Unluckyman วันๆผมก็ซวยแบบนี้แหละ ตอนที่ 1 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

Unluckyman วันๆผมก็ซวยแบบนี้แหละ

Ch.1 - [พรแห่งพระเจ้า]


 

     ท่ามกลางความมืดมิดที่ไม่รู้ว่าที่นี่ที่ไหน 

 

     มีร่างของชายหนุ่มผมสีดำ ยาวจนปิดตาไปข้างนึง หน้าตาธรรมดาๆ ใส่เสื้อเชิ้ดสีขาว กางเกงสีดำ สูงสักประมาณ 170 เซน กำลังนอนอยู่ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าใครหน้าตาแบบนั้นก็คือตัวของเขาเองนี่นา

 

「 แล้วไหงผมถึงมานอนอยู่ในสถานที่ แบบนี้ได้นะเท่าที่จำได้รู้สึกว่ากำลังออกจากบ้านเพื่อไปซื้อของที่ร้านเจ๊เจ็ดแถวๆบ้านเองนี่หว่า หลังจากนั้นอยู่ๆก็มี อะไรบางอย่างสีดำดูดผมเข้ามาแล้วก็มาโผล่ที่นี่ หรือว่า... ผมจะตายแล้ว วิญญานออกจากร่าง???? บานาน่า!! 」

 

เขารีบสำรวจร่างกายของตัวเองทำให้รู้ว่า ตัวเขาในตอนนี้เป็นร่างโปร่งแสง

 

「 โอ้ว!! ชาริดดดด!! 」

「 ไม่ๆเราต้องใจเย็นๆไว้ก่อนตัวข้า ยังไม่แน่ที่เราจะตาย 」

 

เขารีบเดินเข้าไปสำรวจร่างกายของตัวเอง

 

「 ดูจากภายนอกไม่มีบาดแผลใดๆ อาจจะไม่ตายแต่อาจจะ เป็นสภาพวิญญาณหลุดจากร่างหรือเปล่าน้า.... 」

「 เอาเถอะ ทิ้งไว้แบบนี้ห้อาจจะหายเองก็เป็นไปได้ 」

「  ตอนนี้ต้องคิดอะไรในแง่ดีก่อน ก่อนอื่นมาททวนความทรงจำก่อนเผื่อจะหลงลืมอะไรไปบ้าง...」

「 เอาล่ะมาค่อยๆคิด เริ่มด้วยตัวผมชื่อ “ยู” ครับ จะถามถึงชื่อจริงเหรอ ไอเรื่องแบบนั้นจะรู้ไปทำไมกัน รู้ไปก็ใช่ว่าจะจำได้สักหน่อย เรียกยูเนี่ยแหละสั้นๆจำง่ายๆ หือ? หน้าตาหล่อไหมเหรอ? ขอบคุณสำหรับคำถามนะครับ แต่บอกได้เลยผมน่ะ หน้าตาธรรมดาครับ แม้ไม่หล่อเท่าดารา แต่ก็พอดูได้นะ ยิ่งพูดยิ่งอายอยากเอาหน้าไปมุดหมอนแก้เขินเลยนะเนี่ย อายุก็ 26 แล้ว เป็นมนุษย์เงินเดือนน่ะ รู้จักไหมที่วันๆไม่มีอะไรหวือหวา เช้ามาก็ออกไปทำงาน เลิกงานกลับบ้าน นอน วนลูบไปเรื่อยๆ จนถึงสิ้นเดือน เงินค่าจ้างก็ออก เพื่อเอาไปใช้เป็นค่ากิน ค่าอยู่ต่างๆ ใครมีภาระอะไรก็จ่ายไปเหลือแค่ไหนก็ต้องบริหารให้พอถึงสิ้นเดือนถัดปะ... 」

 

