Unluckyman วันๆผมก็ซวยแบบนี้แหละ ตอนที่ 6.4 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

Unluckyman วันๆผมก็ซวยแบบนี้แหละ

Ch.6.4 - บทเสริม:การพบกันของโชคชะตา (End)



เมื่อเด็กสาวผมดำรู้สึกตัว สิ่งที่เธอเห็นเป็นอย่างแรกคือ ผู้ชายผมทอง อายุประมาณ 30 ถือดาบยาวคนหนึ่งกำลังต่อสู้กับสัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายกับกบแต่ตัวใหญ่กว่า เมื่อมองไปข้างๆก็พบกับแมวสีขาวมีปลอกคอ อยู่ข้างๆของชายหนุ่ม แต่เหมือนว่าพวกเขาไม่รู้สึกถึงตัวตนของเด็กสาวผมดำเลย

 

「 เอ้ย!! แกน่ะมาช่วยกันหน่อยเซ่!! 」

「 ฟ่อ!! 」

 

แสงสีฟ้าคลุมรอบๆตัวแมวสีขาวพุ่งไปที่ใต้ท้องกบยักษ์ด้วยความรวดเร็วดั่งสายฟ้า  กบยักษ์ถูกแมวพุ่งเข้าชนอย่างแรงทำให้กระเด็นถอยหลังออกมา ชายคนนั้นรอจังหวะที่กบยักษ์ถอยหลังมาอยู่แล้ว พุ่งเข้าไปหวังจะแทงดาบเข้าที่ท้องกบยักษ์ตัวนั้น แต่กบยักษ์ไม่ยอมให้ทำแบบนั้นง่ายๆ มันได้พ่นของเหลวสีเขียวไหลออกจากปากใส่พวกเขา ชายคนนั้นกลิ้งตัวหลบของเหลวสีเขียวนั่นไปทางซ้าย ส่วนแมวสีขาวกะโดดหลบออกมาทางขวา เมื่อของเหลวสีเขียวตกลงสู่พื้นก็เกิดกลุ่มควันขึ้นมา

 

「 ฟู่!! 」

「 ชิ!! นี่มันพิษนี่หว่า ท่าจะเล่นด้วยไม่ไหวแล้วแหะ เฮ้ยแกน่ะไปฆ่ามันทีดิ 」

「 ฟ่อ!! 」

 

แมวสีขาวร้องคำรามอีกรอบแล้วพุ่งเข้ากบยักษ์อีกรอบ กบยักษ์พ่นของเหลวสีเขียวออกมายังแมวตัวนั้น เจ้าสีขาววิ่งซิกแซกทำให้เจ้ากบยิงไม่โดนสักที เมื่อแมวสีขาวประชิดตัวได้ก็ง้างมือขึ้น ในอุ้งมือของเจ้าแมวนั้นมีเงาสีฟ้าขนาดใหญ่อยู่รอบๆ แล้วข่วนเข้าไปที่ท้องของเจ้ากบยักษ์ ทำให้เกิดเป็นแผลใหญ่ กบยักษ์ร้องครวญครางออกมาอย่างดัง ก่อนจะสิ้นลมไป ชายคนนั้นเดินเข้ามาแล้ว”แยกส่วน”ออกมาพบกับขากบ

 

「 เฮอะ มีแต่ของกระจอกหว่ะ เอ้าไปกันต่อได้แล้ว 」

 

ไม่มีเวลาแม้แต่จะพักแมวสีขาวก็ต้องเดินตามผู้ชายคนนั้นไป เด็กสาวผมดำก็เดินตามเจ้าแมวสีขาวไปด้วย เมื่อเดินต่อไปสักพักอยู่ๆท้องฟ้าก็มืดครึ้ม มีบางอย่างเคลื่อนไหวมายังที่ๆพวกเขาอยู่ จากนั้นไม่นานฝูงกบยักษ์จำนวนมากก็มาล้อมพวกเขาไว้ และโจมตีใส่ชายคนนั้นพยายามฝ่าวงล้อมออกไป แต่ก็ไม่สำเร็จ

 

「 เฮ้ยแกน่ะ หยุดการเคลื่อนไหวของมันที 」

「 ม๊าว!!! 」

 

