Unluckyman วันๆผมก็ซวยแบบนี้แหละ ตอนที่ 8 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

Unluckyman วันๆผมก็ซวยแบบนี้แหละ

Ch.8 - วุ่นวาย


 

ยู มิยะ และเรน่า ทานอาหาร?กันเสร็จแล้ว เรน่าก็เก็บจานเปล่าไปล้าง ทิ้งยูกับมิยะไว้ ยูเลยหยิบเอา [ไหมพรมไร้รูป] ขึ้นมาทดลองอะไรบางอย่าง มิยะก็นั่งมองดูเจ้านายของเธอเงียบๆ

 

「 อืม.... 」

「 เป็นอะไรเหรอคะท่านยู 」

「 ไม่มีอะไรหรอก ผมแค่จะลองเปลี่ยนรูปร่างของมันดูน่ะ 」

「 เปลี่ยนรูปร่าง?? ลูกบอลอันนี้ทำได้ด้วยเหรอคะ? 」

 

ยูก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆมิยะ แล้วกระซิบเบาๆ

 

「 อืม...ก็นะเจ้านี่มันคือ [ไหมพรมไร้รูป] น่ะ เห็นว่ามีความสามารถเปลี่ยนรูปร่างได้ตามที่คิด แถมยังสามารถทนกับการโจมตี ได้อีก เลยกำลังคิดว่าจะเปลี่ยนมันเป็นรูปแบบไหนน่ะ… 」

「เข้าใจแล้วคะ」

 

ยูกำลังคิดอะไรไปเรื่อยๆว่าจะทำยังไงให้ลูกบอลไหมพรมเปลี่ยนรูป เขานึกขึ้นมาได้ว่า สกิล [ตรวจสอบ] ที่อาจารย์ของเขามอบให้น่าจะบอกวิธีใช้ได้ จึงลองใช้ [ตรวจสอบ] กับไหมพรมอีกครั้ง

 

วิธีใช้ [ไหมพรมไร้รูป] : ท่านต้องรวบรวมสมาธิและจินตนาการถึงสิ่งที่ท่านอยากจะให้ไหมพรมเป็น โดยต้องไม่คิดว่ามันคือไหมพรม  หากท่านต้องการยกเลิกให้ทำการคิดถึงรูปร่างเดิมของไหมพรม

ความสามารถพิเศษ : สามารถยืดหดได้ไม่จำกัด ไม่สามารถตัดให้ขาดได้ แต่สามารถแบ่งตัวได้ด้วย “แบ่งส่วน” จะทำให้ลูกบอลไหมพรมขนาดเล็กลง แต่จะแบ่งตัวออกมาเป็น 2 ถ้าต้องการรวมใช้ “รวมส่วน” จะกลับสู่สภาพเดิม

ข้อควรระวัง : การเปลี่ยนรูปจะอยู่ได้ประมาณ 1 ชั่วโมง และจะกลับสู่รูปแบบลูกบอลไหมพรมเช่นเดิม

 

「 มีวิธีใช้บอกด้วยแหะ เอาละไหนลองดูซิ 」

 

ยูลองรวบรวมสมาธิโดยคิดว่าสิ่งที่อยู่ในมือของเขาเป็นดาบ เมื่อยูเริ่มจินตนาการ สักพักเส้นไหมพรมในลูกบอลก็มีการขยับตัว และถักทอจนก่อขึ้นเป็นรูปดาบตามที่เขาคิด จากนั้นมันก็เปลี่ยนสีจากเส้นไหมพรมสีแดงกลายเป็นสีของโลหะสีเงิน มิยะที่ดูอยู่ข้างๆก็ประหลาดใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

 

「 นี่มันสุดยอดไปเลยนะคะท่านยู 」

「 ไม่หรอก อันนี้ ผมแค่ทดลองน่ะ… 」

 

ยูยกเลิกการเปลี่ยนรูปด้วยการคิดว่ามันเป็นไหมพรม ดาบที่เขาสร้างขึ้นก็กลายเป็นเส้นไหมพรมแล้วก็ม้วนกลับมาเป็นลูกบอลไหมพรมเหมือนเดิม เรน่าที่นำจานไปเก็บก็เข้ามาพอดี

 

「 ร่างกายเป็นยังไงบ้าง 」

「 ครับน่าจะหายดีแล้วล่ะครับ ขอบคุณคุณเรน่าที่ช่วยดูแลอย่างดีเลย… 」

 

บรึ้ม!!!

