BRAVE KILLING ปิ่นน้อยเจ้าฮาเร็ม... ตอนที่ 6 | Nekopost.net 
NEKOPOST

BRAVE KILLING ปิ่นน้อยเจ้าฮาเร็ม...

Ch.6 - ทำไมถึงไม่ให้ผมพักบ้าง!?


บทที่ 6

ทำไมไม่ให้ผมพักบ้าง!?

ความเดิมจาก  2ตอนที่แล้ว  กิลนักพจญภัยโดน ถล่มโดย ผู้กล้า ที่ ชื่อว่า มาเซอุส 


        กิลนักพจญภัย เป็นที่รวมตัวของ ทรานซ์ ที่รักการพจญภัย โดยมีหน้าที่ในการเข้าไปสำรวจ ในต่างมิติ แน่นอนว่าการจะเข้าไปในแดน ศัตรูได้นั้น ต้องมีความสามารถมาก ถึงจะ ทำงานนี้ได้ ฉนั้นนักพจญภัย จึงมีระดับทรานซ์ที่สูงมากคือ ระดับ A Bและ S เท่านั้นแต่ตอนนี้สิ่งที่ผมเห็นคนคือ... ผู้คนที่แข็งแกร่ง ขนาดนั้นกับ โดน สังหารราวกับกระดาษเปียกน้ำ โดยผู้กล้า

 

     "ดูเหมือนว่าจะมีผู้เข้าร่วมงานเพิ่มนะครับ" ผู้กล้าผมสีดำ ใส่ชุดเกราะ บางสีดำ โดยมีเสื้อโคทสีดำ คุลมอยู่ พูดและหันมาที่พวกผม และปล่อยจิตสังหารออกมาเล็กน้อย 

    "แก...แกกล้าดียังไง" ผมพูดออกมาด้วยความโกรธ

    "ปิ่นใจเย็น-"เมย์พยามเข้าไปห้าม

 

   "แกกล้าดียังไงมาขัดขวางความสุขของผม!....ไอคุณผู้กล้าเอ็งรู้มั้ย ว่าตูเนี้ยเพิ่งพักฟื้นเพิ่งหาย กะจะเออ ไปเดทเสร็จกลับบ้านไปนอนพีก นั่งหน้าคอม พักกายพักใจบ้าง!...พวกผู้กล้านี่บุกมาอยู่ได้ ให้ ตูพักบ้างเหอะ!"ผมตะโกนออกไปด้วยความโกรธอย่ารุงแรง ใช้แล้ว ดูมันทำอุตสาได้พัก ได้ออกเดท(หมู่) ถึงจะเหนื่อยแต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องคิดอะไรแต่มัน...มันกลับ...

 

   "ฮ่าๆๆ นายนี้น่าสนใจจังเลยนะ หลายคนที่เข้ามาเจอ ต่างก็เคียดแค้นผม และก็พุ่งเข้ามาฆ่าผม นายเป็นคนแรกเลยละ ที่ มาพูดเรื่องแบบนี้ " เจ้านั้นหัวเราะ

[ระวังตัวด้วยนะคะ เจ้าหมอนั้นท่าทาง แข็งแกร่งมาก] อาซ่ากระซิบบอกผม

   "ใจริงผมก็อยากจะปล่อยให้พวกนายได้ไปพักตามที่อยากได้ ละนะ แต่ทำยังไงได้ก็ ท่านผู้นั้นเขาสั่งมาแบบนี้" เจ้านั้นพูดอธิบาย

   "ท่านผู้นั้น!?" ผมสงสัย 

   "ก็ พวก ระดับสูงอะนะ แต่ผมคงบอกไม่ได้ว่าเป็นใครหรอก" เจ้านั้นพูดด้ยท่าทางเบื่อๆ ดูท่าทางจะไม่ค่อยถูกกับ ไอท่านผู้นั้นสักเท่าไหร่

 

   "ออใช่...และเขาสั่งมาว่า...อย่าให้มีผู้รู้เห็นเด็ดขาด...."เขาก็หันมา ทางพวกผมอีกครั้ง ด้วยสีหน้ามุ่งร้าย

