[นิยายแปล] Mamono musume-tachi no goshujinsama - ฮาเร็ม สาวมอนสเตอร์ ตอนที่ 4 | Nekopost.net 
NEKOPOST

[นิยายแปล] Mamono musume-tachi no goshujinsama - ฮาเร็ม สาวมอนสเตอร์

Ch.4 - เจ้านายกับทาส


ทาโร่กลับมาที่ตลาดทั่วไปของเมืองพร้อมพุสุโกะสาวไซครอปส์ของตัวเอง
ผู้คนที่เดินผ่านไปมาไม่มีใครใส่ใจกับทาสมอนสเตอร์มากมายอะไรเป็นพิเศษ
ถึงแม้จะเป็นพุสุโกะที่ตัวสูงใหญ่2เมตรกว่าอยู่ก็ตาม
ต่อให้ออกไปปรากฏตัวอยู่นอกเมืองก็คงไม่รู้สึกถูกข่มด้วยความใหญ่นี้แต่อย่างไร
คงเพราะว่าก็มีมนุษย์ที่ตัวใหญ่แบบนี้บ้างอยู่เหมือนกัน
แล้วทาโร่คิดว่าคงเป็นเพราะต่อให้แข็งแกร่งแค่ไหนก็ยังมีที่ว่างเหลือสำหรับพอใส่ในกรงอยู่ดี

พุสุโกะเดินตามทาโร่อย่างสงบเสงี่ยมไม่พูดจาอะไร
เปลี่ยนจากโซ่ล่ามคอออกเป็นปลอกคอเหล็กที่มีสีดำที่เรียกว่า"ปลอกคอดำ"
เพื่อแยกประเภทของทาสตามสีของปลอกคอแยกแยะ
ตรวนมือกับเท้าที่เป็นไม้ยังอยู่มีโซ่ยาวพอประมาณเชื่อมระหว่างมือทั้ง2ข้างและขาทั้ง2ข้าง
ทาโร่ที่ได้รับกุญแจมาไม่ได้ใช้ทันที
เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะทาโร่ไม่รู้ว่าถ้าเกิดเอาตรวนล่ามออกกลางเมืองจะแย่เอารึเปล่า

"(ไม่รู้ว่าจะทำให้ชาวบ้านเดือดร้อนเกิดความวุ่นวายกันแค่ไหนนี่นาถ้าเอาตรวนนี่ออก)"

ทาโร่หันคอไปพูดกับพุสุโกะที่อยู่ด้านหลัง

"โทษทีนะพุสุโกะ
พอดีฉันเองไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเหมือนกันถ้าเอาตรวนออกกลางเมืองแบบนี้
ช่วยอดทนอีกซักหน่อยได้ไหม?"
"ไม่เป็นไรค่าท่านทาโร
ฉันแค่นี้ก็มีความสุขแล้วค่าหลังจากที่ไม่เคยได้ออกมาเดินตั้งนาน"

พุสุโกะหัวเราะอย่างร่าเริง

"งั้นเหรอ"

ทาโร่ก็ยิ้มตอบแล้วหันหน้ากลับไป
จากนั้นก็ทำหน้าตึงเครียดเล็กน้อย

จริงๆแล้วที่ทาโร่จะบอกว่าไม่กังวลเลยก็เป็นเรื่องโกหก
ถึงแม้จะซื้อพุสุโกะที่เป็นทาสมอนสเตอร์ที่มีดูแข็งแกร่งมาแล้วก็ตาม
แต่เอาจริงๆมอนสเตอร์จะยอมติดตาม"ตัวฉันเอง"ที่เป็นคนธรรมดาเหรอ
ถึงจะซื้อทาสมอนสเตอร์มาแต่ก็ไม่ได้มีสัญญาทาสอะไรซักหน่อย
หลังจากนี้สิของจริง
จากนี้ทาโร่จะต้องปฏิบัติตัวยังไงเพื่อรักษาสถานภาพนายบ่าวนี้ไว้
เพื่อที่จะให้ได้เป็นเจ้านายกับทาสจริงๆ

"(ถ้าอยากได้ทาสที่ดีและซื่อสัตย์เจ้านายเองก็ต้องทำตัวให้ดีและจริงใจสินะ
ไม่เพียงเป็นแต่รับอย่างเดียวต้องให้ด้วย
นั่นคือลักษณะนายบ่าวที่อยากเป็นในอุดมคติแต่เอาเข้าจริงท่าจะลำบาก
เอาเถอะ ลองทำเท่าที่ทำได้ดูก่อนละกัน)"

ทาโร่หยุดที่หน้าร้านขนมปัง
แล้วซื้อขนมปังสีขาวนุ่ม2อันในราคา2เศษทองแดง(200เยน)

"กินขนมปังมั้ย"

ทาโร่ยื่นขนมปัง2อันไปตรงหน้าพุสุโกะ

"เอ๋?"