 

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวที่ด้านนอก

 

「 เกิดอะไรขึ้นน่ะ... 」

「 อื้ม… เสียงแบบนั้นน่าจะเป็นเรสแหละ ท่าทางเราเรสจะเจอกับอะไรเข้าแล้วละสิ แต่ทำไมฉันถึงไม่ได้กลิ่นอะไรเลยนะ... 」

「 คุณเรน่า ผมว่ารีบออกไปดูกันเถอะครับ... 」

 

ทันทีที่พูดจบ เรน่าก็ลุกขึ้นแล้วแปลงร่างเป็นร่างหมาป่าสีดำแล้วรีบวิ่งออกไปก่อน ยูกับมิยะก็วิ่งตามออกไป เมื่อพวกเขาพ้นจากตัวบ้านแล้วก็พบว่าตอนนี้ฟ้าสางแล้ว รอบๆหมู่บ้านมีเสียงระเบิดดังกึงก้อง ทำให้เหล่าลูกหมาป่าตัวเล็กวิ่งกันวุ่นไปหมด สักพักก็มีครึ่งหมาป่าออกมาพาพวกมันเข้าไปไว้ในบ้าน ยูกับมิยะกวาดตามองไปรอบเพื่อมองหาที่มาของเสียงระเบิด แถวๆเสาโทริอิขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่หน้าหมู่บ้านมีเสียงระเบิดดังขึ้น เรน่ารีบมุ่งไปยังทิศที่เสียงระเบิดดังขึ้น ยูและมิยะก็รีบวิ่งตามหลังเรน่ามาไกลๆ แต่ชั่วพริบตาพวกเขาก็คลาดกับเรน่าแล้ว ในระหว่างที่ยูกับมิยะวิ่งตามหาเรน่าอยู่ พวกเขาก็หลงเข้ามาในป่า เสียงระเบิดดังขึ้นอีกครั้งใกล้ๆ ดูเหมือนว่า พวกเขาจะอยู่ใกล้กับจุดที่เรสเทียอยู่แล้วก็เป็นได้ ยูกับมิยะหลเข้าที่พุ่มไม้ด้านข้าง จากนั้นยูก็รีบหยิบลูกบอลไหมพรมขึ้นมาแล้ว”แบ่งส่วน”ส่งให้กับมิยะ

 

「 เอาไว้ป้องกันตัวนะมิยะ!! 」

「 เอ๋!? ท่านยู ฉันใช้มันไม่เป็นนะคะ 」

「 เธอแค่คิดว่าจะให้มันเป็นอะไรที่ไม่ใช่ลูกบอลก็พอ เดี๋ยวมันก็เปลี่ยนรูปร่างให้ตามที่เธอคิด 」

「 ขอบคุณคะท่านยู… 」

 

มิยะพยายามคิดถึงดาบที่ยูเปลี่ยนรูปขึ้นมาในตอนแรก แต่ว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

 

「 ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยคะท่านยู 」

「 เอาเถอะ…ค่อยๆลองทำไปดูนะ ดีกว่าไม่มีอะไรติดตัวเลย 」

「 คะ ฉันจะพยายามคะท่านยู 」

 

ยูกับมิยะค่อยๆเคลื่อนตัวเพื่อดูสถานการณ์รอบๆ ก็พบกับ หมาป่าขนแดงเรสเทียและร่องรอยของการต่อสู้ หมาป่าขนแดงถูกล้อมด้วยกลุ่มมนุษย์ 3 คน คนหนึ่งหัวโล้น ถือมีดไว้ทั้งสองมือ ยืนอยู่ด้านหลังของหมาป่าขนแดง อีกคนผมเขียว รูปร่างอ้วนถือขวาน ยืนอยู่ข้างๆชายหัวโล้น และอีกคนผมสีน้ำเงิน ใส่ที่ปิดตา มีดาบยาวแหนบไว้อยู่ข้างเอว ยืนกอดอกอยู่ เรสเทียขู่คำรามอย่างบ้าคลั่ง แต่พวกนั้นไม่มีความรู้สึกกลัวแต่อย่างใด

 

「 กรรรรร!! (ออกไปให้พ้น!!) 」

「 ดูท่าพวกเราจะมาถึงรังของหมาป่าแล้วหว่ะ 」

 

ชายผมน้ำเงินพูด แล้วมองไปยังหมู่บ้าน

 

「 หัวหน้าจะเอายังไงดีกับ ไอ้หมานี่ครับ 」

 

ชายหัวโล้นถามชายผมน้ำเงิน หมาป่าขนแดงยังไม่ละสายตาจากชายผมน้ำเงิน

 