 ""ปิ่นระวัง!"" ทั้งสองสาวตั้งท่าจะพุงออกไปแต่ก็ต้องหยุดชงักเมื่อพบว่า ขาของทั้งคือนั้นถูกตรึงด้วยน้ำแข็งอยู่

    "ตั้งแต่เมื่อไหร่!?" ยามาโตะอุทาน

 

   "เมื้อตะกี้เองแหละครับ...พอดีผมไม่ค่อยชอบสู้กับผู้หญิงอะครับ ขอภัยที่เสียมารยาท...ทีนี่ก็หมดตัวเกะกะสักที...ผมสนใจคุณมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว รีบๆแปลงร่างแล้ว มาฆ่ากันเถอะครับ"มาเซอุสพูดอย่างสบายๆ

   (อาซ่าเปลี่ยนตัวกัน) ผมรีบเรียก อาซ่า

 [รับทราบค่ะ] เมื่ออาซ่า ตอบรับผมก็รับพุ่งตัวไปหาผู้กล้าพร้อมกับแปลงร่าง เมื่อผู้กล้า เห็นผมที่แปลงเป็นเด็กสาวก็ ตกใจเล็กน้อย ก่อนจะรีบตั้งกาดเพื่อรับหมัดของ อาซ่า

 

   "น่าสนใจ! น่าสนใจจริงๆ! ฮ่าๆๆๆ ถึงจะเป็นผู้หญิงแต่ถ้าเป็นนาย  ผมก็ไม่ออมมือละนะ" เจ้านั้นพูดขึ้นหลังจากที่เกราะแขนของมัน พังเนื่องจากรับหมัดของ อาซ่าเข้าไป

 

  "ก็ไม่ของอย่านั้นอยู่แล้ว!"เธอรีบ ย่นระยะห่างจากนั้นก็ตีลังกาหวังจะเตะก้านคอของหมอนั้น อย่างรวดเร็ว แต่หมอนั้นก็หลบได้ อาซ่าจรึงรีบ กลับตัวและ เสยหมัดไปที่ หมอนั้นอีกครั้ง แต่หมอนั้นก็หลบได้แบบสบายๆอีกเห้ย!ลูกเตะนั้น หมัดนั้นมันเร็วมาเลยนะเฟ้ย เอ็งลบไปได้ยังไง! ผมนี่ตกใจเลย

 

   "ความเร็ว แรง การเคลื่อนไหว สุดยอดไปเลย ซัคคิวบัสแน่นอน เอ๊ะจะว่าไป ตามรายงาน ก็มีบอกว่าแผนการบุกค่าย นักเรียนที่ล้มเหลวผู้กล้าที่เป็นคนนำทัพก็ โดนฆ่าตายเพราะซัคคิวบัสนิ....หรือว่า จะเป็นาย"  เจ้าหมอนี่ ขนาดคอยหลบการโจมตียังสามารถคิดได้ขนาดนี้

   "ถ้าใช่แล้วมันทำไม!? ยังไงเดี๋ยวเจ้าก็ต้อง ลงไปหมอบเหมือนกับ ไปตาลุง นั้นอยู่ดี" อาซ่าตอบกลับไป

 

   "กะแล้วเชียว แต่ว่า ผมไม่กระจอกเหมือน ไอเจ้า ลุงหัวหมอนั้นหรอกนะ!" มาเซอุสเริ่ม หยิบดาบ สองเล่มที่อยู่บนหลังของเขาอกมา และ ฟัดฟันไปที่ อาซ่าอย่าง รวดเร็ว ดังพายุ แต่ถึง กระนั้น อาซ่าก็ยัง หลบได้แบบเฉียดฉิว และยังคอยหาทาง สวนกลับอยู่ตลอดเวลา แต่ก็โดนดาบของเจ้าหมดนั้น ป้องกันเอาไว้ หลังจากปะทะกันไม่นาน ทั้งคู่ก็ กระโดดถอยห่างออกมา

 

   "นายนี่มันสุดยอดไปเลย ไม่ได้ออกแรงขนาดนี้มานานแล้ว"เจ้านั้นชี้ดายมาที่อาซ่า

   "เจ้าก็ด้วย"

