NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.142 - ตอนที่ 142


142.

 

ปิดเทอมหน้าร้อนนี้ฉันยุ่งเอามากๆ ตอนเช้าไปจ๊อกกิ้ง ไปเรียนเสริมปิดเทอม ไปท่องเที่ยว ไปเที่ยวกับพวกเซริกะจังกับซากุระจัง แล้วยังต้องตามท่านพ่อท่านแม่ไปออกงานอีก ระหว่างนั้นก็ต้องหาเวลาแวะไปห้องสมุดด้วย แน่นอนว่าเป้าหมายก็คือหนุ่มน้อยหน้าเหมือนนารุคุงคนนั้น 
ฉันแอบเล็งที่นั่งใกล้ๆ ไว้ แต่ไม่ใช่ว่าจะได้สมประสงค์ทุกครั้ง ในเวลาแบบนั้น ฉันจะยอมแพ้ไปนั่งไกลๆ ห่างๆ แล้วตั้งใจท่องหนังสือ แต่ถ้าที่นั่งใกล้กว่าซักนิดเกิดว่างขึ้นมาก็จะย้ายไปย่นระยะทางเข้ามาทันที เวลาโชคดีได้นั่งใกล้ๆ กันก็รู้สึกอย่างกับว่าทั้งตัวกลายเป็นหัวใจเต้นตึกตักไปหมดเลย ฉันลองแอบๆ เหลือบดูข้าวของของเขาเผื่อจะหาทางรู้ชื่อได้บ้าง แต่ก็ไม่ได้ผล นี่ถ้าผิดไปก้าวหนึ่งก็กลายเป็นสตอล์กเกอร์เต็มรูปแบบเลยใช่ไหมเนี่ย แต่ฉันไม่ได้สะกดรอยตามเขานะคะ เพราะรู้สึกว่าขืนทำลงไปคงจบสิ้นในฐานะมนุษย์แน่ๆ... ก็เลยยังเป็นแค่ตัวสำรองน่ะค่ะ 

เวลาที่จะทำให้ความฝันเป็นจริงเหลืออยู่อีกไม่นานแล้วแท้ๆ นี่ฉันมัวทำอะไรอยู่นะ.... 


ฝันตั้งแต่ชาติก่อนของฉัน นั่นก็คือเดทในชุดเครื่องแบบ อยากไปเดินกับคนที่ชอบในชุดเครื่องแบบ ! อยากกลับด้วยกันสองคนหลังเลิกเรียน ! แล้วก็จับมือกันอย่างเขินๆ.... ว้าย~!
ดีจังเลย--ดีจังเลย--อยากไปเดทมั่งจังเลย แล้วอย่างอื่นที่อยากทำก็อย่างเช่นนั่งซ้อนท้ายจักรยานคนที่ชอบนี่ละนะ นั่งตรงที่วางของก็ได้... อุว้าว!  
เมื่อชาติก่อนตอนนั่งซ้อนหลังจักรยานของนารุคุง ลูกพี่ลูกน้อง ในหัวฉันก็เพ้อแต่สถานการณ์คนเป็นแฟนกันนี่น้า--  ไม่ได้การล่ะ นี่ประสบการณ์ความรักไม่ได้เพิ่มพูนขึ้นจากตอนนั้นเลยเหรอ
 จะว่าไป ตอนนารุคุงอยู่ชั้นม.ปลาย ฉันเห็นนารุคุงเดินอยู่กับสาวม.ปลายที่ดูน่าจะเป็นแฟนในชุดนักเรียน เล่นเอาช็อกไป พอเล่าให้คุณยายบ้านนารุคุงฟัง คุณยายก็ว่าเขากำลังคบหากับเด็กผู้หญิงโรงเรียนเดียวกันอยู่ ฟังแล้วซึมจ๋อย แต่ตอนนั้นฉันยังเป็นเด็กประถมเอง  อ๋า แค้นใจความห่างของอายุจริงๆ ! 
คุณยายของนารุคุงคนนั้นคุยฟุ้งไปทั่วในหมู่ญาติเลยว่าหลานชายมีแฟนแล้ว ตอนปีใหม่นารุคุงเลยตกเป็นเหยื่อกระเซ้าเย้าแหย่ของคุณน้าคุณลุงจนอ่วม จะเมื่อก่อนหรือตอนนี้ การรวมญาติก็เป็นเรื่องทรมานใจหนุ่มๆ สาวๆ จริงๆ น่ะแหละ....
เรื่องนั้นไว้ก่อน เดทในชุดเครื่องแบบ ฉันมีเวลาสวมเครื่องแบบชุดนักเรียนอีกแค่หนึ่งปีครึ่งเท่านั้น พระเจ้าขา โปรดประทานฤดูใบไม้ผลิมาให้หนูด้วยเถอะค่า ! 

