[นิยายแปล] Mamono musume-tachi no goshujinsama - ฮาเร็ม สาวมอนสเตอร์ ตอนที่ 6 | Nekopost.net 
NEKOPOST

[นิยายแปล] Mamono musume-tachi no goshujinsama - ฮาเร็ม สาวมอนสเตอร์

Ch.6 - ซื้อของ


ทาโร่กับพุสุโกะที่ออกมาจากโรงแรมครั้งแรกหลังจากผ่านมาได้3วันก็เดินสบายๆไปยังตลาด

ตั้งแต่นี้ไป ถึงแม้จะอยู่ในเมืองก็ต้องออกมาข้างนอกบ้าง
ทาโร่ที่คิดว่าจำเป็นต้องเตรียมอะไรให้พร้อมหลายๆอย่างเลยออกมาเดินตลาดด้วยกัน 2คน
ทาโร่คิดขณะเอาเกาแก้มแกรกแกรก

"(อืมมม......
จำนวนครั้งในการทำถึงจะมากก็จริงแต่ก็ไม่ค่อยมีความจำเป็นต้องใช้
"คลื่นมือ(Wave)"กับ"น้ำยาเสน่ห์(Honey milk)"เพิ่มความรื่นรมย์เลยนี่นะ"

ที่ทาโร่คิดเรื่องแบบนี้เพราะอาการปวดหลังจากเรื่องแบบนั้น
ตอนที่ซื้อพุสุโกะหลังจากที่พึ่งเข้าเมืองมาเมื่อ3วันก่อน
ด้วยความสูง2เมตรที่นี้ทำให้รู้สึกถึงระยะห่างของความแตกต่างกันระหว่างทาโร่กับพุสุโกะ
แต่ตอนนี้ได้ใกล้ชิดกับพุสุโกะกันจนรู้สึกว่ามันหดเหลือแค่1เมตรด้วยซ้ำ

"ว่าไงพุสุโกะ
วันนี้ดูสีหน้าค่อนข้างดูดีเลยนะ"
"อืมม
ก็ไม่รู้เหมือนกันแต่ว่าคงเพราะได้อยู่ใกล้ๆท่านทาโรล่ะมั้งคะ...."

พุสุโกะหัวเราะ"เอเฮะเฮะ"อย่างมีความสุข

"อืม"

ทาโรตอบกลับไปอย่างเหมาะสม

"(ความรักเริ่มเบ่งบานหลังผูกสัมพันธ์ทางกายกับมอนสเตอร์ซะแล้ว)"

ทาโร่พิจารณาสถานการณ์อย่างใจเย็นแต่ความจริงก็อาจเพราะตั้งแต่ตอน
ที่เอาใจพุสุโกะโดยการซื้ออาหารให้ก่อนหน้านี้แล้ว
พอทาโร่เริ่มผูกสัมพันธ์ทางกายกับพุสุโกะความรักก็เลยเบ่งบานทันทีเลย
ทาโร่วิเคราะห์อย่างละเอียดเพื่อใช้เป็นตัวอย่างสำหรับอนาคตขณะที่เอาใจพุสุโกะ
เพื่อหวังให้ว่านอนสอนง่ายทำตามใจของเขาได้
ทาโร่ไม่ยอมเสียโอกาสที่จะได้ความรู้และประสบการณ์เพื่อไว้ใช้สร้าง
ฮาเร็มตามที่ได้วาดฝันเอาไว้ให้ได้ในอนาคต

"ซื้อเครื่องป้องกันที่นี่ก่อนดีกว่า"

หลังจากที่เดินสบายๆกันสองคนไปตามถนนในเมือง
ทาโร่ก็เลือกร้านขายอาวุธขึ้นมาร้านนึง
แต่เพราะอะไรกันน้าเกราะของพุสุโกะมีแต่แบบบิกินี่ทั้งนั้น
มันไม่ได้พอที่จะใช้ป้องกันการต่อสู้ถึงชีวิตที่อาจจะได้เจอเลยสัดนิด
จากการจินตนาการทั้งหมดของDTกับเคยDTแล้ว
ถึงจะอยู่ด้วยกันไม่กี่วันแต่มั่นใจได้แน่ๆว่าทาโร่ต้องน้ำตาแตกอย่างหนักแน่
หากพุสุโกะต้องตายเพราะต่อสู้อย่างกล้าหาญต่อหน้าเขา

"(ทั้งHกันทั้งเปิดใจจากใจเข้าหากัน
สรุปก็คืออุตส่าห์มีความสัมพันธ์ที่ดีและลึกซึ้งขนาดนี้แล้วแท้ๆ)"

ทาโร่ดื่มดำกับความยอดเยี่ยมของH
หลังจากนี้ต้องจัดเตรียมเครื่องสวมใส่ที่ดีพร้อมกว่านี้แน่นอน
เพราะพุสุโกะเป็นสิ่งสำคัญของเรา