ยูพูดกับตัวเพื่อหนีออกความจริงที่อยู่ตรงหน้า แต่แล้วอยู่ๆก็มีลูกไฟสีฟ้าลอยขึ้นมาตรงหน้า เขาเห็นลูกไฟที่ลอยขึ้นมา ก็ตกใจเล็กน้อยถึงปานกลาง ถ้าถามเขาว่ากลัวไหม คงไม่อ่ะ ของแบบนี้เขาเห็นในเกม หรือหนังสือการ์ตูนออกจะบ่อยน่ะ อีกอย่างเขาก็ค่อนข้างมีอายุ จะมากลัวกับเรื่องแบบนี้คงได้อายเด็กกันพอดี

 

「นี่มัน หรือว่าจะเป็นลูกไฟวิญญาณ มีความรู้สึกเหมือนเปลวไฟเลยแหะ」

 

 ขณะที่พูดยูยื่นมือจะเข้าไปจับ มีความรู้สึกร้อนๆเข้ามาที่ฝ่ามือก่อนที่มือของเขาจะไปสัมผัสกับลูกไฟนั่นเอง

 

「ใครอนุญาตให้เจ้าแตะต้องมัน!! 」

 

เสียงปริศนาดังขึ้นพร้อมกับสายฟ้าผ่าเข้ามาตรงระหว่างมือกับลูกไฟ

 

เปริ๊ยงงงง!!!

 

ยูตกใจรีบชักมือกลับมา แต่ก็ไม่ทัน

 

「อ๊ากกก~..... หือ? 」

 

ยูไม่รู้สึกเจ็บเลย เขาลืมไปว่าตอนนี้เขาอยู่ในร่างวิญญาณนี่หว่า

 

     ยูมองกลับไปที่ ที่ฟ้าฝ่าลงมาเมื่อกี้ มีแสงสว่างเกิดขึ้นโดยรอบสว่างขึ้น จากที่มีแต่สีดำ ทำให้ตอนนี้เขาสามารถมองเห็นรอบๆได้ จากที่เคยมืดจนมองไม่เห็นว่าเป็นอะไรตอนนี้รู้สึกเหมือนว่าเขาจะอยู่ให้ท้องพระโรงของราชวัง ผนังสีขาว ที่ประดับประดาไปด้วยโหลแก้วต่างๆเต็มผนัง จนขึ้นไปจนสุดเพดานของท้องพระโรง โดยที่เบื้องหน้าของเขา ปรากฏร่างของชายแก่ อายุราวๆ 70-80 ผมสีขาว มีเครายาวสีเดียวกันกับผม สูงประมาณ 2 เมตร ใส่ชุดคลุมสีดำ ถือไม้เท้ายาวสีเงิน ยาวประมาณ 160 เซน ที่ปลายมีลูกแก้วสีเขียว รอบๆมีงูพันลงมาถึงตัวด้าม

 

「ตื่นขึ้นมาก็ซนเลยนะไอ้หนู 」

「อะ...เอ่อ...ลุงครับ ลุงเป็นใครครับ แล้วที่นี่มันที่ไหน 」

 

ยูถามออกไปในใจก็คิดว่าอาจจะเป็น ยมโลกแล้วก็เป็นได้ แล้วตาลุงนี่ก็อาจจะเป็นยมทูตที่มาพาวิญญาณเขาไปยังขุมนรก....

 

「สามหาว สี่หาว ห้าหาว ไอ้เด็กอมมือนี่ ข้าไม่ใช่ยมทูตชั้นต่ำแบบนั้นนะเว้ย 」

 

 ชายแก่ตะโกนออกมาพร้อมกับยกไม้เท้าขึ้นเหนือศรีษะ ทำให้มีฟ้าผ่าลงมาอีกครั้ง คราวนี้ฝ่าลงไปที่ร่างที่นอนอยู่ของยู

 

「จ๊ากกกกกกกกก~!! 」

 

