BRAVE KILLING ปิ่นน้อยเจ้าฮาเร็ม... ตอนที่ 4 | Nekopost.net 
NEKOPOST

BRAVE KILLING ปิ่นน้อยเจ้าฮาเร็ม...

Ch.4 - จงโบยบิน พลังแห่ง ลิลลี่!


บทที่ 4

จงโบยบิน...พลังแห่งลิลลี่!

ความเดิมจากตอนที่แล้ว....ปิ่นแปลงร่างและกำลังจะโชว์เทพ แค่นั้นแหละ


หลังจากหมอกควันเริ่มจางลง ก็ปรากฏ เป็นร่างของปิ่น....ในสภาพาทราน ค่อยๆเดินออกมาอย่างช้าๆด้วยท่าทางเปลี่ยนไปเล็กน้อย ...และเมื่อเขาสบัด มือออกทำให้ันหมอกควันพลางกระจายหายไปทันที เผยให้เห็นร่าง ของปิ่นได้อย่างชัดเจน....

ทำให้ทุกคนต่างตกอยู่ในอาการผู้ไม่ออก เพราะปิ่นในสภาพ ทรานซ์นั้น.....เป็นผู้หญิง!

 

สาวหญิงรูปร่างอวบอึ่ม หน้าตาสวยมีเสนห์ ผมสีขาวยาวบริสุทธิที่ยาวไปถึงด้านหลังที่มีเขาแบบของแพะงอกขึ้นมา  ดวงตาคบกริบน่าเย้ายวน หน้าท้องที่ไม่มีแม้ไขมันส่วนเกิน หน้าอกใหญ่ได้รูปสวยงาม อย่างน้อยที่สุดก็คง คัฟ E  สะโพกที่เพรียวบาง บนแผ่นหลัง มีปีกค้างคาว ขาดๆขนาดใหญ่กางอยู่ บริเวน สะโพกมีหาง สีดำยาวงอกออกมาปลายหางมีรูปร่างคล้ายหัวใจ ที่กำลังส่ายอยู่ 

ปิ่นในร่างเด็กสาวค่อยๆเดินมาทาง ยามาโตะ และ เมย์อย่างช้าๆ 

 

     "นั้นมัน...ปิ่นหรอ"ยามาโตะ เอ่ยถามปิ่นด้วยความตกใจ เนื่องจากเธอมั่นใจว่าคนที่กำลังเดินเข้ามาถึงจะเป็นผู้หญิงแต่ก็คือปิ่น...แต่ทำไมบรรยากาศถึงแตกต่างไปจากเดิมราวกับ "ไม่ใช่ปิ่น" ...แต่ปิ่นก็ยังไม่ตอบและยังคงเดินต่อไปทางพวกเธออย่างช้าๆจนในที่สุดเข้าก็มาหยุดอยู่ตรงหน้า เมย์...แต่ปิ่นได้ยกคางของเมย์ขึ้น และค่อยเลื่อนหน้าเข้ามาหมายจะจุ่มพิษเมย์

 

    "มะ...ไม่ได้นะปิ่น...นี่มันไม่ใช่เวลา!...ละ..แล้วนายก็เป็นผู้-"เมย์พูด้วยน้ำเสียงเขินอายแต่ทันใดนั้น เธอก็รู้ สึกถึงริมฝีปากที่อ่อนนุ่ม มาประกบที่ปกของเธอ รสสำผัสที่ อ่อนหวาน เธอพยาม ขัดขืนเนื่องจาก ตอนนี้อยู่ในสนามรบแต่ร่างกายเธอกลับไม่ยอมฟังแต่กลับกลายเป็น แลกลิ้นกับ ปิ่นได้ร่างหญิงสาวอย่า ดูดดื่ม ราวกับเธอรอเวลานี้มานาน หัวของเธอขาวโพลนไปหมด....

เมื่อปิ่นปล่อยตัวเมย์ลง เธอก็ทรุดลง และ สลบลงกับพื้นด้วยสิหน้ามีความสุข....หน้าฟินนั้นเอง

 

จากนั้นปิ่นก็หันหน้าไปทางยามาโตะ....