"(แต่ตอนนี้ต้องเลือกซื้อให้สมดุลก่อนเพราะไม่งั้นเดี๋ยวจะถังแตกกันพอดี)"

พอคุยกับเจ้าของร้านแล้วก็หันมาถามพุสุโกะ

"พุสุโกะถนัดอาวุธอะไรเหรอ"
"ฉันเก่งธนูค่า
เคยใช้ธนูบ่อยๆตอนอาศัยอยู่บนภูเขา
ทั้งล่านกเอย กวางเอย หมูป่าเอย มากินด้วยธนูน่ะคะ"
"เห พุสุโกะเก่งการใช้ธนูเหรอ
ตาเดียวอันใหญ่นั่นคงไม่ใช่ของประดับซินะ"
"มองได้ไกลด้วยน้า"
"แล้วตอนกลางคืนล่ะ?"
"ต่อให้คืนที่ไม่มีพระจันทร์ก็ยังเห็นได้ชัดเลยค่า"
"งั้นก็เยี่ยมไปเลย"
"ท่านทาโรชมด้วยล่ะ"

พุสุโกะยกมือขึ้นด้วยสีหน้ายินดี
ถึงท่าทางจะน่ารักแต่น่าเสียดายที่ความรู้สึกนั้นถูกกลบด้วยรูปร่างที่ใหญ่โตหมด

"ถ้าเป็นธนูอันใหญ่นี่จะยิงได้ไหม?"
"ได้ค่ะ"
"แล้วใช้พวกของมีคมอะไรนี่ได้ไหม?"
"เคยใช้หั่นพวกเนื้อแต่ไม่เคยใช้เป็นอาวุธค่ะ
ถ้าสู้กันระยะประชิดจะใช้ไม้กระบองเป็นอาวุธแทน"
"ใช้พวกอาวุธทื่อสมกับเป็นไซครอปส์เลยนะ
ถ้างั้นก็เตรียมพวกอาวุธทื่อสำหรับสู้ระยะใกล้ด้วยแล้วกัน
ดีกว่าใช้พวกมีคมแล้วจะสู้ไม่ถนัดเอา"
"ค่าา"

ทาโร่ก็เรียกเจ้าของร้านให้เอาอาวุธทื่อกับธนูอันใหญ่สำหรับพุสุโกะที่มีในร้านมา
ที่เลือกมาแล้วก็มีเกราะอกเหล็ก เกราะแขนเหล็ก สนับขาเหล็ก โล่กลมไม้

"อย่างพวกนี้เป็นยังไงบ้างครับ คุณลูกค้า"

ที่เจ้าของร้านเอามาก็คือ
ธนูไม้อันใหญ่เกือบสูงเท่าทาโร่
คุณภาพดูไม่เลวเพราะใช้ไม้ท่อนเดียวทั้งหมด
ราคา1เหรียญเงิน(10,000เยน)

"ว้าว ! เป็นธนูที่สวยจัง ! ท่านทาโรจะให้ฉันเหรอคะ?"
"อืม ใช้ถนอมๆด้วยแล้วกัน"
"ค่ะ"

พุสุโกะปลื้มใจมาก

ต่อมาก็ไม้กระบองที่มีก้อนเหล็กใหญ่นิดหน่อยอยู่ที่ปลาย
ซื้อในราคา3เหรียญทองแดง(3,000เยน)
เกราะอกเหล็ก5เหรียญทองแดง เกราะแขนเหล็ก3เหรียญทองแดง
สนับขาเหล็ก2เหรียญทองแดง โล่กลมไม้(มีหุ้มขอบด้วยเหล็ก)1เหรียญทองแดง
ลูกธนูอีก50ลูกราคา5เศษทองแดง(500เยน)แต่อันนี้ได้มาฟรีเป็นของแถม

"ท่านทาโรซื้อให้ฉันเยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ?"
"ก็ฉันอ่อนแอนี่นา
จากนี้ต้องขอให้พุสุโกะช่วยปกป้องฉันหน่อยนะ
แต่ก็มีเกราะอก เกราะแขน สนับขาไว้ปกป้องตัวเธอเองด้วยนี่ไง"
"ค่ะ!
ฉันจะปกป้องท่านทาโรให้เอง!"

พุสุโกะที่สวมเกราะ ถุงมือ สนับขา ก็พยักหน้าตอบรับด้วยสีหน้าจริงจังหลายครั้ง
เจ้าของร้านก็มองอย่างชื่นชม

"แหม ทาสมอนสเตอร์ของคุณลูกค้านี่ฟังที่พูดรู้เรื่องด้วยนะครับ
ไม่เคยคิดว่าจะพบ"ผู้ใช้มอนสเตอร์"เก่งๆได้แบบนี้
ไม่รู้ว่าใช้วิธีไหนฝึกมาถึงได้เชื่อฟังเป็นอย่างดีได้ขนาดนี้"
"เอ่อ ก็นะ การสั่งสอนไงล่ะสั่งสอนน่ะ
มันก็ไม่ต่างอะไรกับการ"สั่งงานมอนสเตอร์"ทั่วไปหรอก
ฮ่าฮ่าฮ่า !"

