[นิยายแปล] Mamono musume-tachi no goshujinsama - ฮาเร็ม สาวมอนสเตอร์ ตอนที่ 8 | Nekopost.net 
NEKOPOST

[นิยายแปล] Mamono musume-tachi no goshujinsama - ฮาเร็ม สาวมอนสเตอร์

Ch.8 - ความสามารถในการต่อสู้ของทาโร่


ในอาณานิคมของอาณาจักรลอยเลนแห่งนี้
ทาโร่ได้ซื้อของกินในตลาด ซื้อพุสุโกะ จัดเตรียมเครื่องสวมใส่
แล้วก็เก็บตัวที่โรงแรมทุ่มเทกับการH

ที่ตรงกลางของทวีปซึ่งมื่อก่อนเคยมีประเทศขนาดเล็กอยู่3แห่งเรียงติดกัน
ได้ถูกอาณาจักรลอยเลนที่อยู่ทางตะวันตกทำลายกลายเป็นอาณานิคม
พื้นที่ที่ทาโร่อยู่ตอนนี้คือด้านบนสุดของดังโกะที่ติดกันของทั้ง3ประเทศ
เป็นอาณานิคมที่เคยมีชื่อว่าอาณาจักรอัลบา
ตั้งอยู่เรียกว่าอยู่ติดกับใต้คอของแผนที่ทวีปซึ่งแบ่งเป็นหัว คอ อก
ดินแดนยังไม่บุกเบิกคือส่วนหัว
ตรงส่วนคอที่เป็นทุ่งรกร้างขนาดใหญ่มีเมืองป้อมปราการบารุทาโรซึ่งเป็นฐานทัพแนวหน้า
แล้วก็ตรงส่วนอกที่มีขนาดใหญ่ที่สุดก็มีพวกมนุษย์กำลังทำสงครามแย่งชิงดินแดนกันอยู่
สรุปก็คือทาโร่ตอนนี้อยู่ตรงส่วนใต้คอซึ่งระยะทางใกล้กับ
เมืองบารุทาโรที่อยู่ตรงส่วนของทุ่งร้างขนาดใหญ่

ทาโร่นั้นกำลังนอนเล่นอยู่บนรถลาก
มีเสบียงสำหรับ3วันเพื่อเดินทางไปเมืองป้อมปราการบารุทาโรขนใส่รถลากมาด้วย
แน่นอนต้องเลือกเอาพวกของกินที่เก็บแล้วไม่เสียอย่างพวกเนื้อแห้ง
จากที่ฟังป้าร้านขายอาหารมาถ้าไปตามถนนสายหลัก
ก็จะไปเมืองป้อมปราการบารุทาโรได้โดยไม่หลงแน่นอน
แล้วก็ที่กำลังลากรถอยู่ก็ไม่ใช่ม้าด้วย
แต่เป็นพุสุโกะที่มีพลังอันน่าภาคภูมิใจของไซครอบส์แทน

"ไหวรึเปล่า?พุสุโกะ"
"ค่ะ ไม่เป็นไร สบายอยู่แล้ว
นี่ก็ยังเดินได้แบบธรรมดาอยู่น้า"

ทาโร่จะซื้อม้ามาลากรถก็ไม่ไหวเพราะบังคับไม่เป็น
แล้วก็ยังแย่เข้าไปอีกที่ไม่มีรถม้าบริการขนส่งสำหรับไปเมืองป้อมปราการเลย
ถึงจะยังมีวีธีเหมาจ้างรถม้ารับจ้างให้ไปส่งก็ได้
แต่ก็คิดว่าไม่ได้รีบเดินทางอะไรมากเป็นพิเศษ
ด้วยเหตุนี้ก็เลยซื้อรถเข็นลากอาหารมาแล้วให้พุสุโกะลากแทนม้า

"คิดถูกแล้วที่ซื้อผ้าฝ้ายสำหรับปูที่นอนมารองกันเจ็บก้นบนรถลาก"

ทาโร่ซื้อถุงผ้าฝ้ายมาอีกอย่างไว้สำหรับวางพิงหลัง
มองท้องฟ้าไปเรื่อยๆดื่มด่ำกับทิวทัศน์ของชนบทอันปลอดโปร่งจากด้านหลังของพุสุโกะ
ปุยเมฆสีขาวที่ลอยเอื่อยๆบนท้องฟ้าสีคราม กับอากาศในฤดูที่อบอุ่น
"คร่อก คร่อก"ทาโร่ก็เริ่มสัปหงก

