BRAVE KILLING ปิ่นน้อยเจ้าฮาเร็ม... ตอนที่ 7 | Nekopost.net 
NEKOPOST

BRAVE KILLING ปิ่นน้อยเจ้าฮาเร็ม...

Ch.7 - ไล่ออก


บทที่ 7

ไล่ออก?

ความเดิมจากตอนที่แล้ว...ปิ่นได้เสียตัวแก่ เมย์ และ ยามาโตะเรียบร้อย 


ผมลืมตาตื่นขึ้นใน ห้องนอนของผม แสงแดดยามเช้าที่ส่องออกมา ผ่านช่องเล็กๆของม่าน เสียงนกร้อง...และเสียงนาฬิกาปลุก....ที่ร้องลั่นบ้าน นั้นแหละสาเหตุที่ผมตื่น 

        "น่ารำคาญโว้ย!คนจะหลับจะนอน"ผมตะโกนด้วยความโมโหแล้วก็ตบ นาฬิกาปลุกจนตกลงจากพื้น จากนั้นผมก็นอนต่อ

เมื่อผมนอนไปได้สักพัก...

 

       "เดี๋ยวนะ...นาฬิกาปลุก...ชิบหาย!...ตูสายแล้ว!"เมื่อผมรู้ตัวว่าผมได้ปัดนาฬิกาปลุก ทิ้งลงพื้นไปก็รีบ หยิบมันขึ้นมาดูก็พบกับ เวลา...ใช่ 7:50...อีก 10 นาทีเข้าเรียน...อึม! ชิบหาย ผมรีบ เดินผ่าน้ำและ ถูสบู่พอสะกาด อาบน้ำ แต่งตัว และ หยิบขนมปังใส่ปากแล้ววิ่ง ออกจากบ้าน เหลืออีก 5 นาทีทำยังไงดี

[เปลี่ยนตัวกับดิชั้น สิค่ะ รับรองทันแน่นอน!] เสียงของอาซ่าดังขึ้นในหัวผม

โอ้งั้นฝากด้วยละ 

 

      "แปลงร่าง" เมื่อผมตะโกนขึ้นเบาๆก็มีแสง ออกมาจากรอบตัวผม จากนั้นก็ ปรากฏร่างของ อาซ่าออกมา แล้วเธอจริงรีบวิ่งไปด้วยความเร็วเหนือเสียง พริบตาเดียวผมก็อยู่หน้า โรงเรียน จากนั้น ผมก็คืนร่างและรีบวิ่งขึ้นห้องเรียน

      "แห็กๆ..."ผมหอบ ด้วยความเหนือย ดูเหมื่อนจะทันแห๊ะ...

      ""โอ้ปิ่น อรุณสวัสดิ์"" เมย์ และยามาโตะ หันมาหาผม 

     "โอ้" ผมตอบกลับ นี่สินะชีวิตปกติ..

 

ตอนนี้ผมเริ่มกลับมาใช้ชีวิตตามปกติ อีกครั้ง...นี่ก็ผ่านจากเหตุการณ์ตอนที่ผู้กล้าบุก และ ผมก็แปลงร่างได้...จากตอนนั้นก็ผ่านมา 1 สัปดาห์ แล้ว ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ถ้าจะมีก็แค่ ภาพ โปสเตอร์ของ วีรสตรีสาว ที่ช่วยกอบกู้ ชีวิตนักเรียนในเหตุการณ์นั้นนั่นแหละ 

 

     "ปิ่น นายดีใจมั้ย นายนี้ ป๊อปปูล่าเลยน้า ขนาด ผ่านไปตั้ง 1 สัปดาห์ ข่าวยังไม่ซาลงเลย" ยามาโตะแซวผม

    "ใช่ค่ะ ชั้น ได้ข่าวว่า เมื่อวานถึงกับมี การตั้งแฟนคลับของนายเลยนะค่ะ" เมย์พูด

    "หะ...เห...ขนาดนั้นเชียว?"ผมอึ้งเล็กน้อย...แฟนคลับ...ขนาดนั้น?

