NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.127 - ตอนที่ 127 เดชชิแห่งชมรมงานฝีมือ


127. เดชชิแห่งชมรมงานฝีมือ 

 

ผมชอบงานฝีมือมาตั้งแต่เด็กแล้วด้วยอิทธิพลจากคุณยาย พอถึงฤดูหนาวทุกปีก็จะนั่งถักของต่างๆ กับคุณยาย พวกของง่ายๆ น่ะผมทำได้ทุกอย่าง พอเอาให้ทุกคนดูก็จะได้รับคำชม ดีใจจัง
ที่ชอบเป็นพิเศษก็คืองานปัก พอได้ทำใจให้ว่างใช้ด้ายปักลายที่ซับซ้อนเหล่านั้นจนสำเร็จ ก็รู้สึกอิ่มเอมมากๆ
แต่เวลาผ่านไปไม่นาน ผมก็ได้รู้ว่าถ้าผู้ชายทำงานถักหรือปักผ้า จะโดนรอบข้างดูถูกดูแคลน ที่โรงเรียนประถมและมัธยมต้นก็ถูกล้อเรื่องนี้่บ่อยๆ  ตอนอยู่ม.ต้นผมจึงไม่ได้เข้าชมรมหัตถกรรม ขอแค่ได้ทำงานฝีมือที่บ้านก็พอแล้ว
พอเข้าม.ปลายก็ไม่ได้ตั้งใจจะเข้าชมรมที่เกี่ยวข้องกับงานฝีมือหรอก แต่พอไปงานเทศกาลโรงเรียนซุยรันที่คิดจะเข้าเรียนต่อ ผมก็ตกตะลึงอย่างหมดใจกับความงดงามของชุดแต่งงานของชมรมงานฝีมือที่ประดับไว้กลางห้องนิทรรศการ
ได้ยินว่าชุดแต่งงานนั้นเป็นผลงานร่วมของสมาชิกในชมรม งั้นถ้าผมได้เข้าชมรมจะได้ช่วยทำด้วยหรือเปล่านะ...

จากนั้นผมก็ตั้งใจเรียนอย่างเป็นเอาตายจนสอบเข้าซุยรันได้สำเร็จ  ซุยรันนี่อาคารอุปกรณ์การเรียนเพียบพร้อมกว่าโรงเรียนอื่นอย่างเทียบไม่ติดจริงๆ ผมตะลึงจังงังไปเลย
ในหมู่นักเรียนที่เข้าเรียนในโรงเรียนรัฐบาล  ทางบ้านผมก็จัดว่าค่อนข้างมีฐานะ แต่เทียบกับนักเรียนซุยรันกลุ่มลูกหม้อแล้วยังนับว่าผิดกันไกล  ขนาดในหมู่คนพวกนั้นก็ยังมีพวกคนที่ได้ชื่อว่ากลุ่ม Pivoine ที่สูงไปอีกระดับขั้น
เท่าที่ผมได้ยินมาก่อนเข้าเรียน กลุ่มที่ได้ชื่อ Pivoine นั้นถือเป็นกลุ่มอิทธิพลภายในโรงเรียน มีห้องส่วนตัวที่เรียกว่าห้องสโมสร ไม่ว่าจะทำอะไรก็ได้รับอภิสิทธิ์พิเศษ ห้ามเป็นศัตรูด้วยเป็นอันขาด มีข่าวลือว่านักเรียนที่อาจหาญไปตีตัวเสมอโดนกดดันถึงขั้นต้องลาออกมาแล้ว.... น่ากลัวชะมัด ในชั้นปีเดียวกันนี่ก็มีอยู่ซัก 10 คนได้ละมั้ง ต้องทำตัวเรียบๆ ง่ายๆ ห้ามเป็นจุดสนใจ... 