「 กรรรรร!! (พวกแกมาที่นี่ได้ยังไง!!!) 」

「 โอ้!! เจ้าหมาน้อยไม่ต้องทำหน้าสงสัยแบบนั้นก็ได้ ข้าจะบอกให้ก็ได้ว่าพวกเรามาได้ยังไง… 」

 

ชายหนุ่มผมน้ำเงินก้มลง หยิบลูกแก้วสีดำออกมาจากกระเป๋า แล้ววางมันบนฝ่ามือ จากนั้นลูกแก้วก็ฉายภาพแผนที่ขึ้นมา แล้วก็ชี้ไปที่ปลอกคอของหมาป่าขนแดง

 

「 ไอ้ที่แกใส่อยู่น่ะมันมีของแบบเดียวกันกับสิ่งนี้อยู่ยังไงล่ะ พวกเราเลยตามแกมาถึงที่นี่ได้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า 」

 

ชายผมน้ำเงินหัวเราะออกมา หมาป่าขนแดงที่ได้ยินแบบนั้นก็โมโหจนกระโจนเข้าไป แต่ก็ถูกกระแสไฟฟ้าช็อตเข้าใส่กลางอากาศ ทำให้ล้มลงไป

 

「 ดูท่าเราต้องมีรางวัลให้มันสักหน่อยสินะ ที่อุตสาห์พาพวกเรามาหาจักรพรรดินีหมาป่า… 」

「 เฮ้ย!! เท็ต จอร์น ข้าจะตบรางวัลมันหน่อย…เอาเป็น…เนื้อหมาป่าในหมูบ้านนี่ทั้งหมดเลยละกัน 」

「 โอ้ รางวัลใหญ่เลยนะครับหัวหน้า 」

「 ได้เวลาไปเหนื่อยกันแล้วหว่ะเพื่อนเท็ต ฮี่ ฮี่ 」

「 เจ้าหมาน้อยรอสักครู่นะ เดี๋ยวข้ากับจอร์นจะล่าเนื้อหมาป่ามาให้แกเยอะๆเลย ฮี่ ฮี่ 」

 

ชายหัวโล้นชื่อว่าจอร์น ก็แลบลิ้นออกมาเลียที่ริมฝีปาก ส่วนชายอ้วนชื่อว่าเท็ตก็เตรียมอาวุธและรีบวิ่งไปในหมู่บ้าน หมาป่าขนแดงที่ได้ยินแบบนั้นก็พยายามจะลุกขึ้น แต่ก็โดนชายผมน้ำเงินเตะกระเด็นไป แล้วก็หยิบโซ่ในกระเป๋าออกมา แล้วล่ามคอมันไว้กับต้นไม้แถวๆนั้น

 

「 รอรับรางวัลอยู่เฉยๆน่ะดีแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า 」

「 กรรรรร… (โธ่เว้ยยยยยยย… ใครก็ได้ช่วยปกป้องหมู่บ้านที…) 」

 

อยู่ๆบรรยากาศรอบๆก็เปลี่ยนไป ท้องฟ้ากลายเป็นสีดำ ลมพัดอย่างรุนแรง

 

「 มาแล้วสินะ…พวกแกรีบไปล่ารางวัลมาให้ไอ้หมานี่เร็วๆเข้าเดี๋ยวข้าจะรับมือ”จักรพรรดินีแห่งหมาป่า”เอง 」

「 ให้พวกเราอยู่ด้วยไม่ดีกว่าเหรอครับ 」

「 ไม่ต้อง พวกแกรับมือมันไม่ไหวหรอก ไปฆ่าหมาป่าในหมู่บ้านน่ะดีแล้ว พลังของ ”จักรพรรดินีแห่งหมาป่า”  น่ะมันมาจากหมู่บ้านนี้แหละ ถ้าเราตัดกำลังมันได้มันก็จะอ่อนแอลง 」

「 อย่างนั้นเหรอครับ เฮ้ยเท็ตรีบไปกันได้แล้ว 」

「 เออๆ 」

 

เมื่อเท็ตกับจอร์นกำลังจะมุ่งหน้าไปที่หมู่บ้านก็เจอกับเงาสีดำขนาดใหญ่พุ่งตรงมาที่พวกเขา หัวหน้าของพวกเขารีบดึงตัวพวกเขาออกไปที่ด้านข้าง เมื่อเงาสีดำผ่านไปก็เหลือทิ้งไว้แต่รอยแตกที่พื้นเป็นทางยาว ฝุ่นควันตลบอบอวล ไปหมด เมื่อพอควันจางลงก็พบกับหมาป่าสีดำขนาดใหญ่ ยืนอยู่ตรงหน้าของพวกเขา