    "ขนาดนั้นแหละค่ะ" เมย์พูดขึ้น ไม่นาน ออดก็ดังขึ้น จากนั้น อ.หลินก็เดินเข้ามา แล้วก็โฮรูมแบบ ลวกๆ

 

    "เอิม โฮมรูมแล้ว พวกแกนะรีบๆกลับไปนั่งที่ซะ...หาว...ใครมันเป็นคน ส้รางให้โฮมรูมมันต้องมีตอน 8 โมงเช้ายะ...ยังง่วงๆอยู่เลย...หาว" เธอพดไปหาวไป 

    "วันนี้ก็มีไม่อะไรมาก...ออ ดูเหมือนจะมีแล้วละ" เหมือนอาจารย์ จะนึกอะไรออก จึงเริ่มหยิบโพยออกมา

 

    "เออ....วันพรุ่งนี้จะมีการสอบวัดระดับ ทรานซ์ กันนะ   เตรียมตัวกันด้วย" สอบการวัดระดับ ทรานซ์ก็คือ การทำแรงค์กิ้ง ของ นักเรียนทั้ง หมด ผ่านการ ประลอง โดยการ เริ่มจากการคัดจากระดับห้องและ ค่อยๆไล่ลำดับขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งแน่นอน คนที่ต่ำที่สุดก็คือ ผม...ที่แค่ ระดับ E ยังไม่ชนะได้ ...นั้นเป็นเรื่อง ตอนปี 1 ละนะ...

 

   "แล้วก็อีกเรื่อง ปริณกรณ์" อ.หลินเรียกชื่อผม ทำให้ผมสดุงขึ้นมา 

   "คะ..ครับ" 

   "มีข่าวร้ายจะมาบอกนายนะ"

 

   "เอ๋...ข่าว...ร้าย"ผมเริ่มสังหรณ์ ใจไม่ดี

   "ใช่ตั้งใจฟังให้ดีละ...ถ้าการจัดลำดับแรงค์ ครั้งนี้ นายไม่สามารถเข้าร่วมได้ใช่ใหม่ละ"

   "อา..ครับ"

 

   "ตามกฏโรงเรียนหาก นักเรียนคนใด อยู่ลำดับต่ำสุดเกิน 2 ปีจะโดนไล่ออกนะ"

    "เอ๋..ไล่...ออก..."ผมถึงกับ อึ้งเมื่อได้ยิน ประโยคนั้น

 

   "อะไรกันค่ะ! ก็ปิ่นนะ เค้าแปลงร่างไม่ได้นี่ค่ะแล้วจะให้ ชนะยังไงละคะ!" เมย์ตะโกนขึ้น

  "เอาน่า พวกเธอ ทางโรงเรียน เค้าก็ให้โอกาศอยู่แล้วละ"

 

   "โอกาศหรอครับ! ไม่ว่าอไรผมก็จะทำครับ!" ผมรีบ ตอบกลับทันที แต่ อ.หลินกลับสงสายตา ประมาณว่าสงสารผมจากใจจริงออกมา....

    "เอ๋ ทำไมทำหน้าอย่างนั้นละครับ?" ถามด้วยความตกใจ...

 

   "ก็ไอ โอกาศเนี้ย มัน โคตรจะเป็นไปไม่ได้เลยยังไงละ!" อ.หลินพูดพร้อมกับจ้องมาที่ผม...

   "หมาย...หมายถึงอะไรหรอครับ" ผมเริ่มกังวล

 

   "นายสามารถ อยู่ในโรงเรียนนี้ต่อไปได้ โดยเงื่อนไปคือ ฟังให้ชัดๆละ" ผมกลืนน้ำลาย1 ครั้ง

   "นายต้อง ชนะ วิคตอเรีย เฟรนเดีย ยังไงละ"

 

   "ว่า...ยังไงนะครับ...วิคตอเรียคนนั้น...วิคตอเรียคนที่เป็นประธานนักเรียน คนนั้นหรอครับ" ผมเบิ่งตากว้าง แล้วจ้องไปทาง อ.หลินอยากไม่เชื่อหูตัวเอง..แต่ อาจารย์ก็แค่พยักหน้าเท่านั้น โกหกใช้ไหมเนี้ย....ผมต้องไปชนะ ... สัตว์ประหลาดแบบนั้นจริงๆหรอ...

 

วิคตอเรีย เฟรนเดีย เป็นประธานนักเรียน  ซึ่งผู้ที่จะเป็นประธานนักเรียน ได้นั้น ผลการทดสอบนั้น ต้องได้เป็น อันดับ 1-10 เท่านั้นถ้าเป็นอันดับ 10 ละก็ยังมีหวัง...แต่เธอดันเป็น อันดับ 1 นี่สิ ประธานนักเรียนผู้ที่สมบูรณ์ แบบ ขนาด เมย์ที่ว่าสมบูรณ์แบบ แล้วยังต้อง ชิดซ้ายไปเลย ยกเว้นเรื่องเงิน....