 ยูรู้สึกเหมือนไฟฟ้าช็อต ชะกะตุกไปทั่วร่าง แม้จะเป็นร่างวิญญาน อยู่แต่เขาก็รู้สึกเจ็บมาก

 

「ฟังนะ ไอ้หนู ข้าชื่อ ฮาลบัส เนเฟทัล เป็นพระเจ้าแห่งมิติที่บืดเบือน เจ้าจงเรียกข้าว่า ท่านฮาลบัส ไม่ใช่ลุงนะเฟ้ย 」

 

 ชายแก่พูดพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ๆ

 

「ทะ...ท่านฮาลบัส...? 」

 

ยูที่ลงไปนอนชักกะตุกอยู่ รวบรวมสมาธิพูดออกไป จากนั้นชายแก่ก็เคาะไม้เท้าลงที่พื้น ทำให้กระแสไฟฟ้าหายไป

 

「ขะ...ขอบคุณครับท่านฮาลบัส 」

 

 หลังจากเขากล่าวขอบคุณชายแก่ เขาค่อยๆลุกขึ้นมานั่ง

 

「ดี ทีนี้ก็มาเข้าเรื่องของเรากันเลยดีกว่า เมื่อกี้เจ้าถามข้าว่าที่นี่ที่ไหนสินะ 」

「ครับท่านฮาลบัส 」

 

 ยูแอบมองออกไปทางช่องหน้าต่าง ซึ่งทำให้เขาเห็นดวงดาวนับพันเรียงรายกันอยู่ภายนอก ทำให้รู้สึกเหมือนว่าอยู่ในห้วงอวกาศ

 

「ที่นี่คือ ราชวังแห่งมิติที่บืดเบือน ตั้งอยู่ภายในช่องว่างมิติระหว่าง โลก ทั้ง 3 โลก นี่ที่จึงไม่ใช่ ทั้งโลก สวรรค์ หรือนรก หรอกนะ เจ้าหนู 」

(งั้นเหรอที่นี่ไม่ใช่ทั้งโลก และสวรรค์ งั้นแสดงว่าเราก็ยังไม่ตายน่ะสิ)

「ก็ใช่ เจ้ายังไม่ตายหรอก เพียงแต่ร่างกายของเจ้าโดน เจ้าตัวนี้กินเข้าไปน่ะสิ 」

 

 ฮาลบัสยื่นมือมาข้างหน้าแล้วหงายมือขึ้น จากนั้นก็มี ขวดใสๆ โผล่ขึ้นมาจากมือภายในบรรจุ ตัวประหลาด ลักษณะ เป็นขนๆ มีดวงหน้าใสๆ ทำหน้าตาน่ารัก อยู่ภายใน

 

「เจ้าตัวนี้คือ ตัวกินโชค เห็นน่ารักแบบนี้น่ะ อันตรายมาก ปกติจะไม่ค่อยพบเห็นหรอกนะ แต่บังเอิญว่ามีบางตัวมันหลุดไปยังโลกนี่สิ ข้าเลยต้องใช้เวลาตามหาอยู่ตั้งนาน 」

「แล้วไอ้เจ้าตัวกินโชคนี่มันคือตัวอะไรเหรอครับ 」

 

 ยูสงสัยจึงถามไป ในใจกำลังคิดว่า ไอ้ตัวขนๆฟูๆเนี่ยนะอันตรายแทบไม่อย่าจะเชื่อเลยแหะ

 

「เจ้าตัวกินโชคเนี่ย มันก็ไม่มีอะไรมากหรอก ชื่อมันก็บอกอยู่แล้วว่ากินโชคน่ะถ้าในระดับปกติน่ะนะ แต่ที่แย่หน่อย คือไอตัวที่เจ้าโดนเข้ามันเป็นระดับราชาเข้าน่ะ 」

「แล้ว....ราชาตัวกินโชคมันเลวร้ายกว่าปกติยังไงเหรอครับ 」

「ก็อาหารหลักของเจ้าราชาตัวกินโชค มันคือ [พรแห่งพระเจ้า]น่ะสิ 」

 