   "แต่ว่าคงต้องจบกันตรงนี้แล้วละนะ!" ชายคนนั้นเริ่มตั้งท่าดาบอีกครั้ง และแผ่จิตสังหารออกมาเต็มที่

   "คิด จะทำอะไรนะ!?" อาซ่าถึงกับชงักให้กับจิตสังหารนั้น...รุนแรงมาก

 

   "Star...Burs..."เจ้านั้นพุ่งไปหาอาซ่าและเริ่ม พูดชื่อท่าออกมาแล้ว จากนั้น ดาบของเขาก็เรื่องแสงออกมา แสงนั้นค่อยๆเข็มขึ้น พลังเวทย์และจิตสังหารเริ่ม  มากขึ้น ....ชื่อท่านี้มัน คุ้นๆนะ...

   "Stream!!!"เจ้านั้นตะโกนออกมาพร้อมกับ โหมกระหน่ำฟันไปที่อาซ่า ... ผมดำ ชุดดำ ดาบ 2 มือ star burst stream...เอ็งเป็น คิริโxะ หรอฟะ!

 

ผู้กล้าฟันอย่างรวดเร็วกว่าครั้งแรกมากขนาดที่เทียบได้ราวฟ้ากับเหวทำให้อาซ่าได้แต่ป้องกัน โดยที่ เธอเริ่มมีแผลมากขึ้นทันใดนั้น ดาบที่เล็ดรอดออกมาจากการป้องกันของ อาซ่าก็พุ่งตรงมาที่ หัวของเธอทำให้เธอรีบ เบี่ยงตัวหลบ...แต่ก็ช้าไป...แต่ทว่าดาบนั้นกลับหยุดก่อนที่จะถึงเป้าหมาย

 

    "ชิ...ดูเหมือนว่าจะหมดเวลาแล้ว หวังว่าเราคงได้พบกันใหม่!"เจ้านั้นพูดอย่างไม่พอใจ พร้อมกับ ร่างที่เรืองแสงขึ้นและหายวับไป 

   "อึก...เจ้านั้น..."เอซ่าถึงกับทรุดลงแล้วล้มลงไป กับพื้นพร้อมกับคืนร่างกลับเป็นผม.....


ตอนนี้ผมอยู่ในที่มืดๆนั้นอีกแล้ว...

 [เจ้าหมอนั้น] อาซ่าบ่นด้วยความหงุดหงิด

 เอาน่ายังไงเราก็รอดมาได้ ผมปลอบใจเธอ 

 

[นั้นสินะ เจ้านายปลอดภัยก็ดีแล้วคะ...แต่รูปร่างท่าทางนั้น...คิริโxะ หรือยังไงกันค่ะเนี้ย...ถ้าไม่รวมนิสัยนะค่ะ...] ดูเหมือนเธอก็คิดเหมือนผม

นั้นสินะ ผมยิ้มแห้งในใจ....

 

[งั้นก็ลาก่อนนะค่ะ]

.....จากนั้นผมก็ค่อยๆได้สติและลืมตาขึ้น

 

      "โอฟื้นแล้ว ละทั้งสองคน" อ. ลาเมนโต้ พูดขึ้นและหันไปหา ยามาโตะและ เมย์ที่นั้งอยู่บนโซฟาอย่างเป็ยห่วงผม   ดูเมือนผมจะอยู่ในห้องพยาบาล 

     "นายนี่น้า เพิ่งหายเจ็บก็ มาห้องพยาบาลอีกแล้วหรอ? ถ้าจะชอบขนาดนั้น ชั้นจะให้ ใช้เป็น บ้านเช่าก็ได้นะ เดือนละ 2ล้านเอง" เธอพูดพร้อมกับ กดเครื่องคิดเลข...ไม่เอาเฟ้ยแล้ว ราคานั้นมันอะไรกันฟะ แพงไปแล้วเฟ้ย!