"นี่พุสุโกะ ขอฉันงีบซักพักนะ"
"ได้ค่ะ ทางเดินสวยๆที่ตัดผ่านทุ่งหญ้าอย่างนี้เดินไปเรื่อยได้ไม่ต้องห่วงค่ะ"
"อืม ก็คงไม่ต้องห่วงหรอกนะแต่ถ้ามีเรื่องอะไรไม่เข้าใจแม้ซักนิดก็ปลุกได้เลยนะ
แต่ก็ไม่ต้องกังวลอะไรไปนะ....."
"ค่ะ"

พอทาโร่พูดเสร็จก็หลับตางีบไปเบาๆ
สติก็ค่อยๆหายไปด้วยการสั่นแบบเบาๆของรถลาก

สติที่หายไปหมดแล้วตอนกำลังงีบได้ที่ก็ได้กลับคืนมานิดหน่อย
จากเสียงเรียกอันตื่นตระหนกของพุสุโกะ

"ท่าทาโรค้าาาาาา !"

ทาโร่เปิดตาทั้งสองข้างทันที

"มีอะไรเหรอพุสุโกะ"
"มีผู้ใช้มอนสเตอร์ยืนอยู่ที่ถนนข้างหน้านี้ค่ะ"
"ยืนอยู่ ? ไม่ใช่กำลังเดินอยู่เหรอ?"
"เห็นหยุดยืนอยู่ตรงนั้นอยู่ค่ะ"

พุสุโกะเดินเข้าไปต่อไม่เปลี่ยนแปลง
ทาโร่ยืนขึ้นแล้วมองไปข้างหน้าจากไหล่ของพุสุโกะ

"......ยังเห็นแค่ระดับเท่าเม็ดถั่วเอง"

ก็รู้สึกได้อีกคราว่าพุสุโกะนี่สายตาดีจริงๆ

"จำนวนล่ะ?"
"ค่ะ มนุษย์มีอยู่1 มอนสเตอร์มีอยู่2"
"มอนสเตอร์แบบไหนเหรอ"
"มิโนทอร์1ตัว อ็อค1ตัว มีเครื่องสวมใส่แบบเบาด้วยค่ะ"
"หืม......เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนน้า"

ใช่แล้วตอนที่พึ่งซื้อพุสุโกะมาไงล่ะ
จำได้ว่ามีผู้ใช้มอนสเตอร์มาแอบขำตอนที่ทาโร่เอาพุสุโกะมาเดินในเมือง
โดยอยู่ในสภาพที่ยังมีตรวนสวมอยู่

"คงเป็นหมอนั่นล่ะมั้ง......
แต่ว่ายังไม่เห็นคงบอกอะไรแน่ๆไม่ได้หรอก"
"ท่านทาโรจะให้หยุดก่อนไหมคะ"
"ไม่ต้องหรอก เข้าไปใกล้กว่านี้ก่อนดีกว่า
ถ้าไม่ลองยืนยันดูก็ไม่รู้ว่าจะมีอะไรหรอก
แต่ว่าสวมโล่กลมไว้ก่อนดีกว่านะ"
"ค่ะ"

หลังจากสวมโล่กลมที่คาดไว้ พุสุโกะก็ลากรถลากต่อ
เดินไปสักพักก็เริ่มอยู่ระยะที่สายตาทาโร่มองเห็น

"ก็เป็นหมอนั่นจริงๆล่ะนะ....."

ชายที่เป็นผู้ใช้มอนสเตอร์มีมอนสเตอร์ยืนประกบสองข้าง
กำลังยืนกอดอกมองมาทางนี้
ระยะห่างตอนนี้น่าจะประมาณ50เมตร
ต้องขอบคุณที่เข้าใกล้จนเห็นหน้าได้ล่ะนะ
ทาโร่เลยเห็นรอยยิ้มอันแสนอวดดีที่น่าเกลียดบนใบหน้าของชายผู้ใช้มอนสเตอร์คนนั้น

"เห็นหน้าแบบนั้นแล้ว ของขึ้นฟ่ะ....."