 ฮาลบัสเห็นยูทำหน้าสงสัยอยู่ จึงอธิบายเพิ่มเติม

 

「[พรแห่งพระเจ้า] คือ พรที่ให้ไว้กับดวงวิญญานก่อนจะมาเกิดน่ะ ซึ่ง[พรแห่งพระเจ้า]นี่เปรียบเสมือนการกรองกระแสแห่งโชคชะตาทำให้เกิดโชคในช่วงต่างๆ การที่[พรแห่งพระเจ้า]ได้หายไปจากวิญญานนั้น มันก็เหมือนกับการที่เจ้าจะไม่ได้รับโชคใดๆเลยก็ว่าได้ ... 」

 

     (ห๊ะ!! อย่างนี้ก็หมายความว่าสิ่งที่เรียกว่า[พรแห่งพระเจ้า]ของผม โดนไอ้ราชาตัวกินโชคมันกินซะไม่เหลือเลยน่ะสิ ก็ว่า ทำไมช่วงหลังๆผมถึงได้ไม่ค่อยจะมีดวงแบบคนอื่นๆเลย)

 

「ไม่ต้องกังวลไป เจ้าหนู ราชาตัวกินโชค มันไม่ได้กินแค่รวบเดียวหมดสักหน่อย เพียงแต่ถ้าเอามันออกมาจากร่างของเจ้าทัน[พรแห่งพระเจ้า]ของเจ้าก็จะปลอดภัย 」 ฮาลบัสปลอบผมเพราะเห็นผมทำท่าจิตตก

 

     [ติ๊ง] เสียงบางอย่างดังขึ้นมาจาก ร่างกายของยูที่กำลังนอนอยู่ จากนั้นที่พื้นรอบๆก็ปรากฏวงเวทย์ขึ้นมารอบๆร่างกายของเขา ร่างกายที่กำลังนอนอยู่ก็มีแสงสว่างขึ้นรอบๆ

 

「เอาล่ะได้เวลา เอาราชาตัวกินโชคออกจากร่างกายเจ้าแล้วเจ้าหนู 」

 

 ฮาลบัสหยิบไม้เท้าขึ้นมาแล้วชี้ไปทางร่างของยู ซึ่งตอนนี้แสงได้รวมตัวกันเป็นรูปร่าง กลมๆขนาดใหญ่ เกือบๆ2เมตร อยู่บนร่างของยู ไอ้ตัวกลมๆ ขนๆ มีหมวกราชาสีทองอยู่ที่บนหัว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันคือ "ราชาตัวกินโชค" ตอนนี้มันทำหน้าโกรธเนื่องจาก ถูกรบกวนตอนกำลังกินอาหาร ทำท่าเหมือนจะพุ่งเข้าหาฮาลบัส

 

     แต่ว่ามันชนเข้ากับกำแพงโปรงแสงที่ขึ้นมาจากวงเวทย์ วงเวทย์นั้นเป็นเวทย์กักบริเวณที่ฮาลบัสได้ทำการร่ายไว้ก่อนแล้ว จึงทำให้มันไม่สามารถเข้ามาถึงตัวฮาลบัสได้

 

「ในนามของเทพเจ้าผู้ปกปักษ์โชคชะตา จะสำแดงพลังแห่งการชำระล้าง เพื่อช่วยเหล่าลูกแกะน้อยทั้งมวล[ลักส์เชน] 」

 

 หลังจากฮาลบัสกล่าวจบ ลูกแก้วที่ปลายไม้เท้าปรากฏ แสงสีฟ้าขาว กระจายออกมา แล้วที่พื้นใต้ตัวราชาตัวกินโชค ก็มีโซ่สีฟ้าขาวพุ่งขึ้นมารัดตัวของราชาไว้ทำให้ขยับตัวไม่ได้ จากนั้น ฮาลบัสได้เสกขวดแก้วออกมา ขนาดใหญ่ประมาณ 1 เมตร