     "มะ...ไม่เอานะ...ปิ่น...ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย"สุดท้ายเธอก็โดน จูบแบบ ถึงเลือดถึงเนื้อ แบบร้อนแรงและลงไปกองกับพื้นอย่างอ่อนแรง เช่นเดียวกับ เมย์

     "ขอบคุณสำหรับอาหาร....อร่อยมากเลยละ...หลับให้สบายนะ"

และสุดท้ายปิ่นก็หันไปทาง ผู้กล้าที่ยืนอยู่

 

     "โอ๊ะ! อยากมาจูบชั้นด้วยหรือไง?" ผู้กล้าพูดด้วย น้ำเสียง กวนประสาท ปิ่นไม่ได้สนใจฟังและพุ่งเข้าไปต่อยที่ ผู้กล้าทันที ผู้ก็ไหวตัวทันและรีบหันเอา โล่มากันเอาไว้...แต่ทว่า....โล่นั้นก็แตกเป็นเสี่ยงๆ 

    "โห! ความแข็งแรงนั้น...ซัคคิวบัสสินะ มิน่าถึงได้มาพล็อตรักแบบไม่อายใครกลางสนามรบ "ผู้กล้าวิเคราะห์

   "ซัคคิวบัส...หรอ...มิน่าถึงรู้สึกมีอารมณ์พุ่งขึ้นมาตลอดเวลา"ปิ่นเริ่มขยับมืออย่างช้าไปพร้อมกับทวนสิงที่ ผู้หล้า วิเคราะห์..

 

    "ขอชมเลยที่ทำลายเกราะชั้นได้แต่ว่านะ.....ก็ได้แค่นั้นละนะ!"ชายคนนั้นง้างแขนขึ้นจนสุดและฟาดดาบนั้นมาที่ ปิ่นอย่างรุนแรง แต่แล้ว ดับนั้นกลับถูกหยุดไว้ด้วย 2 นิ้ว...  ทำให้ผู้กล้าเริ่มหัวเสียเล็กน้อยจากนั้นผู้กล้าก็ฟันไปอีกหลายรอบแต่ก็จบด้วยการหลบไม่ก็รับดาบด้วย 2 นิ้ว

   "ทำได้แค่นี้?"ปิ่นกล่าวยุ

 

    "กะ...แก! ถ้าแค่แรงไม่ได้ละก็...เมเทโอ ช็อต!"หลังจากที่ตะโกนชื่อท่าเสร็จ ชายคนนั้นก็แทงดาบไปที่ปิ่นอย่างรวดเร็วราวฝนดาวตก จนเกิดเป็นภาพติดตา เป็น ดาบนับ 10 เล่มกำลังแทงเข้าหาปิ่นนับ พับครั้งแต่ผู้หกล้าก็ต้องทำหน้าบูดเบี้ยวอีกครัง เนื่องจากปิ่น...สามารถปัดดาบความเร็วสูงนั้นได้แบบสบายๆ และ ที่สำคัญ...ใช่แค่นี้ชี้ในการปัดซะด้วย

 

   "ตายซะ! "ผู้กล้าไม่ยอมแพ้ และเริมโกรธ จนขีดสุด จากนั้นจึงเร้งความเร็วของดาบให้เร็วและแรงขึ้น จนสุดท้าย ก็เร็วจนทะลุกำแพงเสียงออกไป 

   "จบตรงนี้แหละ!"ผู้กล้าได้แทงดาบสุดท้ายที่แรงทีสุดไปที่ปิ่นอย่างรวดเร็ว และแม่ยำ 

 ตูม!

   เสียงระเบิดเกิดขึ้นเมื่อควันจางลง ผู้กล้าถึงกับค้างเนื่องจากดาบคู่ใจของเขา กำลังมีรายร้าวมากขั้นๆและในที่สุดก็แหลกไป...คนนิ้วของ ปิ่นที่เพียงแค่ออกแรงแบบที่นิ้ว ดาบก็แตกออก  

 

    "แก...แกมัน...ปีศาจ!"ผู้กล้าพูดขึ้นด้วยเสียงสั่นกลัว แต่ยินตัวแข็งจากนั้นปิ่นก็ได้เดินขึ้นมาอย่างช้าๆ จนในที่สุดก็เข้าประชิดตัวผู้กล้า จากนั้นเขาก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ผู้กล้าแล้วกล่าวว่า....