 

    ผมเริ่มลุกขึ้นจากเตียงแต่ทันใดนั้น เมย์ก็กระโดด ขึ้นมา ขึ้นคร่อมผมทันที 

    "ปิ่น...คนป่วยนะยังลุกจากเตียงไม่ได้หรอกนะ" ยามาโตะ พูดขึ้น พร้อมกับขยิบตาให้ผม จากนั้นก็ค่อยๆเอามือไปปลดกระดูมของผมทีละเม็ด จนหมด

   " ใช่แล้ว ค่ะ เดี๋ยวพวกชั้น จะดูแลป่นให้ "อย่างดี" เลยนะ เมย์โผล่ขึ้นมาตรงหว่างขาผม...ไม่อาว ตูยังไม่อยากเสียง ซิงตอนนี้!!! ผมรีบ มองไปที่ อ.ลาเมนโต้เพื่อขอความช่วยเหลือทันที 

 

   "ออ พอดีอาจารย์จำได้ว่ามีธุระอะนะ ขอตัว" ม่ายยยย อาจารย์! อาจารย์อย่าเพิ่งทิ้งผมไป! 

   "ทีนี้ก็เหลือแค่พวกเราแล้วนะค่ะ...ปิ่น..."เมย์ยิ้มอย่างชั่วร้าย 

   "เตรียมใจไว้หรือยังละ หุหุหุ" ยามาโตะ หัวเราะ

    "ไม่...ไม่...อย่า...อย่านะ.....ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย"ผมตะโกนลั่นห้องพยาบาล.....หลังจากตอนนี้ผมก็ได้เสียสิ่งที่สำคัญเกือบที่สุดในชีวิตผมไป....

 

 

ตกเย็น....ในที่สุดก็ได้กลับบ้าน....

    ไปอาบน้ำดีกว่า....ผมจึงหยิบผ้าเช็ดตัวและเดิน ไปที่ห้องน้ำและถอดเสื้อ ออก จากนั้นก็หันไปเปิดก๊อกน้ำ...เปิด...เปิดสิ...ทำไมไม่เปิด.

[ดูเหมือนจะเสียนะค่ะ] อาซ่าพูดขึ้น 

 

     "คงต้องไปโรงอาบน้ำแล้วสิเรา ดีเหมือนกันไม่ได้ไปสักพักละ" ผมจริงเตรียม ของ อุปกรณ์อาบน้ำและ เดินไปที่โรงอาบน้ำซึ้งอยู่ไม่ห่างจาก จากบ้านผมมาก...แต่ระหว่างทาง..ก็พบรถลีมูซีน สุดหรู คันใหญ่มาหยุดอยู่ ข้างๆฟุตบาท

 

    "นั้นมันปิ่นนี่น่า มาเดินทำอะไรแถวนี้" เมย์ เปิดกระจกออกมาถาม

   "พอดีก๊กน้ำบ้านผมมันเสียนะ เลยจะไปโรงอาบน้ำ"...เมื่อได้ยินอย่างนั้นเมย์ก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย

   "แหม่พอดีเลย งั้นก็มาอาบที่บ้านชั้นสิ ตอนนี้ ยามาโตะก็อยู่ด้วยพอดี" ยามาโตะก็อยู่...อะไรมันจะพอดีขนาดนั้น หรือว่า...ไม่สิไม่น่า....

 

   "อย่าบอกน่ะว่า ...ที่ก็อกบ้านผมมันเสีย เป็นฝีมือเธอ..." ผมรีบถามออกไปอย่างกลัวๆ...ขอให้ไม่ใช่ทีเถิด....

   "แหม่..."ต้องไม่ใช่อยู่แล้ว" สิค่ะ" เธอพูดพร้อมกับเน้น คำว่า "ไม่ใช่" อย่างรุนแรง...สรุปใช่ใช่ไหม! ฝีมือเธอแน่ๆ! ชัวร์แบบไม่ต้องไปตามหา ไดเด็กเวรใส่แว่นมาสืบคดีเลย!

    "เออ...ผมเกรงใจนะ"ผมรีบเดินหนี 

 

   "แหม่ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ " เมย์ยิ้อย่างสนุกสนาน

  "ไม่เอา! เฟ้ย!" ผมรีบตะโกนออกไปและ ทำท่าจะวิ่งหนีทันที...แต่ทว่า...ก็มีเหล่า ชายร่างยักษ์ ในชุดสูทสีดำ ฟาดที่หลังคอ และลากผมเข้าไปในรถ คันนั้น...

