[นิยายแปล] Mamono musume-tachi no goshujinsama - ฮาเร็ม สาวมอนสเตอร์ ตอนที่ 26 | Nekopost.net 
NEKOPOST

[นิยายแปล] Mamono musume-tachi no goshujinsama - ฮาเร็ม สาวมอนสเตอร์

Ch.26 - ตามใจตัวเอง


ทาโร่ออกจากที่พักแรมก่อนเวลาเที่ยง
ด้วยรถเข็นที่ลากโดยพุสุโกะซึ่งเดินทางห่างออกไปจากเมืองป้อมปราการเพียงเล็กน้อย
ก็มาถึงสถานที่ล่าที่ไม่ค่อยมีพวกอาชีพเดียวกันอยู่
ทันทีที่มาถึง ก็ใช้เวทมนต์ของเมเดมิเหมือนในการล่าครั้งแรก
โดยประสิทธิพลังลมกับคันศรและลูกธนูของพุสุโกะหลังจากนั้นก็เริ่มทำการล่า
พุสุโกะนั้นเคลื่อนดวงตาขนาดใหญ่มองไปทั่วๆ
เมื่อพบเหยื่อ ก็ทำการยิงธนูจากคันศรขนาดใหญ่นั้นโดยง่าย
ลูกธนูถูกยิงออกไปจากสายธนูขนาดใหญ่ด้วยแรงอันมหาศาลของพุสุโกะ
ถึงแม้จะแค่นั้นก็มีพลังมหาศาลพออยู่แล้ว
ยังจะได้รับการประสิทธิพลังลมจากเมเดมิเข้าไปอีก
เลยทะยานออกไปเป็นแนวเส้นตรงจนเกิดเสียงลมอันรุนแรงน่ากลัว
เมื่อรอไปสักพักพุสุโกะก็โห่ร้องด้วยความดีใจ

"----สำเร็จแล้ว ! ยิงเข้าจุดตายเต็มๆเลย  !!"
"โอ้ โอ้"

ทาโร่ทำแค่นับจำนวนของครึ่งมอนเตอร์ที่ดูเหมือนว่าจะล้มอยู่ "ตรงไหนซักแห่ง"
ช่วงหลายวันมานี้ก็ทำสบายๆแบบนี้มาตลอด ช่างเป็นงานที่ง่ายจริงๆ

พุสุโกะมองหาโดยดูไปรอบๆ
พร้อมทำการยิงลูกธนูจากคันศรขนาดใหญ่อีกครั้ง
ก็มีช่วงเวลาที่ใช้ในล่าแต่ละตัวเหมือนกัน
แต่ก็มีบางเวลาจะที่ล่าได้ต่อเนื่องเพราะดูเหมือนว่าจะมากันเป็นฝูง
ส่วนใหญ่นั้น พุสุโกะจะค่อยๆยิงตายไปทีละตัว
ทาโร่ก็เลยเสร็จงานที่นับโดยใช้เวลาแค่ประมาณ15-30นาที

"..........เอาล่ะ
ตอนนี้ก็ได้มา5เหรียญเงินสำเร็จตามเป้าหมายใน1วันแล้ว
งั้นวันนี้ก็จบการล่าเพียงเท่านี้"

ทาโร่บอกกับพุสุโกะด้วยน้ำเสียงแบบจบงาน

"ค่า !"

พุสุโกะตอบกลับอย่างแข็งขัน
แล้วเข้ามาข้างๆทาโร่โดยเอาคันศรขนาดใหญ่พาดไว้บนบ่า

"เมเดมิ หยิบข้าวกล่องจากรถเข็นออกมาให้หน่อยสิ"
"รับทราบค่ะ"

เมเดมินั่งอยู่ข้างๆทาโร่ที่นั่งขัดสมาธิอยู่ตรงทุ่งหญ้ารกร้าง
ก็ยืนขึ้นอย่างเงียบๆแล้วใช้ร่างงูยืดยาวเข้าไปตรงหน้ารถเข็น
หยิบเอาข้าวกล่องที่ทำเป็นพิเศษมาจากที่พักแรมโดยนายหญิงเรย์เด

"ขอบใจนะเมเดมิ"

ทาโร่รับข้าวกล่องและกระบอกน้ำทำจากไม้ไผ่ที่เมเดมิหยิบมาให้
เมื่อวางลงบนทุ่งหญ้ารกร้างก็แกะห่อแล้วเปิดฝาออกมาทันที

"อุว้าว ! น่าอร่อยดีจัง !"

