[นิยายแปล] Mamono musume-tachi no goshujinsama - ฮาเร็ม สาวมอนสเตอร์ ตอนที่ 29 | Nekopost.net 
NEKOPOST

[นิยายแปล] Mamono musume-tachi no goshujinsama - ฮาเร็ม สาวมอนสเตอร์

Ch.29 - เมื่อพายุผ่านพ้นไป


ทาโร่นั่งกินอาหารเย็นจนเสร็จแล้วดื่มน้ำผลไม้ตาม
โดยไม่สนใจอะไรเหมือนทุกครั้งตรงที่นั่งเคาน์เตอร์
มีพุสุโกะที่ขอเติมอาหารเย็นอย่างมีความสุขอยู่ด้านข้าง
ส่วนเมเดมิที่กินแพนเค้กราดครีมเป็นของหวานหลังอาหาร
ก็พึมพำว่า "ช่างอร่อยอะไรเช่นนี้ !" อย่างมีความสุข

เวลาอาหารเย็นหลังอาทิตย์ตกดิน
ซึ่งควรจะเป็นช่วงเวลาที่ร้านเหล้าของเรย์เดมีแขกมากันอย่างคับคั่งให้เห็น
แต่วันนี้กลับไม่มีแขกคนอื่นเลยนอกจากทาโร่
เรย์เดยังคงเตรียมของเงียบๆอยู่ในครัวด้านในเคาน์เตอร์เหมือนทุกที
เสียงสับแบบเบาๆของมีดที่เรเย์เดใช้นั้นดังก้องไปในร้านที่เงียบงัน

"(ก็นะ..............ไม่ว่าใครก็คงอับอายกันจนไม่กล้ามาน่ะแหละ..........)"

ทาโร่บ่นพึมพำอยู่ในใจพร้อมยิ้มแบบเศร้าๆ
วันนี้ตอนที่ลูกน้องของ "จอมมารแห่งหุ่นเชิด" บุกมาโจมตีร้านเหล้าของเรย์เด
ไม่มีพวกลูกค้าขาประจำของร้านนี้เลยซักคนที่พยายามจะเข้าไปช่วยเรย์เด
ทำแค่ยืนมองเหมือนคนมุงอยู่ห่างๆ

"(...........ต้องบอกว่า ความจริงก็คงไม่ได้อยากยืนมองอยู่ห่างๆกันนักหรอก
แต่จะให้พวกนักฆ่ามอนเตอร์ในเมืองผู้อพยพนี่
ทำอะไรที่เป็นการต่อต้านหนึ่งในสามกิลด์ใหญ่ของเมืองป้อมปราการน่ะ
เรื่องนั้นมันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว)"

ทาโร่จิบดื่มน้ำผลไม้พลางมองเหม่อไปที่ไอน้ำของหม้อต้มอาหารที่อยู่ในห้องครัว

"(แต่ว่า คุณเรย์เดนี่เป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งจริงน้า......
ถึงพึ่งจะถูกทำเรื่องแบบนั้นไป
ก็ยังทำงานเป็นนายหญิงของร้านเหล้าได้เหมือนทุกครั้ง.......
คงเพราะเคยทำงานเสี่ยงชีวิตกับมอนเตอร์ เรื่องแค่นี้ก็เลยยังพอรับได้อย่างที่คิด
ไม่สิ แต่ก็........ยังเป็นผู้หญิงอยู่ดีล่ะนะ
ไม่มีทางที่จะไม่เจ็บปวดบอบช้ำไปได้อยู่แล้ว)"

หลังจากเหตุการณ์นั้น  เรย์เดก็รีบจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยทันที
แล้วออกไปหาพวกลูกค้าขาประจำอย่างพวกนักฆ่ามอนเตอร์
ที่ไม่ได้ทำอะไรนอกจากยืนอื้ออึงรออยู่ด้านนอก
โดยที่ยิ้มบอกว่า "ถึงวันนี้ร้านจะอยู่ในสภาพนี้ก็เข้ามากินกันได้นะจ้ะ"
พวกลูกค้าขาประจำเลยได้แต่ก้มหน้ากันหมด
สมกับที่ตระหนักได้ถึงความน่าสมเพทของตัวเอง

