NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.136 - ตอนที่ 136


136.

 

วันที่นัดพบกับเบียทริช พวกเรานัดเจอกันตรงสถานีที่ใกล้ Dog Land ในร่มที่สุด ฉันกางร่มกันแดดด้วย เลยโดนแซวว่าสมเป็นคุณหนูจริงๆ แต่ถ้าผิวฉันเกรียมแดดมาจะโดนท่านแม่ตำหนิอ่ะ อย่าว่ากันเลยนะ แต่ยังไงวันนี้ก็มาคลุกคลีกับหมา ฉันเลยแต่งตัวแบบสบายๆ ใส่เสื้อทูนิคตัวยาวกับเลกกิ้งส์

"เฮ้~!"

อุเมวากะคุงออกมาจากช่องหยอดตั๋ว ในมือถือกระเป๋าแคร์รี่ขนาดใหญ่

"รอนานไหม ! พาเบียทริชมาหาแล้วนะ !"

พอปลดสายรัดของกระเป๋าแคร์รี่  สุนัขสีน้ำตาลอ่อนก็โผล่หน้ามาจากข้างใน

"น่ารักจัง !" 

เบียทันตากลมแป๋ว น่ารักกว่าในภาพถ่ายตั้งหลายเท่า !
พวกเรารุมห้อมล้อมกระเป๋าที่ใส่เบียทริช ร้องเป็นเสียงเดียวกันว่า "น่ารักเน้อ~" "เบียทริช~" ส่วนอุเมวากะคุงเริ่มออกอาการบ้าหมา "เขาว่าน่ารักจังแน่ะ ดีจังเน้อ~เบียทันเน้อ~"
ถ้าอยู่ข้างนอกแบบนี้ต่อจะร้อนเกินไป พวกเราเลยเดินคุยกันไปเรื่อยๆ ระหว่างทางไป Dog Land 

"หมาก็ขึ้นรถไฟมาได้ด้วยนะคะเนี่ย"
"อื้อ ถ้าเอาเข้ากระเป๋าแล้วจ่ายค่าโดยสารก็ขึ้นได้นะ" 

เบียทันที่โผล่แต่หน้ามาจากกระเป๋าเหลียวซ้ายขวาไปมา ท่าทางสนอกสนใจเต็มที่ น่ารักจังน้า ~ อุเมวากะคุงแม้จะคุยกับคนอื่นอยู่ แต่มือก็ลูบหัวเบียทริชอยู่ตลอดไม่ได้ขาด
นอกจากจะมีกระเป๋าใส่เบียทริชแล้ว อุเมวากะคุงยังแบกกระเป๋าโทโท่มาอีกใบ สัมภาระเพียบ เห็นว่าใส่พวกหวีแปรงขนกับน้ำของเบียทริชไว้น่ะ
ร้านเดินไปจากสถานีไม่กี่นาทีก็ถึง แค่บอกกับเคานเตอร์ว่าจองไว้แล้วก็เรียบร้อย
ฉันอยากถ่ายรูปกับวัดตัวเบียทริชโดยไม่ต้องเกรงใจลูกค้าคนอื่นใน Dog Land เลยขอจองพื้นที่ทั้งร้านไว้ล่วงหน้า
พอมาถึงห้องข้างใน อุเมวากะคุงก็เปิดกระเป๋า เบียทริชกระโดดแผล็วออกมาข้างนอก 

"โฮ่ง !"

เบียทริชผู้คึกคักวิ่งวนไปรอบๆ อุเมวากะคุง

"เบียทัน~! ตะกี้แคบจังเน้อ~! แต่เป็นเด็กดีมากนะจ๊ะ~!"

อุเมวากะคุงคุกเข่าลงถูแก้มกับเบียทริชไปมา เบียทริชก็ร้องงี้ดง้าดอ้อนอุเมวากะคุงด้วย เป็นโลกแสนหวานของเราสองคน

"หวานแหววกันกว่าที่คิดอีกนะเนี่ย" 

คิตะซาวะคุงผมสีน้ำตาลมองอุเมวากะคุงแล้วว่าแบบนั้น งั้นเหรอ มองจากฉันที่ได้รับเมล์จากเบียทันแล้ว นี่แค่น้ำจิ้มเองนะ 

"เอ้า ! เบียทัน วันนี้ไปเป็นนางแบบให้คุณเพื่อนเรย์กะทันน้า~ มาทำสวยๆ กันก่อนจะได้ถ่ายรูปน่ารักๆ เน้อ~"

อุเมวากะคุงหยิบเอาหวีแปรงขนออกมาจากกระเป๋าโทโท่ หวีขนให้เบียทริชอย่างประณีตบรรจง ขนสีน้ำตาลอ่อนของเบียทริชคงได้รับการดูแลจากอุเมวากะคุงทุกวันจึงมันวับเป็นเงางาม ที่หูทั้งสองข้างมีเครื่องประดับขนรูปดอกไม้สีชมพูติดอยู่

"เอ้า สวยแล้วจ้า ! เบียทัน ไปทักทายพวกเรย์กะทันหน่อยเร้ว !"
"เรย์กะทัน...?" 

