[นิยายแปล] Mamono musume-tachi no goshujinsama - ฮาเร็ม สาวมอนสเตอร์ ตอนที่ 16 | Nekopost.net 
NEKOPOST

[นิยายแปล] Mamono musume-tachi no goshujinsama - ฮาเร็ม สาวมอนสเตอร์

Ch.16 - เริ่มการล่าหรือสีชมพู


ทาโร่ออกจากที่ขึ้นเงินรางวัล
เดินไปก็อ่าน"เอกสารแนะนำมอนสเตอร์"ที่พนักงานติดต่อหนุ่มให้มาด้วย

"(เหมือนกับแผ่นพับสำหรับท่องเที่ยวเลยแฮะ)"

ทาโร่ยกตัวอย่างตามที่รู้สึก
เพราะดูเหมือนโบรชัวที่บางแค่ประมาณ10หน้า
สำหรับให้นักฆ่ามอนสเตอร์ที่มาเมืองป้อมปราการเป็นครั้งแรก
เลยดูยังไงก็โบรชัวร์ชัดๆ
เนื้อหาข้างในมีการให้คนวาดภาพมอนสเตอร์เสมือนจริง1ตัวต่อหนึ่งหน้า
มีเงินรางวัลกับคำอธิบายเขียนเป็นข้อๆเป็นแนวเรียงลงมาไม่กี่บรรทัดเท่านั้น
แต่สำหรับทาโร่ที่ขาดแคลนความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับมอนสเตอร์ที่โลกนี้
มีข้อมูลแค่นี้ก็เหลือเพือแล้ว

"อย่างนี้นี่เอง
มอนสเตอร์ส่วนใหญ่ก็เคยเห็นมาแล้วทั้งนั้น
แน่นอนว่าจากพวกในเกมส์หรือนิยายน่ะนะ"

ภายในเอกสารแนะนำมอนสเตอร์ก็มี สไลม์ อ็อค มิโนทอรัส
ก็อบลิน โคโบล โทรล ประมาณนี้
เป็นรายชื่อมอนสเตอร์ที่คุ้นหน้าคุ้นตาตามพวกนิยายหรือเกมส์
ทาโร่มองไปที่ช่องของพวกครึ่งสัตว์ที่อยู่ข้างใน

"เหมือนที่พุสุโกะบอกไว้ตามรูปเลยมีทั้งแบบเหมือนหมูป่ากับเหมือนหมาป่า
ถ้าเป็นพวกครึ่งมอนสเตอร์ล่ะก็จะพันธุ์ไหนก็มีรางวัล1เหรียญเงิน
สไลม์ก็1เหรียญทองแดง ก็อบลิน5เหรียญทองแดง
ดูท่าทางพวกนี้จะเป็นเหยื่อที่พวกมือใหม่ต้องการ........
ส่วนพวกครึ่งมอนสเตอร์ไม่ว่ามองมุมไหนก็ดูอันตราย เขี้ยวนี่ก็ใหญ่ดีจริง
ความจริงก็อยากไปล่าสไลม์เรียกความมั่นใจซะก่อน
เพื่อหลีกเลี่ยงการพลาดท่าในการล่ามอนสเตอร์เท่าที่จะทำได้
ถึงจะน่ากลัวนิดหน่อยแต่ก็ช่วยไม่ได้คงต้องลองล่าพวกครึ่งมอนสเตอร์ด้วยเลยแล้วกัน"

ทาโร่หันไปมองข้างหลัง
พุสุโกะที่เดินตามทาโร่มา
มองดูกำไลปราบปรามที่ไว้เก็บข้อมูลการฆ่ามอนสเตอร์ที่ใส่ไว้ที่มือแบบอยากรู้อยากเห็น

"อุว้าว --♪"

พุสุโกะส่งเสียงดีใจ
ดูท่าจะชอบพวกเครื่องประดับเหมือนกัน

"พุสุโกะ รอบนี้กะว่าจะไปล่าพวกครึ่งมอนสเตอร์ซะหน่อย
ถ้าเป็นพวกประเภทหมูป่านี่ต้องใช้ธนูกี่ดอกต่อตัวเหรอ ?"
"ก็ซัก ราวๆ5ดอกค่ะ"
"แล้วถ้าเป็นประเภทหมาป่าล่ะ ?"
"ก็ ประมาณ3ดอกค่ะ"
"แล้วใช้แค่ธนูก็ฆ่าได้ใช่มั้ย ?"
"ก็ตามที่บอกเลยค่า
แต่ ตามพื้นฐานในการสู้แล้วจะต้องหยุดการเคลื่อนไหว
ด้วยการโจมตีที่ตาหรือที่เท้าก่อน
เพราะเข้าใกล้ได้เดี๋ยวจะลำบากเอา"
"เข้าใจล่ะ"

เห็นได้ชัดว่าพุสุโกะให้ความสำคัญกับความปลอดภัยอย่างที่คิด
ไม่ยอมให้ครึ่งมอนสเตอร์ตัวใหญ่เข้ามาใกล้ได้โดยเปล่าประโยชน์
หยุดการเคลื่อนไหวโดยเล็งที่เท้า
จัดตัวเองอยู่ในจุดที่ได้เปรียบพอที่จะไม่มีอันตราย
แล้วค่อยเผด็จศึกด้วยอาวุธทื่อเอา

"ดูจากข้อมูลแล้วประเภทหมูป่าส่วนมากจะอยู่ตัวเดียว
ส่วนประเภทหมาป่าจะอยู่กันเป็นฝูงใหญ่
งั้นต้องซื้อลูกธนูเผื่อไว้ก่อนเป็นอย่างแรกเลยดีกว่า
อีกซัก50ลูกคงไหว"
"ค่ะ"

พอออกจากที่ขึ้นเงินรางวัลทาโร่ก็เปลี่ยนกำหนดการ
เป็นแวะไปแถวที่มีร้านขายของในเมืองผู้อพยพก่อนที่จะไปล่าพวกครึ่งมอนสเตอร์
เลยเดินตรงไปแถวถนนที่มีพวกร้านขายของตั้งอยู่แทน