ขณะยังดิ้นรนปรับตัวเข้ากับชีวิตในรั้วโรงเรียนใหม่ ผมก็ตัดสินใจไปเยี่ยมชมกิจกรรมชมรมงานฝีมือที่หลงใหลมาตั้งแต่ก่อนจะเข้าเรียน
ในชมรมมีแต่สมาชิกผู้หญิงตามคาด ไม่มีผู้ชายเลยแม้แต่คนเดียว ทำไงดีล่ะ... อย่าดีกว่ามั้ง...
แต่เกิดหลงเสน่ห์จักรเย็บผ้ารุ่นใหม่ล่าสุดเข้าซะแล้ว ความจริงผมเป็นพวกปักมือนะ แต่อยากลองใช้จังว่าเป็นยังไง ! เครื่องทอผ้าก็น่าสนใจ !
ได้ฟังรุ่นพี่เล่าเรื่องงานฝีมือก็สนุกดี ถ้าผู้ชายเข้าชมรมงานฝีมืออาจจะโดนล้ออีกก็ได้ แต่ก็ยังอยากเข้าอยู่ดี
ขณะสายตาสอดส่ายไปทางหุ่นโชว์ที่ยืนเรียงกันอยู่ด้านใน ก็รู้สึกเหมือนจะเห็นตุ๊กตาใส่ชุดเครื่องแบบซุยรันอยู่ที่อีกฟากของแถวหุ่นโชว์ 
ผมเกิดสนใจเลยแอบไปส่องดูจากช่องว่างระหว่างหุ่นโชว์ มีตุ๊กตาเด็กผู้หญิงผมม้วนขนาดเท่าตัวจริงที่ทำได้เหมือนคนจริงเปี๊ยบตั้งอยู่ เผลอคิดไปแบบนั้นแวบหนึ่ง แต่นี่มีชีวิตอยู่นี่นา ! คนจริงๆ นี่นา ! เอ๋ ? มาทำอะไรอยู่ตรงนี้น่ะ ?

คนๆ นั้นยังก้มหน้าก้มตาทำอะไรอยู่ ไม่ได้สังเกตเห็นผมเลย พอลองดูดีๆ แล้วก็เห็นว่ากำลังเอาเข็มแทงตุ๊กตาในมืออย่างเอาเป็นเอาตาย เอ๋... ประกอบพิธีของลัทธิวูดูอยู่เหรอ...?
อะไรน่ะ คนอันตรายหรือเปล่านะ... ชมรมนี้ท่าทางน่ากลัวแฮะ...
ผมจ้องมองใจเต้นตึกตัก พอหัวหน้าชมรมมาทักทางด้านหลังก็เผลอร้องอุทานเบาๆ ไป "ฮึย..!"

"มีอะไรเหรอคะ"
"เอ่อ... คนๆ นี้ใครครับ..."

ผมกระซิบถามหัวหน้าชมรม หัวหน้าทำตาล่อกแล่กแป๊บนึงแล้วตอบว่า "เป็นสมาชิกชมรมม.5 น่ะค่ะ" งั้นเหรอ... ผมถามข้อสงสัยอีกข้อไปอย่างเกรงๆ

"แล้วนั่นทำอะไรอยู่เหรอครับ...?"

ร่ายคำสาปอยู่เหรอครับ ?
พวกเราคุยกันอยู่ใกล้ๆ แท้ๆ แต่รุ่นพี่ผมม้วนสงสัยจะมีสมาธิจัด ได้แต่แทงเข็มฉึกๆ ต่อไปเรื่อยๆ ราวกับไม่ได้ยินเสียงเลย

"อ๋อ นั่นเรียกว่านีดเดิลเฟลท์น่ะค่ะ เป็นงานฝีมือที่กำลังฮิตกันอยู่ ปักเข็มลงไปบนขนแกะเพื่อทำเป็นรูปร่างขึ้นมา" 

เห มีงานฝีมือแบบนี้อยู่ด้วยเหรอ ไม่เคยรู้มาก่อนเลย

"ท่านเรย์กะคะ"