แมวสีขาวได้ร้องคำรามออกมา ทำให้อยู่ๆก็มีฟ้าผ่าลงมายังกบยักษ์ เมื่อกบยักษ์โดนสายฟ้าเข้าไปก็ขยับตัวไม่ได้ ชายคนนั้นจึงรีบฝ่าวงล้อมออกไป แล้วไม่หันกลับมาอีกเลย… ทิ้งแมวสีขาวไว้เพียงตัวเดียวท่ามกลางฝูงของกบยักษ์ เจ้าแมวพยายามสู้กับกบยักษ์นับสิบตัวเพื่อเอาชีวิตรอด เด็กสาวผมดำพยายามเข้าไปช่วยมันแต่ว่ามือของเธอผ่านร่างของแมวสีขาวตัวนั้นไป ไม่เพียงแค่นั้น มีกบตัวหนึ่งวิ่งมายังที่ที่เธออยู่แล้วก็ว่างผ่านร่างของเธอไปเลยทำให้เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่โลกจริง เมื่อแมวสีขาวพ้นจากฝูงของกบยักษ์ ร่างกายของเจ้าแมวก็สะบักสะบอมและเหนื่อยอ่อน แต่ก็ยังพยายามไล่ตามตามเจ้านายของมันไป

 

(เจ้านายหายไปไหนกันคะ ทำไมทิ้งฉันไว้แบบนี้...)

 

เสียงบางอย่างเข้ามาในหัวของเด็กสาวทำให้รู้ว่ามันเป็นเสียงของแมวสีขาวตัวนั้น ทำให้เธอเดินตามแมวสีขาวต่อไป

 

หลายวันผ่านไปแมวสีขาวพยายามเดินต่อไปจนถึงเมืองที่ใกล้ที่สุด สภาพของตอนนี้มีทั้งรอยเลือด และบาดแผลต่างๆ และผอมแห้ง ในระหว่างที่เดินตามหาเจ้านายของตัวเองอยู่ เจ้าแมวก็ได้พบกับเจ้านายของมันอยู่ในร้านแห่งหนึ่ง มันดีใจมากจนแอบเดินเข้าไปหาเจ้านายของมัน…

 

แต่สิ่งที่เจ้าแมวสีขาวเจอคือเจ้านายของมันกำลังกอดกับสัตว์อสูรอีกตัว รูปร่างเป็นมนุษย์ครึ่งบนครึ่งล่างเป็นงู “ลาเมีย”นั่นเอง เจ้านายของมันทำหน้ามีความสุขสุดๆ ที่สำคัญเธอคนนั้นพูดภาษามนุษย์ได้

 

「 แหม นายท่านนี่ละก็... 」

「 ก็”เซียจัง”อยากน่ารักแบบนี้ทำไมละ 」

 

ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าแมวสีขาวราวกับภาพช้า เจ้านายของมันกอดกันกลมกับลาเมียตัวนั้น หัวใจของเธอปวดร้าวอยู่ๆน้ำตาของเธอก็ไหลออกมา

 

( ฮึก…ทำไมเจ้านายทำกับฉันแบบนี้ละคะ… ฮึก…ทิ้งฉันไว้ตอนนั้นยังไม่พอ… ทั้งๆที่ฉันคิดว่าเจ้านายจะดีใจที่ฉันกลับมาหาได้… ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้กันล่ะ….)

 

เสียงร้องไห้ และความเศร้าถาถมเข้ามาในจิตใจของเด็กสาวผมดำที่เฝ้ามองอยู่

 

เมื่อทนรับความจริงที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้เจ้าแมวสีขาวเดินหันหลังกลับไปและออกจากร้าน แต่เหมือนชายหนุ่มจะรู้สึกว่ามีอะไรมามองเขาอยู่จึงมองไปก็พบกับแมวสีขาวสภาพโทรมๆตัวหนึ่งกำลังเดินออกจากร้านไป จึงผละออกจากลาเมียแล้วรีบลุกขึ้น

 

「 รออยู่นี่ก่อนนะเซียจัง เดี๋ยวผมมา!! 」

 

ชายหนุ่มรีบตามเจ้าแมวสีขาวออกไป เมื่อไปถึงหน้าร้านก็พบว่ามันเดินหายเข้าไปในตรอก จึงรีบเดินเข้าไป เด็กสาวผมดำรีบเดินตามชายหนุ่มไป เมื่อเข้าไปก็พบกับแมวสีขาวกำลังนั่งเหม่อมองท้องฟ้าอยู่

 

「 ให้ตามหาอยู่ตั้งนานนะ 」

「 !!! (เสียงนี้มัน...) 」

 

แมวสีขาวหันไปมองยังที่มาของเสียงก็พบกับชายหนุ่มเจ้านายของเธอ กำลังเดินเข้ามาใกล้ๆ

 

「 เมี๊ยว!! (เจ้านายกลับมาหาฉันแล้วดีใจจังเลยคะ) 」

「 หึ สภาพดูไม่ได้เลยนะ แต่ไม่เป็นไรหรอก 」

 