 

   "...ก็ซัคคิวบัสเป็นปีศาจนี่นา.....ลาก่อน....ตายซะ!"ปิ่นกระซิบข้างหูผู้กล้าเบาๆแล้วก็จูบเข้าไปที่แก้มของผู้กล้าเบาๆ จากนั้นผู้กล้าก็ล้มลงเผยให้เห็น หลุมขนาดใหญ่ที่บริเวณหน้าอกของผู้กล้า

 

   "ชิ...รสชาติไม่ได้เรื่อง..." ปิ่น เช็ดปากและถุยน้ำลายทิ้ง พร้อมกับ ขยี่ หัวใจของผู้กล้าทิ้ง และโยนทิ้งไปอย่างไม่ใยดี พร้อมกับพูดขึ้นเบาๆ..."ต้องไปช่วยคนอื่นสินะ..."


มุมบรรยายของปิ่น 

    หลังจากที่ผมกลายร่างเสร็จ ตัวผมก็รู้สึกเหมือน ลอยอยู่ใน ห้วง มิติอะไรสักอย่าง รอบตัวผมดำมืด...ที่นี่ที่ไหน ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้น

     "มาแลกเปลี่ยนกัน....เจ้านาย"เสียงๆหนึ่งดังขึ้นในหัวของผม เป็นเสียงของเด็กสาว...เป็นเสียงที่ยั่วยวน

[แลกเปลี่ยนอะไร

    "เจ้านายจะได้พลังที่สามารถทำให้ความต้องการของเจ้านายเป็นจริงได้....ทุกอย่าง...แลกกับ ร่างของเจ้านาย"

[ร่างของผม....]

    "ง่ายๆก็คือนายแค่คอยสั่งดิชั้น....ส่วน ดิชั้น ก็ขอร่างกายของเจ้านาย ไปโลดเดินเล่นที่โลกฝั่งโน้นยังไงละ"

[ถ้าเธอมีพลังขนาดสามารถทำให้ความ ปรารถนา ของผมเป็นจริงได้ทุกอย่าง ทำไมเธอไม่สร้างร่างของเธอเองละ...] 

   "โอ้ฉลาดดีนะเจ้านาย ตอนนี้ ดิชั้น เป็นแค่พลังเวทย์ของ DNA มอนเตอร์ที่นายได้มายังไงละ...ไม่สามารถทำอะไรเองได้หรอก แต่ว่าดิชั้นไม่มีความต้องการอะไรหรอกแค่อยากออกไปด้านนอก....ฉนั้น นายแค่กำหนดเป้าหมาย....และดิชั้น จะทำให้มันเป็นจริง"

 

[อึมได้สิ]

    "โอ๊ะผิดคาดนะเนี้ย...คิดว่า เจ้านายจะพูดประมาณพระเอก ตามการ์ตูนว่า "เป้าหมายของชั้น! ชั้นจะทำมันด้วยตนเอง!พลังของเธอนะชั้นไม่ต้องการ" อะไรประมาณนี้ซะอีก

[ถ้าไม่ทำชั้นก็ตายใช่ไหมละ] 

    "หัวไวดีนิเจ้านาย ใช่แล้ว สภาพเจ้านายตอนนี้ถ้าไม่ตกลงก็ตายค่ะ"//อย่าลืมว่าตอนนี้ปิ่นปางตายและใช้พลังเฮืกสุดท้าย แปลงร่างก่อนจะ อยู่ภายในจิตใต้สำนึกนะครับ...

 

[เธอ...ชื่ออะไร...]

   "ดิชั้นชื่อว่า.... อาซ่า....ค่ะ"

[อาซ (Ass = ก้น)]//ลองออกเสียง อาซ่า เร็วๆจะได้ "อาซ"

 

   "อาซ่า ค่ะ!"เธอพูดด้วยความโกรธเล็กน้อย"

[ 555+ ขอโทษละกัน อาซ่า...งั้นเป้าหมายของฉัน...ฝากด้วยละ]

 

    "รับทราบค่ะ งั้น ดิชั้นจะให้ความต้องการของเจ้านายเป็นจริงให้ได้ค่ะ"

[แต่ถ้าคุณขอร่างผมไป ผมก็ไม่รู้สิว่าเกิดอะไรขึ้น...]