ท่านเรย์กะ ? 
หัวหน้าชมรมดันหุ่นโชว์ให้หลบไป ส่งเสียงเรียกรุ่นพี่ผมม้วนคนนั้น
รุ่นพี่ที่สะดุ้งเงยหน้าขึ้นมาขึ้นมาหน้าตาเหมือนตุ๊กตาไม่มีผิด

"เด็กม.4 ที่แวะมาดูชมรมสนใจงานนีดเดิลเฟลท์ที่ท่านเรย์กะทำอยู่น่ะค่ะ"

รุ่นพี่ผมม้วนหน้าตาเบิกบานขึ้นทันทีที่ได้ยิน

"นี่เป็นงานฝีมือที่ใช้เข็มปักลงบนผ้ากำมะหยี่น่ะค่ะ ง่ายแล้วก็สนุกด้วยนะคะ ตอนนี้กำลังทำแพนด้าแดงอยู่ค่ะ นี่ไง !" 

ว่าแล้วก็ยื่นผลงานที่ถืออยู่ในมือหนึ่งให้ผมดู แต่ดูยังไงก็ไม่เหมือนแพนด้าแดงที่เดินสองเท้าเลย เหมือนตุ๊กตาวูดูมากกว่า...
แต่รุ่นพี่ที่ยิ้มแย้มว่า "ต้องเข้าชมรมให้ได้เลยนะคะ !" ดูสดใสแล้วก็ดีใจมาก ผมเลยเผลอส่งยิ้มกลับไปด้วย

"ดูแวบแรกท่านเรย์กะอาจจะดูเหมือนคนเข้าถึงยาก แต่พอคุยด้วยแล้วก็ใจดี ชอบงานฝีมือมาก วางใจได้นะคะ"
"ครับ" 

มีรุ่นพี่ท่าทางแปลกๆ อยู่ด้วย เป็นชมรมที่อิสระน่าสนุกดีนะ คิดแล้วก็เลยตัดสินใจเข้าชมรมงานฝีมือนี่แหละ
แต่ในตอนนั้นผมไม่แม้แต่จะคิดเลยว่าว่ารุ่นพี่ท่าทางพิลึกคนนั้นจะเป็นสมาชิก Pivoine แถมยังเป็นคนดังของม.5 อีกต่างหาก....


พอเข้าเรียนได้ไม่นาน ชื่อของรุ่นพี่คิโชวอิน เรย์กะก็เป็นที่เลื่องลือไปทั่วชั้นม.4 ในโรงเรียนแห่งนี้มีนักเรียนชื่อดังเป็นพิเศษอยู่หลายคน คนที่โด่งดังที่สุดก็คือรุ่นพี่คาบุรากิ มาซายะผู้มีฉายาว่าจักรพรรดิ ตอนเห็นเป็นครั้งแรกผมยังรู้สึกระย่อจากความน่าเกรงขามและบารมี เขามีบรรยากาศที่ชวนให้รู้สึกว่าจะต่อต้านคนๆ นี้ไม่ได้ ยอดเลย สมเป็นผู้ที่มีฉายานามว่าจักรพรรดิ ระดับผิดกันคนละชั้น คำว่าราชันผุดขึ้นมาทันที 

ในหมู่รุ่นพี่ชื่อดังเหล่านั้นมีชื่อรุ่นพี่คิโชวอิน เรย์กะอยู่ด้วย คุณหนูตระกูลคิโชวอิน ผู้นำกลุ่มอิทธิพลสาวๆ ที่ทรงอำนาจที่สุดในชั้นม. 5  ว่ากันว่าถ้ารุ่นพี่คาบุรากิคือจักรพรรดิ รุ่นพี่คิโชวอินก็คือจักรพรรดินี 
ตอนได้ยินเรื่องนั้น ผมตัวสั่นด้วยความกลัวว่าได้ไปเกี่ยวข้องกับบุคคลน่ากลัวเข้าแล้ว
ไม่ต้องทำตุ๊กตาวูดู รุ่นพี่ก็มีอำนาจพอจะกำจัดคนที่ไม่ถูกใจให้พ้นทางไปอย่างง่ายดาย
ทำไงดีล่ะ ไม่นึกว่าในชมรมเรียบๆ อย่างชมรมงานฝีมือจะมีสมาชิก Pivoine อยู่ด้วย แถมยังเป็นถึงจักรพรรดินีอีกต่างหาก ได้ยินมาว่าสมาชิก Pivoine ผู้หญิงถ้าจะเข้าชมรมก็ต้องเป็นชมรมจัดดอกไม้ไม่ก็ชมรมชงชานี่นา...