 

ส่วน ทรานซ์ของเธอนะหรอ...เลวร้ายสุดไปเลยละ....มังกร ยังไงละและที่สำคัญไม่ใช่มังกร กากๆทั่วไปนะ...มังกรแดง ที่ว่ากันว่า ต้องใช้ผู้กล้า 10 คนในการล้ม  ส่วนฝีมือของเธอยิ่งไม่ต้องพูดถึง ขนาดเอาทั้ง รร เข้า สู้กับเธอยังไม่แน่ว่าจะชนะเธอได้ด้วยซ้ำ...โอกาศแทบจะ 0 เลย....

 

     "ปิ่น ครูก็ไม่อยากให้เธอออกไปหรอกนะ ฉนั้นถึงจะ เป็นไปไม่ได้แต่ก็...พยามเข้านะ" อ.หลินพูดพร้อมกับเดินออกไปผมถึงกับนั่งเครียดเลย

    "ปิ่น..." เมย์มองมาที่ผม

 

    "ไม่ต้อง เป็นห่วงหรอก แค่ระดับ หล่อนนะ อาซ่า สู้ได้อยู่แล้ว" ยามาโตะให้กำลังใจ

[ใช่ค่ะเจ้านาย แค่มังกรชั้นไม่กลัวหรอกค่ะ]

 

     "เปล่า...ประเด็นหลักไม่ใช้ตรงนั้นหรอก...พวกเธอลองคิดดีๆ...ถ้าผมแปลงร่างไปจะเกิดอะไรขึ้น" ผมตั้งคำถาม

    "ทุกคนก็จะรู้ว่านาย คือ วีรสัตรี ในตำนาน..."เมย์เดา

[แล้วเจ้า นายก็ จะกลายเป็นคนดัง] อาซ่าตอบต่อ

    "จากนั้นก็จะมีแฟนคลับมาไล่ตามนาย  แล้วมันทำไม? เป็นคนดังก็ดีแล้วนิ?"ยามาโตะตอบ แล้วก็หันหน้าไปทาง เมย์ ซึ่งเธอก็พยักหน้า

 

    "พวเธอไม่เห็นใจผมเลยหรือยังไง! ถ้าไปไหนต้องมีแต่คนไล่ตาม โดนจับตามองตลอดเวลานะ ชีวิตผมก็พังพอดี" ผมเริ่มโวยที่ไม่มีใครเป็นใจ

    "ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรแลกกับการไม่โดนไล่ออก แค่นี้ถือว่าคุ้ม" ยามาโตะเริ่มพูดแบบไม่สงสารผม และหันไปหาเมย์ แต่คราวนี้เมย์กลับเหมือน นึกอะไรออกและ รีบจับไหล่ยามาโตะทันที

 

    "ยามะจัง...เราต้องช่วยปิ่นแล้วละ!" เมย์พูดขอร้อง โอ้วเมย์ ในที่สุดเธอก็เข้าใจผม

   "เมย์ นี่เธอเป็นอะไร เพื่อที่ไม่ต้อโดนไล่ออกเลยนะ แค่นี้นะ...." ยามาโตะไม่เข้าใจสิ่งที่เมย์ต้องการสื่อ

   "ยามาะจังลองคิดดูนะ...ถ้าเกิดทุกคนรู้ว่า วีรสตรีที่คอย ช่วยเหลือนะเป็นผู้ชายละ"

 

   "อึม สาวๆก็จะเริ่มมารุมลอม....จริงด้วยปล่อยเอาไว้ไม่ได้แล้วละ เมย์" ยามาโตะเห็นด้วยทันทีทันใดเมื่อเมย์อธิบาย....เมย์ของคุณมาก! ถึงจะคนละความหมายก็เถอะแต่ก็ ขอบคุณ

[ร่วมมือกัน เพื่อที่จะไม่ให้เจ้านายโดน คนอื่น งาบไปกินสินะ...ดีละงั้นชั้นจะร่วมวงด้วย! ดิชั้นไม่ยอมให้ใครที่ไหนมางาบ เจ้านายไปเด็ดขาดเลยค่ะ!] 

 

    "เอาละดูเหมือนคงต้องวางแผนกันแล้วสินะ" เมย์และ  2 สาวเริ่มประชุม....โดยไม่สนใจผมเลย...