ชายหนุ่มยิ้มออกมาแล้วยื่นมือจับแมวสีขาวไว้ เจ้าแมวที่ถูกอุ้มขึ้นมาก็หลับตาแล้วเอาหน้ามาถูกับมือของเจ้านายของเธอ

 

「 เมี๊ยว...(ดีใจจังเลยคะ ที่ได้กลับมาอยู่กับเจ้านายของฉันอีกครั้ง) 」

「 นี่แกรู้ไหมว่าข้าดีใจแค่ไหนที่แกกลับมาหาข้าน่ะ....เพราะว่าข้าจะได้ไม่ต้องเสียเวลาตามหาแกอีกแล้วยังไงล่ะ!! 」

 

มือข้างที่จับแมวสีขาวไว้บีบแรงขึ้น รอยยิ้มที่ชายหนุ่มยิ้มตอนนี้น่ากลัวราวกับปิศาจ ชายหนุ่มใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่หยิบมีดขึ้นมา แล้วแทงเข้าไปที่กลางอกของแมวสีขาวอย่ารวดเร็ว เลือดสีแดงทะลักออกจากบาดแผลอย่ารวดเร็ว ชายหนุ่มโยนร่างของเจ้าแมวลงกับพื้น โดยที่แมวสีขาวยังคงไม่ละสายตาจากเจ้านายของเธอ และพยายามส่งเสียงเรียกแม้ว่าเจ้านายของเธอจะไม่เข้าใจก็ตาม

 

「 มะ...เมี๊ยว ( จะ...เจ้านาย ทำ...แบบนี้...กับฉันทำไม... ฉัน...ทำ...อะไร..ผิดกันคะ... ) 」

「 ข้าเสียเวลาตามหาแกอยู่ตั้งนาน เพื่อที่จะได้เอา [คริสตันวิญญาณ] จากร่างของแก ข้าดีใจเหลือเกินที่อยู่ๆแกก็โผล่มาเพื่อมอบมันให้โดยไม่ต้องเหนื่อย ฮ่า ฮ่า ฮ่า 」

 

หัวใจของแมวสีขาวแตกสลายไม่มีชิ้นดี เนื่องจากตั้งความหวังไว้ว่าเจ้านายของเธอจะกลับมาอยู่กับเธออีกครั้ง แต่ความหวังนั้นมันก็ดับสลายไปเมื่อเจ้านายของเธอกลับเป็นคนที่ฆ่าเธอเพียงเพื่อหวังที่จะเอาแก่นวิญญาณของเธอ ด้วยความสิ้นหวังแมวสีขาวพยายามพยุงตัวขึ้นและ พุ่งเข้าใส่ชายหนุ่ม

 

「 เมี๊ยว!!! (แกมันไม่ใช่”เจ้านาย”ของฉันอีกต่อไปแล้ว!!!) 」

「มิ๊!! (ตาย!!) 」

 

สายฟ้าจำนวนมากพุ่งเข้าใส่ชายหนุ่ม แต่เมื่อสายฟ้าเข้าไปใส่ชายหนุ่มก็พลันหายไปซะดื้อๆ เจ้าแมวเมื่อใช้พลังเฮือกสุดท้ายออกไปก็ล้มลง หายใจอย่างแผ่วเบา

 

「 ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไอ้โง่ ในระหว่างที่แกยังใส่ [ปลอกคอทาส] อยู่แกไม่สามารถทำอะไรข้าได้หรอกนะ 」

 

ชายหนุ่มเอาดาบยาวที่เหน็บไว้อยู่ข้างเอวออกมาจากฝัก แล้วเดินมายังแมวสีขาวที่นอนอยู่ จากนั้นก็ฟันลงมาที่คออย่างแรงทำให้หัวของมันขาดกระเด็นไป และศพของเจ้าแมวสีขาวกลายเป็นแสงสีขาว เหลือไว้เพียงแต่คริสตันสีขาวตกไว้  ชายหนุ่มเก็บมันขึ้นมาแล้วเดินออกมาจากตรอก แล้วเดินกลับไปยังร้านเหล้า เด็กสาวผมดำที่เห็นภาพทั้งหมดถึงกับหลั่งน้ำตาลงมา แต่เหมือนมีอะไรบางอย่างดึงเธอให้ตามตามผู้ชายคนเมื่อกี้กลับไปที่เหล้าอีกที ก็เจอกับผู้ชายคนเมื่อกี้กำลังนั่งดื่มเหล้ากับลาเมียอยู่ แล้วเขาก็เอาคริสตันสีขาวเมื่อกี้ขึ้นนมาดู

 

「 ชิ!! นี่มันไม่ใช่ [คริสตันวิญญาน] แต่เป็น [คริสตันไร้วิญญาณ] นี่หว่า โธ่ว้อย!!! 」