พอรู้ตัวจริงเข้าผมก็กลัวตัวสั่นงั่กๆ ไปซักพัก แต่รุ่นพี่คิโชวอินกลับไม่ได้สนใจความกลัวของผม ยังมาชมรมอย่างตั้งอกตั้งใจ  ทำงานฝีมืออย่างสนุกสนาน เทียบกับสมาชิกคนอื่นๆ แล้ว รุ่นพี่ดูแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็น่าแปลกที่ดูกลมกลืนอย่างประหลาด 

"มินามิคุงเก่งงานฝีมือจังเลยนะ ตอนทำงานนิทรรศการโรงเรียนคงเป็นกำลังให้ได้มากเลยละค่ะ"

รุ่นพี่คิโชวอินคุยกับผมอย่างยิ้มแย้ม พอชักชินผมก็เลยเผลอตัวตอบรับกลับไปแบบธรรมดา พอเล่าให้ฟังว่าผมตั้งใจออกทาเพสตรี้งานปักตอนงานเทศกาลโรงเรียน รุ่นพี่ก็ทำท่าประทับใจแล้วก็ช่วยเชียร์ด้วย พอถามว่ารุ่นพี่จะทำอะไรออกโชว์ รุ่นพี่ก็ทำหน้าลำบากใจบอกว่า "ความจริง ฉันชอบงานฝีมือแต่ทำได้ไม่ค่อยเก่ง..." ผมถามกลับไปว่า "แล้วชอบงานอะไรที่สุดล่ะครับ" ตกลงก็เป็นนีดเดิลเฟลท์  งั้นก็ทำงานนี้ไปก็ได้นี่นา แต่รุ่นพี่ถามกลับมาอย่างไม่ค่อยมั่นใจว่า แล้วจะไม่ดูกระจอกๆ เหรอ อืมม์~... 

 "งั้นก็ทำอะไรที่ยิ่งใหญ่จนไม่มีใครกล้ามาดูถูกสิครับ" 

พอผมกางแขนออกให้ดูทำท่าเหมือนอุ้มอะไรไว้ด้วยมือสองข้าง รุ่นพี่ก็หน้าตาสดใสขึ้นทันที กระโดดโลดเต้นบอกว่า "จะลองไปปรึกษาหัวหน้าชมรมดูนะคะ !"
....อะไรกัน ถึงจะเป็น Pivoine แต่รุ่นพี่คิโชวอินไม่เห็นน่ากลัวซักนิดเลยนี่นา
 