ทาโร่คิดไปพลางบ่นพึมพำ
ถ้าจะยิงให้ร่วงด้วยธนูของพุสุโกะจากตรงนี้เลยก็ได้นะ
แต่จะให้ฆ่าโดยไม่ถามไถ่อะไรมันก็แย่อยู่นา

"ไม่รู้ว่ามีเหตุผลอะไรแต่เจ้าผู้ใช้มอนสเตอร์นั่นคงไม่ได้มาแก้ตัวที่เย้ยหยันกันไว้แน่"
"ศัตรูของท่านทาโร่ก็คือศัตรูของฉัน
เพราะงั้นยิงให้ตายด้วยธนูเลยมั้ยคะ"
"อย่าพึ่งรอก่อน ฉันยังอยากเรียนรู้ธรรมเนียมหลายๆอย่างของโลกนี้ก่อน
เพราะงั้นฉันขอลองคุยดูก่อนแล้วกัน"
"เอ๋ แต่ว่าท่านทาโรอ่อนแอไม่ใช่เหรอ?
ฉันเป็นห่วงนะคะ"
"อือ อ่อนแอก็จริงอยู่หรอก
แต่ฉันจะแข็งแกร่งถ้าเป็นแบบตัวต่อตัว......บางทีนะ"
"เชื่อใจได้แน่นะคะ?"
"อืม เชื่อใจได้เลย
ยังไงก็ไม่ยอมปล่อยให้พุสุโกะต้องอยู่ตัวคนเดียว
แล้วไปตกเป็นเหยื่อของมนุษย์ที่ไหนอีกแล้วล่ะ"
"ค่า"
"สำหรับตอนนี้ แค่เตรียมธนูไว้สำหรับโจมตีก่อนก็แล้วกัน"
"ค่ะ !"

พุสุโกะหยิบธนูไม้ยาวที่อยู่บนหลัง
แล้วเอาลูกธนูเซ็ทไว้ที่สายพร้อมจ้องไปทางผู้ใช้มอนสเตอร์ที่อยู่ตรงถนนข้างหน้า

"ถ้าฉันยกมือขวาขึ้นคือการให้สัญญาณนะ
ตอนนั้นก็ยิงทิ้งให้หมดเลย เข้าใจนะ"
"ค่ะ !"

ทาโร่ก็ปล่อยพุสุโกะไว้อยู่ตรงนั้น
แล้วเดินไปหาชายผู้ใช้มอนสเตอร์บนถนนที่เตรียมจะได้จารึกชื่อบนหลุมศพ

ชายผู้ใช้มอนสเตอร์ยืนกอดอกอยู่ตรงกลาง
มีมอนสเตอร์มิโนทอร์ที่ดูเหมือนวัวถือขวานอยู่ทางซ้ายมือ
มอนสเตอร์อ็อคที่ดูเหมือนหมูถือดาบอยู่ทางขวามือ
"เฮอะ"ผู้ใช้มอนสเตอร์หัวเราะขึ้นจมูกแล้วเรียกทาโร่ด้วยน้ำเสียงดูถูก

"ตอนแรกที่เห็นในเมืองดูเป็นคนใช้มอนสเตอร์มือสมัครเล่นอยู่เลยนี่
ไง......อยู่ดีๆเกิดรู้สึกอายเลยซื้อของมาประดับตกแต่งทาสมอนสเตอร์งั้นเหรอ?"