ทาโร่ก็เริ่มเห็นถนนที่มีร้านขายของอยู่ตรงหน้าแล้ว
จากที่ฟังนายหญิงที่พักแรมเรย์เดมา
ก็น่าจะอยู่ใกล้ที่ขึ้นเงินรางวัลเดินไปแค่ไม่กี่นาทีนาทีก็ถึง

"ลูกค้าที่ไปขึ้นเงินออกมาซื้อของกันเยอะแยะเลย
ก็เป็นธรรมดาล่ะนะที่พ่อค้าจะกรูกันมาตั้งร้านแถวนี้"

มีเพิงไม้ธรรมดาเรียงรายตรงถนนที่ขายของ
มีทั้งร้านขายอาวุธ ขายชุดเกราะ ขายอุปกรณ์ ขายอาหาร ค้าทาส และหลายๆแบบเปิดขายของอยู่
ผู้คนบนถนนต่างก็ครึกคริ้นเต็มเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา
ทาโร่เดินหาร้านขายอาวุธเพื่อจะซื้อลูกธนู
แต่ระหว่างทางไปเจอกันคนกลุ่มเล็กๆมายืนมุงดูอะไรอยู่

"(.....มีอะไรกันเหรอ หรือว่ามีการขายของลดราคาหว่า ?)"

ทาโร่สังเกตุที่พวกคนในกลุ่ม
เป็นพวกนักล่าหรือนักฆ่ามอนสเตอร์ที่พกพาอาวุธติดตัวกันเป็นปกติทั้งนั้น
ดูๆไปก็มีพวกผู้ใช้มอนสเตอร์ที่มีพวกมิโนทอร์หรืออ็อคอะไรพวกนี้อยู่ด้วย
รวมๆแล้วเป็นมนุษย์ที่คอยจัดการมอนสเตอร์มากันชุมนุมกันทั้งนั้น

"หรือว่าลดราคาอาวุธกันนะ"

ทาโร่สนใจอยู่นิดหน่อยเลยมุ่งหน้าไปที่หน้าร้าน
คนยืนห่างกันเป็นหย่อมๆ
ทาโร่เลยเดินไปยืนหน้าร้านได้โดยไม่เบียดชนผู้คนอะไรมาก

"โอ้......"

พอไปยืนตรงหน้าร้านก็เข้าใจได้ทันที
กรงธรรมดาที่เคยเห็นอยู่บ่อยครั้งตั้งแต่มาที่ต่างโลกนี่
ที่เอาไว้ใส่ทั้งทาสมนุษย์และมอนสเตอร์ไว้ในกรง
ความกว้างของหน้าร้านก็แค่พอวาง2กรง
ดูแล้วก็เล็กเหมือนร้านขายทาสอื่นๆที่อยู่แถวนี้
แต่ที่ต่างคือของที่อยู่ข้างในนี่ล่ะ
ภายในทั้ง2อัน อันนึงไม่มีอะไรอยู่
อีกอันมี"มอนสเตอร์"ใส่อยู่
ที่ผู้คนมาชุมนุมกันตรงหน้า"ร้านขายทาสมอนสเตอร์"ก็เพราะ"สิ่งนี้"นี่แหละ
พ่อค้าทาสร่างอวบที่อยู่ข้างนอกกรงยิ้มแฉ่งพร้อมตะโกนเสียงดัง

"เชิญคร้าบบ !! เชิญแวะมาดูแวะมาชมกันก่อนเลยคร้าบบบบ !!
ในกรงที่จับมาได้นี้ เป็นมอนสเตอร์ที่มีข่าวลือเมื่อไม่นานมานี้ว่า
จัดการกับพวกนักล่าและนักฆ่ามอนสเตอร์มาได้ถึง32คนเลยทีเดียวนะครับ !!
แถมวันก่อนยังว่ากันว่ามอนสเตอร์ตัวนี้สร้างความเสียหายอย่างหนัก
กับสมาพันธ์กิลด์ของเมืองป้อมปราการที่ออกไปปราบปรามแล้วพลาดท่าด้วยคร้าบบบ !!!"

มอนสเตอร์ถูกพันโซ่ไปทั้งร่างถึงแม้ว่าจะอยู่ในกรงก็ตาม
ท่อนบนเป็นมนุษย์
ลำตัวท่อนล่างเป็นงูขนาดใหญ่ขดตัวเป็นวงอยู่
เป็นมอนสเตอร์ที่ทาโร่เคยเห็นมาก่อนในเกมส์

".....ลาเมียงั้นเหรอ ?"

แต่ว่าถึงทาโร่จะคุ้นเคยกับมอนสเตอร์ตามพวกแฟนตาซี
แต่ก็ยังมีเครื่องหมายคำถามอยู่ดีถ้าจะให้ตอบเกี่ยวกับเรื่องต่างๆของพวกนี้
เกล็ดงูบนลำตัวเป็นสีชมพูอ่อน
หัวก็เป็นสีชมพูเหมือนกันแต่ถูกโกนด้วยเหตุผลอะไรสักอย่าง
โคนผมที่ดูตะกุกตะกักเห็นได้ชัดเลยว่าเป็นการตัดแบบรีบร้อนสับสน
ท่อนบนที่เป็นมนุษย์อยู่ในสภาพเปลือยไม่ใส่เสื้อผ้า
มีผิวขาวใส อกใหญ่ที่ดูนุ่มนิ่มเต่งตึงเผยให้เห็น
ใบหน้าเป็นรูปไข่ สันจมูกสูง ตาทรงอัลมอนด์ที่มีตาดำขนาดใหญ่
ดูหัวดีมีอายุมากกว่าให้ความรู้สึกสวยสไตล์ท่านพี่สาวเลย

"(พอเห็นหน้าแบบถูกโกนหัวแล้วตัดสินใจลำบากนิดหน่อยแฮะ
ถึงยังไงก็ยังเป็นสาวมอนสเตอร์ล่ะนะ
แต่ว่า ยังไงดีล่ะ ดูรุนแรงกันสุดยอดเลย)"