   "ปิ่น! มีคนมาหาแกนะ" มีคนตะโกนเรียกผมเอ๊ะใครกัน...เมื่อผมมองออกไปก็พบกับ...คนๆนั้น...ท่านประธานนักเรียน..วิคตอเรีย 

    "ขอโทดนะแต่ผมขอตัว..."ดูเหมือน ทุกคนกำลังอยู่ในสมาธิ...ไม่สนใจผมเลย!

 

จากนั้นผมก็เดิดออกไปหา วิคตอเรีย เมื่อผมไปถึงก็พบ เด็กสาว หน้าตา สวยเจ้าระเบียบ ผมสีทอง มัดโพนี่เทล หุ่นนางแบบหน้าอก ใช้ได้ ตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่มีคำว่าผิดระเบียบ...สมแล้วทีเป็นประธานนักเรียน 

 

    "คุณคือ ปิ่นที่เป็น ระดับ F คนแรกในโลกสินะค่ะ" เธอพูด ถามผม...รู้สึกเจ็บนิดๆแห๊ะ....

    "อา...ครับ...มีอะไรหรอกครับ" ผมถามถึงเหตุผลที่เธอเข้ามาหาผม

   "แค่อยากจะมาพบ คนที่ต้องสู้ด้วยน่ะ...ถึงคุณจะแปลงร่างไม่ได้ แต่ชั้นก็ไม่ออมมือหรอกนะค่ะ" 

   "ต้องการอย่างนั้นอยู่แล้วละครับ" ผมตอบเธอด้วยความหนักแน่น ถ้าผมชนะเพราะเธอออมือผมคงไม่ดีใจหรอก

 

   "เตรียมใจไว้แล้วสะนะค่ะ...ถ้างั้นก็เจอกันวันแข่งค่ะ..."เธอพูดจากนั้น ก็หันหลังกลับไป...เมื่อคุยเสร็จผมจึงเดินกลับมาหาพวกเมย์ และพบว่า พวกเธอคิดแผนกันเสร็จแล้ว จากนั้น เธอก็อธิบาย แผนของเธอ อย่างละเอียดให้ผม ฟัง 

 

    "เป็นแผนที่ดีนิ"ผมกล่าวชม

    "แน่นอนสิ! พวกชั้นอุตสาช่วยกันคิดเลยนะค่ะ!"เมย์พูดพร้อมกับยืดอกขึ้น

   "เอาละทีนี้ก็เหลือแค่ กลับไปพักผ่อน รอ วันแข่งในวันพรุ่งนี้สินะ ! "ยามาโตะ กล่าว

 

ตกเย็น...ผมก็รีบกลับบ้านเพื่อไปเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับ วันแข่ง ผมจึงรับ ทำอาหารกินและ รีบขึ้นนอน 


เอ๋....ที่นี่...เมื่อผม ลืมตาตื่นก็พบว่าผมอยู่ใน มิติของอาซ่า

อาซ่าเรียกผมมาทำอะไรหรอ!

[ฝึกฝนค่ะ!]

ฝึกฝน? ทำไมละ?

 

[ถึงดิชั้นจะสามารถจัดการยัยมังกรนั่นได้ แต่ ถ้าเกิด เจ้านาย แพ้ก่อน จะเริ่มแผนมันก็ไม่มีประโยชน์สิค่ะ]

โอ้จริงด้วย แล้วจะฝึกยังไงละ? ตอนนี้ชั้นไม่มีร่างกายนะ

 

[เรื่องนั้นไม่มีปัญหาค่ะ]

ทันใดนั้น อยู่ดีๆร่างของผมก็ปรากฏขึ้นมา

 

[ส่วนวิธีการฝึกก็...]ทันใดนั้นเอง ร่างของ อาซ่าก็ ปรากฏขึ้นมา และพุ่งมหาผม มึงจึงรีบ เบี่ยงตัวหลบในทันที

[หลบดิชั้นไปเรื่อยๆจนกว่า จะ หลบได้เกือบหมด นั้นแหละค่ะ]จากนั้นเธอก็โหมกระหน่ำรัวหมัดไปเรื่อยๆ...1 หมัด 2 หมัด  3 หมัด...ผมโดนหมดเลย

 

แต่เธอก็ยังไม่หยุด 

 

[อย่าใช้แต่ตามองสินะ เสียง ของลม สัมผัสของสิ่งต่างๆ แม้แต่ กลิ่นของ จิตสังหาร เจ้านายต้องใช้ให้หมดค่ะ]เธอแนะนำผมพร้อมกับ ต่อยผมมาเรื่อยๆอีกครั้ง จนผมเริ่มหลบหมัดเธอได้มากขึ้นๆ จนในที่สุดก็หลบได้แทบทั้งหมด เมื่อเธอเห็นดังนั้น จึงเริ่มเตะบ้าง ทั้งต่อยทั้งเตะ...ผมโดนอัดจนน่วม จนในที่สุดผมก็สามารถหลบ การโจมตีของเธอได้เกือบทั้งหมด

 

[แค่นี้คงพอแล้วละมั้งค่ะเจ้านาย ที่เหลือก็พักผ่อนให้เต็มที่เถอะค่ะ]

จากนั้นสติผมก็หลุดลอยไป....