เป็นข้าวกล่องขนาดใหญ่ที่มีสองชั้น
ชั้นแรกนั้นเป็นข้าวปั้นขนาดใหญ่ที่บรรจุไว้จนแน่น
อีกชั้นเป็นพวไก่ทอด ไส้กรอก ไข่ทอด แล้วก็พวกผลไม้ใส่ไว้อยู่
ทาโร่หยิบเข้าปั้นขึ้นมาแล้วอ้าปากกว้าง"งับ"เข้าไป

"ข้าวปั้นอร่อยจัง !"

ทาโร่มองท้องฟ้าสีครามที่กระจ่างใสสวยงามพลาง
ประทับใจอีกครั้งกับรสชาติที่ได้ลิ้มรสของมื้ออาหารที่กินข้างนอก

"ช่วงนี้ ถึงจะได้แต่กินข้าวกลางวันข้างนอกแต่
บรรยากาศที่ให้ความรู้สึกกว้างขวางเป็นอิสระยิ่งทำให้อาหารรู้สึกอร่อยเข้าไปอีกน้า--
ยิ่งกว่านั้น ความอร่อยยังเพิ่มเป็นเท่าตัวเพราะเป็นฝีมืออาหารของคุณเรย์เด
ดูท่าจะไม่เป็นการออกล่าแต่กลายมาเป็นการปิคนิคกันซะแล้วแฮะ"

พุสุโกะกับเมเดมินั้นต่างก็หยิบข้าวปั้นมาหม่ำกัน
พุสุโกะถือข้าวปั้นอยู่เต็มสองมือ
สลับกันเคี้ยว "หงับ หงับ"ในมือแต่ละข้างพลางยิ้มอย่างมีความสุข
ส่วนเมเดมิพอเห็นเศษเม็ดข้าวที่ติดตามแก้มของพุสุโกะก็พึมพาประมาณว่า"ช่วยไม่ได้น้า--"
แล้วหยิบออกให้จากตรงที่ติดอย่างสนุกสนาน
ทาโร่เองก็รู้สึกมีความสุขเมื่อได้เห็นเป็นสภาพที่เป็นแบบนั้น
พลางหย่อนแก้ม แล้วหม่ำข้าวปั้นเข้าไปพร้อมกันเคี้ยวไข่ทอดที่หวานอยู่นิดหน่อย

"(ไม่ไหวแฮะ จริงๆเลยน้า
แบบนี้ดูท่าจะไม่ดีแฮะ
ก็พอจะรู้อยู่แล้วน่ะนะว่าสูตรโกงที่ติดตัวมาต่างโลกนี่จะทำให้"นิสัยแย่ลง"
มีความสุขได้ง่ายๆสบายๆถึงขนาดนี้
สภาพแบบนี้มีหวังได้แต่ใช้ชีวิตอยู่อย่างขี้เกียจแน่เลยน้า--)"

ทาโรเพลิดเพลินไปกับความสุขพลางกัดไก่ทอดไปด้วย
รสชาติที่ฉ่ำเนื้อของน่องไก่กระจายเข้าไปในปาก
ผสมไปกับรสชาติของข้าวปั้นที่โยนเข้าไปอยู่ในปาก

"( อุ-- !
ได้มากินข้างนอก
ทั้งยังมีข้าวปั้นแล้วก็กับข้าวผสมผสานกันอย่างลงตัว
เล่นเอาอดใจไม่ไหวจริงๆ-- !!)"

ทาโร่เปิดจุกของกระบอกน้ำที่ทำจากไม้ไผ่แล้วกระเดือกน้ำลงลำคอไป

"อึก อึก ! ฟุ ฮ้า !"

