NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.203 - ตอนที่ 203


203.


"ริรินะ..."

วุ่นวาย วุ่นวายสุดๆ
ริรินะหน้าตึงมาแต่ไกล  ทำหน้าแบบว่าแกตายแน่มาเลย... 

"ได้ยินแล้วนะ คุณเรย์กะ! เห็นว่าโดนใส่ร้ายเจออะไรหนักๆ ไปเยอะเลยไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่มาบอกฉันล่ะ!" 

เพราะรู้ว่าขืนพูดอะไรกับริรินะก็ยิ่งกลายเป็นเรื่องใหญ่เท่านั้นไงล่ะยะ! เหมือนตอนนี้ไง! 

"แต่ช่างมันเถอะ พวกนี้สินะศัตรูของคุณเรย์กะน่ะ ฉันช่วยอีกแรงนะ! เดี๋ยวเถอะพวกเธอน่ะ! มาเจอกับฉันก่อนเถอะย่ะ!"

ว่าแล้วเชียว---!! หยุดน้า---!! อย่ากระพือให้เรื่องมันใหญ่โตไปกว่านี้เลยน้าาา----!
แต่ไม่มีใครได้ยินเสียงกรีดร้องในใจฉันเลย ก่อนจะทันได้ห้ามว่าอย่าทำอะไรวุ่นวายไปกว่านี้ ริรินะก็ทำตาลุกวาว ควงมีดยาวที่มองไม่เห็นพุ่งเข้าไปแบบหัวหมู่ทะลวงฟันแล้ว 

"อะไรยะ!? เด็กม.4 ที่ไม่เกี่ยวน่ะหลบไปไกลๆ เลยไป๊!"
"ฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องคุณเรย์กะนะ! ถ้ามีปัญหาจะว่ากล่าวกับคุณเรย์กะฉันจะรับฟังให้เอง! เอ้า ว่ามาเลย!"
"จะเป็นลูกพี่ลูกน้องของท่านเรย์กะก็ไม่เห็นเกี่ยวเลย! หรือว่าเธอจะมีส่วนรู้เห็นกับแผนการร้ายของท่านเรย์กะด้วยหรือไง"
"ช่วยเลิกว่าร้ายท่านเรย์กะเสียทีจะได้มั้ย! คิดว่าท่านเรย์กะเป็นใครกันน่ะ! สมาชิกผู้ทรงเกียรติของ Pivoine เชียวนะ!"
"ต่อให้เป็น Pivoine สภานักเรียนก็ไม่ยอมให้อภิสิทธิ์พิเศษหรอกนะ!"
"ก็บอกแล้วไงว่าพวกสภานักเรียนที่ไม่เกี่ยวน่ะเงียบๆ ไปเลย!"
"กะอีแค่พวกนักเรียนกลุ่มนอก อย่ามาทำปากดีกับเด็กซุยรันสายเลือดบริสุทธิ์อย่างพวกเรานะ!" 
"ใช่แล้ว! เป็นแค่นักเรียนกลุ่มนอกแท้ๆ!"
"ถึงได้เป็นคณะกรรมการนักเรียน ก็อย่าผยองไปเลยนะนักเรียนกลุ่มนอก" 
"พูดอยู่ได้นักเรียนกลุ่มนอกๆ แค่เรียนมาตั้งแต่ชั้นประถมน่ะจะยิ่งใหญ่ซักแค่ไหนกันเชียว!"
"จริงด้วย! พวกนักเรียนกลุ่มในก็มีแต่พวกงี่เง่ากันทั้งนั้น!"
"ว่าไงนะ!" 
"เดี๋ยวเถอะ อย่ามาทำเป็นเมินกันได้มั้ย!"
"อะไรเล่า! อย่ามาจับนะ!"
"ว้าย! ทำกันได้นะ! ยัยนี่!"
"เจ็บนะ! อย่ามาดึงผมชั้นนะ!"
"จัดการเลย! คุณริรินะ! นั่นศัตรูของท่านเรย์กะ!" 
"อ๊ะ! คุณซึรุฮานะ! เจาะหูด้วยเหรอ! ผิดกฎโรงเรียนนะ!"
"หนวกหูน่า! พวกข้างนอก! พวกหล่อนน่ะเชยซะขนาดนั้นก็เลยขายไม่ออกน่ะสิ! พวกขี้เหร่เอ๊ย!"
"ว่าไงนะ!"  

หึยยยยยยยยย! ตบกันค่า!!
ไหนว่าซุยรันนี่เป็นโรงเรียนที่มีแต่คุณหนูตระกูลดีเข้ามาเรียนไง!?  