   "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ชั้นไม่ถือ..."เมย์พูดระหว่างที่ ชายชุดดำ ทำลังลากผมเข้ารถ...

.

.

.

   "เอ...ที่นี่..."ผมลืมตาขึ้น ก็พบกับ เตียงขนาดใหญ่ ห้อง ขนาดใหญที่เกือบเท่าบ้านผมทั้งหลัง....

   "บ้านดิชั้นเองแหละค่ะ" เมย์พูดขึ้นพร้อมกับเดินขึ้นมาหาผมที่เตียง พร้อมกับจับกดผม..แล้วค่อยๆเลื่อนหน้าเข้ามา ผมลยรีบเบือนหน้าหนี

 

  "แหม่อย่าหนีสิค่ะ ชั้นแค่จะ ดูอการให้นายเอง เห็นว่า สลบไปบ่อยๆ คิดว่าจะเป็นไข้" เมย์ยังคงรุกขึ้นมาเรื่อยๆ ได้ข่าวว่า ครั้งล่าสุดมันฝีมือ หล่อนไม่ใช่หรอ! แต่ก่อนที่ผมกำลังจะเสียตัวให้กับเมย์ ก็มีเสียงประตูเปิดออกดังขึ้น

   "ยัยเมย์! อย่าคิดว่า จะงาบ หมอนั้นไปก่อน สิย่ะ สัญญาว่าจะแบ่งกันนี้ ชั้นก็เลยอุตสาร่วมมือด้วย"ยามาโตะ เกิดเข้ามาด้วยความหงุดหงิด แบ่ง...แบ่ง...ตูไม่ใช่สิ่งของนะเฟ้ย! แล้วไอที่ร่วมมือ สรุปว่า ไอที่ก๊อกบ้านตูเสีย เป็นฝีมือพวกเธอสินะ.....

 

   "ยามาโตะค่ะ แบบนี้ใครเร็วใครได้ค่ะเมย์เอ่ย

   "โห...จะเอาหรอ..."ยามาโตะ หักนิ้วตนเอง ก่อนจะหันมาประชันกับเมย์ 

  "ก็ดีเหมือนกันค่ะ จะได้รีบๆตัดสินกันสักที"เมย์ตอบ ผมจึงรีบเอ่ยปากออกไป

 

   "เออห้องอาบน้ำไปทางไหนกันละ...ไหนๆเธอก็ลักพาตัวชั้นมาเพื่อการนี้อยู่แล้วนิ"ผมรีบเอ่ยถามก่อนที่ โ,กนี้จะจบสิ้นเพราะการต่อสู้ของพวกเธอ

   "เดินเลี้ยวซ้ายไปทาง ระเบียง ตรงไปก็เจอค่ะ" เมย์รีบตอบ 

   "อายน้ำให้สนุกนะ" ยามาโตะ พูดแล้วมองมาทางผม...รู้สึกเสียวสันหลังวาบเลย...

 

ซ้าย....ตรงไป อ๊ะ เจอแล้ว เมื่อผมไปถึง ห็โล่งใจ เนื่องจากมีป้ายแยกชายหญิง อย่างน้อยพวกหล่อนก็ไม่น่าเข้ามาได้ ผมจึงรีบเข้าไปถอดเสื้อ แล้วก็ ตรงไปที่ห้องอาบน้ำ....ใหญ่จังแห๊ะ

 

  ผมเริ่มจากการล้างตัว สระผม จากนั้นก็ลงไปแช่น้ำ อาห์สบายจัง....ในที่สุดก็ได้พัก จากนั้นก็ค่อยๆปล่อยตัวและนึกถึง เหตุการณ์ในวันนี้ เจ้าหมอนั้นเป็นใคร แล้ว"ท่านผู้นั้น" คือใคร มีอะไรอยู่เบื่องหลังการบุกของผู้กล้ากันแน่...

 

[ไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะ เจ้านายไหนๆก็แช่น้ำร้อนอยู่ แล้วเรื่องก็ผ่านไปแล้ว อย่าคิดมากเลยค่ะ] อาซ่าพูดปลอบ

นั้นสินะ...