ทาโร่หัวเราะกลบเกลื่อน
ยิ่งไปกว่านั้นพึ่งเคยได้ยินคำว่า"ผู้ใช้มอนสเตอร์"เป็นครั้งแรก
แต่เพื่อไม่ให้ดูผิดสังเกตต้องทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไปก่อน
แล้วทาโร่ก็เตือนตัวเองว่าอย่าใช้การ"คุยกันรู้เรื่อง"กับมอนสเตอร์ต่อหน้าให้ผู้คนเห็นจะดีกว่า
"(ต้องทำให้รู้สึกว่าเจ้านายคุยกับมอนสเตอร์ฝ่ายเดียวต่อหน้าคนอื่นจะดีกว่า)"

พอซื้อของให้พุสุโกะจบ ทาโร่ก็หันมาซื้อของตัวเองต่อ

"นี่ลุง ช่วยหาเครื่องป้องกันที่เหมาะกันฉันให้หน่อยสิ"
"ครับได้เลยครับ ไม่ทราบว่าต้องการเครื่องสวมใส่แบบไหนบ้างเหรอครับ"
"ขอเป็นเกราะตัวเหล็ก เกราะแขน เกราะขา แล้วกัน"
"อาวุธด้วยมั้ยครับ"
"ไม่ต้องหรอก มีมีดนี่อยู่แล้วล่ะ"
"ครับเข้าใจแล้ว โปรดรอสักครู่นะครับ"

เจ้าของร้านเครื่องป้องกันก็หาเครื่องสวมใส่ที่ขนาดพอดีกับทาโร่ออกมาจากในร้าน

"ท่านทาโรไม่เอาอาวุธด้วยเหรอคะ"
"ฉันไม่เคยต่อสู้มาก่อน
ก่อนอื่นก็ขอลองใช้มีดดูล่ะนะ"
"อืมม"
"ฉันสู้ไม่เก่งเพราะงั้นพุสุโกะก็พยายามหน่อยนะ"
"ค่ะ !
ท่านทาโรไว้ใจได้เลย !"

ระหว่างที่พูดอยู่กับพุสุโกะเจ้าของร้านก็กลับออกมาพร้อมเครื่องสวมใส่

"รู้สึกเป็นยังไงบ้างครับ"

ทาโร่ลองเครื่องสวมใส่ดู

"ก็ขนาดพอดีนะ งั้นซื้อเลยแล้วกัน"
"ครับ ขอบคุณที่อุดหนุนครับ"

ทาโร่จ่ายเงินไปในราคาเกือบเท่ากับที่ซื้อเครื่องสวมใส่ให้พุสุโกะ

"งั้นก็ไปกันเถอะพุสุโกะ"
"ค่ะ"

ทั้งสองคนออกมาที่ตลาดหลังเตรียมเครื่องสวมใส่เสร็จ

"ชุดเกราะนี่หนักมั้ยพุสุโกะ"
"ไม่หนักซักนิดเลยค่า !"

พุสุโกะใส่ธนูอันใหญ่ไว้ที่หลังเสื้อเกราะ
ส่วนลูกธนูแขวนไว้อยู่หลังเอว
โล่ติดไว้ที่ด้านล่างเอวขวา กระบองแขวนไว้ที่เอวซ้าย

"นี่ถ้าฉันมีเครื่องสวมใส่ดีๆแบบตอนนี้คงปกป้องพวกคุณพ่อกับคุณแม่ได้....."

พุสุโกะพูดพึมพำด้วยความเหงา

"ขอโทษแทนมนุษย์ด้วยนะ ที่ทำเรี่องไม่ดีกับพุสุโกะ"
"ไม่ใช่นะ! ท่านทาโรไม่ได้ทำอะไรไม่ดีซักหน่อย
ที่ไม่ดีคือพวกล่ามอนสเตอร์นั่นต่างหาก
มอนสเตอร์ก็มีทั้งดีและไม่ดีเหมือนกัน
เพราะงั้นฉันคิดว่าต้องมีมนุษย์ที่ดีๆแบบท่านทาโรด้วยเหมือนกัน"
"ไม่หรอก ฉันว่าคนไม่ดีสำหรับมอนสเตอร์คงมีเยอะมากที่โลกนี้
อาจจะมีที่ดีอยู่ แต่อย่าพึ่งเชื่อใจมนุษย์แล้วกัน"
"งั้นก็เชื่อท่านทาโรไม่ได้เหรอคะ"
"ฉันมันพวกพิเศษเพราะงั้นเชื่อได้แน่นอน"
"ค่า"

แล้วทาโร่กับพุสุโกะก็กลับไปที่โรงแรม
 




NEKOPOST.NET