"ทำอะไรน่ะ! เลิกกันได้แล้ว!" 
นายตัวสำรองที่แหวกฝูงคนมุงเข้ามาร้องตวาดให้เหตุการณ์ชุลมุนไร้ขื่อแปสิ้นสุดลง
เหล่าคุณหนูที่เป็นศูนย์กลางของเหตุชุลมุนผมเผ้ากระเซิง เสื้อผ้ายับยู่ยี่ หอบฮั่กๆ หันขวับมาถลึงตาจ้องนายตัวสำรองที่เข้ามาห้ามด้วยสีหน้าถมึงทึง  ผมยาวๆ หลายเส้นพันอยู่ในมือที่กำแน่นของริรินะ สภาพสุดยับเยินของพวกเธอทำให้นายตัวสำรองหน้าตาตะลึงค้างไปชั่ววูบ ต่อให้เป็นประธานสภานักเรียนมากความสามารถ ก็ใช่ว่าผู้ชายตัวคนเดียวจะเข้ามาห้ามการวิวาทของสาวๆ ที่เลือดขึ้นหน้าได้ง่ายๆ หรอกนะ 

แต่ละคนต่างก็แย่งกันฟ้องนายตัวสำรอง 

"พวกหล่อนมาหาเรื่องก่อนเองนะ!"
"หา!? ที่สร้างเหตุชวนทะเลาะน่ะมันทางโน้นต่างหาก!"
"พวกเราแค่พยายามจะหยุดเหตุวิวาทไร้สาระเองนะคะ"
"อย่ามาทำเป็นเด็กดีนะ! หล่อนเป็นคนซัดชั้นเองไม่ใช่เหรอ!"
"ศัตรูของคุณเรย์กะก็คือศัตรูของชั้น!" 

นายตัวสำรองปรามพวกสาวๆ ที่เถียงกันเสียงลั่นด้วยท่าทีเหนื่อยหน่ายว่า "เข้าใจแล้ว! เข้าใจแล้ว ใจเย็นๆ กันก่อน!" 
พวกเราปลอบขวัญเหล่านักสู้กล้าตายที่กลับมาจากสมรภูมิ ช่วยจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ส่งเครื่องดื่มกลั้วลำคอที่แห้งผากจากการใช้งานอย่างหักโหม 

"สาเหตุการทะเลาะคืออะไร"

พอเห็นว่าพวกผู้หญิงเริ่มจะสงบลงบ้าง นายตัวสำรองก็ถามขึ้น

"อยู่ดีๆ พวกคุณซึรุฮานะก็มาพูดจาหาเรื่องท่านเรย์กะค่ะ"
"พวกนี้ที่พากันปล่อยข่าวไปทั่วว่าชั้นเป็นคนใส่ร้ายท่านเรย์กะต่างหากที่ผิด!" 
"ฉันแค่เข้าไปเตือนในฐานะกรรมการนักเรียน..."
"คนที่เข้าไปห้าม ไหงทำให้เรื่องมันใหญ่โตซะเองเล่า..."   

นายตัวสำรองถอนใจเฮือก จากนั้นก็หันไปทางริรินะ ถามว่า "แล้วเธอ..."

"ในฐานะลูกพี่ลูกน้อง ชั้นทนดูคุณเรย์กะโดนรังแกเฉยๆ ไม่ได้หรอก!"

มองริรินะที่ลั่นวาจาอย่างองอาจแล้ว นายตัวสำรองก็เอามือกุมหน้าผาก บอกว่า "เธอไปได้แล้ว..." 
 ไล่กลุ่มริรินะออกจากวงไปก่อน 

"เอาเป็นว่า! ถ้าไม่พอใจอะไรกันก็ให้พูดจากันดีๆ ใจเย็นๆ ห้ามทะเลาะตบตีกันเป็นอันขาด"
"ก็แหม!" 

ขณะที่พวกสาวๆ ทำท่าจะฮือกันเข้ารุมนายตัวสำรองร้องประท้วงขึ้นอีกรอบ เสียงตำหนิ "หนวกหู" ก็ดังขึ้นพร้อมการปรากฎกายของคาบุรากิ 

"เสียงแสบแก้วหูแล้วสารรูปยังดูไม่ได้อีก" 

เมื่อจักรพรรดิว่าเอาซึ่งๆ หน้าด้วยสายตาเย็นชา ในที่นั้นก็เงียบกริบ
พวกสาวๆ ที่โดนตำหนิใบหน้าแดงซ่านด้วยความละอายและกระอักกระอ่วน 

"ยังไม่มีใครถูกระบุตัวว่าเป็นคนร้ายคดีล็อกเกอร์ของทาคามิจิ อย่ามาเอะอะกันด้วยการข้อสันนิษฐานไร้สาระน่า" 

ท่าทางเช่นนั้นแฝงความน่ายำเกรงผิดกับคาบุรากิที่งอแงเรื่องตราประทับเลือดเป็นคนละคน
เมื่อจักรพรรดิย้ำว่า "เข้าใจนะ" ทุกคนก็เป็นอันพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง
ก่อนที่คาบุรากิจะปิดเรื่องจบลง เซริกะจังก็ร้องว่า "กรุณารอเดี๋ยวค่ะ!" ขัดจังหวะไว้เสียก่อน 

"อะ เอ่อ ท่านคาบุรากิคะ!" 