    "ขอพักให้สบายเลยละกัน"....อยู่ดีๆผมก็ได้ยิน เสียง คุยกันของเด็กสาวออกมา จากด้านนอก...อย่าบอกนะว่า

 

   "อ่าวปิ่น" เมย์เปิดประตูออกมาแล้วทักผมด้วยท่าทางตกใจ ผมรีบถอยหนีเข้ากำแพงทันที ห้องอาบน้ำแน่นอนครับตอนนี้ เมย์ อยู่ในสภาพ ผ้าขนหนูผืนเดียว พร้อมกับยามาโตะที่เดินตามมา

   "พวกเธอมาทำอะไรที่นี่!  นี่มันห้องน้ำชายนะ!" ผมพูด้วยความตกใจ ผมว่าผมดูไม่ผิดแน่ๆว่านี่มันห้องน้ำชาย

 

   "เปล่าค่ะนี่ห้องน้ำหญิงนะค่ะ" เมย์พูดขึ้น พร้อมกับเสียงหัวเราะของยามาโตะด้านหลัง นี่มันแผนพวกเธอสินะ!

   "ไหนๆก็มาแล้วไม่เป็นไรหรอก ชั้นไม่ถือ มาสิเดี๋ยวชั้นถูหลังให้" ยามาโตะ เดินลงมาแช่น้ำพร้อมกับเอาตัว แนบมากับแขนผม...หน้าอก...หน้าอกโดนเต็มๆเลย!

 

   "แหม่ ชั้นก็ขอด้วยคนสินะ" เมย์ก็เดินเข้ามาและทำตาม ตอนนี้ผมขนาบข้างด้วย เมย์เลยยามาโตะ

 [เจ้านาย น่าอิจฉา จังนะค่ะ หุๆๆ] อาซ่าหัวเราะ ... ตรงไหนฟะ ตูยังไม่อยากสละซิงตอนนี้! ไม่อ่าวววววว

 

   "ไม่ต้องเขินไปหรอก ดูสิ ของนายนะ คงจะแข็งไปหมดแล้วละ" ยามาโตะพูดขึ้นและค่อยๆ เลือนมือ มาตรงหว่างขาของผมเรื่อยๆ

   "อย่าฝืนตัวเองเลยค่ะ ปิ่น" เมย์เอ่ย จากนั้นก็ เอามือมาลูบแก้มผมและ จูบที่แก้มผมทีหนึ่ง  ไม่เอานะตูยังไม่อยากมีลูกตอนนี้! ทั้ง 2 เริ่มรุกไล่ผมเรื่อยๆ ทั้ง จูบ ลูบ เลีย สารพัด...

 

ผมเริ่มคิดวิธีที่จะออกจากสถานการณ์ที่โคตรจะอันตรายนี้ทันใดนั้น ผมก็คิดอะไรบางอยากออก

นี่ อาซ่ามาเปลี่ยนตัวกัน แค่ร่างเธอก็พอ

[คิดจะใช้วิธีนั้นสินะคะเจ้านาย รับทราบ] จากนั้นผมก็แปลงร่างเป็น อาซ่า โดยผมเป็นคนควบคุม เพื่อกัน...อาซ่า...รวมหัวกับพวกเธอ 

 

   "หึ! แค่นี้ก็ทำอะไรผมไม่ได้แล้ว เป็นยังไงละ" ผมที่อยู่ในร่างของเด็ก สาวเอ่ยขึ้นด้วยความ ภูมิใจ 

[ยังอุตส่คิดได้นะค่ะ ถ้าเป็นผู้หญิงด้วยกันก็ทำอะไรไม่ได้แล้วสินะคะ] อาซ่ากล่าวชม ใช้แล้ว!แค่นี่ก็รอด...แต่แล้วผมก็รู้ว่าผมคิดผิด

   "กระจอกค่ะ ! คิดว่าเป็นผู้หญิงด้วยกันแล้วชั้น จะถอยหรอคะ" เมย์พูดพร้อมกับค่อยๆเลือนตัวเข้ามาหาผม