"(.........แต่ก็รอดตัวหน่อยเพราะได้ทุกคนก็เข้ามาช่วย
จัดการเก็บกวาดให้เลยเสร็จได้ไวล่ะนะ)"

พวกลูกค้าขาประจำเป็นคนออกแรงช่วยกันขนศพผู้ใช้มอนเตอร์
ที่เป็นลูกน้องของ "จอมมารแห่งหุ่นเชิด"เอาไปฝังไว้แถวสุสานของเมืองผู้อพยพ
ส่วนมิโนทอร์ที่ถูกทำให้หมดสภาพตามคำสั่งของทาโร่
ก็เอาขึ้นรถขนของที่อยู่ด้านนอกเพื่อจะเอาไปปล่อยคืนสู่ธรรมชาติ
จากนั้นทุกคนก็เข้ามาช่วยกันเก็บกวาดร้านที่ถูกรื้อจนเสียหาย
ถึงอย่างนั้นช่วงเวลาอาหารเย็นที่ร้านเหล้าของเรย์เดก็ไม่มีแขกมากันซักคน

"(.........อย่างที่คิดเลยพึ่งจะผ่านไปไม่นานจะให้มากันวันนี้เลยคงไม่ไหว
คงต้องการเวลากันซักพักล่ะนะ.........)"

ทาโร่เองที่มีของหวานเป็นแพนเค้ก
ก็เอาส้อมมาจิ้มแล้วโยนเข้าปากไป
เนื้อแป้งที่อ่อนนุ่มนิ่มพร้อมกับความอร่อยของวิปครีมหวานๆ
ทำให้หัวใจรู้สึกเหมือนถูกเติมเต็มด้วยความสุข

ช่วงเวลาไหลไปอย่างเงียบสงบภายในร้าน
และเมื่อทาโร่กำลังจะกินแพนเค้กเข้าไปอีกคำนั้น

"----เรย์เดดดดดด !!!!!!!"

มีเสียงเอะอะของผู้หญิงพร้อมกับกระโจนเข้ามาจากทางเข้าร้านเหล้า
พอทาโร่รีบร้อนมองไปตรงหน้าทางเข้าร้านเหล้า
สิ่งที่เห็นคือลิเบล่าที่หายใจหอบโดยมือพิงอยู่กับประตูทางเข้า
ดูท่าว่าจะได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้เลยรีบร้อนมาที่นี่
ไม่เหมือนทุกครั้งคือตรงที่เอวบางๆมีเข็มขัดหนาสีดำพันอยู่
และตรงจุดนั้นมีถุงเครื่องมือ กับครอสโบว์แบบพับเก็บได้รุ่นพกพา
แล้วยังอาวุธอย่างแส้ติดมาด้วย
ผมสีเงินของลิเบล่าแกว่งไปมาอย่างรวดเร็วขณะเข้ามาในร้าน
ตะโกนเรียกเรย์เดด้วยสีหน้าแบบเตรียมพร้อมอยู่ตลอดเวลาโดยที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย

"----เฮ้ย เรย์เด !
แกน่ะ ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย !?
ไม่บาดเจ็บตรงไหนเลยเหรอ !?"
"ก็อย่างที่เห็นนี่แหละจ้า"
"..............เฮ้อ
พอดีออกทำงานไกลไปหน่อยน่ะ
พอรู้เรื่องก็เลยรีบกลับมาทันทีเลยล่ะ
ยังไงก็เถอะ ตกลงนี่ปลอดภัยไม่เป็นอะไรสินะ"

ลิเบล่าถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาด้วยความหมดกังวล
แล้วทิ้งตัวนั่งลงตรงที่นั่งเคาน์เตอร์

"..........ว่าแต่ว่านะเรย์เด
แล้วนี่ถูกข่มขืนไปรึเปล่าคือพอดีได้ยินมาน่ะ ?"
"ประมาณแค่ถูกเลียไปหน้าอกนิดหน่อยเท่านั้นเองแหละจ้า"
"..........อะไรกัน แค่นั้นเองเหรอ
ยังไงซะ ถ้าถูกข่มขืนไปล่ะก็ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ต้องตามไปแก้แค้นแน่นอนอยู่แล้ว"
"ถูกต้องแล้วล่ะ"