ชายผู้ใช้มอนสเตอร์สังเกตเห็นเครื่องสวมใส่ของพุสุโกะก็เริ่มพูดจาเหน็บแนม

"ถึงจะไม่เกี่ยวกับเรื่องที่ถามแต่ทำไมต้องมายืนขวางทางพวกเราด้วยล่ะ
ถ้าช่วยหลบทางไปจะดีมากๆเลยนะ"
"ที่วิ่งตามมาก็เพราะไปเห็นคนแบบแกเข้า
เลยรู้สึกอยากจะมาสั่งสอนอะไรให้สักหน่อย
เกี่ยวกับความโหดร้ายของโลกอะไรเทือกนี้น่ะ"
"หาา......."
"พวกอ่อนโลกที่คิดว่าแต่ซื้อทาสมอนสเตอร์มาแล้วจะเป็นผู้ใช้มอนสเตอร์ได้เลย
ทำงานอาบเหงื่อต่างน้ำเพื่อให้ได้เงินมาแล้วเอาเงินนั่นไปซื้อทาสมอนสเตอร์
โดยหวังจะได้ขึ้นมาป็นหนึ่งในผู้ใช้มอนสเตอร์ของ"เมืองป้อมปราการบารุทาโร"
พอเห็นพวกชอบเพ้อฝันแบบนั้น
ฉันก็เลยอยากสั่งสอนว่าความเป็นจริงมันโหดร้ายแค่ไหนเป็นงานอดิเรกไงล่ะ"
"คร้าบความเป็นจริงมันก็โหดร้ายที่สุดเลยคร้าบ
เอ้า เข้าใจแล้วงั้นก็ช่วยเปิดทางทีสิ"
"---อย่ามางี่เง่านะเว้ยไอ้เจ้าเด็กเมื่อวานซืนนี่!!!
อย่าทำเป็นปากเก่งให้มันมากนัก!!!"
"แกน่ะหุบปากไปเลย
ไอ้ที่บอกว่าจะสอนว่าความเป็นจริงมันโหดร้ายนี่มันไม่ "ฟรี"ใช่มะ?
พวกแข็งแกร่งมาข่มขู่เอาเงินจากพวกอ่อนแอน่ะ
มันเป็นพวกที่โลกนี้เขาเรียกว่า"โจร"ต่างหากเฟ้ย"
"----ไอ้!!
ปากโอหังนักนะแกนี่!!
แต่ว่ามือสมัครเล่นอย่างแกจะอวดเก่งไปได้ซักแค่ไหน
มาลองดูกับผู้ใช้มอนสเตอร์มืออาชีพอย่างฉันซักตั้งหน่อยเป็นไง!!
เอ้า ขอพูดไว้เป็นครั้งสุดท้ายนะ!!
วางเงินกับทาสมอนสเตอร์แล้วไสหัวไปซะ"

ถ้อยคำของผู้ใช้มอนสเตอร์ดูเอาจริงแน่
ถึงทาโร่จะเป็นผู้ใช้มอนสเตอร์ แต่ก็ยังเป็นมือสมัครเล่นในการสู้จริงนัก
แต่ว่าถึงจะเป็นมือสมัครเล่นก็ไม่ใช่ว่าจะ"กระจอก"นะ
ทาโร่ผู้เป็นเจ้าของความสามารถโกง
ทว่าไม่รู้ว่าต้องเก็บประสบการณ์สูงขนาดไหน
ถึงจะไปถึงจุดที่พบความสามารถที่หลบซ่อนอยู่ในตัว
แต่ก็ทำได้แค่ว่าต้องลองหาประสบการณ์เอาไว้ให้ได้ก่อนเท่านั้น
ทาโร่ได้ย่างก้าวเข้าสู่วังวนแห่งอันตรายเพื่อการนั้น

"ขอรับทาสมอนสเตอร์คนอื่นมาก่อนล่ะนะ"
"จะเอาทาสมอนสเตอร์ที่ถูกฝึกจนมีแผลติดตัวมาใช้น่ะมันยากนะเว้ย
ไม่ใช่ว่าเหมือนการเอาเงินซื้อจากคนขายทาสมอนสเตอร์ !
เอาเหอะ ราคาค่าฝึกมันก็ไม่ได้ถูกไปกว่ากันหรอกนะ!
"อย่างงั้นเหรอ"
"เอาล่ะ ถ้ารู้เรื่องแล้วก็ทำตามที่บอกซะ!!"
"ทางนี้ก็ขอบอกเป็นครั้งสุดท้ายเหมือนกัน
จงยอมแพ้แล้วเปิดทางซะ ไม่งั้นจะตายเอานะเฟ้ย"
"---ชิ!!!
มาท้ากันแบบนี้ ถ้ามาร้องไห้ขอชีวิต
เอาเงินกับทาสมอนสเตอร์มาประเคนก็ยังพอจะยกโทษให้ก็ได้
แต่จะให้สัมผัสประสบการณ์ของความจริงอันโหดร้ายซะก่อนน่ะนะ!!!
ตายแล้วอย่ามาเสียใจล่ะ !!!"

ผู้ใช้มอนสเตอร์ก็เอาดาบจากใต้เอวออกมาแล้วสั่งมิโนทอร์

"---ไปเลย!!! มิโนทอร์ !!!"