ตาเดียวของพุสุโกะกระพริบเปิดปิดด้วยความประหลาดใจ

"ไม่ชอบขนมปังเหรอ?"
"ให้ฉันกินอาหารที่สวยงามแบนนี้จะดีเหรอ?
ธรรมดาที่ฉันจะได้กินเป็นพวกดังโกะที่เปื้อนโคลนนะคะ?"

ดูท่าทางจะตัดค่าอาหารลงเพื่อลดค่าใช้จ่ายสำหรับการเลี้ยงดูในกรงนะ

"อืม กินได้เลย"
"เย้"

พุสุโกะก็รับขนมปังสีขาวด้วยความดีใจแล้วเอาเข้าปาก

"หวา !
นี่มันอะไรกัน !
รู้สึกนุ่มดีจัง !
อร่อยมากเลยค่ะท่านทาโร !!"

พุสุโกะรู้สึกตกใจจนตาเดียวอันใหญ่เบิกกว้างขณะที่กินขนมปังขาว

"อืม ดีแล้วละ
มันเป็นอาหารของมนุษย์ที่ทำมาจากข้าวสาลีเรียกว่าขนมปังขาวน่ะ"
"ขนมปังขาวสุดยอด !
ฉันพึ่งจะได้เคยกินเป็นครั้งแรกเลยค่า !"

พุสุโกะเคี้ยวงั่มงั่มอยู่เต็มปาก

"นี่นี่ เดี๋ยวก็ติดคอหรอก"
"อึกก"

อย่างที่คิดติดคอพุสุโกะจนได้
พุสุโกะทุบหน้าอกตัวเองรัวๆเพื่อให้หายติดคอ

"ขนมปังขาวอร่อยจัง"

พุสุโกะหัวเราะร่าเริงโดยที่มือถือขนมปังไว้ทั้ง2ข้าง

"ถ้าของแค่นี้ทำให้มีความสุขได้ฉันก็ยินดีนะ"
"ท่านทาโรใจดีจัง"
"เอาล่ะ ที่เหลือก็เดินไปกินไปแล้วกัน
ไปต่อกันเถอะพุสุโกะ"
"ค่าา"

พอเดินตามตลาดในเมืองไปซักพักก็มีผู้ชายที่มีทาสมอนสเตอร์2ตัวเดินมา
ชายคนนั้นคาดดาบยาวไว้ที่เอวและใส่ชุดนักผจญภัยคล้ายกับของทาโร่
ที่เดินตามหลังชายคนนั้นอยู่คือมิโนทอร์กับอ็อค
ปลอกคอแยกแยะทาสมอนสเตอร์สีดำ
ดูท่าจะเป็นทาสมอนสเตอร์สำหรับต่อสู้
ชายคนนั้นคงจะเป็นไม่นักล่าก็นักฆ่ามอนสเตอร์
ทาโร่เพ่งมองทาสมอนสเตอร์สำหรับต่อสู่ที่เคยเห็นเป็นครั้งแรก
ต้องดูแววตาของทาสมอนสเตอร์ก่อนเลยเป็นอย่างแรก

"(ตาปลาตายชัดเจนเลย.....
คงจะคิดอะไรไม่ออกจะมีก็แต่ความสิ้นหวัง
ดูท่าคงจะทำงานให้สำเร็จเพราะความกลัวอย่างเดียวล่ะนะ.....)"

มีเครื่องสวมใส่แบบเบาๆสำหรับทาสมอนสเตอร์และสังเกตเห็นว่าไม่มีตรวนล่ามอยู่

"(ท่าทางไม่ต้องล่ามในเมืองก็ได้แฮะ
ไม่ใช่แค่ให้อาวุธไว้แค่ตอนออกไปสู้ด้วยงั้นเหรอ
ตอนแรกคิดว่าจะกลัวกันซะอีก.....ถ้าพกอาวุธหรือเอาตรวนออกแต่ดูท่า
วิธีที่ใช้กันทั่วไปคือการปกครองด้วยความหวาดกลัวจากตาที่แบบนั้น)"

ชายคนนั้นมองมาที่พุสุโกะของทาโร่
แล้วยิ้มเย้ยหยันเมื่อเห็นมีตรวนล่ามและไม่มีเครื่องสวมใส่
ทาโร่ไม่สนใจโดยคิดในใจว่า"ก็พึ่งจะซื้อมานี่หว่า"
ชายที่มีทาสมอนสเตอร์กันทาโร่เดินสวนกัน
แล้วก็เดินหายเข้าไปในเมือง
ทาโร่ก็หยุดแล้วหันกลับมาหาพุสุโกะ

"ดูจากตะกี้นี้แล้วทาสมอนสเตอร์ไม่จำเป็นต้องมีตรวนก็ได้
จะเอาตรวนของพุสุโกะออกให้แล้วกันเพราะดูท่ามันไม่จำเป็นที่ต้องมีตอนอยู่ในเมืองนะ"
"จะดีเหรอคะ !"
"อืม ดีสิ"