 

「จงสะกดสัตว์อสูรผู้นำพาสู่ความวุ่นวายสู่มวลมนุษย์ 」

 

เมื่อกล่าวเสร็จเกิดแสงขึ้นที่ขวดแล้วพุ่งไปยังราชาตัวกินโชค เมื่อราชาตัวกินโชคโดนแสงที่ออกมาจากขวดแก้ว ร่างของราชาตัวกินโชคก็ถูกดูดเข้ามาอยู่ในขวดแก้วที่เตรียมเอาไว้ ฮาลบัสเดินเข้าไปที่ ขวดแก้วแล้ว ทำการร่ายเวทอะไรบางอย่าง ทำให้มีฝามาปิดปากขวดแล้ว ก็มีป้ายมาปิดทับ เขียนไว้ว่า 「ตัวอันตราย กรุณางดให้อาหาร 」

 

「เอาล่ะทีนี้ก็เรียบร้อยแล้ว 」

 

 ฮาบัสใช้มือวาดวงเวทที่ขวดแล้ว และในอากาศจากนั้นขวดแก้วก็ถูกดูดเข้าวงเวทหายไป

 

「เรียบร้อยแล้วเหรอครับท่านฮาลบัส อย่างนี้[พรแห่งพระเจ้า]ของผมก็ปลอดภัยแล้วสินะครับ 」

 

ยูถามออกไป ฮาลบัสก็พยักหน้า จากนั้นเขากับฮาลบัสค่อยๆเดินไปยังร่างของเขา เมื่อไปถึงฮาลบัสตกใจใจอย่างมาก

 

「นี่มัน.... 」 ฮาลบัสพยายามมองไปทั่วร่างของยู

「นี่มันไม่เหลือเลย[พรแห่งพระเจ้า]ของเจ้ามันหายไปแล้ว!! 」

「อะไรนะครับ!! 」

 

 ยูตกใจเนื่องจากที่ได้ยินฮาลบัส อธิบายบอกว่าไม่เป็นไรจึงคิดว่าไม่น่าจะมีอันตรายอะไรเกิดขึ้น แต่ว่าทำไมกันล่ะ

 

「ปกติราชาตัวกินโชคมันไม่น่าจะกินเร็วแบบนี้นี่หว่า หรือว่า... 」

 

 ฮาลบัสกำลังใช้ความคิดอยู่สักครู่หนึ่ง แล้วจึงใช้ไม้เท้า เคาะที่พื้นข้างๆ ร่างของยูเกิดแสงขึ้นมาที่ปลายไม้เท้า แล้วฉายภาพบางอย่างออกมาภายในลูกแก้ว

 

「ไหนมาดูสิ ว่าไอเจ้าราชาตัวกินโชคมันกินไปเท่าไหร่แล้ว 」

 

 ฮาลบัสพึมพำอยู่ ผมจึงชะโงกหน้าเข้าไปมองด้วย

 

「นี่มัน กินโชคของเจ้าตั้งแต่ยังเด็กเลยรึเนี่ย ปกติเจ้าตัวราชามันจะกินโชค ถ้านับเป็นเวลาของโลกเจ้าก็ทุกๆ 4 ปี อย่างที่เจ้ารู้ว่าโลกของเจ้านั้น 1 ปี มี 365วัน 6 ชั่วโมง เมื่อครบ 4 ปีจะมีวันเพิ่มเข้ามา 1 วันจึงทำให้ปีนั้นมี 366 วัน ซึ่งนั้นแหละเป็นวันกินโชคของไอเจ้าตัวราชา 」

「ละ...แล้วผม โดนไอตัวราชานี่มันกิน[พรแห่งพระเจ้า]ไปเกลี้ยง ได้ยังไงละครับท่าน 」

 