การสนทนากันของเรย์เดและลิเบล่า
ทำให้ทาโร่ที่กำลังฟังเงียบๆระหว่างกินแพนเค้ก
ถึงกับใบ้กินอยู่ในใจ

"(......นักสู้หญิงที่ต่างโลกนี่.........กะ แกร่งจริงๆ
ต้องบอกว่า........น่ากลัวจะเหมาะกว่า)"

ทาโร่เทน้ำผลไม้กลืนเข้าท้องไปพร้อมกับแพนเค้ก

"แล้ว ท่านผู้ใช้มอนเตอร์สุดเจ๋งอะไรนั่นที่เขาลือกันว่า
เป็นคนที่ช่วยนายหญิงแห่งร้านเหล้าให้พ้นจากวิกฤตอันตรายตามที่ได้ยินมาล่ะ ?"

ลิเบล่าเอามือเท้าคางแล้วหรี่ตาลง
แล้วจี้คำถามไปที่เรย์โดย "จงใจแสร้งทำเป็นว่าไม่รู้เรื่องให้เห็น"
ทางเรย์เดก็ตอบกลับไปโดยไม่ได้วางมือจากมีดทำครัว

"จ้า ก็คือคุณทาโร่ที่เป็นแขกของทางเราเอง
ที่เสี่ยงชีวิตเข้ามาช่วยถึงแม้ว่าฉันจะเป็นแค่นายหญิงร้านเหล้าก็ตามที
รู้สึกเท่ห์สุดๆไปเลยล่ะ
ถึงขนาดละเลงเลือดพวกลูกน้องของ "จอมมารแห่งหุ่นเชิด" ในพริบตาเดียวเลย"

เรย์เดวางมีดทำครัวบนเขียง
แล้วประสานสองมือเข้าด้วยกันตรงอก
มองไปบนท้องฟ้าเหมือนหญิงสาวในห้วงรัก

"แล้วยังมีพูดแบบนี้อีกนะ
กิลด์ "จอมมารแห่งหุ่นเชิด"อะไรนั่นน่ะผมจะถล่มมันให้ดูเอง !!!
เพราะผมน่ะต่อให้ต้องเดิมพันด้วยชีวิตก็ขอปกป้องคุณเรย์เดให้จงได้ !!
ประมาณนี้น่ะ ♪"

ด้วยคำพูดของเรย์เดที่รู้สึกยินดีสุดๆทำเอาทาโร่พ่นน้ำผลไม้ออกมาเลย
เมื่อลิเบล่าฟังที่พูดแบบนั้นก็โมโหออกมาให้เห็น

"------นี่แก !!
นี่จงใจแกล้งแพ้เพื่อฉวยโอกาสกับความใจดีของหนูทาโร่สินะ !!!"

"(จะ จริงเหรอคับพี่ !?)"
คำพูดของลิเบล่าทำเอาทาโร่ตะลึงกับความสุดยอดของผู้หญิง

"-----พูดอะไรออกมาน่ะ !
เธอก็รู้เรื่องแผลเก่าที่ขาของฉันว่ามันหนักหนาแค่ไหนดีกว่าใครไม่ใช่เหรอไง !!"
"อึกก !"

การโต้แย้งของเรย์เดทำให้ลิเบล่าอับจนคำพูด
ดูท่า ที่เรย์เดแสดงพลังออกมาเหมือนสมัยก่อนไม่ได้จะเป็นเรื่องจริง
ทาโร่ที่ฟังก็ "โฮ่" ขึ้นมาในใจ
"(........ที่คุณเรย์เดวิกฤตนี่เป็นเรื่องจริงแฮะ)"

"เพราะฉะนั้นนะ คุณทาโร่
จะดีใจมากเลยล่ะจ้ะถ้าตั้งแต่วันนี้ไป
จะช่วยมาเป็น "คนคุ้มกัน" ให้กับร้านเหล้าของฉัน
แน่นอนว่าไม่คิดเรื่องค่าที่พักด้วยนะจ๊ะ "

เรย์เดเสนอมาพลางขยิบตาให้

"เอ๋ ? คนคุ้มกันเหรอครับ ?"