ทาโร่เอานิ้วมือหยิบพวกเม็ดข้าวที่ติดอยู่ตรงฟันหน้าออก
พลางมองเหม่อไปยังท้องฟ้าสีครามเมฆสีขาว

"แหม........
ยังไงที่นี่มันควรจะเป็นโลกที่ยากลำบาก
แต่ด้วยวิถีชีวิตของเราเลยกลายมาเป็นสงบสุขไปเลยจริงๆ "

เมเดมิพยักหน้าให้กับคำพูดของทาโร่ที่บ่นพึมพำอยู่คนเดียว
โดยที่กำลังนั่งเคี้ยวอาหารอยู่ข้างๆ

".....ค่ะ
โลกนี้นั้นโหดร้ายไม่ผิดแน่นอน
มันเป็นโลกสีขาวดำอันเลือนลางสำหรับตัวข้าค่ะ
ถึงกระนั้น ไม่รู้ว่าด้วยเหตุใด
เมื่อได้มาอยู่ด้วยกันกับท่านทาโร่
โลกนี้ก็พลันมองดูเป็นสีสดใสสวยงามในบัดดลเลยค่ะ
ทั้งที่โลกนี้ก็น่าจะไม่ได้เปลี่ยนอะไรไป..........."
"นั่นเป็นเพราะหัวใจของเมเดมิเปลี่ยนไปไงล่ะ
หากรู้สึกเกลียดชังก็จะเกลียดชัง
หากรู้สึกสวยงามมันก็จะสวยงาม
ถึงแม้อีกฝ่ายจะไม่ได้เปลี่ยนอะไรไปแต่
หัวใจของตัวเราเองนั้นเป็นสิ่งที่เปลี่ยนโลกนี้ไปไงล่ะ"
"สมกับเป็นท่านทาโร่
คำพูดนั้นช่างลึกซึ้งยิ่งนัก"
"ก็แค่พูดไปตามที่นึกออกเท่านั้นเอง"

ทาโร่ฝืนยิ้มออกมาให้กับเมเดมิที่เอียงอายด้วยความสุข
สายลมได้พัดเอื่อยๆพอที่จะไม่ให้พวกฝุ่นพัดปลิวขึ้นมา
ผมสีชมพูอันเงางามที่ลื่นสลวยของเมเดมิปลิวไสวไปมา
ความสวยที่บอกกล่าวด้วยตัวมันเองนั้นทำให้ทาโร่ไม่อาจหาคำกล่าวออกมาได้

"(ถึงจะเป็นสาวมอนเตอร์
แต่พุสุโกะกับเมเดมิต่างก็สาวสวยอยู่ดีล่ะนะ
ไม่ใช่ผู้หญิงระดับที่จะมาห้อมล้อมคนธรรมดาอย่างเราได้เลย
น่าเสียดายที่พูดได้เลยว่าเราไม่เหมาะกันเอาซะเลย
บอกได้เลยว่ารู้สึกขอบคุณจริงๆ
กับอะไรหลายๆอย่างที่ต่างโลกนี้)"

ทาโร่คิดแบบนั้นระหว่างที่มองไปทางพุสุโกะ
ส่วนพุสุโกะนั้นหางคิ้วตกโดยทำท่าดูดนิ้วพลางมองไปที่ข้างกล่อง
ดูท่าว่าจะกินส่วนของตัวเองหมดเรียบร้อย
แล้วคงรู้สึกว่ายังกินไม่พอเลยอะไรแบบนั้น

"อะนี่ พุสุโกะ
ให้ส่วนของฉันไปด้วยละกัน กินให้เยอะๆเลยนะ"
"คะ ค่า !"

พุสุโกะปิดตาเดียวอันใหญ่ ยิ้มตอบด้วยความยินดี
แล้วหยิบข้าวปั้นขึ้นมาในมือแต่ละข้างของตัวเอง อ้าปากงับกินสลับข้างกันไป
ทาโร่มองพุสุโกะที่เป็นแบบนั้นก็พลางยิ้มไปด้วย
แล้วนั่งยืดหลังมองไปยังท้องฟ้าสีครามทั้งแบบนั้น
 




NEKOPOST.NET