BRAVE KILLING ปิ่นน้อยเจ้าฮาเร็ม... ตอนที่ 2 | Nekopost.net 
NEKOPOST

BRAVE KILLING ปิ่นน้อยเจ้าฮาเร็ม...

Ch.2 - เริ่มต้น...


บทที่ 2 

เริ่มต้น

หลังจากที่ปัญญาอ่อนระหว่างวิ่งกันมานานระหว่างวิ่ง พวกผมก็ได้มาถึงหน้ารั้ว รร Brave killing (BK) เนื่องจากเกิดปัญหาขึ้นมากมายระหว่างที่ให้ไอ นักบรรยาย สุดเสื่อม พาออกทะเลได้ตลอดเวลา บรรยายผมจึงได้มาบรรยายด้วยตนเองครับ

"เออ...พวกผมมาปฐมนิเทศนะครับ"ผมพูดกับยามหน้ารั้ว รร 

"พวกเธอนี่โชคดีนะเนี้ย พวกเราเกือบจะตัดสินใจปิดประตูไปแล้วนะเนี้ย...เอา เข้าไปได้"ยามกล่าว

"ครับขอบคุณครับ"

จากนั้นผมก็รีบวิ่งเข้าไปทางห้องประชุมเพื่อที่จะเข้าไปฟังปฐมนิเทศ ซึ่งก็ไม่ได้ต่างจากปฐมนิเทศ ก็เริ่มจากการบอกจุดประสงค์ในการตั้งโรงเรียนนี้ขึ้นมา ย่อๆก็ประมาณว่า ตั้งขึ้นมาเพื่อให้เหล่านักเรียนฝึกฝนเพื่อนที่สามารถไปปกป้องโลก จากพวก"ผู้กล้า"ได้

หลังจากนั้นก็เล่าถึง สาเหตุว่าทำไมถึงต้องรบกับไอพวก "ผู้กล้า"....ก็ตามที่เจ้าผู้บรรยาย บอกไปตอนบทนำจากนั้นก็...ต้องมานั่งฟังอาจารใหญ่ บ่นโอวาทที่โคตรไร้สาระให้ฟังสินะ...

"เอิม...สวัสดีค่ะนักเรียนทุกท่าน"หญิงสาวหน้าอก...อวบโคตรๆ...สัดส่วนได้ใจ ผมสีทองยาว ท่าทางใจดี ใส่ชุดสูท นี่แน่ๆเห็นครั้งแรกใครๆก็อยากพาไปโรงแรม....นี่ตูคิดอะไรฟะ!

 

เห่?แต่ทำไมอาจารย์ใหญ่ที่นี่สวยกว่าที่คิดแห๊ะ...คิดว่าจะเป็นตาลุงใส่แว่นอายุเกิบครึ่ง100 ผมขึ้นเป็นตารางบาร์โคด ซะอีก

"ดิชั้น รองอาจารใหญ่ ชื่อ อามิเทล่า ทาคาสุค่ะ"รองอาจารย์ใหญ่ กล่าวแนะนำตนเองอย่างง่ายๆด้วยสีหน้าเป็นมิตรสุดๆ

อ่าว...ไม่ใช่ผู้อำนวยการหรอกรึ ท่าทางเจ๊แกจะใจดีสุดๆนะเนี้ยท่าทางน่าพึ่งพาสุดๆ

 

"พอดีไอ ตาลุงอาจารย์ใหญ่ หัวหมอเนี้ยมันไม่ยอมมา แล้วก็บอกว่าไม่ว่าง เหตุผลหรอ!? รู้มั้ยตาลุงนั้นบอกว่าอะไร!? มันบอกว่า "โอ้พอดีวันนี้ เมะใหม่ ออกพอดี ผมคงไม่ว่างไป ปฐมนิเทศหรอก เทล่าจัง ไปแทนให้หน่อยสิ" ชิพูแล้วก็น่าโมโห เอาเป็นว่า พวกเอ็งนะมีเวลาเรียนที่นี่ 2 ปี! ปีแรกไม่ต้องทำอะไรนั่งโง่ๆในห้องเรียนไปนี่แหละ เรียนไปทำไมก็ไม่รู้...ชิ ส่วนอีกปีนึงจะเป็นการซ้อมรบสลับกับ นั่งโง่ๆอยู่ในห้องเรียนเล็กน้อย...ก็ที่จะพูดก็แค่นี้แหละ" รองอาจารใหญ่ พูขึ้นด้วยน้ำเสียงเถื่อนให้ความรู้สึกอย่างกับเจ๊แกเป็น หัวหน้าแก๊งอะไรสักอย่าง...