 

เช้าวันต่อมา....ผมรีบตื่นขึ้นมา อาบน้ำแต่งตัวและรีบ ไป โรงเรียน ...อย่างน้อยผมก็ไม่อยากสายใน วันชี้ชตาของผมหรอกนะ

งานประลองของผมนะ เริ่มคู่แรกเลย....ตอนนี้เหลือเวลาอีก 1 ชั่วโมง เมื่อผมมาถึงโรงเรียนผมก็รีบไปที่ห้องและ เตรียมตัว ออกไปที่ โรงยิม ซึ่งเป็น ลานประลอง แต่เมื่อเข้าไปถึงห้องก็พบกับมัน...อีกแล้ว

 

     "ดูสิใครมา...เจ้าขยะนี่เอง วันนี้แล้วสินะที่แกจะ โดนจับโยนออกไปนอกโรงเรียน คนไร้ค่าอย่างแกนะ ออกไปแหละดีแล้ว" เฟลิคจ้องมาที่ผมด้วยสายตาดูถูก

     "ยังไงผมก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆหรอก"ผมตอบกลับไป

    "ออ..หรอ พยามแพ้เข้าละกัน ไอเศษขยะ ฮ่าๆ"แล้วเจ้านั้นก็เดินออกไป

 

    "ปิ่น มาแล้วหรอค่ะ" เมย์พูดขึ้นเมื่อเห็นผม ผมจึงเข้าไปทักเธอ จากนั้น ยามาโตะก็เข้าตามมาหลังจากผมไม่นาน จากนั้นเมื่อมากันครบพวกผมจึงรีบมุงหน้าไป ลานประลองทันที 

 

    ตอนนี้ในโรงยิมนั้นเต็มไปด้วยเหล่านักเรียนมากมาย ไม่นานพิธีกรก็เดินเข้า มาเปิดงานและตามด้วย รองอ.ใหญ่ก็ เดินมากล่าวเปิดงาน จากนั้นพอตัดริบบิ้นก็มีเสียงปรบมือดังสนั่น จากนั้น พิธีกรก็มารับช่วงต่อ

 

   "เอาละนะครับ ท่านผู้ชม ผม มิคาเอล เซลฟีเลีย จะมาเป็นพิธีกรในวันนี้นะครับ!"

 

   "ในตอนนี้ผมไม่ขอพูดอะไรมากเนื่องจาก คู่แรกนั้นเป็นคู่ที่ น่าสนใจมากครับ! ระหว่าง คนที่เก่งที่สุดในโรงเรียน อย่าง วิคตอเรีย ประธานนักเรียนสุด เฟอร์เฟค กับ สุดห่วย ระดับ F คนแรกของ โลก ปรินกรณ์ เราจะมาดูกันว่า เค้าจะหาทางชนะได้หรือไม่ เพราะ การพ่ายแพ้นั้นหมายถึงว่า เค้า ต้องออกจากโรงเรียนนี้ไปนั้นเอง"

 

    "ขอเชิญผู้เข้าแข่งขันเลยครับ!"

หลัวเวที...

     "ปิ่นพยามเข้านะค่ะ" เมย์ให้กำลังใจ

    "เอาให้สุดๆไปเลย!"ยามาโตะด้วย

   "อึม! ผมไม่แพ้แน่นอน" ผมสัญญา....