พอได้รับสัญญาณมิโนทอร์ก็เงื้อขวานขึ้น
หมายจะฟันแยกส่วนทาโร่จากหัวลงมา
ร่างยักษ์ของมิโนทอร์ที่ทำท่าเงื้อขวานดูมีพลังเป็นอย่างมาก

"(เพื่อจะได้มีประสบการณ์ต่อสู้คงจะหลีกเลี่ยงเส้นทางนี้ไม่ได้แฮะ
ขอรับประสบการณ์จากเจ้านี่อย่างไม่เกรงใจล่ะนะ!!)"

ทาโร่หายใจเข้าลึกๆแล้วเรียกใช้ความสามารถโกง

"----โลกที่ช้าลง(Slow motion) !!!"

ทาโร่หายใจออกพร้อมพูดว่า"จงช้า"
จากนั้นการเคลื่อนไหวของมิโนทอร์ก็ช้าลงแบบฉากต่อฉากเลย
"โลกที่ช้าลง(Slow motion)"เป็นความสามารถโกงที่มนุษย์เงินเดือนเสนอให้มาใน"เซ็ทโจมตี"
เพื่อเอาไว้ใช้ได้ทั้งในการโจมตีและการป้องกัน
ช่วงที่ทาโร่"หายใจออก"นั้นห้วงเวลาของต่างโลกยกเว้นทาโร่
จะเหลือประมาณ1/10ด้วยความสามารถโกง
ทาโร่สามารถโจมตีได้อย่างไม่รีบร้อนถ้าต้องการ
อีกทั้งยังหลบการโจมตีที่ช้าจนน่าหงุดหงิดออกด้านข้าง
ขวานของมิโนทอร์ก็ผ่าลงไปในจุดที่ไม่ได้เล็งเอาไว้อย่างถูกต้อง
แล้วจึงหยุดการหายใจออกเพื่อปลดความสามารถ
ขวานที่ได้พลังคืนมาก็ส่งเสียงดังเสียบติดบนพื้นตรงหน้าทาโร่

"---ตะกี้นี้อะไรกันน่ะ!?"

ชายผู้ใช้มอนสเตอร์ส่งเสียงด้วยอาการประหลาดใจออกมา
ควรเป็นแบบนั้นล่ะนะ
ก็มีเพียงแค่ทาโร่ที่เคลื่อนไหวได้ปกติในโลกที่เวลาช้าลง
สำหรับคนอื่นเห็นคงจะเหมือนเคลื่อนไหวได้เร็วขึ้น10เท่าน่ะนะ
แล้วทาโร่ก็เริ่มเกร็งคอสูดลมหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่

"---โลกที่หยุดเคลื่อนไหว(Stop motion) !!!"

เมื่อทาโร่กลั้นหายใจทุกสิ่งรอบข้างก็หยุดลง
แม้กระทั่งเมฆบนท้องฟ้าที่ไหลเอื่อยๆก็ยังหยุดเคลื่อนที่
นี่คือความสามารถโกงของ"เซ็ทโจมตี"อย่างสุดท้ายที่มนุษย์เงินเดือนได้เสนอให้
"โลกที่หยุดเคลื่อนไหว(Stop motion)"
ความสามารถที่จะทำให้เวลาของโลกต่างโลกหยุดลงยกเว้นตัวของทาโร่
ในช่วงเวลาที่ทาโร่"กลั้นหายใจ"เท่านั้น

"(ความสามารถโกงนี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นซะด้วย)"

ทาโร่พึมพำในใจ
ความสามารถโกงที่มนุษย์เงินเดือนเสนอให้ใน"เซ็ทโจมตี"
มีแต่ของที่เหมือนล้อกันเล่นอย่างคาดไม่ถึงเลย
เหมือนเรื่องในการ์ตูน นิยาย หรือเกมเลย
ที่มีพวกความสามารถอันสุดยอดอย่าง"สามารถควบคุมกาลเวลา"ได้
"โลกที่ช้าลง(Slow motion)"ใช้ได้ตอนหายใจออกเท่านั้น
"โลกที่หยุดเคลื่อนไหว(Stop motion)"ใช้ได้ตอนกลั้นหายใจเท่านั้น
ไม่มีเงื่อนไขอื่นที่เป็นข้อเสียมาให้ยุ่งยากซะด้วย
ถึงจะไม่มีอะไรเว่อร์ๆอย่างเวทขนาดใหญ่ที่เป่าได้ทั้งกองทัพก็เถอะ
แต่แค่นี้พอจะทำให้สุดยอดได้ทั้งรุกและรับในการต่อสู้เดี่ยวๆแล้ว
เกือบจะ"คงกระพัน"ซะด้วยซ้ำ