   "หน้าอกนั้น...ขอจับหน่อยเถอะทั้งที่เป็นผู้ชายแท้ๆ แต่กลับ...ใหญ๋จนน่าอิจฉาขนากนั้น" ยามาโตะ เลือนตัวเข้ามาและเริ่มมาขย่ำหน้าอกของผม

 

   "อย่า...อย่านะ...ไม่นะ อึก..."ผมรีบหยุดตัวเองไม่ให้หลุดเสียงแปลกๆออกไป และขัดขืน ยามาโตะอย่างเต็มแรง

   "เอวนั้นก็เหมือนกันค่ะ ขนาดชั้น ไดเอ็ทแทบตาย! เป็นแค่ปิ่นเท้ๆ!" เมย์ก็เข้ามาลูบ บริเวณหน้าท้องผม...เห้ย!แล้วหล่อนจะเลื่อนไปหว่างขาหาอะไร!

   "ไม่...ไม่นะ...เมย์...อย่า...ยามาโตะ....พอที่เถอะ...อร๊าง!" ผมเริ่มขัดขืน แต่ก็สู้ทั้ง 2 คนไม่ได้ จนเผลอหลุดเสียงครางออกไปทำให้ ทั้ง 2 คนหยุดมือ

 

   " อึก...ทั้ง 2 คน..โหดร้าย...ฮือ~" ผมพูดทั้งน้ำตาคลอเบ้า และเหนื่อยหอบ...

[เจ้านาย....น่ารักเกินไปแล้ว...ดิชั้นตายตาหลับแล้วค่ะ..] อาซ่าได้รับดาเมจ 100 จุด.... RIP

   "น่ารัก...โมเอะ.."ยามาโตะ มองด้วยสายตา อึ้งเล็กน้อย

   "โมเอะเกินไปแล้ว...หยุดไม่ได้แล้วค่า!" เมย์พูดพร้อมกับ เช็ดเลือดที่จมูก ก่อนที่ทั้ง 2 จะค่อยๆเดินตรงมาที่ผม...อย่าช้าด้วยรอบยิ้ม ตาลุงหัวงู....

 

   "ไม่เอานะ เมย์...ยามาโตะ...ผมขอละนะ.."ผมรีบใจดีสู้เสือให้ทั้ง 2 คน....แต่ว่าจะหยุดหรอ...ไม่มีทาง ทั้ง 2 เริ่มเข้ามาลวนลาม(?) ผมอีดครั้ง

   "กรี๊ด~ ไม่นะยามา.... ตรงนั้นมัน อร๊าง!" ผมครางออกมาอย่างไม่รู้ตัว

   "โมเอะ! มากเลยค้า  หน้าอกก็ทั้งนุ่มทั้ง นิ่ม หยุดมือได้ได้เลยนะเหอะๆๆ!" ยามาโตะพูดขึ้นระหว่างที่จับหน้าอกผมแล้วหัวเราะด้วย เสียง ตาลุง จอมหื่น

   "ไม่ต้องฝืนหรอกค่ะ แค่ปล่อยตัวตามสบาย เดี๋ยวชั้นและยามาโตะจะจัดการให้ ปิ่น สบายจนขึ้น สวรรค์เองค่ะ"เมย์พูดพร้อมกับ ปลดผ้าขนหนูของเธอออกและเริ่ม เลีย จูบไปทั่วร่างผม ยามาโตะก็ไม่ยอมแพ้ ก็จูบ สัมผัส ลูบไปทั่วร่างไม่ต่างกัน

   "ไม่ อย่า...อร๊างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง"ผมครางเสียงดังลั่น....ในวันนั้น...ผม...รู้สึกเหมือนได้เสียความเป็นชายไปเรีบบร้อย....

 

หลังจากนั้น ปิ่นก็ได้ นอนพักอย่าง มีความสุข

สรุป...วันนี้ ปิ่นเสียตัวไปแล้ว 2....

..... HAPPY END.....(?)

พอดีรู้สึกว่า มัน สู้กัน ถี่เกินไปไม่อยากเร่งเรื่อง ตอนนี้ก็ สบายๆละกัน....ปิ่นบันไซ สาวดุ้นสุดยอด....

  

 




NEKOPOST.NET