็นเพื่อนจริงๆ ใช่ไหมนะ 

"ภาพพจน์ฉันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ"
"ไม่ได้แย่อะไรเลยนะ! แค่คิดว่าเป็นคนที่อยู่คนละโลกกับฉันเหมือนคาบุรากิคุงเท่านั้นเอง"
"แล้วตอนนี้ล่ะ? ยังคิดว่าเป็นคนละโลกอยู่หรือเปล่า"
"อื~ม จะว่าอยู่โลกเดียวกันร้อยเปอร์เซนต์ก็ไม่ได้อ่ะนะ..." 
"แต่ถ้าได้เป็นเพื่อนกับคุณทาคามิจิ ฉันก็ดีใจนะคะ..."
"จริงเหรอ? เอะเฮะเฮะ ความจริงฉันคิดว่าคุณคิโชวอินเป็นเพื่อนไปตั้งนานแล้วล่ะ" 

วาคาบะจัง!
ฉันประทับใจจนคว้ามือทั้งสองของวาคาบะจังมากุมแน่น
จากนั้นฉันก็ให้คำแนะนำวาคาบะจังไปว่ายังไงก็ให้เลี่ยงเรียนเขียนพู่กันน่าจะดีกว่า แล้วเราก็ลากันตรงหน้าช่องตรวจตั๋วของสถานี  

"ไว้มาเที่ยวอีกน้า~ ทุกคนรออยู่"
"ขอบคุณนะ!" 

สายลมแรงพัดมาจนผมฉันปลิว อ๊ะ กลิ่นโอโคโนมิยากิติดผมฉันมาหน่อยๆ ด้วย! พอกลับไปแล้วต้องรีบอาบน้ำก่อนใครจะทันสังเกต แต่วันนี้สนุกจัง! 

ระหว่างอยู่ในรถไฟ พอหยิบมือถือออกจากกระเป๋า คาบุรากิก็ส่งเมล์มาว่า "อยากปรึกษาเรื่องที่คุยกันไว้" เอื่อ...
ตอนกลางวันไปบ้านวาคาบะจังแล้วก็เมล์มาปรึกษาฉันเลยเรอะ วุ่นวายชะมัด อ๊ะ คงไม่ได้เอะใจว่าโคโระจังคือฉันเองหรอกนะ!? 
แหม ถึงออกจะวุ่นวายหน่อยก็เถอะ แต่วันนี้ฉันก็ไปขวางทางรักคาบุรากิเข้าจริงๆ แอบรู้สึกผิดนิดหน่อยเหมือนกันนะ ก็คาบุรากิที่อยู่กับวาคาบะจังดูแฮปปี้ดี๊ด๊าจริงๆ นี่นา ความจริงคงอยากใช้เวลากับวาคาบะจังมากเลยสินะ ...โทษที 

ฉันทำใจให้มีเมตตาแล้วส่งเมล์ตอบกลับไปว่า "ที่ว่าจะปรึกษานั่นโทรศัพท์คุยกันง่ายกว่าส่งเมล์หรือเปล่าคะ แต่ยังไม่ค่อยมีเวลาคุยนะคะ" แล้วก็มีคำตอบกลับมาว่า "งั้นไว้คุยกันยาวๆ ในงานชมซากุระครั้งหน้า"  หา!? ฉันตกลงไปงานชมซากุระบ้านคาบุรากิปีนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันยะ?!   

---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
โอโคโนมิยากิ ราดซอส มายองเนสและคัตสึโอะบุชิ! 

 
 
ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 




NEKOPOST.NET