คุณโมริยามะที่อยู่ข้างๆ หน้าตึงเชียว อ๊ะ ซวยล่ะ ที่เรียกว่าเรย์กะทันน่ะหมายถึงเพื่อนทางใจของเบียทันเท่านั้นนะคะ..
ตอนกำลังจะแก้ตัวกับคุณโมริยามะ เบียทริชก็กระโจนเข้าใส่ฉันเสียก่อน !

"ว้าย !" 

ฉันหงายหลังล้มก้นจ้ำเบ้ากับการจู่โจมโดยไม่ได้ตั้งตัวจากเบียทริช ว่าแล้วเบียทริชก็กระโดดขึ้นมาบนตัว แทะผมฉันง่ำๆๆ อย่างมันเขี้ยว

"ว้าย ! อะไรเนี่ย !? อะไร !?"

เบียทันตื่นเต้นใหญ่เลย ไม่ยอมปล่อยผมฉัน ใครก็ได้ช่วยด้วย ! คนเลี้ยงน่ะ ! คนเลี้ยง !
พวกคิตะซาวะคุงดูเหมือนไม่รู้จะทำอย่างไรกับเบียทันดี ได้แต่ยื่นๆ หดๆ มือมาทางพวกเรา

"เฮ้ย อุเมวากะ !"
"เบียทัน ดีใจจังเลยเนอะที่ได้เจอเรย์กะทัน~ จะแต่งขนให้เรย์กะทันด้วยเหรอ เบียทันใจดีจังเลยน้า~"

ที่ทึ้งผมฉันอยู่เนี่ยเรียกแต่งขนเหรอเฮ้ย ! แต่ไม่ได้นะ เบียทัน ! ผมฉันฉาบสารเคมีอยู่เต็มไปหมดนะ มันไม่ดีกับร่างกายนะ ! อย่าเลียนะ ! อ๋า ผมฉันเปื้อนน้ำลายเต็มไปหมดแล้ว...
ตาบ้าหมา ทำอะไรซักอย่างสิยะ !

"เบียทันดีใจใหญ่เลย ก็ได้เจอเพื่อนผมม้วนๆ เหมือนกันนี่เนอะ ดีจังเลยนะที่ได้เจอเพื่อนเหมือนกัน" 
"เดี๋ยวนะ อุเมวากะ คุณคิโชวอินถึงขีดจำกัดแล้ว...ไปช่วยเขาหน่อยไป"
"จริงเหรอ  คุณคิโชวอิน ไม่ไหวแล้วเหรอ งั้นสิน้า งั้นเบียทันมานี่มะ" 

พอฉันทำท่าประท้วงเต็มที่ว่าไม่ไหวแล้ว ในที่สุดนายบ้าหมาก็ไปอุ้มเบียทริชมาจากด้านหลังจับแยกไป แต่เบียทริชก็ยังง่ำๆ ผมฉันอยู่จนวินาทีสุดท้าย

"คุณคิโชวอิน ไหวไหม !?"

พวกคุณโมริยามะช่วยประคองฉันขึ้น ดีจังที่ใส่เลกกิ้งส์มา...

"...ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ แค่ตกใจนิดหน่อย..."
"แต่ผมกระเซอะกระเซิงหมดเลยนะ ไปหวีผมในห้องน้ำหน่อยดีกว่า..."

เอางั้นแล้วกันค่ะ... 
ฉันโซซัดโซเซเดินไปห้องน้ำ ล้างผมเปรอะน้ำลายที่อ่างล้างหน้า ปัดเส้นขนสีน้ำตาลที่ติดหน้าตาเงียบๆ...
พอมีเรี่ยวแรงกลับมา อุเมวากะคุงที่ได้สติกลับคืนมานิดหน่อยก็มานั่งขอขมา ฉันเลยบอกไปว่าไม่คิดอะไรค่ะ 
เอาล่ะ ให้ของขวัญกันก่อนดีกว่านะ ของขวัญเป็นกระเป๋าใส่เบียทริช กระเป๋าพื้นสีฟ้ามีลายดอกทานตะวัน น่ารักมากนะ ข้างๆ มีชื่อ  “Asuka&Beatrice” ติดอยู่ด้วย 
ตอนแรกกะจะเอาเป็นสร้อยคอกับปลอกคอเข้าชุดกัน แต่เบียทริชตัวเดียวยังพอว่า ถ้าให้ของขวัญเป็นเครื่องประดับกับอุเมวากะคุง มีหวังโดนคุณโมริยามะเข้าใจผิดเขม่นเอาอีกแน่ ไม่เอาดีกว่า

"หวา ! น่ารักสุดๆ เลย ! รับไว้ได้จริงเหรอ !? ขอบคุณมากนะ คุณคิโชวอิน !"