ผมคิดแบบนั้น แต่มีอยู่ครั้งหนึ่ง ระหว่างทางไปชมรม ผมโดนพวกผู้ชายที่เด่นๆ ในห้องเดียวกันล้อเรื่องงานฝีมือ พวกนี้รู้เรื่องที่ผมเข้าชมรมงานฝีมือ แล้วก็ดูถูกมาหลายหนแล้ว ถ้ามันเลยเถิดไปอาจปะทุกลายเป็นการรังแกกันก็ได้ ผมเป็นกังวลอยู่ทุกวัน
ผมพยายามอดทนไม่โต้ตอบ แต่กระเป๋าใส่ทาเพสตรี้ที่ทำค้างไว้ทำท่าจะโดนแย่งไป ขณะที่คิดว่า แย่แล้ว ! จู่ๆ รุ่นพี่คิโชวอินก็โผล่พรวดมาจากไหนไม่รู้
รุ่นพี่เผชิญหน้ากับเพื่อนร่วมห้องของผมด้วยท่าทีผิดไปกับตอนที่หลั่นล้าทำงานฝีมือสบายๆ อยู่ในห้องชมรมเป็นคนละคน ออกปากเตือนอย่างน่าสะพรึงกลัวด้วยรอยยิ้ม พวกเพื่อนในห้องพอเจอคนใหญ่คนโตของ Pivoine  เข้าก็น้ำลายฟูมปากเผ่นหนีไปแทบไม่ทัน 
รุ่นพี่คิโชวอินบอกว่าผมเป็นรุ่นน้องคนสำคัญ ดีใจสุดๆ แล้วเมื่อกี้รุ่นพี่ก็แผ่ออร่าราชันแบบเดียวกับจักรพรรดิ เท่เหมือนเป็นคนละคนกันเลย ผมจะขอติดตามรุ่นพี่ไปจนกว่าจะเรียนจบเลยครับ ! 

พอไปถึงห้องชมรม รุ่นพี่ก็กลับกลายเป็นรุ่นพี่คนเดิม เดินถือถุงเท้าผู้ชายคู่ใหม่มาบอกว่า "อยากปักลายทานุกิตรงนี้น่ะค่ะ ช่วยสอนให้หน่อย"  ทำไมต้องปักลายทานุกิบนถุงเท้าด้วยล่ะ ? พอมผมสงสัยรุ่นพี่ก็ตอบว่า "เป็นการกลั่นแกล้งทานุกิจอมโกหกไงละคะ"  พอผมสอนลายปักทานุกิให้ รุ่นพี่ก็งึมงำว่า "จะปักให้หมดทุกคู่เลย..." พลางปักสิ่งมีชีวิตลึกลับลงไป  เซนส์ของคนเหนือเมฆอย่างรุ่นพี่ เกินความเข้าใจของคนธรรมดาอย่างผมจริงๆ น่ะแหละ.... 

วันรุ่งขึ้นคุณโคะโทห้องข้างๆ เรียกผมไป พูดถึงคุณโคะโทก็คือนักเรียนกลุ่มนอกที่เข้ามาจากชั้นม.ต้น แต่ทำตัวเด่นสะดุดตาจนสร้างศัตรูไว้กับนักเรียนกลุ่มลูกหม้อมากมาย แต่ก็สวนกลับไปว่า "พวกคนครึ่งๆ กลางๆ ไม่มีสิทธิมาว่าชั้น ! พวกชั้นสองที่สู้ชั้นไม่ได้ทั้งฐานะทั้งการเรียนเอ๊ย !" สร้างกลุ่มอำนาจของตัวเองขึ้นมา เป็นเด็กผู้หญิงใจกล้าเป็นที่เลื่องลือกันไปทั่ว น่ากลัวจัง ไม่รู้ทำอะไรให้ถูกเขาเรียกไป...

ทั้งที่ผมพกความกลุ้มใจไปเต็มอก คุณโคะโทกลับเชิดหน้ากร้าวป่าวประกาศอย่างห้าวหาญอย่างผู้เหนือกว่าว่า "ถ้าเป็นรุ่นน้องคุณเรย์กะก็ช่วยไม่ได้ ชั้นจะปกป้องนายเอง ถ้ามีใครรังแกนายก็บอกมาเลยนะ ชั้นจะขยี้มันเอง !"  พอผมถามเหตุผลดูด้วยความตกใจ ก็เห็นว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องคุณคิโชวอิน พอชมว่าสนิทกันดีจังนะ เขากลับโกรธผมว่า ไม่ได้สนิทกันซักหน่อย ! 
เมื่อได้ทั้งรุ่นพี่คิโชวอินและคุณโคะโทช่วยเป็นเกราะกำบัง พวกเพื่อนร่วมชั้นที่คอยล้อผมอยู่ก็เงียบไป 