มีที่อุดปากสวมอยู่ที่ปากของมอนสเตอร์ที่ดูเหมือนจะเป็นลาเมีย
มัดมือไว้อยู่ด้านหลัง
ลำตัวท่อนบนเหนือหน้าอก มีโซ่พันกันหลายชั้นยาวลงมาจนถึงต้นแขน
ลำตัวส่วนล่างที่เป็นงูก็มีโซ่พันกันอยู่ไม่รู้เท่าไรผูกเอาไว้กับแท่งเหล็กของกรง
บอกได้เลยว่า"ผนึก"ไว้อย่างแน่นหนาสุดๆเลย
ด้วยสภาพแบบนั้น สาวมอนสเตอร์ที่ดูเหมือนลาเมียขมวดคิ้วเข้าหากัน
ลูกตาที่เปิดอยู่จ้องกลับมาหาพวกทาโร่ที่มองดูกันอยู่
ดูแล้วราวกับ"หน้ากากฮันเนีย"(หน้ากากในละครโน)เลย
จากความรุนแรงที่ว่านั่น เล่นเอาหน้าทาโร่ผงะไปด้วยความเจ็บปวดจนแทบเป็นลมเลย
ขนาดคนมามุงดูคนอื่นที่เป็นชายรูปร่างบึกบึนยังต้องถอยแล้วหลุดเสียง"อุหวา......"ออกมา
คนมุงดูคงนึงเรียกพอค้าทาส

"ทำไม พ่อค้าทาสไม่เอามอนสเตอร์ที่มาแสดงให้ดู
ไปที่เมืองป้อมปราการแต่มาขายที่เมืองผู้อพยพนี่แทนล่ะ !!!"

พอตะโกนแบบนั้นออกมา คนมุงดูต่างก็พากันเปล่งเสียงว่า"ช่าย ช่าย !"

"ช่างเป็นคำถามที่ยอดมากเลยครับคุณลูกค้า
ถึงแม้มอนสเตอร์นี่จะถูกพรรคพวกกิลด์จัดการแก้แค้นมา
ก็ไม่มีส่วนสำคัญบุบสลายไปแต่อย่างใด
แต่แค่อ่อนแอลงจากการใช้พลังมากเกินไป
เลยถูกจับจากการที่ไปเผชิญหน้ากับกองกำลังนักล่ามอนสเตอร์พิเศษ
และนั่นก็คือ"เมดูซ่าสีชมพู"อันสุดแสนหายากตัวนี้ !!!!"

ทาโร่รู้สึกประหลาดใจจากที่ได้ยินชื่อของมอนสเตอร์ชนิดนี้

"(----!?
ไม่ใช่ลาเมียแต่เป็นเมดูซ่าสีชมพูเหรอ ?
อย่างนี้นี่เอง ถึงได้เข้มกันจัง
ที่โกนหัวนี่ก็เพื่อปิดผนึกเส้นผมที่เป็นงูบนหัวสินะ
แต่ดูแล้วก็ไม่มีการเอาผ้ามาปิดตา
งั้นก็คงจะไม่มีพลังสาปเป็นหินอะไรพวกนี้มั้ง......)"

พอได้ยินที่พ่อค้าทาสพูด
คนที่มามุงก็พากันเห็นพ้องกันประมาณ"โห....."หรือไม่ก็ "ไอ้นั่นนี่เอง......"
ระหว่างนั้น คนมุงดูคนละคนกับเมื่อกี้ก็ส่งเสียงเรียกพ่อค้าต่อ

"แล้วนายได้รับเงินเค่าหัวของมอนสเตอร์นี่มาเยอะรึเปล่า?
"ไม่หรอกครับ เพราะว่าไม่ได้ใช้แค่กำลังของพวกผมอย่างเดียว
ความรู้สึกประมาณว่าคว้าของอร่อยชิ้นสุดท้ายได้น่ะครับ
สมาพันธ์กิลด์ได้ไป9ส่วน พวกผมได้รับแบ่งมาแค่1ส่วน
จากจำนวน10เหรียญทองเท่านั้นเองครับ
แต่ถ้าให้พูดตามตรงคงเพราะมองส่วนของสมาพันธ์กิลด์
แล้วทนไม่ไหวอยากได้เพิ่มน่ะครับ เฮะ เฮะ เฮะ "

พอพ่อค้าทาสพูดคนมุงดูก็ส่งเสียง"โอ้---!"พ้องกันออกมา

"(......เข้าใจล่ะ
สรุปคือ ที่พูดมาก็แค่เรื่องชวนหัว
ที่พ่อค้าทาสมอนสเตอร์อยาก"โชว์โอ้อวดตัวเอง"สินะ......)"

ทาโร่พอจะสรุปได้อย่างนั้น
รอบๆเริ่มมีคนมามุงมากขึ้นอีกเท่าตัว
ระหว่างนั้น ในหมู่คนที่มุงดู ก็มีคนตะโกนเรียกอีก

".....เฮ้ยพ่อค้าทาสมอนสเตอร์ !
พ่อค้าทาสมอนสเตอร์อย่างแกน่ะคงเอามาแค่จะเรียกลูกค้าอย่างเรามาหน้าร้านเยอะๆ
แต่ไงก็กะไม่ขาย"เมดูซ่าสีชมพู"นี่อยู่แล้วใช่ไหมล่ะ !!"

พอเจอคนที่มามุงท้วงแบบจะหาเรื่องกันออกมา
พ่อค้าทาสก็ยิ้มวิ้งแบบน่ารังเกียจแล้วตอบกลับไป

"-----ครับ!! ได้แน่นอนครับถ้าต้องการ!!
ถ้าคิดว่าคุมเจ้า"สัตว์ประหลาด"นี่ได้ล่ะก็ เชิญเอากลับไปได้เลยครับ !!
ด้วยราคาพอเหมาะแค่ 4 เหรียญเงินเท่านั้น !!
เชิญ ! เชิญ !! เชิญได้เลยครับ !!!"