ทาโร่ถามกลับไปโดยไม่ตั้งใจกับข้อเสนอที่กะทันหันของเรย์เด

"----อ้ะ---- !?
นี่แกเรย์เดยัยขี้โกง !!
เล็งเรื่องนั้นเอาไว้แล้วสินะ !!!
ที่ให้หนูทาโร่พักฟรีด้วยน่ะ
เพื่อจะได้ผูกมัดเอาไว้อยู่ที่นี่ไปตลอดดดดดดเลยใช่มั้ยล่ะ !?"
"น่ารำคาญจังเลยนะลิเบล่า
นี่น่ะเป็นปัญหาของเจ้าของที่พักกับแขกที่มาพัก
คนนอกน่ะเงียบๆไว้เถอะ
ก็อย่างที่ว่ามาว่าไงจ๊ะ ? คุณทาโร่ "

เรย์เดยิ้มอย่างสดใสให้มา

"อะ อืมมม
พอมาคิดเรื่องต่อจากนี้ไป
ถ้าเป็นคนที่ถูกเรียกว่าเป็น "คนคุ้มกัน" ล่ะก็
อุปสรรคต่างๆก็จะยิ่งมากขึ้นไปด้วย
แต่ ที่บอกว่าจะให้ฟรีนี่
ยังไงผมก็ขอจ่ายให้ดีกว่าต้องขอโทษด้วยนะครับ "
"แหม......งั้นเหรอจ้ะ ?
ถ้างั้น จะเพิ่มส่วนของพวกบริการที่พักให้แทนแล้วกัน
จะได้ช่วยให้พยายามได้อย่างเต็มที่ไงจ้ะ ♪"

เรย์เดยิ้มแบบอิ่มเอมใจพร้อมขยิบตาให้

"คะ ครับ........ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะก็"

ทาโร่เข้าใจว่าคงเป็นพวก "เพิ่มของกินให้ดีขึ้น"อะไรแบบนั้น
แต่ว่ารอยยิ้มที่ "น่าสงสัย" ของเรย์เด
ทำให้ลางสังหรณ์ในฐานะผู้หญิงของลิเบล่าทำงานจึงรีบร้อนตะโกนขึ้นมา

"เร เรย์เด !
กะ แก หรือว่าจะ !!
จะเป็นเรื่องอย่างว่า------ "

เรย์เดตะโกนใส่คำพูดที่เข้ามาขวางของลิเบล่ากลับไป

"หนวกหูน่าลิเบล่า !!
ก็แค่เพิ่มระดับของอาหารให้เท่านั้นเอง
ไม่ทำอะไรที่เป็นการเรียกร้องเหมือนอย่างเธอหรอก !!
"-----อึกกก !!"

คำพูดตอบกลับที่เหมือนตบหน้าทำเอาหน้าของลิเบล่าทรุดลงไปกับเคาน์เตอร์

หลังจบการสนทนาอันแสนวุ่นวาย
ลิเบล่าที่หมดห่วงจากการยืนยันความปลอดภัยของเรย์เดได้
เลยสั่งน้ำผลไม้แล้วนั่งเท้าคางแบบขี้เกียจพลางดูดน้ำจากหลอด

"แต่ว่านะ หนูทาโร่
ที่ให้เมดูซ่าสีชมพูของนาย
ใช้ "การร่ายเวทซ้ำซ้อน (Multiple load) "ได้นี่เป็นความจริงเหรอ ?"
"มันก็ ดูเหมือนว่าจะเป็นแบบนั้นล่ะมั้งครับ"

ทาโร่ตอบกลับไปตามสมควร
ลิเบล่าจึงพ่นลมหายใจออกมาด้วยท่าทีประหลาดใจ
แล้วหันไปทางเรย์เด
เรย์เดก็พยักหน้าให้ลิเบล่าด้วยสีหน้าจริงจัง

"เป็นความจริงนะ
ฉันเห็นเองด้วยตาคู่นี้เลยล่ะ
ใช้การร่ายเวทย์ซ้ำซ้อนโดยทำให้เส้นผมกลายเป็นงู
ใส่ตรวนน้ำแข็งที่มือเท้าของมิโนทอร์ทั้ง4ตัวรวดเดียวจนหมดสภาพไปเลย"