 


ซัมเมอร์ปาร์ตี้ปีนี้ ด้วยความที่ประธานเป็นผู้มีหน้ามีตาอยู่ในกลุ่ม Pivoine เลยยิ่่งใช้งบจัดหนักกว่าเดิม จึงมีเหล่าศิษย์เก่าและเหล่าเด็กน้อยชั้นเปอติต์มาร่วมงานกันเพียบ สงสัยจะเมาคนซะละมั้ง
ฉันไปทักทายประธานก่อน 

"แหม ท่านเรย์กะ เดรสวันนี้ก็สวยเหมือนเดิม แต่ชุดกิโมโนที่สวมวันไปชมหิ่งห้อยครั้งก่อนก็เหมาะดีนะคะ"
"ขอบคุณค่ะ ท่านโยโกะใส่ชุดสีราวกับค่ำคืนยามฤดูร้อน รับกับไข่มุกที่ทอประกายเหมือนแสงจันทร์ เหมาะมากเลยค่ะ" 
"ต่างหูมุกนี่มีชิ้นเดียวนะ เป็นมรดกที่ได้รับจากท่านแม่น่ะจ้ะ" 

ประธานหัวเราะอย่างรื่นเริง

"ว่าแต่ท่านเรย์กะ จากนั้นมา คุณไมฮามะจากยูริมิยะไม่ได้มาหาเรื่องอะไรอีกนะคะ"
"ค่ะ ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วง" 

รอบข้างประธานมีสมาชิกทยอยมาทักทายไม่ขาดสาย ฉันจึงทำความเคารพแล้วผละออกมา พอมองไปทั่วสถานที่จัดงานก็เห็นท่านซาราระ ฉันเลยวิ่งเหยาะๆ เข้าไปทัก

"ท่านซาราระ สวัสดีค่ะ" 
"สวัสดีค่ะ ท่านเรย์กะ" 

ท่านซาราระผู้ที่ฉันคิดเอาเองว่าเป็นคนโดดเดี่ยวและสูงส่ง น่าเสียดายที่ในโรงเรียนเราไม่มีโอกาสสนิทสนมกันเท่าไหร่ แต่ฉันแอบปลื้มท่านซาราระที่ดูมีโลกส่วนตัวสูงอยู่ฝ่ายเดียว ดังนั้นเมื่อได้เจอกันในห้องสโมสรของ Pivoine หรือในงานปาร์ตี้แบบนี้ฉันมักจะเป็นฝ่ายตรงดิ่งไปทักก่อนเสมอ

"ปิดเทอมหน้าร้อนนี้ท่านซาราระทำอะไรไปบ้างคะ" 
"ไม่มีอะไรน่าพูดถึงเป็นพิเศษหรอกค่ะ แต่ก็ได้หนังสือหายากมาไว้ในครอบครองด้วยนะคะ"

ท่านซาราระดูจะยังเป็นหนอนหนังสือเหมือนเดิม พูดถึงแต่ชื่อหนังสือยากๆ พูดตามตรงฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะ แค่ยิ้มๆ กลบเกลื่อนไปน่ะ 
ฉันพูดคุยกับท่านซาราระพลางทอดสายตาไปข้างหน้า แล้วมาโอะจังที่ยิ้มหน้าบานกับยูริคุงก็พุ่งมาหา 

"ท่านพี่เรย์กะ !"
"มาโอะจัง ! ยูริคุงด้วย"
 
เครื่องแต่งกายของมาโอะจังวันนี้เป็นชุดสีเหลืองมะนาวที่ท่านแม่ฉันเลือกให้เมื่อวันก่อน

"มาโอะจัง ชุดเดรสเหมาะมากเลยล่ะ น่ารักจัง!"
"ขอบคุณค่ะ ยูริคุงก็ชมหนูด้วยล่ะ"