ยูถามอาลบัสไป ซึ่งตอนนี้ฮาลบัสกำลังทำหน้าคิดอย่างหนัก

 

「ปกติมันไม่กินเร็วจนหมดแบบนี้หรอกนะ เว้นเสียแต่ว่า... 」

 

 เหมือนนึกอะไรบางอย่างออกฮาลบัส วาดมือบนอากาศแล้วล้วงเข้าไปในวงเวทที่เขาวาด มือของเขาหายเข้าไปยังวงเวทแล้วหยิบอะไรบางอย่างออกมา ซึ่งของที่ฮาลบัสหยิบมาก็คือ แว่นตากลมๆ ที่ใส่เพียงตาข้างเดียว จากนั้นก็หยิบขึ้นมาใส่แล้วมองมาที่ตัวผม

 

「ฮ่า ฮ่า ฮ่า อย่างนี้นี่เอง มิน่าละ ถึงว่ากินหมดไปเร็ว  」

 

 ฮาลบัสเหมือนจะหาเจอสาเหตุว่าทำไม [พรแห่งพระเจ้า]ของยูหายไป

 

「ฟังนะไอ้หนู ปกติแล้วคนทั่วไป จะมี[พรแห่งพระเจ้า]กันประมาณ8-10ของโชคชะตา ทำให้มีการเกิดโชคในช่วงต่างๆของชีวิต จึงทำให้ไม่มีใครโชคร้ายได้ตลอดหรอก แต่ว่า...ตัวเจ้านั้น กลับมี[พรแห่งพระเจ้า]เพียงแค่ 4!! น้อยกว่าปกติไปไกลโข ซึ่งเจ้าตัวราชาตัวกินโชคมันจะกิน ไป 1 พร ทุกๆ 4 ปี แน่นอนว่า เจ้าโดนมันกินไปตั้งแต่ตอน ประมาณ 16 ปี ที่แล้วน่ะสิ เลยไม่เหลือ... 」

 

พูดจบ ฮาลบัสได้ถอดแว่นออก แล้วก็เสกมันหายเข้าไปในวงเวทเหมือนเดิม

 

     ยูช็อคที่รู้ว่า [พรแห่งพระเจ้า]ของเขามันมีน้อยกว่าคนทั่วไป พาลทำให้คิดไปว่า ที่ตัวเองไม่มีโชคคงไม่ใช่จากเจ้าตัวราชาอะไรนั้นมากิน แต่เพราะตัวเขาเองนั้นแหละที่ไม่มีโชคเอง

 

「ละ...แล้วถ้าเป็นแบบนั้น จะเกิดอะไรขึ้นถ้าคนที่ไม่มี[พรแห่งพระเจ้า]เลยครับท่านฮาลบัส 」

「[พรแห่งพระเจ้า]จะเป็นสื่อกลางที่ทำให้เกิดโชค ด้วยการเปลี่ยนแปลงกระแสแห่งโชคชะตาให้เป็นโชค แน่นอนว่าถ้าไม่มี[พรแห่งพระเจ้า]ตัวตนของเจ้าจะไร้โชคใดๆ อีกทั้งยังเป็นเป้าของคำสาปต่างๆให้เข้ามาสะสม ถ้ายิ่งปล่อยไว้นานๆวิญญานของเจ้าก็จะสะสมคำสาปไว้มากมายจนสุดท้ายก็แตกสลายไป 」

 

ฮานบัสอธิบายเรื่อง[พรแห่งพระเจ้า] ซึ่งตอนนี้ยูแทบจะหมดแรง

 

「อีกอย่าง[พรแห่งพระเจ้า]ก็เหมือนการระบุตัวตนของเจ้าว่าเจ้าอยู่ในโลกของพระเจ้าองค์ใด 」