เซริกะจังกับคิคุโนะจังหน้าตาแข็งค้างด้วยความประหม่าขณะก้าวออกมาข้างหน้าคาบุรากิ 

"ท่านคาบุรากิ ท่านเรย์กะไม่ได้เป็นคนกลั่นแกล้งนะคะ มีแต่เรื่องนี้เท่านั้นที่ขอให้เชื่อเถอะค่ะ!
"ใช่แล้วค่ะ! กรุณาอย่าเข้าใจท่านเรย์กะผิดๆ เลยนะคะ!"

ตกใจหมดเลย---
เซริกะจังกับคิคุโนะจังเป็นแฟนของคาบุรากิมาตั้งแต่สมัยประถม หลงจนโงหัวไม่ขึ้น ไม่ว่าคาบุรากิจะทำอะไรก็ดูดีงามถูกต้องไปหมด แต่พวกเธอก็กำลังยืนยันความคิดของตัวเองต่อหน้าคาบุรากิตรงๆ 
เลือกจะยืนอยู่ข้างฉันมากกว่าจักรพรรดิที่หลงใหลมาตั้งแต่เด็ก
อึ่ก ข้างในจมูกฮึดฮัดไปหมดเลย
คาบุรากิจ้องมองพวกเซริกะจังอยู่ชั่วครู่ แล้วว่า 

"ฉันเชื่อ"   

จากนั้นก็เดินออกจากโรงอาหารไป
พอคาบุรากิลับสายตาไปไม่นาน เสียงร้องกรี๊ดด~! ของสาวๆ ก็ดังลั่นโรงอาหาร 

"ท่านเรย์กะคะ! ท่านคาบุรากิกรุณาเชื่อด้วยละค่ะ!"
"ดีจังเลยนะคะ ท่านเรย์กะ!"

พวกเซริกะจังเข้าห้อมล้อมฉันกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ 

"...อื้อ ขอบคุณมากนะ คุณเซริกะ คุณคิคุโนะ ทุกคนด้วยนะคะ"

ฉันเอ่ยคำขอบคุณจากใจจริง พวกเซริกะจังยิ้มแป้น  ขอบคุณจริงๆ นะ 
เมื่อคาบุรากิเอ่ยปากว่าเชื่อฉัน คนที่เคยสงสัยในตัวฉันก็หายหมดเกลี้ยง สมเป็นจักรพรรดิจริงๆ

แต่ถึงจะเป็นผลจากการกระทำของฉันเองก็เหอะ แล้วบรรยากาศมาคุที่ลอยตลบอบอวลอยู่นี่จะทำยังไงดีล่ะ... ถ้าเป็นงี้ไปเรื่อยๆ จนถึงปิดเทอมก็ไม่ไหวนะ สงสัยต้องหาหัวข้อสนุกๆ มาคุยกลบเกลื่อนคดีล็อกเกอร์นี่แล้วไง ประเด็นที่จะทำให้ทั้งพวกเซริกะจัง ทั้งพวกคุณซึรุฮานะกระโดดฮุบ... จริงด้วย! 

ฉันตกลงใจขายเอ็นโจออกไป 

"ได้ยินว่าท่านเอ็นโจมีเดทกับใครบางคนในวันไวท์เดย์ด้วยนะคะ"

อย่างที่คาดไว้ พวกสาวๆ งับเหยื่อข่าวลือ "ท่านเอ็นโจมีเงาของผู้หญิงอยู่เบื้องหลัง!" ในทันที  ดีมาก ดีมาก ซุยรันน่ะเหมาะกับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ สนุกสนานมากกว่าข่าวประสงค์ร้ายเยอะ ปากฉันเลยเบาเป็นไฮโดรเจน

ขณะเดินไปตามทางเดินอย่างกระหยิ่มใจที่เปลี่ยนประเด็นได้สำเร็จอย่างงดงาม จู่ๆ ก็มีคนมาตบบ่าจากข้างหลัง
เอ็นโจยืนยิ้มอยู่ตรงนั้น 

"คุณคิโชวอินก็มีบุญคุณกับผมอยู่หลายครั้ง ครั้งนี้จะทำเป็นมองไม่เห็นไปนะ" 

แผ่นหลังฉันผุดเหงื่อกาฬเย็นเยียบไหลพราก
เอ็นโจว่า "เอาเป็นว่า จากนี้ไปก็ฝากด้วยนะ" พลางส่งรอยยิ้มดำมืดมาให้
โอ๊ย! ปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิ มาถึงเร็วๆ เถ้อ! 

---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
คำว่า "หัวหมู่ทะลวงฟัน" ขอยืมมาดื้อๆ จากคุณ Pipat Sukboon ในคอมเมนต์ครั้งก่อนนะครับ ฟีลลิ่งโคตรได้ 5555 
 
 
ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 




NEKOPOST.NET