เจอพ่อค้าทาสตอกกลับแบบนี้เข้าไป
คนที่มามุงก็พากันจนคำพูดค่อนเสียง "อือออ......"กันหมด
พอดูสถานการณ์ ลูกค้ารอบๆที่มาชมก็ยิ้มขึ้นมาทันที
จากโชว์ที่อัน่าดูชมของพ่อค้าทาส
คนที่ดูเป็นนักฆ่ามอนสเตอร์ที่อยู่ข้างๆทาโร่ส่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมาในกลุ่มลูกค้าที่มามุง

"เมื่อกี้มันหมายความว่ายังไงเหรอครับ ?"
"หือ? อ๋อ "เมดูซ่าสีชมพู"สุดแสนหายากนี่น่ะ
ตั้งแต่เกิดมาฉันพึ่งเคยเห็นกับตาเป็นครั้งแรกนี่แหละ
พอจะบอกได้เลยว่าเป็นมอนสเตอร์ที่มีพลังแข็งแกร่งอย่างร้ายกาจ
คงเป็นประเภทที่แม้แต่ผู้ใช้มอนสเตอร์เก่งๆของกิลด์ยังรับมือไม่ไหว
ถ้าพวกคนทั่วไปมาใช้คงตายคาที่ทันทีแน่
ทั้งๆที่พ่อค้ามอนสเตอร์ก็รู้อยู่แล้วว่ามอนสเตอร์นี่ขายไม่ได้
ที่จับเป็นเอากลับมานี่ก็เพื่อแค่จะเอามาแสดงโชว์อวดให้เห็นเองเท่านั้นเอง
นานๆทีก็มีพวกแบบนี้เหมือนกันแหละ
เอาเหอะแต่ก็ไม่เลวสำหรับพวกเราเหมือนกันที่ได้เพิ่มความรู้เกี่ยวกับมอนสเตอร์น่ะ"
"งั้น ที่บอกจะขายให้แค่ 4 เหรียญเงินนี่ก็โกหกสิ?"
"ก็ไม่รู้สิ ก็แค่พูดไปอย่างนั้นเองจะขายรึเปล่าก็ไม่รู้นะ
แต่ก็คงไม่มีใครจะมาซื้อไปจริงๆหรอก
พวกที่ซื้อคงมีแต่พวกชื่นชอบของแบบพวกสัตว์สตัฟฟ์
นอกนั้นคงไม่มีใครมาซื้อไปหรอก"
"หมายความว่าอีกไม่นานก็เอาไปกำจัดงั้นสิ"
"คงงั้นมั้ง มอนสเตอร์ที่ร้ายแบบนี้คงเก็บไว้ตลอดไปไม่ไหวหรอก
พอพ่อค้าทาสมอนสเตอร์นั่นอวดจนเบื่อแล้วคงฆ่าทิ้งนั่นแหละ
หรือไม่งั้นก็เอาไปสตัฟฟ์เอาไว้เป็นหุ่นประดับร้านแทนมั้ง"
"......อย่างนี้นี่เอง"

ทาโร่โค้งเล็กน้อยให้นักฆ่ามอนสเตอร์ข้างๆที่มามุง
จากนั้นก็หันสายตากลับไปที่พ่อค้าทาส
แล้วเหลือบไปมองเมดูซ่าสีชมพูที่ถูกโซ่ทำให้เคลื่อนไหวไม่ได้
ไม่รู้ว่าพ่อค้าทาสมอนสเตอร์คิดจะโฆษณาร้านอะไรรึเปล่า
ตอนนี้ คนที่มาชุมนุมก็ค่อยๆมารวมกันอย่างน่าพอใจเลยทีเดียว
พ่อค้าทาสก็หยิบท่อนไม้สูงขนาดเกือบเท่าตัวเอง
จากนั้นก็เริ่มแอ็คท่าเวอร์ๆแล้วแทงไปที่ท้องของเมดูซ่าสีชมพูที่อยู่ในกรงแบบเต็มแรง

"---อุ๊ค !!"

พอได้เห็นเมดูซ่าสีชมพูที่ถูกโซ่พันปิดปากร้องคร่ำครวญ
คนที่มามุงดูต่างร้อง"โอ้- !" ตามๆกัน
ชายที่เป็นพ่อค้าทาสมอนสเตอร์พอได้เห็นการตอบสนองแบบนั้น
ก็หัวเราะ"ฮิ ฮิ ฮิ"อย่างยินดี
พ่อค้าทาสมอนสเตอร์เปล่งเสียงออกมาอย่างมีความสุข

" --เชิญเลย !! เชิญเลย !!
สินค้ามาแรงของทางร้านเรา"เมดูซ่าสีชมพู"ที่เป็นพันธุ์อันแสนหายาก
เพียง 4เหรียญเงินเท่านั้น !!
น่าเสียดายที่มีเหลือเพียงตัวเดียว ใครมาก่อนก็ได้ก่อนนะครับ!!
ทางเราบอกได้เลยว่าเผ่าของพวกนี้ได้สูญพันธุ์ไปแล้วนะคร้าบบบ !!
สินค้าแบบนี้จะเข้ามาอีกเมื่อไรก็ไม่รู้ อาจไม่มีอีกแล้วก็ได้นะคร้าบบ!!
เชิญเลยคร้าบ นี่ไม่มีใครสนใจจะซื้อไปเลยเหรอ !?"