 

   "จริงด้วย! งั้นเอางี้ค่ะ ชั้นจะให้ ประสาทรับรู้ทุกอย่างแก่ นายท่าน เป็นไงคะ ส่วนชั้นก็ควบคุม ทีนี่นายท่านก็จะรู้ทุกอย่างเลย"

[โอ้เอาสิ]

    "งั้นไปละนะคะ"


ต่อจากนี้ วงเล็บ [...] คือปิ่น  (...)คืออาซ่าที่คุยในใจกับปิ่น ส่วน "....." คือสิ่งคำพูดที่มีเสียงจริงๆนะครับ


เมื่อแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้น ผมก็รู้สึกราวกับร่างสาวสวยนั้นเป็นร่างกายของผมจริงๆ แต่ ...ควบคุมไม่ได้เลย...จากนั้น อาซ่าก็เดินไปหา เมย์และยามาโตะที่นอน อยู่ 

 

[จะทำอะไรนะ]

 (เติมพลังค่ะ) แล้วเธอก็จูบไปที่ทั้ง 2 อย่างร้อนแรง.... good bye my first kiss....

[เธอเติมพลังได้ร้อนแรงดีนะ.] ผมพูดอย่างๆ เศร้าๆและ...อาย...อายมาก แต่เธอเพียงแค่ หัวเราะเบา ...

[เจ้านั้นแหละ] ผมชี้ไปทางผู้กล้า [ก่อนอื่นก็ซัดเจ้านั้นก่อนเลย!]ผมพูดด้วยน้ำเสียงแค้นๆเล็กน้อย

 

(เปิดมาก็จะ เชือด คนเลยหรอค่ะ...นายท่านนี้ซาดิสหรือเปล่า...รับทราบค่ะ!)  จากนั้นร่างของผมก็เข้าไปสู้กับผู้กล้า สักพักผู้กล้าก็พูดออกมาประมาณว่า "เธอ คือซัคคิวบัสสินะ"อะไรประมาณนั้น อาซ่าเป็นซัคคิวบัสหรอ?มิน่า...

    "ซัคคิวบัส...หรอ...มิน่าถึงรู้สึกมีอารมณ์พุ่งขึ้นมาตลอดเวลา"....เธอก็ไม่รู้หรอกเรอะ..

 (ค่ะดิชั้นเป็นแค่พลังเวทเลยไม่รู้ว่าตนเองเป็นอะไรที่ทำไปทั้งหมดก็แค่ตามสัญชาติญาณเก่าเองค่ะ)จากนั้นเธอก็หันไปสู้กลับผู้กล้าต่อ 

 

ผมตกตลึงในพลังของเธอเล่นเอาผู้กล้าที่ ทางกองทัพยังปราบได้ยาก ถึงกับจนมุมโดยที่ยังไม่ทันได้ใช้นิ้วเกิน  3นิ้วด้วยซ้ำ...แต่ทำไมเธอต้องไปจูบเจ้าหมอนั้นด้วยแหวะ.....ปากผม....

 

    "เป้าหมายต่อไปละคะ"

[ไปช่วยคนอื่นละกัน]

   "รับทราบคะ" แล้วเธอก็รีบบินขึ้นไปแล้วคอยช่วยเหลือพวกนักเรียนไปเรื่อยๆ คนผมพบกับนักเรียนกลุ่มหนึง...กำลังหนีตายกันอยู่เลย...โอ๊ะ...นั้นเฟลิคนิ...ที่โม้แค่อวดสินะ....

[ลงไปช่วยกลุ่มนั้นเถอะ]

 

   "รับทราบ"เธอบินลงไปอย่างรวดเร็วไปที่กลางกลุ่ม นักเรียนที่กำลังวิ่งหนีทำให้นักเรียนทุกคนต่างหยุดนิ่ง

   "โอ้! อยู่ดีๆก็มีสาวสวย บินลงมาหาถึงที่เลยว่ะ" ทหารฝ่ายศัตรูพูดขึ้น

   "สนใจไปกับพี่ไหมสาวน้อย..."แหวะ...นี่คือ ผมโดนจีบใช้ไหม...

 

   "ขอโทษนะค่ะ พอดีมีแฟนแล้วนะคะ"...เธอพูดโกหกไป....แต่ก็อยากให้เป็นจริงนะ...

  "โห ไอนักเรียนชายกากๆ แบบนั้น ปล่อยมันไปเถอะ มาอยู่กับพี่ดีกว่า" ยังไม่ยอมแพ้เห้ย!