 

「 โอ้ มาจนได้นะ “จักรพรรดินีแห่งหมาป่า” ฮ่า ฮ่า ฮ่า 」

「 พวกแกรีบไปเร็ว!! 」

 

จอร์นกับเท็ตรีบวิ่งออกไปที่หมู่บ้าน แต่หมาป่าสีดำเคลื่อนไหวชั่วพริบตามาอยู่ตรงหน้าของพวกเขา แล้วอ้าปากจะงับพวกเขาทั้งสองคน

 

「 ชั้นจะเป็นคู่มือให้กับแกเอง”จักรพรรดินีแห่งหมาป่า” 」

 

ชายผมน้ำเงินชักดาบออกมาจากฝักอย่างรวดเร็ว ดาบสีเงินเปล่งประกายสีขาวเจิดจ้าออกมา

 

「 รับไป “ไลท์เวฟ” 」

 

ชายผมน้ำเงินฟันดาบจากระยะไกล ทำให้เกิดคลื่นดาบสีขาวพุ่งไปยังปากของหมาป่าสีดำอย่างรวกเร็ว แต่หมาป่าสีดำรู้สึกถึงอันตรายเลยถอยออกมาก่อน ทำให้เท็ตกับจอร์นรอดตาย แล้วรีบวิ่งตรงไปที่หมู่บ้านได้

 

「 โอ้ ไม่เลวแหะ สามารถหลบพ้นด้วย ดูท่าจะขายได้ราคางามๆแน่!! 」

「 กรรรรร!! (แก!!) 」

 

หมาป่าสีดำหายไปกับบรรยากาศแล้วก็โผล่มาที่ด้านหลังของชายผมน้ำเงิน แล้วพุ่งเข้าใส่อย่างรวดเร็ว แต่ชายผมน้ำเงินหลบได้อย่างเฉียวเฉียด ในระหว่างที่หลบออกไปได้ฟันเข้าที่ด้านข้างของหมาป่าสีดำ ทำให้มันได้แผลแต่ไม่ลึกมาก ทำให้เลือดไม่ไหลออกมา

 

「 ชิ นึกว่าจะฟันได้ลึกกว่านี้ ท่าทางต้องเหนื่อยกันหน่อยแล้วแหะ 」

 

ยูกับมิยะที่เฝ้ามองอยู่พุ่มไม้ข้างๆ เห็นชายผมน้ำเงินสู้กับหมาป่าสีดำเรน่าอยู่เลยค่อยๆย่องมาที่ที่หมาป่าขนแดงอยู่ แล้วพูดกันด้วยเสียงที่เบา เพื่อไม่ให้ชายคนนั้นรู้ตัว

 

「 คุณเรสเทียเป็นอะไรไหมครับ 」

 「 กรรรรร… (ข้า…ข้าไม่สามารถปกป้องหมู่บ้านได้… ) 」

「 รอเดี๋ยวนะครับเดี๋ยวผมจะรีบเอาโซ่นี่ออกให้…แล้วเราจะไปช่วยหมู่บ้านกันครับ」

 

 

ยูพยายามปลดโซ่ออก แต่ด้วยแรงของเขาไม่สามารถทำให้มันขยับได้แม้แต่น้อย มิยะเลยมาช่วยปลดออกทำให้โซ่หลุดออกจากปลอกคอได้

 

「 กรรรร… (ทิ้งข้าไว้เถอะ ข้าไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ ข้าไม่สามารถทำอะไรพวกมันได้เลย…) 」

「 หมายความว่ายังไงกันครับ… 」

「 กรรรรร… (เห็นที่คอของข้าไหม…,มันคือ [ปลอกคอทาส] ไอ้ปลอกคอบ้านี่มันจะคอยขัดขวางเวลาที่ข้าจะโจมตีพวกมันน่ะ..) 」

 

「 งั้นเดี๋ยวผมจะเอามันออกให้นะครับ」

 

เมื่อยูเอามือไปสัมผัสกับปลอกคอ ก็มีไฟฟ้าวิ่งขึ้นมา ทำให้เขาตกใจ

 

เปริ๊ยะ!!