ในกลุ่มคนมุงทุกคนเข้าใจไปตามๆกันว่า"รู้ทั้งรู้ว่าไม่มีใครมันจะซื้อไปหรอก"
หรือบางคนก็"เราลองซื้อไปดูดีมั้ยน้า"หรือไม่ก็"ไม่ไหวแหงๆ"พูดแบบนั้นแล้วก็หัวเราะ
เมดูซ่าสีชมพูยังคงจ้องเขม็งด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง
ไปทางพวกมนุษย์ที่หัวเราะใส่ตัวเองที่ถูกนำมาโชว์
ทาโร่กังวลกับการจ้องแบบนั้นของเมดูซ่าสีชมพู

"(......ไม่รู้จะเป็นโชคชะตาชักพาแบบไหน
ที่สมบัติทั้งตัวเหลือแค่4เหรียญเงินกันอีกนิดหน่อยพอดี
ถ้าซื้อไปนี่ก็ไม่เหลือไปซื้ออย่างอื่นแล้ว
แต่ว่า นี่ไม่เหมือนตอนพุสุโกะ
คนที่มามุงดูกันขนาดนี้จะเข้าไปพูดคุยกับสาวมอนสเตอร์โน่นท่าจะยาก
ต่อให้ตัดใจซื้อมาเลยแต่ก็รู้ว่าจะมีนิสัยเป็นแบบไหนอีก)"

เมดูซ่าสีชมพูก็พลันสบสายตากับทาโร่
แววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังทำให้ทาโร่หันสายตาหนีโดยไม่ตั้งใจ

"(.......เกินไป---
มันเกินไปจริงๆ.....)"

ถ้าเป็นปกติก็คงไม่มีทางซื้อแน่นอน
ทาโร่ไม่ใช่เจ้าหญิงนา**คาของหุบเขาแห่งสายลมซะหน่อย
ที่มั่นใจว่าจะทำให้สัตว์อย่างหมาหรือแมวที่มีความรู้สึกเป็นศัตรูกับมนุษย์อย่างรุนแรง
เชื่องได้โดยไม่ต้องพูดคุยกันเลยซักนิด

"(....แต่ว่า สำหรับเราแทนที่จะเป็นสัตว์อย่างหมาหรือแมว
กลับพูดกับมอนสเตอร์เข้าใจได้แทนน่ะนะ)"

ทาโร่เงยหน้ามองดูพุสุโกะที่อยู่ข้างหลัง
พุสุโกะไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร
จากที่เห็นเมดูซ่าสีชมพูในกรงด้วยตาเดียวอันใหญ่

"รู้จักมอนสเตอร์โน่นรึเปล่า?"
"ไม่ค่ะ มอนสเตอร์ประเภทนั้นพึ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรก
แต่ก็ทำให้ฉันจำเรื่องที่ตัวเองเคยถูกขังในกรงขึ้นมาได้
เลยรู้สึกเศร้านิดหน่อย"
"นั่นสินะ"
"แต่เพราะท่านทาโร่ช่วยเหลือเลยมาอยู่"ทางฝั่งนี้"ได้
เป็นโชคดีของฉันจริงๆ"
"อือ......."

ทาโร่พยักหน้านิดหน่อยกับคำพูดของพุสุโกะ
แต่น่าเสียดายที่ทาโร่ไม่ได้เป็น "ฮีโร่"เหมือนในหนังสือภาพ
เรื่องนั้นโดยส่วนตัวของทาโร่เองก็รู้ตัวเองดีอยู่แล้ว
เพื่อไม่ให้ตายไวที่ต่างโลกนี้ก็ต้องคอยพูดปราบตัวเองในเรื่องต่างๆเอาไว้
ทาโร่แค่อยากมาเที่ยวเล่นจากการถูก"ตั๋วท่องเที่ยว"ในต่างโลกนี้
ไม่ได้มีเหตุผลว่าจะมาต่างโลกนี้เพื่อช่วยเหล่ามอนสเตอร์ทั้งหลายซักหน่อย
เดิมที ก็ไม่เคยหวังที่จะไปทำอะไรหนักหนาสาหัสแบบนั้นอยู่แล้ว
แค่อยากสนุกไปกับการได้วู้ฮู้กับสาวมอนสเตอร์
นั่นแหละเป็นสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับทาโร่เลย
ถึงจะช่วยพุสุโกะไว้โดยการซื้อมาเป็นทาสมอนสเตอร์
เดิมทีก็เพราะ"ถูกใจ"พุสุโกะไม่ได้ทำไปเพราะความเอื้ออาทรหรืออะไรเลย
ด้วยเหตุนี้ ทาโร่จึงตรวจสอบอย่างจริงจังว่าเมดูซ่าสีชมพูที่อยู่ตรงหน้านี้
มีความจำเป็นหรือไม่สำหรับตนเอง

"(......เป็นสาวมอนสเตอร์ที่"แสนหายาก"
เผ่าพวกนี้ก็บอกได้เลยว่าสูญพันธุ์ไปแล้ว
สรุปก็คือแปลว่าไม่ใช่สาวมอนสเตอร์ที่จะได้มาเมื่อไรก็ได้ถ้าต้องการสินะ
หากช้าไปหลังจากนี้ก็อาจจะไม่มีเจออีกเป็นครั้งที่สอง
ถ้าจะซื้อก็ต้องตอนนี้เท่านั้น
จะถูกเอาไปสตัฟฟ์เมื่อไรก็ไม่แปลก
แต่ถ้ามีคู่แข่งปรากฏตัวออกมามีหวังประมูลแพ้เอาง่ายๆแน่
เพราะทั้งตัวมีแต่4เหรียญเงินเอง
ต้องซื้อแน่นอนเพื่อสร้างฮาเร็มสาวมอนสเตอร์
แต่จะซื้อยังไงดี.....อืออออ)"

เมดูซ่าสีชมพูส่วนที่เป็น"ผู้หญิง"นั้นสวยงามมาก
ผิวขาว หน้าอกใหญ่ ดูเป็นท่านพี่สาวผู้รอบรู้ หน้าเป็นรูปไข่ ตาเย็นชาทรงอัลมอนด์
ช่างเป็นคนที่สวยจนแทบจะทนไม่ไหวเลย
ถึงท่อนล่างจะเป็นงูก็ไม่มีปัญหากับสุภาพบุรุษวิตถารอย่างทาโร่อยู่แล้ว
ทาโร่ฟุ้งซ่านอย่างรุนแรง
จินตนาการทรงผมในสภาพดีของผู้หญิงให้สาวมอนสเตอร์ตนนี้
หลายๆแบบที่เข้ากันได้ก่อนหน้าที่จะโดนโกนหัวจนมีสีชมพูตะกุกตะกัก

"(ผมยาว หรือยาวปานกลาง หรือบ๊อบสั้นดี
เมดูซ่าสีชมพูตนนี้เป็นคนสวยมากทีเดียวอย่างที่คิดไว้เลย
แต่ว่านะยังไงก็ยังกลัวความเกลียดชังอันรุนแรงนั่นอยู่ดี
แล้วยังจะความแข็งแกร่งที่ขับไล่พวกกิลด์ไปได้เพียงลำพังยิ่งน่ากลัวเข้าไปอีก
ยิ่งถ้าเกิดใช้ตาเวทมนตร์เปลี่ยนให้เป็นหินอะไรนั่นได้
ต่อให้มีความสามารถโกงก็ป้องกันไม่ได้แหง
เดิมที ก็ยังหาเงินมาไม่ได้เลยจะให้จ่ายเงินทั้งหมดไปเลยนี่
ดูจะอันตรายอยู่นา.....)"