ทาโร่ยิ้มให้อย่างสบายแต่ในใจกลับเริ่มตึงเครียดน่าดู
อาจถูกโจมตีตอนที่เอาตรวนออกก็เป็นได้
เพราะไงพุสุโกะคงเห็นว่า"มนุษย์"เป็นพวกโหดร้าย
ถึงพุสุโกะจะบอกว่ากลัวมนุษย์ก็จริงแต่ก็น่าจะมีความแค้นอยู่ด้วยเหมือนกัน
และแน่นอนรวมถึงทาโร่ที่เป็น"มนุษย์"ด้วย
พุสุโกะเองอาจถูกความแค้นที่มีต่อมนุษย์ครอบงำก็ไม่แปลก

"(ถ้าแค่โจมตีฉันเท่านั้นก็ยังดี
สมมติว่าเป็นแบบนั้นจะใช้ความสามารถโกงให้ผ่านไปได้.......)"

แต่ว่าถ้าไม่เล็งโจมตีทาโร่แต่เป็นผู้คนรอบๆเข้าคงเลวร้ายสุดๆ
เกิดเป็นงั้นพุสุโกะได้ถูกจัดการโดยทหารลาดตระเวนที่ถูกผึกมาอย่างดีแน่นอน
คิดว่ายังไงก็ดีกว่าถ้าค่อยเอาตรวนออกเวลาอยู่นอกเมืองเพื่อความปลอดภับ
แต่ว่าไม่สิ อาจจะโกรธแล้วเข้าไปโจมตีในเมืองแทนถ้าหาผู้คนไม่เจอ
แล้วถ้ามีเกิดมีนิสัยที่เข้าโจมตีเมื่อเห็นมนุษย์ล่ะ
แต่จะให้ทาโร่ฝึกการปกครองด้วยความกลัวคงไม่ไหว
ท้ายที่สุด คุณค่าของพุสุโกะคงดูได้จากการตอบสนองต่อฝูงชนนี่แหละ

"(พุสุโกะ......อย่าอาละวาดเลยเถอะนะ
แต่ว่า สมมติ สมมติว่านะอย่างน้อยด้วยมือของฉัน.....)"

ทาโร่ใส่กุญแจเข้าไปที่ตรวนมือของพุสุโกะพลางภาวนาอยู่ในใจ
พุสุโกะมองดูท่านทาโรด้วยตาเดียวขนาดใหญ่อย่างเงียบๆ
ขณะที่กำลังใส่แรงหมุนกุญแจอยู่มือก็หยุดลง

"(.....จะภาวนาไปทำไมล่ะ !
ในเมื่อเราก็ใช้ภาษามอนสเตอร์พูดกับพุสุโกะก็ได้นี่ !)"

ทาโร่เงยหน้าขึ้นแล้วมองไปที่ตาเดียวขนาดใหญ่ของพุสุโกะ

".....พุสุโกะ!
ฉันตั้งใจจะทนุถนอมพุสุโกะนะ
แม้ว่าจะเกลียดมนุษย์ก็ตาม
ถึงเอาตรวนออกก็อย่าอาละวาดเลย
มอนสเตอร์ที่เข้าทำร้ายมนุษย์โดยไม่มีเหตุผลคงมีชีวิตฮยู่ในโลกนี้ไม่ได้หรอก
ฉันไม่อยากให้พุสุโกะต้องตายนะ"

พุสุโกะเห็นแบบนั้นก็ยิ้มแล้วพยักหน้าตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นอย่างช้าๆ

"ไม่เป็นไรหรอก ท่านทาโร
เพราะว่าถ้ามอนสเตอร์"ทำเรื่องเลวร้าย"ก็จะมีชีวิตอยู่ในโลกนี้ไม่ได้
ต่อให้หนีไปก็ถูกตามจับมาอีกหรือถ้าแย่หน่อยก็อาจถูกฆ่าได้
เพราะยังงั้นฉันตัดสินใจไว้แล้วว่าจะอยู่กับท่านทาโรที่แสนใจดีค่ะ"
"พุสุโกะ....."

หลังจากมองไปที่ตาเดียวของพุสุโกะแล้วทาโร่ก็ตัดสินใจเชื่อในตัวพุสุโกะ
ตรวนมือของพุสุโกะหลุดออกด้วยการหมุนกุญแจที่เสียบอยู่แล้วทาโร่ก็เลื่อนไปที่อันอื่นต่อ
พุสุโกะถอดตรวนมือออกด้วยตัวเอง
โซ่ตรวนที่ผูกอยู่ตกลงพื้นเสียงดัง"แกร็ง"
พุสุโกะไม่ได้อาละวาด
แต่ทาโร่กลับได้เห็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนแสดงออกมาแทน

"ขอบคุณที่เชื่อฉันค่ะ ท่านทาโร
จากนี้ไปขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ"
"อืม......เช่นกัน
จากนี้ไปก็ขอฝากตัวด้วยเหมือนกันนะพุสุโกะ"
"ค่ะ ท่านทาโร"

พุสุโกะยิ้มอย่างมีความสุข
 




NEKOPOST.NET