「มะ...หมายความยังไงเหรอครับ 」

「ฟังนะเจ้าหนู เจ้ารู้ใช่ไหมว่า พระเจ้าไม่ได้มีองค์เดียว แค่ต่างเผ่าพันธุ์พระเจ้าก็คนละองค์แล้วเจ้าลองมองไปข้างนอกนั่นดู 」

 

ฮาลบัสชี้ไปยังผนังทางขวาที่มีหน้าต่างบานเล็กๆ ซึ่งเป็นที่ ที่ยูมองออกไปเห็นดวงดาว แต่หลังจากที่ฮาลบัสชี้ไปผนัง จากที่เคยมีผนังโหลแก้วต่างๆอยู่แต่ตอนนี้ไม่มีแม้แต่ผนัง ทำให้ยูเห็นดวงดาวทั้งหมดกว่าหลายล้านดวง ไม่เพียงแค่ดวงดาว แต่เห็นไปถึงจักรวาล เลยก็ว่าได้

 

「ดวงดาวที่เจ้าเห็นนั้นล้วนแต่เป็นโชคชะตาแห่งดวงดาว ซึ่งดาวแต่ละดวงจะมีพระเจ้าคอยดูแลอยู่นั่นมันก็เลยทำให้[พรแห่งพระเจ้า]แตกต่างกันออกไป 」

 

 ฮาลบัสหยุดชี้นิ้วที่กำแพง ทำให้กำแพงกลับมาสภาพเดิม

 

「ทีนี้รู้แล้วใช่ไหมว่า[พรแห่งพระเจ้า]จะเป็นเหมือนบัตรส่งตัว เพื่อให้ข้านำเจ้ากลับไปยังโลกของเจ้าได้.... ซึ่งตอนนี้ตัวเจ้าไม่มี[พรแห่งพระเจ้า]แล้ว พลังของข้าคงส่งเจ้ากลับไปยังโลกเดิมของเจ้าไม่ได้ ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วยนะเจ้าหนู 」

 

ฮาลบัสพูดด้วยเสียงขอโทษจากใจ

 

「ละ...ล้อเล่นกันใช่ไหมครับเนี่ย 」ผมพยายามคิดในแง่ดีเข้าไว้

「ข้าต้องขอโทษจริงๆเจ้าหนู 」 ฮาลบัสก้มหน้าลง

「[พรแห่งพระเจ้า]นั้นจะทำให้รู้ว่าเป็นบุคคลของโลกนั้นๆ ซึ่งการที่เจ้าไม่มีแล้วจึงถูกตัดขาดจากโลกใบนั้นแล้วล่ะ ถึงข้าส่งเจ้ากลับไปได้ แต่ตัวตนของเจ้าไม่ได้อยู่ในโลกนั้นแล้ว จะไม่มีใครจำเจ้าได้ เหมือนเจ้าไม่เคยอยู่ในโลกนั้นมาก่อนก็ว่าได้... 」

 

หลังจากที่ฮาลบัสพูดจบยูแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงแม้แต่จะยืนก็ทำไม่ได้

 

(นี่มันยิ่งกว่าตายอีกนะเฟ้ย!! ผมยังมีอะไรอีกตั้งเยอะที่ยังไม่ได้ทำเลยนะ แฟนก็ยังหาไม่ได้แล้วจะต้องทำยังไงต่อไปเนี่ย กลายเป็นคนไร้โลกอยู่ หรือไม่ได้ผุดได้เกิดอีกเลย)

 

ยูบ่นอยู่ในใจ ฮาลบัสเห็นแบบนั้นก็ คิดบางอย่างออกมาได้

 

「เอาแบบนี้ดีไหม ถ้าตอนนี้ตัวตนของเจ้าในโลกเดิมน่ะมันหายไปแล้ว ข้าจะส่งเจ้าไปยังโลกที่ไม่มีพระเจ้ามาเกี่ยวข้องดีไหม ที่นั่นไม่ต้องการ[พรแห่งพระเจ้า] เจ้าก็จะใช้ชีวิตสบายๆ จนหมดอายุขัยของเจ้า  」