ทาโร่ครางเสียง"อูมมม"ด้วยความกังวล
พ่อค้าทางมอนสเตอร์ตีเมดูซ่าสีชมพูไม่ยั้งด้วยท่อนไม้
และในทุกครั้งคนมุงก็จะส่งเสียงด้วยความยินดีอย่างครึกครื้น
เมดูซ่าสีชมพูแยกเขี้ยวกัดที่รัดปากแน่นอย่างเจ็บใจ
พลางจ้องมองพ่อค้าทาสมอนสเตอร์ที่ตีตัวเองอยู่
พ่อค้าทาสมอนสเตอร์ที่สัมผัสได้ถึงตานั่นก็ขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ

"----อะไรวะ !? ท่าทางแบบนั้นเจ้ามอนสเตอร์ตัวเมียนี่ !!
ฉันเป็นคนเดียวที่จะตัดสินใจว่าจะทำยังไงกับชีวิตของแกได้เลยนะเว้ย !!
น้อบน้อมให้มากกว่านี้สิวะ !!
ขอขมาที่สร้างความรำคาญให้กับท่านมนุษย์มาซะ !!"

พ่อค้าทาสมอนสเตอร์ใส่แรงตีเข้าไปที่หัวของเมดูซ่าสีชมพูมากกว่าเมื่อตะกี้นี้อีก
เสียงทื่อๆของไม้ที่กระทบกะโหลกศีรษะดัง"กร๊อบ"สะท้อนไปรอบๆ
ผิวหนังบนหัวของเมดูซ่าสีชมพูแตกออกเลือดสีแดงไหลลงมากระจายไปทั่ว

"----ชิ !
เลือดที่ไหลลงมายังหน้าด้านมีสีเหมือนมนุษย์อีก !"

พ่อค้าทาสมอนสเตอร์ตีเข้าไปที่ท้องของเมดูซ่าสีชมพู
เพื่อบังคับร่างให้เป็นแบบก้มหัวลงมา
พอเป็นแบบนั้นแล้วพ่อค้าทาสมอนสเตอร์ก็บ่นพึมพำไปทางเมดูซ่าสีชมพู

"เอาเถอะ จะเก็บแกไว้ตั้งโชว์ที่ร้านของฉันสักอาทิตย์นึงแล้วกัน
พอจบเมื่อไรจะจับสตัฟฟ์ทำเป็นของประดับร้านแทนซะเลย"

พ่อค้าทาสถ่มน้ำลาย "ถุย"ใส่หน้าเมดูซ่าสีชมพู
แล้วสะบัดหน้ากลับมายิ้มให้คนมุง

"นี่ไงดูสิครับ เจ้ามอนสเตอร์หน้าด้านนี่ก้มหัวมาทางนี้ให้อย่างเชื่อฟังเลยคร้าบบบ!!"

คำพูดนั้นทำให้คนมุงพากันหัวเราะ"อะ ฮ่า ฮ่า "เบาๆ
พอมองพวกนี้แล้ว ทาโร่คิด
ได้แค่ว่า"น่ารำคาญเฟ้ย"

"(.....แต่ว่า นะ
จะปล่อยอารมส์ความรู้สึกคล้อยตามไปง่ายๆไม่ได้
เรามันไม่ใช่ฮีโร่นะ
เป็นคนปกติที่โกงขึ้นมานิดหน่อย
ความเกลียดชังมนุษย์ของสาวมอนสเตอร์นั่นมีอยู่มากเลย
มอนสเตอร์ที่อันตรายแบบนั้นต้องเป็นภาระที่ทำให้ลำบากในภายหลังแน่
ทาสที่เอาแต่แค้นสิ่งที่ไปพบเจอมาแบบนี้โทษทีเถอะแต่คงไม่เอาด้วยหรอก
สาวมอนสเตอร์พันธุ์แสนหายากที่โดดเด่นแบบนี้ถึงจะน่าเสียดาย
แต่คงต้องยอมแพ้ดีกว่านะเรา
ทำเป็นไม่เห็นไปซะดีกว่า !!)"

ทาโร่หลับตาลงหันหลังให้เมดูซ่าสีชมพู
แล้วก้าวเท้าเพื่อจะออกไปจากจุดนั้น
ในเวลานั้น เสียงที่"ปลุกเร้า"ของพ่อค้าทาสมอนสเตอร์ก็ตะโกนออกมา

"---เชิญเลยคร้าบ !! เชิญ !! เชิญ !!
สินค้ามาแรงของทางร้านเรา"เมดูซ่าสีชมพู"ที่เป็นพันธุ์อันแสนหายาก
เพียง 4เหรียญเงินเท่านั้น !!
น่าเสียดายที่มีเหลือเพียงตัวเดียว ใครมาก่อนก็ได้ก่อนนะครับ!!
สินค้าแบบนี้จะเข้ามาอีกเมื่อไรก็ไม่รู้ อาจไม่มีอีกแล้วก็ได้นะคร้าบบ!!
ทางเราบอกได้เลยว่าเผ่าของพวกนี้ได้สูญพันธุ์ไปแล้วนะคร้าบบบ !!
เอ้า ไม่มีใครซักคนคิดจะซื้อไปเลยเหรอ !?"