แต่ว่ามันก็แค่"เกือบ"ที่จะ"คงกระพัน"ล่ะนะ
โดยพื้นฐานแล้วความสามารถนี่ก็ยังมีจุดอ่อนอยู่
เป็นจุดอ่อนอย่างใหญ่ซะด้วย
เพราะทาโร่ไม่มี"ท่าโจมตีสังหาร"เลย
มีแค่การโจมตีแบบมนุษย์ธรรมดาทั่วๆไป
ถ้าไปเจอพวกมอนสเตอร์ที่หนังหนาอย่างพวกโกเลม
มือหรือเท้าแบบนี้คงไม่แกร่งพอจะทำอะไรมันได้แน่
ทาโร่จึงหวังว่าจะหาอาวุธเจ๋งๆอะไรซักอย่างมาชดเชยจุดอ่อนนี้ในอนาคต
ตัวทาโร่เองที่เคยดูตัวละครที่มีความสามารถควบคุมกาลเวลาจากในการ์ตูนหรือนิยาย
ก็รู้ว่าพวกนี้จะมีจุดอ่อนประเภทนี้อยู่ตามที่ได้กล่าวมาข้างต้น
ต้องใช้ความพยายามกลบจุดอ่อนนั้นไปก่อน
เพราะอาจเป็นไปได้ว่าไม่แน่จะหาอะไรมาชดเชยตรงจุดนี้ไม่ได้ก็สูง
ยิ่งไปกว่านั้น การจะใช้ก็ต้องตัดสินใจให้ดีด้วย

ทาโร่ผ่านมิโนทอร์ที่ตัวแข็งเหมือนหินไปด้านหลังของผู้ใช้มอนสเตอร์ที่แข็งอยู่เหมือนกัน
แล้วค่อยๆเอามีดออกมา

"(สภาพการเคลื่อนไหวที่ง่ายแบบนี้
ไม่มีข้อบกพร่องอะไรด้วย
ต้องฝึกใช้ความสามารถนี้ดูบ่อยๆซะแล้ว)"

ตั้งแต่ที่ทาโร่มายังต่างโลก
ความจริงก็ได้ลองฝึกใช้ความสามารถนี้แบบลับๆอยู่
อย่างทำให้คนในตลาดหยุดหรือช้าลง
แล้วมีลองทำให้น้ำที่จะหกลงพื้นช้าลง
ยังมีใช้ดูหน้าอกของพุสุโกะที่สั่นอย่างช้าๆตอนกำลังHด้วย
ถึงขนาดว่าใช้ทำให้การเคลื่อนไหวของเอวเร็วเกินขึ้นกว่าปกติตอนกำลังHก็ลองมาแล้ว

"(ที่เหลือก็แค่ทดสอบใช้ในการต่อสู้จริงเท่านั้นแหละนะ)"

เมื่อทาโร่กลับมาหายใจต่อเวลาก็เริ่มเดิน

"ฮ เฮ้ย !?
เจ้านั่นมันไปไหนแล้ววะ!?"

ผู้ใช้มอนสเตอร์มองไปรอบๆหาทาโร่ที่ไม่ได้อยู่ตรงหน้ามิโนทอร์
ทาโร่หยุดยืนอยู่ด้านหลังชายคนนั้น

"(มันก็เป็นธรรมดาล่ะนะ ที่ความสามารถโกงนี่จะใช้ได้ผลกับการต่อสู้ด้วย)"

ทาโร่พูดขณะที่เอามีดไปจ่อที่เอวของผู้ใช้มอนสเตอร์

"อย่าขยับ......"
"อึ๋ยย !"

ชายผู้ใช้มอนสเตอร์ส่งเสียงน่าสมเพชออกมา

"ขะ เข้ามาด้านตั้งแต่เมื่อไรวะ!!!"
"แค่นี้คงจะรู้ซึ้งถึงความสามารถที่ต่างกันแล้วสินะ
นี่ก็ไม่ได้กะจะเอาชีวิตแกหรอกนะ"
"---อึก!!!"
"เอ้า ว่าไงล่ะ! จะถอยไปมั้ย!!"
"---หยะ อย่ามาดูถูกกันนะเว้ยเจ้าละอ่อนนี่ !!!"