   "ขอโทษนะคะ พอดีแฟนดิชั้นนะ อยู่นี่นะคะ" เธอเอ่ยขึ้นพร้อมกับ...รวบเด็กสาวคนหนึ่งมาจูบปาก...จากนั้นเด็กสาวก็ฟิน จนสลบไป

 

    "น้องสาวเป็น ยูรินี่เอง แต่พี่ก็ไม่เกี่ยงหรอกนะ..." มันยังไม่เลิก

    "พอดีชั้นไม่อยากคบกับคนที่จะตายนะค่ะ" เธอพูดยุเหล่าทหาร

    "ปากดีนิ! ถ้าโดนแบบนี้จะปากดีได้ไหม! พวกเรา ลุยแล้วค่อยจับนังนี้กลับไป!" ชายคนนั้นออกคำสั่งกับลูกน้องของเขาทันทีที่ พวกนั้นกระโจนเข้ามา...เธอก็ทำการดีดหน้าผาก....ไม่ใช้ดีดหน้าผากธรรมดานะ....ดีดทีหายไปครึ่งหัว   แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!

 

   "ขอบคุณสำหรับอาหาร แล้วก็ จูบล้างปากนะคะ" เธอกล่าวลาและบินหนีไปปล่อยให้ เจ้าพวก เฟลิค มันเงิบไปตามๆกัน

   "ยังไงผู้หญิงก็ดีกว่าจริงๆสินะ...."

[เธอเป็นยูริหรอ?]

   "ไม่ใช่นะคะ...แต่ดิชั้นคิดว่าที่มันเป็นอย่างนี้เพราะว่าจิตใต้สำนึกของ นายท่าน ยังเป็นผู้ชายอยู่นะค่ะ ถึงชั้นจะควบคุมร่างกายและจิตใจได้ แต่ จิตใต้สำนึกนะไม่มามารถหรอกค่ะ" หลังจากนั้นพวกผมก็เข้าไปกวาด ศัตรูจนเรียบ...และ คุ้มกันแบบลับๆ จนพวกนั้นเรียน หนีไปจนหมด...

 

[ตอนนี้ก็สุดท้ายแล้วนะ...ไปพาพวก เมย์ กลับกันเถอะ] จากนั้นเธอก็บินกลับไปถึงก็พบกับ เมย์ และ ยามาโตะ ยืนรอผมอยู่...ด้วยใบหน้าแดงก่ำ....

(ดูเหมือนพวกเธอจะไม่เป็นไรแล้วนะค่ะ ถ้างั้น ดิชั้นก็ขอลาละนะคะ)

[แล้วผมจะได้เจอเธออีกไหม]

(แค่คิดถึงดิชั้น ดิชั้นก็จะมาเป็นเพื่อนคุยให้เองคะ)

[สะดวกดีนะ งั้นลาก่อน] เมื่อเธอร่อนจนถึงฟื้นก็คืนร่างให้ผมทำให้ผมกลับร่างเดิม แต่ดูเหมือนร่างกายจะไม่มีแรงผมเลยสลบไป

เมย์เห็นดังนั้นจึงรีบเข้ามารับตัวผม 

 

    "ปิ่นเป็นอะไรอะไรไปนะ...ปิ่น" เธอถามด้วยความตกใจ

   "ปิ่นอย่าเพิ่งตายนะ!"ยามาโตะตะโกน....ยังไม่ตายเฟ้ย!

"ครอก" .....ผมสงเสียงกรนออกมา 

 

   "แค่หลับไปสินะ..."เมย์พูดด้วยความโล่งใจและเอาหัวผมมาหนุนกับตักของเธอ

  "ชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อยเลยน้า"ยามาโตะพูดขึ้นพร้อมกับมานั่งลงข้างๆร่างของผม

   "ผม...ปกป้อง...ได้แล้ว...."ผมละเมอออกมา เมย์ และ ยามาโตะก็ หันหน้าเข้าหากันและหัวเราะเบาๆจากนั้นก็ หันมาหาผมพร้อมกับพูดว่า....

 

ขอบคุณ....ที่ปกป้องนะ...ปิ่น....

มุมคนเขียน....อะไรคือการที่ เขียนจนจบแล้วเผลอ กดลบ...แล้วต้องนั่งเขียนใหม่

ช่วยติชมด้วยนะครับ ยังมือใหม่ผิดพลาดยังไงก็ขออภัยและ ขอบคุณที่ทนอ่านครับ

 




NEKOPOST.NET