ว่าแล้วมาโอะจังกับยูริคุงก็หัวเราะให้แก่กัน ตายแล้ว~ ยูริคุงเนี่ยเป็นสุภาพบุรุษจัง ! เรื่องที่มาโอะจังเผลอใจไปหาท่านอิมาริแว้บหนึ่งนี่พี่จะเก็บเป็นความลับไม่บอกยูริคุงนะจ๊ะ 
ระหว่างฟังเรื่องราวตอนปิดเทอมของมาโอะจังกับยูริคุง จู่ๆ ผู้คนในสถานที่จัดงานก็พากันฮือฮา เอ๋ มีอะไรเหรอ   
ฉันส่งสายตาไปยังบริเวณทางเข้าที่ทุกคนพากันจับตามอง ที่นั่นปรากฎร่างท่านยูริเอะที่มีคาบุรากิที่เอสคอร์ทมาด้วย เอ๋!! 
ด้านหลังตามมาด้วยท่านไอระที่มีเอ็นโจคอยเอสคอร์ท นี่มันอะไรกันเนี่ย !? 
ไม่รู้ว่าคาบุรากิคอยหลบเลี่ยง หรือท่านยูริเอะเป็นฝ่ายเกรงใจ ตั้งแต่ฤดูหนาวมาก็ไม่ได้เห็นท่านยูริเอะกับคาบุรากิอยู่ด้วยกันในที่สาธารณะเลย 
แม้ไม่มีใครเอ่ยปากพูดตรงๆ แต่ทั้งสมาชิก Pivoine และนักเรียนซุยรันคนอื่นๆ ต่างก็พอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างคาบุรากิและท่านยูริเอะ ก็แหงล่ะ คาบุรากิที่อยู่ข้างๆ ท่านยูริเอะตลอดเวลามาแต่ไหนแต่ไร กลับเลิกตามตื๊อท่านยูริเอะไปเสียดื้อๆ  ในงานชมหิ่งห้อยเมื่อวันก่อนก็เหมือนกัน ท่านยูริเอะไม่ปรากฎตัวให้เห็นในงานปาร์ตี้เกี่ยวกับบ้านคาบุรากิเลย
แล้วในช่วงเดียวกับที่คาบุรากิกับท่านยูริเอะแยกกันอยู่ คะแนนของคาบุรากิก็ร่วงลงเหว หน้าตาสลดหดหู่ ในใจทุกคนคงอยากรู้กันทั้งนั้นละว่าเกิดอะไรขึ้น 
แต่ถ้าเผลอไปถามเข้าอาจเป็นการกระตุกต่อมพิโรธของคาบุรากิ จึงได้แต่คาดๆ เดาๆ กันอยู่ในใจเท่านั้น 
เมื่อคนในข่าวทั้งสองมาปรากฎตัวที่งานซัมเมอร์ปาร์ตี้ด้วยกัน ความสนใจในงานจึงพุ่งตรงไปยังทั้งสองทันที 
แต่พวกคาบุรากิดูไม่มีทีท่าจะสนใจกับสายตาแสดงความอยากรู้อยากเห็น ทั้งสี่คนถือเครื่องดื่มไว้ในมือพูดคุยกันอย่างสนุกสนานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น 
แล้วคาบุรากิก็กระซิบอะไรกับท่านยูริเอะ  ท่านยูริเอะทำหน้าตกใจแวบหนึ่งแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นยิ้มแย้ม ทั้งคู่เดินเข้าฟลอร์เต้นวอลซ์ไปด้วยกัน 

คาบุรากิจับมือท่านยูริเอะเต้นรำอย่างสง่างาม ใบหน้าสงบนิ่ง ดวงตาเต็มเปี่ยมด้วยความอ่อนโยนที่มีต่อท่านยูริเอะ 
หรือว่าความรักข้างเดียวอันยาวนานของคาบุรากิจะสมปรารถนาแล้ว !? พออยู่ชั้นม.5 แล้ว คาบุรากิก็ดูเป็นผู้ใหญ่ทั้งรูปร่างและใบหน้า ดูเหมาะสมกับท่านยูริเอะมาก 
เอ็นโจกับท่านไอระก็เข้าร่วมในวงวอลซ์ ตรงกลางฟลอร์มีสาวงามหนุ่มหล่อขึ้นชื่อของซุยรันอยู่ถึงสี่คน จึงดูเพริศแพร้วราวกับความฝัน 

"วิเศษไปเลย... หนูก็อยากเข้าร่วมบ้างจัง..." 

มาโอะจังถอนใจอย่างเคลิบเคลิ้ม พอได้ยินเข้า ยูริคุงก็ชวนว่า "งั้นพวกเราไปเต้นบ้างไหม" มาโอะจังทำท่าเขินอาย แต่ฉันก็ช่วยรุนหลังออกไป 
ยูริคุงกับมาโอะจังเต้นรำด้วยสีหน้าเบิกบาน นึกถึงช่วงเวลาที่ฉันเคยเต้นวอลซ์กับท่านพี่ตอนอยู่ชั้นประถมเลย

"แล้วท่านเรย์กะไม่เต้นหรือคะ"
"เอ๋" 

สงสัยจะเห็นว่าฉันมองเพลิน ท่านซาราระที่อยู่ข้างๆ จึงพูดเช่นนั้น อื~ม วอลซ์เหรอ... อ๊ะ จริงด้วย ! 