ชายคนนั้นทำการ"ผิวปาก"ยาวผิดปกติ
มิโนทอร์กับอ็อคก็เปลี่ยนเป้าหมายไปหาพุสุโกะ
ดูท่าการผิวปากจะเป็นสัญญาณให้เปลี่ยนเป้าหมาย

"---นี่แก !?"
"----ฮิฮ่าฮ่าฮ่า !!!
ว่าไงล่ะ !!! รีบๆฆ่าฉันซะสิ !!!
แต่ว่าฉันไม่ยอมตายฟรีหรอกนะเว้ย !!!
จะลากเอาความฝันที่เป็นผู้ใช้มอนสเตอร์ของแกไปด้วย !!!
ไปเริ่มจากหนึ่งมาใหม่ซะ !!! -----ฮิฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า !!!"
"ชิ"

ทาโร่กัดฟันด้วยสิหน้าลำบากใจ
แล้วเดาะลิ้นพร้อมกับทิ้งระยะห่างออกมาจากผู้ใช้มอนสเตอร์

"เอะเฮะเฮะเฮะเฮ------
อ้าวทำไมล่ะ ทาสมอนสเตอร์นั่นสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ !!
มันก็แน่ล่ะนะ ทุกวันต้องทำงานอาบเหงื่อต่างน้ำ
เพื่อหาเงินมาซื้อมอนสเตอร์ไหนจะเครื่องสวมใส่อีก
เอ้า รีบๆขอโทษมาซะ
ถ้าร้องไห้ขอขมาก็อาจจะเปลี่ยนใจหยุดให้ก็ได้นะเว้ยยย!!!"

ผู้ใช้มอนสเตอร์พูดอย่างยินดีด้วยเสียงสูงแบบน่าเกลียด
โดยหารู้ไม่ว่าเข้าใจผิดที่คิดว่าตัวเองได้เปรียบอยู่
ทาโร่มองไปทางชายผู้ใช้มอนสเตอร์โดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ
แล้วก็ค่อยๆยกมือขวาขึ้นมา
ณ นาทีนั้น มิโนทอร์ที่พุ่งไปหาพุสุโกะก็ทรุดลงไปทันที
อึดใจต่อมา อ็อคก็เข่าทรุดลงไปตาม

"----อ้าวเฮ้ย !!!"

ชายผู้ใช้มอนสเตอร์ได้เห็นก็พลันตกใจ
ทาโร่มองไปที่สีหน้าของผู้ใช้มอนสเตอร์ก็พลันถอนหายใจ
ช่วงเวลาต่อมา
ลูกธนูของพุสุโกะก็ได้พุ่งเข้าใส่ชายคนนั้นโดยเจาะทะลุตัวออกไปด้านหลัง

"----อะอะ......อ๊อค?"

ชายผู้ใช้มอนสเตอร์ก็ออกเสียงไม่เป็นประโยค
แล้วล้มลงไปตายเหมือนหุ่นเชิดที่เชือกขาด
ฝีมือธนูของพุสุโกะไม่ใช่แค่แม่น แต่ยังรุนแรงด้วย

"สามารถยิงธนูจากระยะห่างขนาดนั้นทะลุได้นี่สุดยอดจริงๆเลย"

จากระยะสายตาของทาโร่ยังมองเห็นสีหน้าพุสุโกะไม่ชัด
แต่พุสุโกะน่าจะมองเห็นทางทาโร่ได้อยู่แล้ว
ทาโร่เลยยิ้มไปทางพุสุโกะด้วยอารมส์ว่า"ทำได้ดีมาก"
พุสุโกะที่เห็นก็โบกมือตอบด้วยท่าทางยินดี
ทาโร่หลังจากผ่านเรื่องร้ายมา
หายใจออกดัง"ฟู่"แล้วทาโร่ก็เดินกลับไปทางที่พุสุโกะอยู่ในตอนแรก
ระหว่างทางก็เหลียวไปมองมิโนทอร์กับอ็อคที่ล้มนอนอยู่

"เข้ากลางหัวทั้งสองดอกเลยแฮะ"

ทาโร่ก็อดชื่นชมอีกไม่ได้กับความสามารถของพุสุโกะ
ที่ยิงเข้าจุดตายของเป้าหมายที่เคลื่อนไหวอยู่ได้ในดอกเดียว

".....ช่วยได้มากเลยนะเนี่ย"