「 ของแบบนี้จะมีคนซื้อไหมวะเนี่ย... 」

「 ช่างเถอะ เอามันไปขายไว้ที่กิลด์จอมเวทละกัน ถ้ามีคนซื้อมันไปก็ดี เสียเวลาชะมัดยาก 」

「 ถ้าคุณจะเอาไป [คริสตันไร้วิญญาณ] ไปขายกับกิลด์จอมเวท ขายให้ผมแทนได้ไหมละครับ 」

 

ชายหนุ่มหันไปมองที่มาของเสียง ก็พบกับเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ผมสีดำยุ่งๆ ใบหน้าคม ดวงตาแหลม อายุประมาณ 20 ใส่ชุดนักเวทสีขาว นั่งอยู่หน้าเคาเตอร์ ใบหน้านั่นคล้ายกับเจ้านายของเด็กสาวผมดำไม่มีผิด

 

「 แกเป็นใคร? 」

「 อ๊ะ ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะครับ ผมฮาลบัส เป็นนักเรียนเวทของมหาลัยดีแมตเทอร์ พอดีผมได้ยินว่าคุณมี [คริสตันไร้วิญญาณ] ผมเลยสนใจมันน่ะครับ 」

「 แกอยากจะได้งั้นเหรอ? งั้นข้าขายให้แก่ถูกๆละกัน 40 เหรียญทองเป็นไง 」

「 โห พี่ชาย ที่กิลด์จอมเวทยังราคายังไม่ถึง 20 เหรียญทองเลยนะครับ 」

「 เหอะ งั้นแกมีเงินอยู่เท่าไหร่ล่ะ  」

「 ก็ไม่เยอะหรอกนะครับ แค่ประมาณ 20 เหรียญทองเท่านั้นเองครับ 」

「 ดีงั้นข้าขายให้แกละกัน 20 เหรียญทอง 」

「 ขอบคุณครับคุณนักผจญภัย...」

 

 แล้วภาพทุกอย่างก็กลายเป็นสีดำแล้วเด็กสาวผมดำก็หลับไป… เมื่อเธอรู้สึกตัวก็ลืมตาขึ้นมาราวกับตื่นขึ้นจากฝันร้าย  พบว่าเธอกลับมาที่โลกเดิมของเธอแล้ว เด็กสาวผมขาวที่นั่งรออยู่บนร่างของชายหนุ่มก็เดินมาหาเด็กสาวผมดำ

 

「 โฮ่ ตื่นแล้วเหรอคะ? 」

「 มะ...เมื่อกี้มัน...คืออะไรน่ะ 」

「 ความทรงจำของฉันยังไงละคะ... 」

「 ทีนี้เข้าใจที่ฉันบอกหรือยังคะ “เจ้านาย”น่ะ มันก็แค่ใช้เราเป็นแค่สิ่งของเท่านั้นแหละ  ต่อให้เราให้ความสำคัญกับมันแค่ไหน มันก็เห็นเราเป็นแค่สิ่งของ  เมื่อไหร่ที่เราหมดประโยชน์กับมันแล้ว มันก็กำจัดเราทิ้งอย่าไม่ใยดีแบบที่ฉันเจอยังไงล่ะคะ 」

「 ฉันแค่ไม่อยากให้เธอต้องเจอชะตากรรมที่เจ็บปวดแบบฉันหรอกนะคะ 」

「 เพราะงั้นต้องลงมือ”ฆ่า”มันก่อนที่มันจะ”ฆ่า”เรา 」

「 ตะ...แต่ว่า...เจ้านาย... 」

「 เฮ้อ ยังเรียกมันว่า”เจ้านาย”อีกเหรอคะ 」

「 มันเป็นคนที่พาเธอออกไปเสี่ยงอันตรายนะคะ ถ้าไม่มีมันเธอกับฉันก็อยู่กันอย่างปลอดภัย แถมมันยังไม่เคยเรียกเธอด้วย”ชื่อ”สักครั้ง แบบนี้แล้ว เจ้าหนุ่มนั้นมันสมควรที่จะให้เธอเรียกว่า”เจ้านาย”ได้หรือยังไงคะ ฉันว่าอีกไม่นานหรอกเดี๋ยวมันก็ต้องทำแบบที่ฉันเคยโดน...มนุษย์ก็เป็นแบบนี้แหละ 」

「 .... 」

 