 

"ออ แน่นอนว่าถาเกิดเหตุการณ์ทะเลอะกัน เชิญตบกันตามสบายแต่ถ้าของมันพังหรือเป็นรอย....เตรียมล้มละลายทั้งครอบครัวได้เลย"รองอาจารย์ใหญ่พูแล้ว แสบะยิ้มพร้อมกับมองมาที่พวกผม

น่ากลัวครับ! โคตรน่ากลัวเลยครับ! แล้วไออาจารย์ใหญ่นี่มันอะไรกันฟะ ไอตาคุเอ๊ย! หลังจากที่ผมฟังและจับใจความ....ความจริงไม่จับก็คงได้ใจความชัดเจนอยู่แล้ว คือ ปีแรกเรียน ปีต่อมาก็ลุยเลย....ส่วนมีเรื่อง...ผมไม่คิดจะมีครับผมยังอยากให้ครอบครัวผมอยู่ดีมีสุขอยู่นะครับ....

 

เผื่อใครสงสัยว่าทำไมถึงได้เรียนแค่ 2 ปีถ้าเป็นตามปกติอย่างน้อยก็น่าจะ 3 ปี แต่จะขอบอกว่าโลกนี้เนี้ยเป็นสนามรบไปแล้วจึงไม่สามารถที่จะใช้เวลาฝึกสอนนานมากได้ โดยนักเรียนที่นี่มาโดยสมัครใจ หลังจากที่มีการแจ้งรับสมัครตอน ม4 

 

"หลังจากนี้จะมีการดัดแปลง เพื่อนี่จะนำไปสู้กับผู้กล้านะครับ ขอให้ นักเรียนทุกคน ตามกระผมมา"อาจารย์แก่ๆลักษณะคือมนุษย์เงินเดือนชัดๆ ได้กล่าวละเดินออกไปทางประตู

การดัดแปลงคือการนำ DNA ของมอนเตอร์ที่ จับได้จากการรบ และให้คอมพิวเตอร์วิเคราะห์ตรวจหาความเข้ากันได้ของคนแต่ละคนกับ DNA ของมอนเตอร์แต่ละตัว ที่ต้องทำอย่างนี้เพราะว่า หากไม่มีความเข้ากันแล้ว ร่างกายจะรับภาระหนักมากเมื่อ"แปลงร่าง"ทำให้อย่างน้อยที่สุดก็ตาย....

 

พวกผมและเหล่านักเรียนได้ทยอยเดินออกไปทางประตูนั้น เมื่อผมออกมาก็พบกันทางเดินยาวสุดลูกหูลูกตา โดยมีประตูหลายบานเรียงรายกันอยู่ ส่วนบรรยากาศหรอ...ห้องดับจิต....นักเรียนหลายคนนี้ถึงกับผวาเมื่อเจอกับภาพๆนี้

 

"เอาหละพวกเธอเข้าแถวต่อคิวหน้าประตูซะ เริ่มจากด้านในสุดแล้วค่อยๆไล่ขึ้นมา"ชายมนุษย์เงินเดือนกล่าว

เหล่านักเรียนเริ่มทยอย ต่อแถวและเดินเข้าไปทีละคนทีละคน โดยบางคนก็มีเสียงกรีดร้องบ้าง แต่ก็ออกมาได้จนในที่สุดก็ถึงตา เมย์ และ ยามาโตะ พวกเธอเข้าไปได้ไม่นาน ก็ออกมา

"เห้อ!เหนื่อยจังไม่คิดว่าแปลงร่างจะเหนื่อยขนาดนี้" เมย์บ่น

"ใช่ๆ" ยามาโตะเสริม

"พวกเธอได้ มอนเตอร์อะไรกันหรอ!?"ผมถามด้วยความตื่นเต้นและความสงสัย

"ของชั้นนี้ เมดูซ่า...ละมั้ง" เมย์กล่าว

"โห่สุดยอก เมดูซ่านี่เป็นมอนเตอร์ระดับขุนพลของพวกผู้กล้าเลยนะสมแล้วที่เป็นเมย์" ผมกล่าวชม

"แหม่...ปิ่นละก็" เมย์พูดอย่างเขินอาย

"ของเธอละ ยามาโตะ"ผมหันไปทาง ยามาโตะ

"ของชั้นนี้รู้สึกจะเป็น เคลเบรอส(หมา 3 หัว) มั้ง" ยามาโตะพูดพลางนึก...ดูเหมือนว่าต้องอ้างอึงหลังจากแปลงร่างเลยไม่สามารถรู้ได้ชัดเจนว่าได้มอนเตอร์อะไรไปสินะ