"หากปรารถนาจะเห็นข้าร่ายรำ ก็จงนำหัวของนักบุญจอห์นมาเถิด~" (*) 

ฉันคว้าถาดเงินใกล้ๆ มาถือไว้ โพสต์ท่านางซาโลเม่ให้ท่านซาราระเห็น

".....เหรอคะ" 

ท่านซาราระยังคงเยือกเย็นสุดๆ
แก๊กสาวน้อยวรรณกรรมแบบยอมสละชีพให้เข้ากับรสนิยมโบราณคดีของท่านซาราระของฉันดันฝืดสนิท....
ฉันวางถาดเงินกลับลงบนโต๊ะเงียบๆ ทำเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
แล้วยูกิโนะคุงก็เดินมาพอดี โอ้ ! เทวดาน้อยผู้มาช่วยกอบกู้ฉันจากบรรยากาศอีหลักอีเหลื่อนี้ !

"สวัสดีฮะ ท่านพี่เรย์กะ"
"ยูกิโนะคุง !" 

ได้เจอยูกิโนะคุง เทวดาน้อยที่ไม่ได้เจอมานาน ฉันงี้คึกคักขึ้นมาทันตา 

"ท่านซาราระ นี่ยูกิโนะคุง น้องชายท่านเอ็นโจค่ะ !" 

ฉันแนะนำยูกิโนะคุงให้ท่านซาราระรู้จักอย่างภาคภูมิราวกับเป็นญาติฉันเอง 

"สวัสดีจ้ะ คุณยูกิโนะ โนเซ็น ซาราระค่ะ"
"เอ็นโจ ยูกิโนะฮะ ยินดีที่ได้รู้จัก" 

ยูกิโนะคุงยิ้มแย้ม น่ารักจัง ! 

"คุณพี่เรย์กะไม่เต้นเหรอฮะ"

ยูกิโนะคุงมองพี่ชายที่กำลังเต้นรำแล้วถามขึ้น

"น่าเสียดายที่ไม่มีคู่เต้นน่ะจ้ะ" 

ยูกิโนะคุงทำหน้างงๆ แป๊บหนึ่งแล้วยิ้มกว้าง บอกว่า "งั้นเต้นกับผมนะฮะ !" 
เอ๋-------!

"เอ๋ แต่ว่า..."
"อย่างผมไม่ได้เหรอฮะ"

อุ่ก... อย่าทำหน้าน่าสงสารอย่างนั้นสิจ๊ะ

"...ยูกิโนะคุง งั้นถ้าไม่รังเกียจ ช่วงเป็นคู่เต้นให้พี่ซักเพลงนะจ๊ะ" 

ยูกิโนะคุงหน้าตาสดใสขึ้นทันตา ตอบว่า "ฮะ" แล้วจับมือฉัน
ท่านซาราระมองส่งฉันกับยูกิโนะคุงไปสู่ฟลอร์เต้นรำหรูหรา  

-----------------------------------
(*) คุณเรย์กะเธอเล่นมุกจากคัมภีร์ไบเบิลเชียวนะฮะ คือเธอทำท่าว่าตัวเองเป็นซาโลเม่ ผู้กล่าวทูลกับกษัตรย์เฮรอด ผู้เป็นบิดาเลี้ยงของนางว่า ถ้าอยากเห็นนางเต้นรำ (เปลื้องผ้าด้วยนะ) ก็ขอให้ตัดศีรษะของนักบุญผู้พยากรณ์ จอห์นเดอะแบ็พทิสต์ ใส่ถาดมากำนัลเถอะ เพราะนักบุญจอห์นเป็นผู้คัดค้านการแต่งงานของมารดานางกับกษัตรย์เฮรอด เล่นมุกเปลืองตัวขนาดนี้แล้วดันแป้กนี่น่าสงสารจริงๆ... 
 ---------------------------------
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.
ท่านพี่เป็นซิสค่อน  (แก้ก็ดะ)  

ดังนี้เป็นต้น เพื่อความสงบสุขในการใช้พื้นที่สาธารณะร่วมกัน ขอขอบคุณที่ช่วยกันรักษามารยาทในการสนทนานะครับ :) 

 




NEKOPOST.NET