เด็กสาวผมดำก้มหน้าลง ตอนนี้ในหัวของเธอมีแต่ภาพที่เธอเจอมา แววตาสีฟ้าของเธอกลับกลายเป็นสภาพเหมือนอยู่ใน”ความมืดไร้ที่สิ้นสุด”อีกครั้ง เด็กสาวผมขาวเห็นแบบนั้นก็ยิ้มออกมา แล้วก็ปล่อยเธอออกมือสีดำที่จับเธอไว้ เมื่อเธอหลุดออกจากเครื่องพันธนาการ ที่จับร่างของไว้ก็ค่อยๆเดินเหมือนหุ่นเชิดไปยังชายหนุ่มที่นอนอยู่

 

「 ฆ่า...ก่อน...ที่...จะ...ถูก...ฆ่า... 」

 

เด็กสาวผมดำพูดไปเดินไป โดยที่มีเด็กสาวผมขาวเดินตามมาอยู่อย่างอารมณ์ดี

 

「 ใช่แล้วคะ ต้องฆ่าก่อนที่จะถูกฆ่า 」

 

เมื่อเดินมาถึงร่างของชายหนุ่มที่นอนจมกองเลือดอยู่ เธอจ้องหน้าของชายหนุ่มด้วยดวงตาที่ไร้แววใดๆ ในหัวมีแต่เรื่องการฆ่าเจ้านายตรงหน้าของเธอ เด็กสาวผมดำก็ชูมือขวาขึ้นและกางมือออก ทำให้ควันสีดำรอบๆก็มารวมตัวกันที่มือขวา รวมกันจนเป็นรูปกรงเล็บสีดำจางๆ รอบมือของเด็กสาว จากนั้นเธอก็เหวี่ยงแขนลงมาที่คอของชายหนุ่ม ในระหว่างที่มือของเธอกำลังจะลงไปตัดคอของชายหนุ่ม ชั่ววินาทีเธอก็สังเกตเห็นถึงลูกบอลทรงกลมสีแดงที่วางอยู่ด้านข้างร่างกายของเขา… เด็กสาวได้หยุดมือในระยะเพียงไม่กี่มิลลิเมตรก็ทำให้คอของชายหนุ่มขาดสะบั้นลงไป แล้วอยู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมาจากดวงตาที่ไร้แววใดๆ เธอจำเจ้าสิ่งนี้ได้ มันคือสิ่งที่เจ้านายใช้เพื่อช่วยชีวิตของเธอ ทั้งเรื่องพยายามพาเธอหนีไปด้วยกัน เรื่องที่สิ้นหวังจนให้เธอหนีไปคนเดียว ความรู้สึกในตอนนั้นทำให้สติของเธอค่อยๆกลับมา เด็กสาวผมขาวเห็นแบบนั้นก็ตกใจ ที่เด็กสาวผมดำอยู่ก็หยุดมือ

 

「 เธอหยุดมือทำไม!! ฆ่ามันเลย!! ก่อนที่มันจะฆ่าเรา!! 」

「 ...มะ...ไม่...ไม่เอาแล้ว...ฉัน...ไม่ฆ่า...เจ้านาย 」

 

แววตาของเด็กสาวผมดำค่อยๆกลับคืนมา กรงเล็บสีดำก็พลันหายไป และยื่นมือไปจับที่ใบหน้าของชายหนุ่ม

 

「 รอก่อนนะคะเจ้านาย ฉันจะช่วยเจ้านายเดี๋ยวนี้แหละคะ 」

 

เด็กสาวผมดำ ยื่นมือไปหยิบลูกบอลสีแดงขึ้นมา แล้วหันหลังกลับไปเผชิญหน้า กับเด็กสาวผมขาว ทำหน้าเต็มไปด้วยความกล้า ที่จะช่วยเจ้านายของเธออย่างเต็มที่ ไม่เหลือความรู้สึกด้านลบในใจอีก

 

「 แววตานั่น ไม่ชอบใจเลย... ทำไมต้องดีกับเจ้านั่นด้วย ไม่กลัวมันฆ่าเธองั้นเหรอ... 」

「 เจ้านายของฉันน่ะไม่เหมือนกับอดีตของเธอหรอก เจ้านายน่ะเป็นคนช่วยฉันไว้ด้วยสิ่งนี้ยังไงล่ะ!! 」

 

เด็กสาวผมดำ ยื่นลูกบอลสีแดงมาข้างหน้า

 

「 น่าขำสิ้นดีเลยนะคะ คิดว่าสิ่งนั้นมันจะช่วยอะไรใครได้งั้นหรือคะ 」

「 ก็มีอยู่นี้แล้วไงที่ เคยถูกช่วยไว้โดยสิ่งนี้น่ะ  」

「 แล้วยังไงล่ะคะ? ยังไงมันก็เป็นแค่ [ลูกบอลไหมพรม] ธรรมดาๆ ของแบบนั้นจะเอาไปสู้กับใครยังไม่ได้เลยนะคะ 」