ทาโร่ที่เจียมเนื้อเจียมตัวก็เกิดความโลภปะทุขึ้นมาโดยทันที

"(-----ฮึ้ย!! ปัดโธ่เอ้ยยย !!
เรื่องจะจัดการยังไงนี่ช่างมันแล้ว !!
เงินจะไม่เหลือสักสลึงก็ช่าง !!
นี่มันเมดูซ่าที่มีมาดท่านพี่สาวอันสูงส่งเชียวนะ !!
ที่เรามาต่างโลกก็เพราะเหตุผลนี้ไม่ใช่เหรอ !!
ยังไงก็ต้องเอาสาวมอนสเตอร์โน่นมาเป็นของเราให้ด้ายยยยว้ากกกกกกก !!!)"

ทาโร่ก็หันกลับอย่างมีพลังที่จุดนั้น
กู่ร้องพร้อมยกมือขวา"ฟุ่บ"ไปทางพ่อค้าทาสมอนสเตอร์

"ฉันซื้ออออออออออออออออ !!!!!!"

ณ เวลานั้น ทั้งพ่อค้าทางมอนสเตอร์และเหล่าคนมามุงต่างพูดกันไม่ออก เงียบกันไปหมดเลย
เมดูซ่าสีชมพู"ได้ยิน"เสียงของทาโร่ก็หยุดจ้องไปทางมนุษย์
แล้วหันมามองทาโร่ด้วยความตะลึงงัน
ทาโร่ปล่อยให้พวกคนที่อยู่ตรงนั้นยืนอึ้ง
แล้วเดินก้าวออกไปอยู่ตรงหน้าพ่อค้าทาสมอนสเตอร์ด้วยกันกับพุสุโกะ
หยิบมือพ่อค้าทาสมอนสเตอร์แล้วเทเหรียญเงิน4เหรียญซึ่งเป็นสมบัติทั้งหมดลงบนฝ่ามือ
ท่ามกลางสายตาของคนมุงที่มองมาเป็นจุดเดียวกัน
พอเห็นเหรียญเงิน4เหรียญ
พ่อค้าทาสมอนสเตอร์ก็พยายามฉีกยิ้มแล้วพูดกลับมาแบบตะกุกตะกัก

"อะ เอ่อ คือ แบบว่า คุณลูกค้าครับ ?
เอ่อ มัน คือ ยังไงดีล่ะ
น่าจะเป็นเรื่องที่เข้ากันใจโดยไม่ต้องบอกอยู่แล้ว ใช่มะ
แต่ว่ากระผม เอ่อ แค่พูดโฆษณาเกินจริงไปแค่นั้นเอง
ก็เลยแบบว่า ไม่ได้จะขายจริงๆหรอกครับ....."

พ่อค้าทาสมอนสเตอร์ก็เริ่มพยายามพูด"จุดประสงค์ที่แท้จริง"ตามคาด
ทาโร่ก็ตวาดใส่ด้วยคำพูดที่เตรียมมาป้องกันไว้

"นี่นายทั้งๆที่ตะกี้พูดอยู่ว่าจะขายทีงี้จะพูดว่าไม่ขายเหรอไง !!!
งี้ก็เป็นแค่ไอ้พวกขี้โกหกนี่หว่า !!!
อยากให้ความน่าเชื่อถือของร้านหายไปนักรึไงฟะ !!!"

เสียงตะโกนของทาโร่ที่ดังไปโดยรอบก็กลับมาสงบอีกครั้ง
แต่คนมามุงที่ได้ยินที่พ่อค้าทาสมอนสเตอร์สาธยายมาเมื่อสักครู่นี้
ก็เปล่งเสียงตะโกนออกมาเห็นด้วยกับทาโร่

"---จริงด้วยจริงด้วย !!!
ก็ขายของที่ลูกค้าต้องการจะซื้อไปให้สิ !!!
แบบนั้นต่างหากถึงจะเรียกว่าเป็นการขายของ !!!
ถ้าไม่ขายล่ะก็ร้านของแกมันก็เป็นพวกขี้โกหก
ตามที่หมอนี่บอกเอานะเว้ย !!!"

ด้วยเสียงนั้นก่อให้เกิดการประสานเสียง"ขายซะ !" "อย่ามาโกหกนะเฟ้ย !"
จากในหมู่คนที่มามุง
สมกับที่มามุงกันขนาดนี้
พ่อค้าทาสก็เลยพูดไม่ออกเลยว่า "ไม่ได้จะขายจริงๆ"
เพื่อไม่ให้ความน่าเชื่อถือของร้านอันสำคัญจบเห่
พ่อค้าทาสมอนสเตอร์ก็หางคิ้วตกแสดงสีหน้าน่าเวทนา
แล้วกล่าว"ขอบคุณครับที่มาอุดหนุน"แบบหมดกำลังใจ
ด้วยเสียงค่อยพร้อมโค้งให้ทาโร่
คนที่มามุงต่างพากันปรบมืออย่างถูกอกถูกใจต่อคำพูดนั้น
กลายเป็นความครื้นเครงกันแบบสุดๆ
พ่อค้าทาสมอนสเตอร์ก็พลางห่อเหี่ยวท้อแท้หมดกำลังใจ
แกะโซ่ออกจากลำตัวที่เป็นงูของเมดูซ่าสีชมพู
แล้วยืดโซ่จากปลอกคอเหล็กส่งให้กับทาโร่
เมดูซ่าสีชมพูยังถูกมัดมืออยู่ที่หลัง
โซ่ที่มัดตัวกับอุดปากก็ยังอยู่อย่างนั้น
ทำได้แค่เดินไปเท่านั้น
เมดูซ่าสีชมพูที่ออกจากกรงนั้นตัวสูงกว่าทาโร่
มองลงมายังทาโร่ด้วยแววตาที่เย็นชา

"(ว้าว......สูงกว่าที่คิดซะอีก
สูงกว่าตัวเราที่สูง170cmซะอีก
แต่ก็รู้สึกจะเตี้ยกว่าพุสุโกะที่สูง2m
คงจะสูงซัก180cmได้
แต่ว่า จะเอาแนวคิดเรื่อง"ความสูง"มาใช้ทั้งที่ส่วนล่างเป็นงูนี่
สงสัยจะไม่ค่อยเหมาะเท่าไรมั้ง.......)"