ถึงจะเป็นคุณหนูกราดเกรี้ยวเอาแต่ใจ แต่ก็จะดูแลพรรคพวกในสังกัดของตัวเองเป็นอย่างดี รอบข้างคุณโคะโทจึงมีเพื่อนๆ ชายหญิงอยู่เต็มไปหมด บางครั้งผมก็ได้เข้าไปจอยด้วย 
คุณโคะโทสั่งว่า "ระยะนี้คุณเรย์กะดูอ้วนอืดยังไงไม่รู้ เดชชิ ช่วยไปบอกคุณเรย์กะหน่อยซิว่าอ้วนแล้วนะ" แต่ใครจะไปกล้าพูดกับรุ่นพี่แบบนั้นเล่า ! 
พอปฎิเสธสุดกำลัง เจ้าตัวก็ว่า "งั้นชั้นไปบอกเอง !" ทำท่าจะบุกไปห้องเรียนทั้งๆ อย่างนั้น แต่พวกเด็กๆ รอบข้างกรีดร้องห้ามไว้สุดแรงเกิด "ขอร้องล่ะ อย่านะ--!"  คุณโคะโททำปากเบ้บ่นๆ ว่า "ก็คุณเรย์กะอ่ะ..." คุณโคะโท นี่รักรุ่นพี่แน่หรือเปล่าครับ 

คุณโคะโทตั้งชื่อเล่นไม่น่ายินดีให้ผมว่า "เดชชิ"  (เบ๊) ตอนแรกก็ว่า "นายชื่อมินามิ ไรตะใช่ไหม งั้นเรียกย่อๆ ก็เป็นมินาไร (เด็กฝึกงาน) จากวันนี้ไปจะเรียกว่ามินาไรก็แล้วกัน" พอบ่นว่าไม่ชอบชื่อนี้ เจ้าตัวก็ว่า "งั้นจากมินาไรเอาเป็นเดชชิ (เบ๊) ก็ได้"  ยิ่งแย่หนักเข้าไปอีก เศร้าชะมัด...  แต่ตั้งแต่ผมได้ชื่อเดชชิมานี่ รู้สึกว่ามีคนทักมากขึ้นยังไงก็ไม่รู้ งั้นก็หยวนๆ เอาเป็นเดชชิก็ได้ละมั้ง...  

ตามข่าวลือของเพื่อนใหม่ที่เป็นเป็นเจ้ากรมข่าวลือ รุ่นพี่คิโชวอินได้รับหนังสือบทกวีและบทเพลงบรรเลงเปียโนเป็นของขวัญจากจักรพรรดิคนนั้น  แถมยังเดินเข้าร่มคันเดียวกลับกับรุ่นพี่เอ็นโจ เพื่อนสนิทของจักรพรรดิแล้วยังได้ของกำนัล ใช้ชีวิตในรั้วโรงเรียนอย่างเฉิดฉายแพรวพราว  สุดยอดจริงๆ
พอมองออกไปนอกหน้าต่าง ก็เห็นคนที่ดูเหมือนเป็นรุ่นพี่กับเพื่อนโดนฝูงนกพิราบรุมจิกตีอยู่ แต่ผมคงดูผิดไปเองละมั้ง รุ่นพี่คิโชวอินคนนั้นไม่มีทางทุลักทุเลแบบนั้นหรอก 

นักเรียนเข้าใหม่อย่างพวกเรามักจะได้รับความใส่ใจจากรุ่นพี่กลุ่มสภานักเรียนเป็นพิเศษ ก่อนหน้านี้ก็ทักว่า "ถ้ามีปัญหากับนักเรียนกลุ่มในหรือ Pivoine ก็มาปรึกษาได้เลยนะ" ผมเลยยืดอกตอบไปอย่างภาคภูมิว่า "ไม่เป็นไรครับ ผมมีรุ่นพี่คิโชวอินอยู่แล้ว !" 
 

 




NEKOPOST.NET