ทาโร่ที่กลับไปจุดที่พุสุโกะอยู่ในตอนแรกก็กล่าวชมเป็นอย่างมาก

"ทำได้ดีมากเลยพุสุโกะ!
เป็นการใช้ธนูที่ยอดเยี่ยมที่สุดเลยล่ะ!!"
"ค่า!ฉันมั่นใจในฝีมือธนูที่สุดเลย !!
แต่ว่า ท่านทาโรก็ยอดเยี่ยมไม่แพ้กันเลยนะคะ!!
ความเร็วที่ใช้หลบขวานของมิโนทอร์ขนาดสายตาของฉันยังมองไม่ทันเลย
แล้วยังที่พริบตาเดียวก็ไปอยู่ข้างหลังของผู้ใช้มอนสเตอร์นั่นอีก !!
ฉันมองไม่ออกซักนิดเดียวเลย !!"
"อืม นั่นก็แค่เท้าเคลื่อนไหวไวนิดหน่อยน่ะ"
"โห---! สมกับเป็นท่านทาโรเลยค่า!!"

พุสุโกะเชื่อเรื่องที่ทาโร่บอกง่ายๆเลย
แต่ทาโร่เองไม่ค่อยอยากอธิบายความสามารถโกงในการควบคุมเวลาสักเท่าไร
ไม่ใช่เหตุผลเพราะว่าอีกฝ่ายเป็นพุสุโกะหรอกนะ
เดิมที เหตุผลคือทาโร่ที่เลือกความสามารถโกงนี้มาก็ตัดสินใจที่จะ
"ไม่บอกใครเลยจนวันตาย"เกี่ยวกับความสามารถนี้
แต่ต้องหา"วิธีรับมือ"กับความยุ่งยากของความสามารถโกง
ที่ควบคุมกาลเวลานี่ซะก่อน
ทาโร่จึงมีความคิดดีๆว่าเอาเป็นให้คนอื่นคิดว่า"เคลื่อนไหวได้เร็ว"แทนซะเลย

"(ตอนที่ใช้"โลกที่หยุดเคลื่อนไหว(Stop motion)"ในอนาคต
คงต้องควบคุมตำแหน่งการเคลื่อนไหวของตัวเองซักหน่อย......
อย่าให้เห็นว่าแปลกจนเกินไป
ถ้าจะใช้ ต้องคิดหาวิธีตบตากันซักอีกสักนิดล่ะนะ)"

ทาโร่ที่คิดเรื่องปัญหาก็อยู่เปลี่ยนอารมณ์ใหม่

"เอาล่ะ เรื่องของฉันนะช่างเถอะ
พุสุโกะน่ะสุดยอดกว่าอีก!
พุสุโกะย่อตัวลงสิจะชมให้สักหน่อย"
"ค่า!"

พอพุสุโกะคุกเข่าลงมาตรงหน้าทาโร่
ความสูงของพุสุโกะก็มาอยู่ระดับพอดีกับหน้าทาโร่เลย
ทาโรกางมือออกบนหัวของพุสุโกะ
แล้วก็ลูบหัวไปพลางหวีผมไปด้วย

"เก่งมาก เก่งมาก!"
"ฮุ ฮุ"

นอกจากความรู้สึกของความสบายใจจากการลูบหัวแล้ว
ทาโร่ยังใส่"คลื่นลูบคลำ(Baibu)"ไปเล็กน้อย
พุสุโกะเลยยิ้มอย่างยินดีพร้อมแก้มที่แดง

"ถ้างั้นก็ เดินทางไปกันต่อเถอะ"
"ค่ะ!"

ทาโร่กับพุสุโกะก็ได้โยนศพของชายผู้ใช้มอนสเตอร์กับมอนสเตอร์อีกสองตัว
ไว้ที่ทุ่งข้างทางโดยที่ไม่ให้ทหารลาดตระเวน
ที่ฝึกมาจากกองอัศวินที่เจ็ดพบได้ง่ายๆ
ระหว่างนั้นทาโร่ที่ไม่อยากเข้าไปเกี่ยวพันกับเรื่องยุ่งยากจึง
ไม่ได้แตะต้องสิ่งของใดๆของผู้ใช้มอนสเตอร์เลย

"งั้นก็ ไปกันซะทีนะ"

ทาโร่ขึ้นไปบนรถที่พุสุโกะลากแล้วออกเดินทางเพื่อมุ่งหน้าไปสู่เมืองป้อมปราการบารุทาโร
 




NEKOPOST.NET