อุเมวากะคุงเห็นของขวัญแล้วทำท่าดีอกดีใจสุดๆ ดีใจนะคะที่ชอบ อุเมวากะคุงก็พูดกับเบียทริชว่า "เอ้า เรย์กะทันให้ของขวัญเบียทันเป็นกระเป๋าน่ารักๆ ด้วยนะ~ ว้าว ! มีชื่ออาทันกับเบียทันอยู่ด้วยล่ะ ดีใจจังเน้อ"

เบียทันแทะๆ กระเป๋าที่ฉันให้ไปเป็นของขวัญ ชอบก็ดีแล้วละค่ะ 
พอพักหายเหนื่อยก็เริ่มถ่ายภาพ เห็นว่าพาเบียทันไปเล็มขนที่ร้านเสริมสวยมาเพื่อวันนี้โดยเฉพาะ เป็นเบียทันที่สมบูรณ์แบบสุดๆ ฉันใช้กล้องดิจิตอลถ่ายภาพเต็มตัวกับแต่ละส่วนอย่างละหลายๆ ใบ แล้วก็ขอวัดสัดส่วนร่างกาย 

"ให้เปลี่ยนริบบิ้นไหม เอามาหลายเส้นเลยนะ"
"อุหวา มีกระทั่งเทียร่าเลยเรอะ"
"แหงอยู่แล้ว ก็เบียทันเป็นเจ้าหญิงนี่นา~ ก็ต้องมีเทียร่าสิเน้อ เบียทัน~"

เบียทันที่เบื่อกับการถ่ายรูปแล้ววิ่งไปรอบๆ Dog Land โดยมีอุเมวากะคุงวิ่งไล่ตามร้องว่า "เดี๋ยวซี่~!" "จับได้แล้ว !" "ฟัดๆๆๆ !" "เบียทันยัยปีศาจน้อย~!"

พวกเพื่อนๆ เริ่มจะเหวอกับสภาพบ้าหมาที่อาการหนักกว่าที่คิด
ระหว่างที่ทุกคนไปดื่มชาด้วยกันที่คาเฟ่ที่ตั้งอยู่ใน Dog Land หรือไปเดินเล่นใกล้ๆ หลังจากนั้น อุเมวากะคุงก็ยังนัวเนียกับเบียทันตั้งแต่ต้นจนจบ  คุณโมริยามะเห็นสภาพอุเมวากะคุงแบบนั้นแล้วกระซิบพึมพำว่า "อุเมวากะเป็นคนแบบนี้เองเหรอเนี่ย..."  อ้าว คุณโมริยามะ จะสมัครเข้าเป็นสมาชิกหมู่บ้านคานทองไหมคะ 
ระหว่างที่คุณซากาคิปลอบคุณโมริยามะอยู่ อุเมวากะคุงก็ไม่ได้นำพา เอาแต่จุ๊บๆๆๆ ใบหน้าหมารักอย่างหวานแหวว

เมื่ออุเมวากะคุงรู้ว่าฉันจะทำตุ๊กตา ก็เลยเอาใจใส่เก็บเศษขนที่ตัดมาตอนไปเล็มขนใส่ถุงซิปล็อคมาให้ เป็นพระคุณจริงๆ จะได้เอาไปเทียบตอนเลือกสีผ้ากำมะหยี่ด้วย อุเมวากะคุงบ้าหมาขนาดหนัก แต่ก็เป็นคนดีนะ 
ขากลับฉันแวะร้านงานฝีมือซื้อผ้ากำมะหยี่ขนแกะที่สีเข้ากับขนเบียทัน จะพยายามตั้งแต่คืนนี้เลยค่ะ ! 

"วันนี้เบียทันดีใจมากๆ ที่ได้เจอเรย์กะทัน ! ทำตุ๊กตาของเบียทันให้สวยๆ นะจ๊ะ"
 
วางใจได้เลยค่ะ 

 




NEKOPOST.NET