ทาโร่คิดว่า สมมติถ้าเกิดเมดุซ่าสีชมพูจะใช้ส่วนล่างที่เป็นงู
"ยืนขึ้น"ทั้งหมด ความสูงนี่ก็เกินพุสุโกะได้สบายๆเลย
ทาโร่มองที่ใบหน้าของเมดูซ่าสีชมพูเปอะเปื้อนไปด้วยเลือดและน้ำลาย
ก็เรียกพ่อค้าทาสมอนสเตอร์

"พอดีอยากทำความสะอาดสินค้าซักหน่อย
มีพวกผ้าบ้างมั้ย ?"
"ม มีครับ"

พ่อค้าทาสมอนสเตอร์ยื่นเศษผ้าที่อยู่ใต้เอวเอาให้ทาโร่
ทาโร่รับมา
พยายามที่จะเช็ดหน้าให้เมดูซ่าสีชมพูแต่ว่า
เมดูซ่าสีชมพูก็แยกเขี้ยวขู่ "ฟ่อ" เหนือที่อุดปาก

".....แค่จะเช็ดให้เอง อยู่นิ่งๆล่ะ"

ด้วยคำพูดของทาโร่ เมดูซ่าสีชมพูก็หยุดเสียงขู่
ถึงยังพอยอมรับการปฏิบัติของทาโร่แต่ก็ยังมีประกายตาที่แหลมคมและแยกเขี้ยวไว้อยู่
ผู้คนดูที่อยู่รอบข้างมองทาโร่ดูเหมือนจะทำตัวสบายๆกัน
แต่ในใจคงแช่งกันว่า "ขอร้องล่ะอาละวาดซักหน่อยเหอะ" ซ้ำไปซ้ำมา
ทาโร่เช็ดสิ่งสกปรกบนหน้าเมดูซ่าสีชมพูออก
เสร็จแล้วก็เอาเศษผ้าไปคืนให้พ่อค้าทาสมอนสเตอร์
ระหว่างที่รับเศษผ้าพ่อค้าทาสก็เข้ามาคุยด้วย

"อ เอ่อ คุณลูกค้าครับ ไม่ทราบว่าจะให้ใส่ปลอกคอสีอะไรเหรอครับ......."
"อ้ะ จริงด้วย ก็เอาเป็นสีดำสำหรับต่อสู้แล้วกัน เท่าไรล่ะ"
"5เศษทองแดง(500เยน)ครับ"

ทาโร่มองดูในกระเป๋าสตางค์ก็มี5เศษทองแดงอยู่ที่มุมกระเป๋าพอดีเลย
เงินที่เหลือก็มีอยู่แค่ 2เหรียญหินแล้ว

"(จ่ายเศษทองแดงไปเงินก็เหลือแค่2เหรียญหิน
ถ้าเป็นเงินญี่ปุ่นตอนนี้ก็เหลือแค่20เยน
ทะ เท่านี้ ก็หมดตัวเกือบเป็นที่แน่นอนแล้ว)"

ระหว่างที่ทาโร่ทำหน้าเบ้
ก็หยิบเศษทองแดงออกจากกระเป๋าสตางค์ยื่นให้พ่อค้าทาสมอนสเตอร์
พ่อค้าทาสพึมพำว่า"ขอบคุณที่อุดหนุน"
จากนั้นก็ยื่นปลอกคอแยกแยะสำหรับทาสมอนสเตอร์ที่อยู่ในร้านให้ทาโร่
คนมุงที่เห็นก็ส่งเสียงยินดีให้
แต่ก็ในหมู่พวกที่ส่งเสียงยินดีก็มีพวกก่นด่ากันว่า "ก็แค่ทำเป็นเด่นล่ะว้า"
บ้างก็มีน้ำเสียงแบบเป็นห่วงว่า "ทำอะไรไม่คิดเอาซะเลย"
หรือไม่ก็เป็นเสียงเยาะเย้ย"ถ้าหวังจะทำให้เป็นทาสมอนสเตอร์ล่ะก็ หมอนั่นได้ตายก่อนแหง"
ดูก็รู้แล้วว่าจะตอบสนองกันแบบนี้ต่อทาโร่ที่ได้สิ่งที่อันตรายมาไว้ในมือ
ทาโร่รีบเดินออกไปจากจุดนั้น
เลยดึงโซ่ที่ยาวมาจากคอของเมดูซ่าสีชมพูด้วยแรงพอประมาณ
เมดูซ่าสีชมพูจึงจ้องทาโร่เขม็งด้วยแววตาที่แสนน่ากลัว
แม้จะรู้สึกอย่างนั้นแต่ก็ไม่มีวิธีอื่นนอกจากดึงที่คอ
เกล็ดสีชมพูอ่อนที่สวยงามตรงลำตัวที่เป็นงูมีเสียงบิดครืดครืดไปมาตามหลังทาโร่
พุสุโกะก็ตามทาโร่แนบชิดติดตัวเพื่อปกป้องทาโร่พลางคอยระแวดระวังเมดูซ่าสีชมพูให้
ทาโร่แทรกผ่านถนนที่มีคนมารวมกันเป็นภูเขากว่า50คนโดยแยกทางออกไปจากตรงกลาง

"(ทั้งที่เราจะได้ออกไปล่าเป็นครั้งแรก กะว่าจะหาเงินมาให้ได้เยอะซักหน่อยแท้ๆ
แต่ไหง ดันกลายเป็นเกือบถังแตกไปซะงั้น
อะฮะ.....อะฮะฮ่าฮ่าฮ่าา.....)"

ทาโร่หัวเราะแบบแห้งๆอยู่ในใจ
พลางพาเมดูซ่าสีชมพูอันแสนหายากที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดร้าย
แล้วออกไปจากที่ตรงนั้น




NEKOPOST.NET