ลิเบล่าที่ได้ฟังคำพูดของเรย์เด
ก็พ่นลมหายใจออกมาด้วยความชื่มชมและประหลาดใจ

".........ดูท่าจะเป็นเรื่องจริงสินะ
อีกอย่างนะ เรื่องข่าวลือนี่น่ะมันแพร่กระจายไปทั่วเมืองป้อมปราการซะแล้วล่ะ
ถ้าแค่เฉพาะพวกที่อยู่ในเมืองป้อมปราการ
ดูแล้วค่อนข้างจะยังไม่เชื่ออะไรกันซักเท่าไรหรอก
แต่ที่สำคัญคือพวก "จอมมารแห่งหุ่นเชิด" น่ะรีบแจ้นเอาจดหมายขอโทษ
มามอบให้กับลูกน้องตรงพื้นที่ของฉันเลยล่ะ
บอกว่าเรื่องของเจ้าลูกน้องมันทำตามใจไปเอง
ความจริงไม่ได้มีเจตนาอะไรแบบนั้นน่ะนะ........."
"อ๋อเหรอ"

เรย์เดตอบกลับแบบไม่ได้สนใจอะไร

"จะว่าไปนี่หนูทาโร่
ปล่อยให้ลูกน้องของ "จอมมารแห่งหุ่นเชิด"ที่มาที่นี่
คนนึงมีชีวิตกลับไปในฐานะพยานผู้เป็นเหตุการณ์ใช่มะ "
"อืม ก็ประมาณนั้นน่ะครับ"

ลิเบล่ายกมุมปากขึ้นแล้วหัวเราะด้วยความสนุกสนาน

"หนูทาโร่นี่ดูเป็นลูกผู้ชายมากเลยนะ
ที่ทางโน้นยอมอ่อนข้อให้ก่อนเพราะ
ได้เรื่องที่พวก "จอมมารแห่งหุ่นเชิด"รู้พลังของหนูทาโร่มาช่วยนี่ละ
เลยทำให้ความสมดุลของกิลด์ทั้งสามทัดเทียมกันขึ้นมาได้
บอกตามตรงนะ เรื่องที่จะทำสงครามกับพวก "จอมมารแห่งหุ่นเชิด"
เพื่อเรย์เดได้หรือไม่มันก็เป็นเรื่องที่ลำบากพอดูเลยล่ะ"

ลิเบล่าพึมพำด้วยความเจ็บใจ
พอเป็นแบบนั้นเรย์เดจึงปลอบใจให้อย่างอ่อนโยน

"ก็เข้าใจอยู่แล้วล่ะลิเบล่า
สามกิลด์ใหญ่น่ะ ก็รู้จักกันดีว่ามีสถานะที่ยันกันไว้ทั้งสามด้าน
หากเผยความอ่อนแอให้เห็น ก็จะถูกเสียบที่จุดนั้นแล้วถูกเขมือบหายไป
เรื่องคราวนี้บอกได้เลยว่า"วิถีราชาแห่งการทำลายล้าง"เองก็คงไม่นิ่งเฉยแน่นอน"
"โทษทีนะเรย์เด"
"ไม่เป็นไรหรอกจ้า
ฉันน่ะเป็นคนที่ออกไปแล้ว
จะไม่ไปรบกวนพวกลิเบล่าที่ยังอยู่หรอก
นอกจากนั้น เดิมทีก็เป็นเพราะทิฐิของฉันเอง
ที่เป็นเหตุผลทำให้เกิดการต่อสู้ขึ้นน่ะ"
"เพื่อหนูทาโร่งั้นเหรอ ?"
"มันก็แน่อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ
ก็พี่สาวคนนี้น่ะเคยสัญญาว่าจะปกป้องให้นี่น่า
แต่ กลับกันกลายเป็นถูกช่วย
แล้วให้อยู่เคียงข้างคอยปกป้องต่อจากนี้ไปไม่ว่าจะยังไงก็ตามแทน ♪"

เรย์เดเดินไปไปรอบๆครัวพร้อมแกว่งผมหางม้าสีดำไปมา

"เฮ้ออ......น่าอิจฉาจังงง........
ได้ผู้ใช้มอนเตอร์ที่สามารถทำให้เมดูซ่าสีชมพูใช้เวทมนต์ได้
มาเป็น "คนคุ้มกัน"ให้ทั้งยังได้ "ค่าที่พักอีก"
โชคจะดีอะไรขนาดนี้ฟะ"