 

「 กรรรรร!! (ไอ้ปลอกคอนี่ถ้าไม่ใช่มนุษย์ที่เป็นเจ้าของน่ะ ไม่สามารถเอาออกได้หรอกนะ…) 」

「 ไม่ลองดูไม่รู้หรอกนะครับ… มิยะขอยืมลูกบอลไหมพรมหน่อย 」

「 ค่ะท่านยู 」

 

ยูถือลูกบอลไหมพรมไว้ที่มือทั้งสองข้าง แล้วคิดให้มันเป็นถุงมือ เส้นไหมแต่ละเส้นก็ถักทอกันจนเป็นมือของเขา เรสเทียเห็นยูกำลังจะยื่นมือมาจับที่ปลอกคอก็ตกใจ

 

「 กรรรรร!! (จะทำอะไรน่ะเจ้าบ้า!!) 」

「 เอาล่ะ… ฟู่…น่าจะช่วยกันไฟฟ้าได้นะ… 」

 

ยูเอามือไปจับที่ปลอกคอกระแสไฟฟ้าก็วิ่งเข้าสู่มือของยูอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาเจ็บปวดแต่ไม่มาก ถุงมือที่เขาคิดว่าจะกันไฟฟ้าได้ แต่ว่ามันไม่สามารถกันได้ทั้งหมด ทำให้ยังหลงเหลือกระแสไฟฟ้าเข้ามาที่ตัวเขาได้อยู่ ยูพยายามแกะมันออกจากคอของหมาป่าขนแดง แต่ว่ามันไม่ขยับเลยสักนิด สติของเขาก็ค่อยเลือนรางไปเรื่อยๆมีควันออกมาจากร่างของเขา ร่างกายเริ่มที่จะไม่ฟังคำสั่งของเขา จนมือจะปล่อยออกจากปลอกคอเองแต่ยูก็ยังพยายามรั้งมันไว้และพยายามปลดมันออก เพราะอยากจะช่วยปลดปล่อยเรสเทียให้เป็นอิสระให้ได้ ในขณะที่สติของเขากำลังจะหายไปก็ได้ยินเสียงๆหนึ่งดังขึ้น

 

(ไอ้เจ้าศิษย์บ้า!! แกคิดจะฆ่าตัวตายหรือไงฟร่ะ ทำไมไม่ใช้”แยกส่วน” ที่ข้ามอบให้ห๊ะ!!)

 

ยูเรียกสติตัวเองกลับมาได้อย่างรวดเร็ว …

 

「 ขอบคุณคุณครับอาจารย์ เอาล่ะ “แยกส่วน”!! 」

 

เกิดแสงที่มือของเขาแล้วปลอกคอก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ไฟฟ้าที่ช็อตยูอยู่ก็หยุดลง ยูล้มตัวลงไปเพราะอาการชา มิยะที่อยู่ด้านข้างก็รับตัวเขาไว้ได้พอดี

 

「 ท่านยูคะ… 」

「 นึกว่าจะไม่รอดแล้วแหะ… 」

「 กรรรรร!! (บ้าน่า!! ทำลาย [ปลอกคอทาส] ได้ นายเป็นใครกันแน่ ) 」

「 ผมก็เป็นแค่คนที่พี่สาวคุณช่วยไว้เท่านั้นแหละครับ … 」

「 กรรรรร!! (นายนี่มันบ้าจริงๆเลย!! ทั้งๆที่ทำไม่รู้ไม่เห็นไปซะแล้วหนีไปก็ไม่ต้องมาเจ็บตัวแบบนี้แท้ๆ) 」

「 ผมทำแบบนั้นไม่ได้หรอก ผมยังไม่ได้ตอบแทนคุณเรน่าที่ช่วยผมไว้เลยนะครับ 」

「 กรรรรร!! (นายนี่มัน…เป็นมนุษย์ที่แปลกจริงๆนั้นแหละ มนุษย์น่ะของแบบนั้นใครเขาจะสนกันล่ะ ขอแค่เอาตัวเองให้รอดได้ก็พอแล้ว ) 」

「 กรรรรร!! ( แต่ก็เอาเถอะ ต้องขอบคุณความบ้าของนายนะยู ที่ทำลายปลอกคอให้ฉัน ) 」

「 กรรรรร!! (ทีนี้ละ!!) 」

「 โหวววววววว!! (ฉันจะได้คิดบัญชีกับพวกมันสักที!!) 」

 

รอบๆตัวของหมาป่าขนแดงมีไฟลุกท่วมออกมา และมีเสาเพลิงขึ้นมาใต้เท้าของหมาป่าขนแดง ความร้อนและแสงจากไฟทำให้ยูต้องหลับตาลง เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาก็พบกับ…

 

 

 




NEKOPOST.NET