"พวกเธอนี่ สัตว์ประหลาดหรือยังไงเนี้ย ได้มอนเตอร์ระดับ A กันหมดเลย"ผมกล่าวชม

โลกนี้แบ่งระดับของมอนเตอร์เอาไว้คือ A  B C D E F

ปัจจุบันยังไม่เคยมี F ปรากฎมาก่อนโดย F คือ...ผิดพลาดไม่สามารถดัดแปลงหรือแปลงร่างได้...โอ๊ะถึงตาผมสักที

 

"เอาละชั้นก็ต้องพยามไม่ให้แพ้ พวกเธอละนะ"ผมพูดแล้วยิ้มให้พวกเธอก่อนจะเดินเข้าไปในห้อง

"พยามเข้านะ ปิ่น" เมย์พูดให้กำลังใจ

"เอาตัวเด็ดๆมาให้ได้นะ!" ยามาโตะให้กำลังใจ

 

ผู้บรรยาย : พวกคุณคงสัมผัสได้ถึง เดธแฟลกแห่งความ เฟลในการได้มอนของพระเอกได้สินะ....ไม่ขอปิดบังเพราะยังไงก็คงเดากันได้แล้ว

 

"อึม ไปละนะ"ผมปิดประตูภายในห้องมีแสงสลัวๆจากโคมไฟเล็กๆ สภาพห้องคล้ายๆห้องผ่าตัด 

"โอ้ คนต่อไปมาแล้วสินะ" ชายใน"ชุดหมีสีฟ้า" และสวมชุดกาวทับไว้อีกทีทักผม

//สำหรับคนไม่เก๊ตมุก ชุดหมีสีฟ้า หาในgoogleว่า "abe"

"อา...ครับ"ผมกล่าวตอบ(อย่าทำอะไรตูเลยขอร้อง! เสียวประตูหลังชิบหาย!)

 

"นอนลงตรงนั้นได้เลยนะ"เขาพูดพร้อมกับผายมือไปทางเก้าอี้หมอฟัน

"ครับ..."ทำไมผมรู้สึกเสียวประตูหลังจังฟะ! หลังจากนั้น ชายชุดหมี ก็ได้เอาอะไรบางอย่าง แทงเข้ามาในตัวผม อะไรบางอย่างที่ค่อนข้างใหญ่....เข็มฉีดยา....(มาเอาตัวอย่างเลือดสินะ) 

จากนั้นชายชุดหมีก็นำเลือดของผมไปใส่หลอดทดลองและนำไปใส่ใน เครื่องอะไรสักอย่างสักพักนึงเครื่องก็ส่งน้ำแก้วนึงออกมาเป็นน้ำสี ขาวขุ่น....(ตูอยากรู้จริงๆใครมันเป็นคนต้นคิดสีของน้ำ....) 

 

"ดื่มสิ"ชายชุดหมีกล่าวพร้อมกับยื่นแก้วน้ำมาทางผม....นี้ผมต้องกินสินะ...เพื่อการแก้แค้น!และในที่สุดผมห็ตัดสินใจดื่มมันไป...รวดเดียวเลย

"อร่อยใช้ได้แห๊ะ"ผมพูดเบาๆ

"เอาหละได้เวลาทดสอบแล้ว"ชายชุดหมีพูด

"ทำใจให้สบายนะ จากนั้นก็ลองจิตนากรถึงตัวเธอเองที่ร่างกายกำลังเปลี่ยนแปลง..ยังไงก็ได้ แล้วก็ สัมผัสรับรู้ให้ได้ถึงเลือดๆรอบๆตัวของเธอ คิดซะว่าเธอไม่ได้อยู่ในร่างกายของเธออีกแล้วแล้วพูดอะไรก็ได้ที่มีความหมายว่าแปลงร่างหรืออะไรประมาณนั้นออกมา " ชายชุดหมีกล่าวแบบ ช็อต ต่อ ช็อต

 

ผมก็ลองทำตามที่เค้าบอกไปอย่างช้าผมเริ่มรู้สึกได้ถึง เส้นเลือดที่ไหลอยู่ภายในร่างกายของผม ผมรู้สึกว่าร่างผมกำลังจะหลอมเหลว จากนั้นผมก็ตะโกนพูดแบบไม่แยแสสังคมว่า....

"แปลงร่างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง"ผมตะโกนสุดเสียงทันใดนั้น ความรู้สึกเจ็บปวด ราวกับร่างกายจะแยกออกจากกัน รววกัยมีคนเอา ไฟแช็คร้อนๆมาลนทั่วตัว ผมกรีดร้องอย่างไม่เป็นภาษา พร้อมกับคิดว่า นี่มันเกิดอะไรขึ้น ตัวผมเริ่มทรุด ตาเริ่มพร่ามัว หูเริ่มได้ยินไม่ชัดได้ยิ่นชายชุดหมีพูดลางๆว่า...