ลิเบล่าใช้คำพูดแนวๆไม่พอใจกับเรย์เดด้วยความอิจฉา

"เน่----หนูทาโร่
อย่าอยู่ที่พักแรมซอมซ่อแบบนี้ต่อไปเลยน่า--
มาที่แมนชั่นของฉันดีกว่าน้า
วิวก็สวยเพราะอยู่ชั้นบนสุดซะด้วยนา--
ห้องเองก็มีเยอะแยะ--
แล้วยังมีอ่างอาบน้ำอีก--
อาหารเองก็เป็นของชั้นสูง--
แน่นอนว่า "มี - ฉัน - ด้วย" นะ ~♪"

ลิเบล่าลูบหัวของทาโร่ไปมาพร้อมกับยั่วทาโร่

"ที่พักแรมของใครที่เป็น "ที่พักแรมซอมซ่อ" กันน่ะ !!"

เรย์เดที่ได้ฟังเรื่องที่ทำเป็นเพิกเฉยไม่ได้ก็ขมวดหว่างคิ้วเข้าหากันจนมีรอยย่น
แต่ลิเบล่าก็ยังลูบหัวทาโร่ต่อไปโดยไม่สนใจอะไร

"แหม มาชวนกันแบบนี้ก็ดีใจอยู่หรอกนะครับแต่
ผมน่ะชอบฝีมือทำอาหารของคุณเรย์เด
เพราะงั้นอยู่ที่นี่ก็ดีอยู่แล้วครับ"

การชักชวนของลิเบล่าได้รับคำตอบอย่างนั้น
เรย์เดที่จ้องมองด้วยสายตารังเกียจอยู่เลยส่งเสียงดีใจสุดๆออกมา

"----ว้ายยยยย ♪
ตอบได้ยอดเยี่ยมไม่มีที่ติเลยนะจ๊ะคุณทาโร่ !!"

เรย์เดเอนตัวลงมาที่เคาน์เตอร์
แล้วกอดเข้าที่คอพร้อมกับจูบแบบคลั่งไคล้ที่แก้มของทาโร่

"(ก็นะ ถ้าว่ากันตามตรงก็คือ ให้กลายเป็นแมงดา
โดยไม่ต้องคอยเดือดร้อนเรื่องเงินอะไรแบบนั้น
แต่พอมาพูดถึงการอยู่ร่วมกับคนอื่นนี่ มันจะยุ่งยากเอาเปล่าๆ
ถ้าเอาความรู้สึกของการใช้งาน  ก่อนอื่นเลยคือ
ไม่สามารถจะเพลิดเพลินไปกับชีวิตเลิฟเลิฟกับสาวมอนเตอร์ได้
ต้องมาคอยอดกลั้นไม่ให้เกิดเรื่องขึ้นมาใช่ไหมล่ะ
ถ้าทำแบบนั้นไม่ได้ล่ะก็
ขอไปนอนกลางแจ้งแล้วได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระยังจะสบายกว่าอีก)"

ทาโร่หัวเราะ "อะฮะฮะฮะ" พร้อมกับฝืนยิ้มออกมา
ลิเบล่าเลยทำปากแบบไม่พอใจแล้ว " ชิ "ออกมาแบบงอนๆ

"แต่ว่านะ เรย์เดที่หัวแข็งคนนั้น
กอดเข้าที่คอของผู้ชายแถมยังจุ๊บที่แก้มให้ซะด้วย
ดูจะถูกใจกับหนูทาโร่มากเลยทีเดียวเลยใช่ม้า "
"----เอ๋ !?
มะ ไม่เอาน่า  !!
ฉันนี่ล่ะก็  !!"