 

จากนั้นผมก็เดินขึ้นเวที...ก็พบกับวิคตอเรียที่ยืนรอผมอยู่

    "ดูเหมือนจะ ไม่หนีไปก่อนเริ่มนะค่ะ" วิคตอเรียพูดขึ้น

   "แน่นอน"ผมตอบกลับ

 

"ตอนนี้ผู้เข้าแข่งขันก็ มาพร้อมแล้วนะครับ! ดังนั้นก็ไม่ขอรอช้า 3 2 1 เริ่ม!" เมื่อพิธีกรพูดจบ ก็มีเสียงแตรดังขึ้น พร้อมกับ เสียงเชียรของคนดู

 

    "เริ่มเลยนะค่ะ! ....แปลง...ร่าง..."เธอเอยเบาๆก่อนที่จะมีเปลวเพลิง ขึ้นมาห่อหุ้มตัวเธอ จากนั้นเธอก็สบัดมือ ออกทำให้เปลวเพลิงนั้น หายไปเผยให้เห็นถึง เขามังกรที่อยู่บนหัวของเธอ ผมของเธอนั้นเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท และ ตรงปลายมีสีแดง มีหาง มังกรและ ปีกมังกร งอกออกมาจากตัวเธอ แล้วก็มีเกล็ด เล็กน้อย ตามแขนและ แก้ม

 

   "เข้ามาเลย..." เธอไม่รอชั้นรีบ ประเคนหมัดที่เข้ามาหา ผม ผมรีบเบี่ยงตัวหลบ อย่างหวุดหวิด ปลายผม ของ ผม ไหม้เล็กน้อย เนื่องจากไปสกิดโดน หมัดของเธอ...อันตรายมาก...

 

   "ใช้ได้นิ คิดว่าจะแพ้ตั้งแต่หมัดแรกซะอีก" ผมไม่แพ้เร็วขนาดนั้นหรอกนะ! อุตสาฝึกแทบลากเลือดกับอาซ่ามา

   "แต่ว่า ต่อไปเอาจริงละนะ"เมื่อเธอพูดจบ เปลวไฟก็ เริ่ม เผาใหม่ที่มือของเธอ จากนั้นก็พุ่งเข้ามาต่อยผมอีกครั้ง...เร็ว แต่ผมก็หลบได้ เธอต่อย..ผมหลบเป็นอย่างนี้ไปเรื่อยๆ การโจมตีของเธอนั้น งดงามและรุนแรง ทำให้ทุกๆคนต่างจ้องไปที่เธอ 

 

  "แค่หลบนะชนะไม่ได้หรอกนะค่ะ"

   "ก็ไม่คิดอยู่แล้วละ" ผมพูดพร้อมกับหยิบ ระเบิด โคตรควันออกมา...ระเบิดโคตรควันคือ ระเบิดที่ทำให้มีควันหนามาก...จนมองไม่เห็นเลยละ จากนั้นก็ปามันลงพื้น! นี้แหละผมของพวกผม !

 

ก่อนหน้านั้นเล็กน้อย 

    "นายจำแผนได้แล้วสินะ" ยามาโตะเอ่ย

   "อึม ก่อนอื่นก็ถ่วงเวลาไปสักพักแล้วรอให้ ความสนใจทั้งหมด เบนไปที่ วิคตอเรีย..."ผมตอบ

[จากนั้น ชั้นก็จะเปลี่ยนตัวกับเจ้านาย และรีบเข้าไป จัดการสินะค่ะ] 

  "ถูกต้องค่ะ" เมย์ชม

 

และนั้นคือแผนพวกผม....กลับมาที่ปัจจุบัน 

 

เมื่อผมปาระเบิด โคตรควันลงพื้นก็เกิดควันที่หนามากขึ้นมา

   "เอาละนะ อาซ่า..."

[ค่ะ]

   "แปลง-"ผมยังไม่ทันพูดจบ

   "สู้ตรงๆไม่ได้ ก็เลยใช้ ระเบิดควันช่วยสินะค่ะ แต่ว่านะ....มันใช้ไม่ได้หรอกค่ะ!" วิคตอเรียตะโกนขึ้นพร้อมกับ กางปีกที่ใหญ่ยักษ์ ของเธอและ เริ่มกระพือปีก ทำให้ควันทั้งผมนั้น หายไป...

 

  ผมทำได้แต่ยืนอึ้งเนื่องจากไม่เป็นไปตามที่วางแผน จากนั้นเธอก็พุ่งเข้ามา ต่อยผม...ผมพยามหลบออกไปแต่ก็ไม่ทันแล้ว....ผมคงมาได้แค่นี้สินะ...เมย์ ยามาโตะ...ขอโทษด้วยผมคงไม่สามารถ ไปโรงเรียนกับพวกเธอได้แล้วละนะ...

 

มุมคนเขียน...สัมผัสได้ถึง ฮาเร็มที่เพิ่มขึ้น 1 คน....




NEKOPOST.NET