「 ถ้างั้นฉันจะแสดงให้เธอดูละกัน ว่าฉันจะเอาชนะเธอด้วย [ลูกบอลไหมพรม] อันนี้ 」

「 ถ้าคิดว่าของแบบนั้นเอาชนะฉันได้ละก็ เข้ามาเลย!! ฉันจะบดขยี้เธอ และไอ้หนุ่มนั่น พร้อมกับลูกบอลงี่เง่านั้นไปพร้อมๆกันเลย!! 」

 

เด็กสาวผมขาว เรียกความมืดมารวมกันที่มือ แล้วเปลี่ยนรูปร่างของมันเป็นเคียวขนาดใหญ่ สีดำ แล้วพุ่งเข้าใส่ด้านหน้าเด็กสาวผมดำอย่างรวดเร็ว เด็กสาวผมดำระวังด้านหน้าของเธอ แต่แล้วชั่วพริบตาเด็กสาวผมขาวก็หายไปจากสายตา

 

「 ฉันอยู่ทางนี้นะคะ 」

 

เด็กสาวผมขาวเปลี่ยนทิศทางในชั่วขณะทำให้เธอมาโผล่อยู่ด้านบนของเด็กสาวผมดำ ง้างเคียวสีดำของเธอ แล้วฟันลงมา แต่เด็กสาวผมดำไม่ได้หลบ กลับใช้ลูกบอลไหมพรมรับไว้ แล้วดีดมันออกทำให้เด็กสาวผมขาวกระเด็นไปตามแรงดีด จนไถลลงกับพื้น

 

「 บะ...บ้าน่า...ของแบบนั้นสะท้อนการโจมตีของฉันได้ยังไง 」

 

ยังไม่ทันที่เด็กสาวผมขาวจะตั้งตัว เด็กสาวผมดำก็ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือไป รีบวิ่งเข้าไปหาเด็กสาวผมขาวอย่างรวดเร็ว แต่เธอดีดนิ้ว ทำให้มีมือโผล่ขึ้นมาจะจับเข้าที่ขา เด็กสาวผมดำเปลี่ยนทิศทาง ทำให้มือจับไม่โดน แล้วรีบวิ่งเข้าไปหาเด็กสาวผมขาว เด็กสาวผมขาวที่เห็นว่าจับเธอไม่อยู่ก็เปลี่ยนรูปร่างของเคียวเป็นปืน แล้วยิงใส่เด็กสาวผมดำ แต่ก็ไม่เป็นผล เด็กสาวผมดำหลบได้อย่าทันท่วงทีก่อนที่กระสุนจะเข้าถึงตัว

 

「 หนอยยย!! งั้นถ้าแบบนี้เป็นไงละคะ 」

 

เด็กสาวผมดำเล็งปืนไปยังทางร่างของชายหนุ่มแทน แล้วยิงออกไป เด็กสาวผมดำรีบวิ่งไปยังร่างของชายหนุ่มทันทีทำให้โดนยิงเข้าทีแขนซ้าย

 

「 หึหึ สุดท้าย “เจ้านาย” ของเธอก็เป็นเหตุให้เธอต้องจบชีวิตลงสินะคะเนี่ย... 」

「 ถ้าแบบนั้นฉันก็ไม่เสียใจหรอก ที่ได้ตายลงเพื่อปกป้อง”เจ้านาย” 」

「 แหม ความคิดแบบนั้น มันยิ่งทำให้ฉันอยากบดขยี้มากขึ้นไปอีกนะคะเนี่ย.... 」

 

เด็กสาวผมขาวรัวปืนเข้าไปที่ร่างของชายหนุ่มอีกครั้ง แต่เด็กสาวผมดำก็เอาตัวรับกระสุนไว้แทน จนเธอล้มลงไปด้วยความเจ็บปวด เลือดสีแดงกระจายเต็มไปทั่วพื้น

 

「 ไหนว่าจะชนะฉันด้วย ลูกบอลโง่ๆนั้นยังไงละคะ ดูสิ แค่ยืนยังทำไม่ไหวเลยนะคะ 」

 

เด็กสาวผมดำพยายามจะลุกขึ้น โดยใช้มือยันกับพื้น เด็กสาวผมขาวเห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจออกมา

 

「 เฮ้อ สภาพดูไม่ได้เลยนะคะ สภาพแบบนั้นยังคิดว่าจะปกป้อง”เจ้านาย”ได้อีกหรือคะ 」

「 ชะ...ฉันยังยอมแพ้เธอหรอก 」

「 ก็เห็นกันอยู่ชัดๆว่าพลังมันต่างกันขนาดไหน...เอาเถอะถ้าดื้อขนาดนี้ฉันก็เบื่อแล้วด้วย 」