 

"เธอหยุดได้แล้ว! นี่ชั้นบอกว่าพอได้แล้ว" ชายชุดหมีพูอย่างร้อนรน แต่หัวของผมในตอนนี้ขาวโพลนไปหมด ถึงได้ยินแต่ก็ไม่ได้ใจความ ไม่ขเ้าใจความหมาย

"บอกให้หยุดไง ไม่ได้ยินหรอ!" ชายชุดหมีตะโกนลั่น "โถ่เว้ย!"สุดท้าย ชายชุดหมีก็ตัดสินใจต่อยเข้าที่ท้องผมอย่างจัง ความรู้สึกเจ็บปวดทั้งหมดหายไป พร้อมกับความเจ็บที่ท้องที่แล่นเข้ามาแทนที่ จากนั้นผมก็สลบไป

 

"ที่นี่....ที่ไหน?"ผมลืมตาขึ้นช้าๆพร้อมกับค่อยๆลุกขึ้นนั่ง...ที่นี่...บ้านผมหรอ ผมได้คำตอบหลังจากที่มองไปรอบๆตัว

"แง่มๆ...อรุณสวัสดิ์ ปิ่น...ปิ่น! ฟื้นแล้วหรอ!...ชั้นเป็นห่วงนายมากเลยนะตาบ้า!...ดีจังเลย" เมย์พูดขึ้นด้วยน้ำตาที่ไหลราวกับน้ำตกแต่สีหน้าของเธอกลับมีความสุขราวกับว่าได้เงินคืนจากเพื่อนที่ไม่ยอมคืนเงินมากว่า 20 ปี....เอาเป็นว่า ดีใจมาก พร้อมกับซบหน้าไปบนอกของผม

"ปิ่น!~"ยามาโตะที่เปิดประตูห้องมาเจอผมที่ฟื้นตะโกนขึ้นและกระโจนวิ่งเข้ามากอดผม...

"นี่ผมหลับไปนาน ขนาดไหนเนี้ย"ผมพูดขึ้นเบาๆพร้อมกับเอามือกุมขมับตัวเองเอาไว้

"3วัน" เมย์พูดพร้อมกับเช็ดน้ำตา

"3วัน...สินะ...แล้วเรื่อง การดัดแปลงละ"ผมถามขึ้นด้วยความตื่นเต้น ผมจะได้อะไรน้า ชักตื่นเต้นขึ้นมาแล้ว

"เออ..."เมย์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงลำบากใจพร้อมกับเบือนหน้านีผม

"อาจารย์แกบอกว่านายได้ ระดับ F ....นะ..."ยามาโตะเอยขึ้นด้วยเสียงเบาๆและก็เบือนหน้าหนีผม

"F....ผิดพลาด...ซินะมิน่าทำไมมันถึงทรมานขนาดนั้น"ผมพูดเบาด้วยน้ำเสียงสิ้นหวังราวกับคนตาย

"อาจารย์บอกว่า ขนาด มอนเตอร์ที่เข้ากับนายมากที่สุดยัง ไม่สามารถเข้ากับนายได้...นายนะเกือบตายเลยนะนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นห้องเลยละ" ยามาโตะกล่าว

"F....ไม่เข้ากัน...ผมนี่โชคไม่ดีเลยนะ"ผมพูดและยิ้มด้วยรอยยิ้มอันสิ้นหวัง

"ปิ่น..."เมย์เอยชื่ผมเบาๆ

"เมย์ดูท่าเรื่องแก้แค้นจะเป็นไปไม่ได้แล้วละ....ชั้นขอฝากเธอด้วยนะ"ผมพยามฝืนยิ้มให้เมย์

"อะ...อึม ไว้ใจชั้นได้เลย"เมย์เอ่ยขึ้นอย่างสงสารผม...ผมคงน่าสมเพชมาเลยสินะ...F คนแรกในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ....