 

ฮาลบัสแนะนำหนทางอื่นให้ยู ยูที่ได้ฟังก็รู้สึกมีเรี่ยวแรงขึ้น

 

「ทะ...ท่านทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอครับ 」

 

ยูรีบถามออกไป เพราะตอนนี้รู้สึกสับสนไปหมดแล้ว คิดเพียงแต่ว่าถ้ามีหนทางที่จะทำให้มีชีวิตอยู่ จะที่ไหนก็ได้ทั้งนั้นแหละ

 

「อืม ปกติข้าไม่ค่อยเจอคนดวงกุดแบบเจ้าเท่าไหร่น่ะ ถือซะว่านี่เป็นคำขอโทษจากข้าละกันที่ปล่อยให้เจ้าราชาตัวกินโชคมากิน[พรแห่งพระเจ้า]ของเจ้าซะหมด อ่อเกือบลืม มีของแถมให้เจ้าด้วยละกันเผื่อว่าเจ้าจะต้องใช้เจ้านี่น่ะ 」

 

 ฮาลบัสได้ทำการร่ายเวทบางอย่างเข้าไปที่ร่างกายของผม

 

「โลกที่เจ้าจะไปอยู่แม้ความเจริญจะไม่มากเท่าโลกเดิมของเจ้า แต่มีสิ่งที่โลกของเจ้าเรียกว่าเวทมนต์อยู่ละนะ ข้าได้ปรับให้ตัวเจ้ามีความสามรถใช้เวทได้แล้ว ส่วนเรื่องภาษาเจ้าไม่ต้องกังวลข้าก็ได้ปรับช่วยให้เจ้าสามารถสื่อสารกันได้ไม่ต้องห่วง ส่วนวิธีการใช้ข้าได้เอาสมุตเวทเข้าไปในร่างกายของเจ้า เมื่อเจ้าตื่นเจ้าก็จะรู้ว่าทำยังไง 」

 

     ฮาลบัสอธิบายถึงเรื่องต่างๆ และสถานที่จะส่งยูไป นั้นคือโลก 「เนเวอร์เทล 」 เป็นโลกที่เหมือนกับโลกในนวนิยายต่างๆ มีหลากหลายเผ่าพันธุ์ ทั้ง เอลฟ์ คนแคระ ครึ่งสัตว์และอื่นๆอีกมากมาย

 

「เอาล่ะถึงเวลาแล้วล่ะนะ ถ้าช้ากว่านี้ข้าคงต้องส่งเจ้าไปยัง ราชวังวิญญานแทนแล้วละมั้ง เพราะตอนนี้วิญญานเจ้าเริ่มห่างจากร่างกายนานเกินไปแล้ว 」 ฮาลบัสลุกขึ้น ทำให้ผมต้องมาดูที่ร่างกายของตัวเอง ตอนนี้รู้สึกว่าโปร่งแสงกว่าเดิมอีก

「ขอให้เจ้าโชคดีนะ "ยู"สุดท้ายข้าคงต้องขอให้เจ้าจงโชคดีในโลกนี้ละกัน 」 ฮาสบัสมองมาทางยูแล้วพูด หลังจากนั้น ฮาลบัสได้ทำการเรียกลูกไฟสีฟ้า ที่เขาเห็นในตอนแรกมา พุ่งมาในฝ่ามือ แล้วบ่นพึมพำๆอะไรสักอย่าง จากนั้นร่างวิญญานของเขาก็ถูกดูดไปที่ร่างกายของตัวเองที่นอนอยู่ จากนั้นทุกอย่างก็กลายเป็นสีดำ...

「ลาก่อนไอ้หลานชาย 」 ฮาลบัสดีดนิ้ว ราชวังแห่งมิติที่บิดเบือนก็ หายเข้าไปสู่ความมืดมิด

 

แห่งจักรวาล....

 




NEKOPOST.NET