「 จงตายไปพร้อมกับ”เจ้านาย”ของเธอไปด้วยเลยละกัน 」

 

เด็กสาวผมขาวรวมควันสีดำ ไว้จนเป็นลูกพลังสีดำ แล้วเล็งมายังทางเด็กสาวผมดำที่ยืนอยู่ด้านหน้าของชายหนุ่มเจ้านายของเธอ

 

「 ลาก่อนนะคะ น้องสาวของฉัน... 」

 

เด็กสาวยิงลูกพลังสีดำใส่ ลำแสงสีดำพุ่งเข้าใส่เด็กสาวผมดำอย่างรุนแรง แต่เธอยิ้มออกมา

 

「 มันก็ไม่แน่หรอกนะ!! 」

 

เธอได้เอาลูกบอลไหมพรมรับลำแสงสีดำไว้ เมื่อลูกบอลไหมพรมสัมผัสกับลำแสงสีดำ ก็ทำการสะท้อนมันออกไปและเป้าหมายที่เธอสะท้อนออกไปก็คือ กลางหน้าอกของเด็กสาวผมขาว

 

「 เป็นไปไม่ได้ นี่เธอหลอกฉันงั้นเหรอ.... 」

 

ลำแสงสีดำที่สะท้อนออกมาพุ่งเข้าไปที่กลางหน้าอกของเด็กสาวผมขาว แม้ว่าจะเป็นพลังของเธอเองแต่เมื่อโดนสะท้อนกลับมาก็ทวีความรุนแรงขึ้น ทำให้เธอบาดเจ็บหนัก จนคริสตันสีดำที่อยู่ในร่างของเธอมีรอยร้าวตรงกึ่งกลางเกิดขึ้น เด็กสาวผมขาวกระเด็นล้มลงไป ไม่มีทีท่าจะลุกขึ้นมาได้อีก

 

「 อึก... (ถึงขนาดทำให้เกิดรอยร้าวได้เลยหรือเนี่ย... )」

「 ดูท่าว่าฉันจะแพ้แล้วสินะคะเนี่ย... 」

「 แฮ่ก....แฮ่ก... 」

เด็กสาวผมดำค่อยเดินมายังร่างของเด็กสาวผมขาวอย่าเหนื่อยหอบ แล้วนั่งลงที่ข้างๆร่างของเธอ

 

「 อะไรกันคะ ถ้าจะมาจัดการให้มันจบก็รีบเข้าเถอะคะ 」

「 แฮ่ก….แฮ่ก...ฉัน...บอกแล้วไง...ว่าฉันจะเอาชนะเธอเท่านั้น... 」

「 อะไรกันละนั้น ทั้งๆที่ฉันทำกับเธอไปแบบนั้น เธอนี่มันบ้าจริงๆเลยนะคะ 」

「 สงสัยจะติดเชื้อบ้ามาจาก“พี่สาว”ละมั้งคะ 」

「 ทะ...ทะ...ทำไมเธอถึงเรียกฉันแบบนั้นล่ะคะ 」

「 ก็นะ เมื่อกี้เธอบอกว่า ฉันเป็นน้องสาว ใช่ไหมล่ะ? 」

「 ยังจะได้ยินอีกนะคะเนี่ย... 」

 

เด็กสาวผมขาวหันหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนความอายจากน้องสาวของเธอ อยู่ๆที่ร่างของเธอก็มีควันสีดำลอยออกมาร่าง ขาของเธอค่อยๆกลายเป็นควันสีดำแล้วจางหายไป

 

「 กะ...เกิดอะไรขึ้น พี่คะ!!  」

「 ดูท่าคงหมดเวลาของฉันแล้วสินะ... 」

「 ฟังนะ ร่างของพี่ได้รับพลังมากจาก “ความมืดไร้ที่สิ้นสุด” เพื่อที่จะใช้พลังของมันต้องมีความรู้สึกด้านลบ แต่ว่าตอนนี้พี่ไม่มีความรู้สึกแบบนั้นแล้ว พี่คงอยู่ในร่างนี้ได้อีกไม่นาน.... 」

「 ไม่นะคะพี่ อย่าทิ้งฉันไว้แบบนี้สิคะ 」

「 ก่อนจะจากกัน ช่วยพาพี่ไปอยู่กับ”เจ้านาย”ได้ไหมคะ... 」

「 อือ...ฮึก... 」

 

เด็กสาวผมดำพยุงร่างของพี่สาวของเธอไปหาร่างของชายหนุ่ม เมื่อเด็กสาวผมขาวเห็นสภาพของชายหนุ่มก็ร้องไห้ออกมา