บรรยากาศในห้องอยู่ในความเงียบสงบ...ไม่มีใครพูดอะไรออกมา

"ไปโรงเรียนกันเถอะถึงจะ F ผมก็ไม่ยอมแพ้หรอก"ผมพูดหลอกให้กำลังใจตนเอง

""อึม""สองสาวเอยเบาๆอย่างเศร้าๆพร้อมกัน

 

ในตอนนั้นผมรู้สึกสิ้นหวังเป็นอย่างมาก ผมได้แต่หลอกตัวเองว่า อย่างน้อยก็ต้องมีสิ่งที่ตนเองทำได้บ้าง ถ้ายอมแพ้ทุกอย่างก็จบผมได้แต่หลอกตนเอง ซ้ำไปซ้ำมา....เมื่อถึงโรงเรียนก็มีแต่คำ เย้ยหยัน...ล้อเลียนว่า ไอคนไร้ประโยชน์บ้างละ กระจอกบ้างละ เศษเดนมนุษย์บ้างละ อย่างแกออกไปจากโรงเรียนนี้ซะเถอะ...ผมจึงได้แต่หลอกและปลอบใจตนเอง 

 

เมย์และยามาโตะก็คอยดูแลให้กำลังใจผมระหว่างที่โดน เหยียดหยาม พวกเธอนี่ใจดีจังนะ....ถ้าจะมีเรื่องดีละก็ พวกเธอกับผมอย่างน้อยก็อยู่ห้องเดียวกันแต่ดูเหมือนว่า บางคาบจะมีคาบให้ ระดับ A อย่างพวกเธอไปฝึกพิเศษ....ตัวผมนี่น่าสมเพชจังนะ...วันนี้บังเอิญผมเป็นเวรทำความสะอาดเลยให้พวกมเย์กลับไปก่อนและทำความสะอาด ผมโดนแกล้งด้วยละ เหมือนในการ์ตูนเลย

ตัวผมได้แต่เดินกลับบ้านอย่างสิ้นหวัง....พร้อมกับรอยแผล...

 

"กลับมาแล้ว..."ผมเอ่ยพร้อมกับเปิดประตูบ้าน

"ปิ่นกลับมา...ปิ่น!ไปโดนอะไรมา!...รีบเข้ามาก่อนเร็ว!"เมย์อุทานขึ้นอย่างร้อนรน หลังจากทีเห็รอบแผลต่างๆของผม

"แค่ตกบันไดนะ..."ผมโกหกแบบหยาบๆไป

"ปิ่น!นี่นายโดนแกล้งมาสินะ! ใครมันทำแบบนี้บอกชั้นมา ชั้นจะไปซัดมันให้หมบเลย"เมย์กล่าวอย่างโมโห

"อย่านะ!...พวกเค้าไม่ผิด....ผมผิดเอง"ผมตะโกน

"ปิ่น..." เมย์เอ่ยชื่อผมด้วยน้ำเสียงสงสาร

"ผมผิดเองที่อ่อนแอ ผมผิดเองที่ ไรพลัง...ทั้งหมดเป็นความผิดของผมผมตะโกนต่อไป

"ปิ่น...นาย..." 

"อย่ามาสงสารผมนะ!"ผมตะหวาดเมย์ไป

"อึก..."เมย์ติดสตั้นไป 4 วิ....ขนาดดราม่ายังอุตสาเนอะ...

"ปิ่น..."

"อย่าเข้านะ!  อย่-"ผมตวาดใส่เมย์เสียงดังแต่ทันใดนั้นเมย์ก็เข้ามาสวมกอดผมแล้วกระซิบข้างหูของผมเบาๆด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยนว่า...."อยากร้องให้...ก็ร้องให้เต็มที่เลยนะ...ถ้าเศร้าก็อย่าเก็บมันไว้...ร้องออกมาเถอะนะ....ปิ่น"เมย์พูดพร้อมกับลูบหัวของผม

 

ในช่วงเวลานั้นผมสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ไม่เคยได้รับจากใครนอกจาก พ่อและแม่ ความอ่อนโยน และผมได้ปล่อยให้น้ำตาของผมไหลออกมา เรื่อยๆ เรื่อยๆ ราวกับไม่มีวันหัว ส่วนเมะก็ยังคอยกอดผมด้วยความ ห่วงใยและอ่อนโยน...ทำให้ผมได้ตัดสินใจว่า...

ถึงจะต้องตาย ผมจะ ปกป้องเธอให้ได้....ไม่สิ...

ผมจะปกป้องสิ่งสำคัญทุกอย่างของผมไว้ให้ได้!

 

และทั้งหมดนี้คือเรื่องเมื้อปีที่แล้วนะครับ...

ก่อนที่พวกผมกำลังจะโดนรุมกินโตะจีนจากไอพวก ทหารของเหล่า"ผู้กล้า"......ในขณะนี้.....

 

มุมนักเขียน...พยามแล้วนะพยามดราม่านิดนึงแล้วนะ....ขอความกรุณาติชมด้วยครับ ขอบคุณ




NEKOPOST.NET