เรย์เดที่ถูกลิเบล่าชี้ให้เห็นถึงสิ่งที่ทำก็ส่งเสียงตกใจออกมา
เลยแยกออกจากคอของทาโร่แบบลนลานแล้วรีบกลับเข้าไปในครัว

"........เอาเหอะ ฉันเองก็ยังมี "สัญญาที่เคยให้กันไว้กับหนูทาโร่" อยู่ดีล่ะนะ
รีบๆมาแข่งกันไปเลยก็ดีเหมือนกันนะ"

ลิเบล่าพึมพำแบบเบาๆพร้อมรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ
พลางจ้องมองไปทางเรย์เดที่ลุกลี้ลุกลนอยู่ที่ไหนซักแห่ง
แล้วลิเบล่าก็ดูดน้ำผลไม้ที่เหลือจากหลอดจนหมดพร้อมกับลุกขึ้นจากที่นั่ง

"ถ้างั้นนะเรย์เด
ฉันคงได้เวลากลับซักทีล่ะ"

เมื่อลิเบล่าส่งเสียงเรียก เรย์เดที่ลนลานอยู่ก่อนหน้านี้ก็สงบใจลงได้นิดหน่อย
แล้วตอบ "อะ อืม แล้วเจอกันนะ" กลับไปขณะที่คนส่วนผสมในหม้อที่อยู่ในครัว

"หนูทาโร่เองวันนี้ก็เหนื่อยหน่อยนะ"

ลิเบล่ายืนอยู่ข้างๆตรงที่หนูทาโร่นั่ง
แล้วกล่าวคำชมเชยให้หนูทาโร่พร้อมแสดงรอยยิ้มที่อ่อนโยนออกมา

"อ้ะ---- ไม่หรอกครับ
ก็แค่ทำเรื่องที่สามารถทำได้เท่านั้นเอง"

ด้วยท่าทีที่แสดงออกอันน่าชมเชยของทาโร่ ลิเบล่าจึงพยักหน้าพร้อมกับยิ้มให้
แล้วเอามือไปจับประคองที่คางของทาโร่ ดันคางขึ้นมา
จากนั้น ริมผีปากของทาโร่ที่หันขึ้นมาก็ประกบกันกับ
ริมฝีปากอวบๆที่ส่องประกายสีแดงจากลิปสติกของตัวลิเบล่าเอง
ทาโร่รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากริมฝีปากของลิเบล่า
หลายวินาทีต่อมาลิเบล่าก็แยกริมฝีปากออก
แล้วทำท่าเอาปลายลิ้นเลีย "แผล่บ"ที่ริมฝีปากของตัวเอง

"นี่เป็นรางวัลสำหรับการช่วยเพื่อนซี้ของฉันนะ"

ลิเบล่าพูดแล้วก็ขยิบตาให้
จากนั้นก็หันหลังกลับไปเปลี่ยนเป็นผมสลวยสีเงินอันงดงาม
และสะบัดก้นอันอวบอัดจากเสื้อหนังเดินออกไปจากร้านเหล้า
ด้วยการเข้าหาอันเหนือชั้นของสาวใหญ่แบบนั้น
ทำเอาทาโร่ได้แต่ตกตะลึงแล้วมองส่งลิเบล่าจากด้านหลัง

"...........ยัยลิเบล่าาาา........"

ทาโร่เรียกสติกลับคืนมาได้จากเสียงที่ทิ่มแทงออกมา
จึงหันสายตาไปทางด้านในครัว
ก็พบเรย์เดที่กำลังกัดเล็บนิ้วโป้งกึกกึกพร้อมด้วยแววตาเหมือนดั่งเพลิงแผดเผา
เลยได้แต่ยิ้มแหยงๆออกมา

แต่ทาโร่ก็รู้สึกตัวขึ้นมา
เพราะได้เสียงเอะอะอันเต็มไปด้วยชีวิตชีวาไม่เหมือนกับทุกครั้งของลิเบล่ามาช่วย
ทำให้ความรู้สึกอันสงบเงียบและสดใสของช่วงเวลาที่ไหลผ่านไปอย่างเงียบสงบ
ที่ร้านเหล้าแห่งนี้มีอยู่ตลอดกลับคืนมาแม้จะนิดหน่อยก็ตาม

"(นี่แหละคือเพื่อนซี้อะไรอย่างนั้นรึเปล่านะ---
ไม่รู้ยังไงแต่รู้สึกอิจฉานิดหน่อยแฮะ)"

ทาโร่พึมพำอยู่ในใจแล้วนั่งดื่มน้ำผลไม้ต่อไป
 




NEKOPOST.NET