เพราะเธอเป็นคนทำให้เจ้านายของเธอและน้องสาว มีสภาพเช่นนั้น

 

「 ฮึก...ขอโทษนะคะเจ้านาย... 」

「 พี่คะ...เจ้านายต้องไม่โกรธพี่แน่นอนคะ เจ้านายน่ะใจดีมากๆเลยคะ 」

「 อย่างงั้นเหรอ...ดีจังเลยนะ ฉันเองก็อยากอยู่เคียงข้างเขาบ้าง... 」

「 ทำไมจะไม่ได้ละคะ เจ้านายต้องเข้าใจแน่ๆคะ 」

「 แต่ว่า....พี่น่ะ....อึก...เข้าใจแล้ว...ฉันจะเชื่อเธอนะ... 」

 

ร่างของเด็กสาวผมขาวค่อยๆกลายเป็นควันสีดำเรื่อยๆ ตอนนี้เหลือเพียงช่วงบนของเธอเท่านั้น

 

「 อึก....เวลาเหลือไม่มากแล้ว... 」

「 พี่คะ!! 」

 

เด็กสาวผมขาวล้วงเอาคริสตันสีดำออกจากร่างของเธอออกมา แล้วยื่นให้กับน้องสาวของเธอ

 

「 ช่วย...นำ...สิ่งนี้...ไป...ไว้...กับ...”เจ้านาย”...ด้วย... 」

 

เด็กสาวผมขาวกสลายกลายเป็นควันไป เหลือทิ้งไว้แต่คริสตันในมือของเด็กสาวผมดำ เมื่อเธอเอาออกมาดูพบว่ามันกลายเป็นสีฟ้าแล้ว ด้วยคำขอสุดท้ายของพี่สาวของเธอ เด็กสาวผมดำค่อยเดินไปที่ด้านข้างของเจ้านายของเธอ แล้วนนำเอาคริสตันสีฟ้าวางไว้บนหน้าอกของชายหนุ่ม

 

「 ทีนี้พี่ก็จะได้อยู่กับเจ้า....นายแล้ว....นะ...คะ... 」

 

ด้วยบาดแผลจากการต่อสู้ทำให้เธอสลบลงไปนอนซบหน้าอกของชายหนุ่ม ที่เธอยังครองสติไว้ได้อยู่คงเพียงเพราะเธออยากจะปกป้องเจ้านายของเธอ...

 

จากนั้นไม่นานคริสตันสีฟ้าเปล่งแสงสีฟ้าออกมา แล้วไปรวมกันที่รอบตัวชายหนุ่มและเด็กสาว แสงสีฟ้าอ่อนๆคลุมร่างของพวกเขาเอาไว้ บาดแผลต่างๆของเขาค่อยๆหายไป สีหน้าก็ดูดีขึ้น เมื่อร่างกายของทั้งสองหายดีแล้ว คริสตันสีฟ้าก็จมหายไปในหน้าอกของชายหนุ่ม...เหลือทิ้งไว้แค่เสียงกระซิบที่อ่อนโยนของเด็กสาว

 

「 ขอบคุณนะคะ ...」

 

 

 

 

 

 

===============================================

เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย แบบสปอยน้อยๆ

 

[คริสตันไร้วิญญาณ] เกิดขึ้นจากการที่สัตว์อสูรที่สูญเสียจิตวิญญาณของตนไป หรือหัวใจแหลกสลายไป โดยส่วนมากจะพบกับมอนเตอร์ประเภทผีดิบ โดยจะเป็นคริสตันสีขาวประกายฟ้า ถ้าสังเกตไม่ดีจะโดนหลอกขายเอาง่ายๆ เนื่องจากไม่สามารถนำมาใช้อัญเชิญสัตว์อสูรได้ แต่ก็ยังสมารถนำไปทำประโยชน์อย่างอื่นได้ แต่ไม่ดีเท่ากับ [คริสตันวิญญาณ] ราคาจึงไม่แพงมาก แต่ก็พอจะหายากเพราะไม่ค่อยมีคนล่าพวกผีดิบ เนื่องจากมันไม่คุ้มนั้นเอง...

 

[ความมืดไร้ที่สิ้นสุด] เป็นโลกของเหล่ามอนเตอร์และสัตว์อสูร ด้วยความบังเอิญของฮาลบัสทำให้พลังของมันเข้ามากักเก็บไว้ใน [คริสตันไร้วิญญาน] ได้ จึงทำให้ออกมาเป็น [คริสตันวิญญานเทียม] ....

 




NEKOPOST.NET