[นิยายแปล] Mamono musume-tachi no goshujinsama - ฮาเร็ม สาวมอนสเตอร์ ตอนที่ 10 | Nekopost.net 
NEKOPOST

[นิยายแปล] Mamono musume-tachi no goshujinsama - ฮาเร็ม สาวมอนสเตอร์

Ch.10 - เมืองป้อมปราการบารุทาโร


ตอนนี้พระอาทิตย์ได้ขึ้นสู่บนท้องฟ้าแล้ว
เป็นอีกวันหนึ่งที่มีอากาศแจ่มใส
มีหมู่เมฆสีขาวลอยอยู่เอื่อยๆ
พื้นดินที่ดูแห้งแล้ง เต็มไปด้วยบรรยากาศที่ดูเงียบเหงา
นี่เป็นสิ่งบ่งบอกว่าเริ่มเข้าใกล้เมืองป้อมปราการบารุทาโร
ผู้คนสัญจรไปมาบนถนนหลักก็เพิ่มขึ้น
ทั้งที่เมื่อวันก่อนยังรู้สึกเหมือนอยู่โดดเดี่ยวในโลกนี้อยู่เลย

"คนสัญจรไปมาเยอะขึ้นนะ"
"ค่ะ"

ทาโร่ผลัดกันทักทายกับคนที่สัญจรไปมาด้วยการโค้งเล็กน้อย
ดูแล้วจะมีรถม้าบรรทุกสินค้าของพ่อค้าเคลื่อนไปกันเยอะที่สุด
มีทั้งคนที่มุ่งหน้าไปสู่เมืองป้อมปราการ
คนที่ออกจากเมืองป้อมปราการ
พ่อค้าที่มุ่งหน้าไปที่เมืองป้อมปราการแล้วกลับออกมานั้น
ล้วนมีสีหน้าแจ่มใสกันทุกคน
มีคนพกพาอาวุธ หรือไม่ก็มีมอนสเตอร์ติดตามไปด้วย
มีทั้งคนไปทางอื่นที่ห่างไปจากเมืองป้อมปราการ
และยังมีผู้คนที่เดินอย่างหมดอาลัยตายอยากให้เห็นมากมาย

"(พวกนี้คงจะฝันสลายจากในเมืองป้อมปราการมาแน่)"

ทาโร่รู้สึกทุกครั้งที่ผ่านพวกที่เดินอย่างไร้จิตใจ

"(แต่ก็เป็นตามที่ป้าร้านขายอาหารบอกมาเลย
ทางไปเมืองป้อมปราการบารุทาโรใช้เวลา3วันสำหรับการเดินเท้ามาจริงด้วย
ถึงจะซื้ออาหารมาตุนเผื่อไว้แต่ดูท่าจะมาถึงได้อย่างไม่มีปัญหานะ)"

ทาโร่ค่อยๆมองไปที่หลังของพุสุโกะ
พุสุโกะลากรถที่ทาโร่นั่งมาจนวันที่3ได้อย่างปลอดภัยไม่มีปัญหาอะไรเลย

"(วันนี้พุสุโกะก็ดูยังแข็งแรงดีอยู่
ไม่มีอาการเหนื่อยแสดงให้เห็นจากการลากรถเลย
ไซครอปส์นี่มีพลังกายสูงจริงๆ)"

ทาโร่กล่าวคำขอบคุณในความเหนื่อยยากของพุสุโกะ

"พยายามได้ดีมากเลยพุสุโกะ
พอไปถึงเมืองป้อมปราการแล้วจะเลี้ยงขนมปังขาวให้นะ"
"ค่ะ!"

พุสุโกะพูดด้วยเสียงดีใจระหว่างลากรถ
ทาโร่มองไปยังท้องฟ้าแล้วล้มตัวเอนนอนลงบนรถลาก

ทาโร่เหม่อลอยไปได้ซัก30นาที
แล้วก็พุสุโกะก็ค่อยๆส่งเสียงเรียกทาโร่

"ท่านทาโร เริ่มจะเห็นเมืองของมนุษย์แล้วค่ะ"
"โอ้! งั้นเหรอ!"

ทาโร่ลุกขึ้นยืนบนรถลากแล้วมองไปด้านหน้าผ่านไหล่ของพุสุโกะ

"อืมมม ! ยังไม่เห็นเลยซักนิด!"

ทาโร่ที่อุตส่ายิ้มอย่างชื่นมื่นนั้นลืมระยะสายตาของพุสุโกะไปซะสนิท
ยังไม่เห็นตัวเมืองป้อมปราการเลยนอกจากขนาดเท่าเม็ดถั่ว

"เอาเหอะ ไม่ต้องรีบร้อนเดี๋ยวก็ได้เห็นเองแหละ
แล้วก็เป็นไงบ้าง จำนวนผู้คนเยอะมั้ย"
"ค่ะ! มีคนอยู่เต็มไปหมดเลย!"
"จะเป็นเมืองแบบไหนกันน้า"

ทาโร่ที่รู้สึกอิ่มเอมใจก็กลับไปล้มตัวนอนบนรถลากแล้วมองท้องฟ้าอีก

หลังจากผ่านไป30นาที
ในที่สุดก็เห็นได้ด้วยตาเปล่าของทาโร่ว่าเมืองป้อมปราการอยู่ในสายตาแล้ว

"ผู้คนอยู่ระเกะระกะเต็มไปหมดเลย"

เป็นความประทับใจที่ผุดออกมาอย่างแรกในใจทาโร่
ถึงจะยังห่างอยู่แต่ก็เห็นความสับสนวุ่นวายแบบนี้เป็นครั้งแรกจากไกลๆได้เลย
สมกับที่ชื่อเมืองป้อมปราการ
มีกำแพงสูงที่สร้างมาอย่างดีโอบล้อมรอบทั้งเมือง
ที่ประตูทางเข้าเมืองมีผู้คนเข้าออกมากมาย
แต่ว่าที่มันดูสับสนวุ่นวายนี่เพราะ"เมือง"ดันไปตั้งอยู่นอกกำแพงซะงั้น
ทาโร่เลยเรียกลุงพ่อค้าที่แบกถุงขนาดใหญ่บนหลังที่เดินคู่กันมา

"นี่ลุง ทำไมเมืองดันไปตั้งอยู่นอกป้อมปราการเหรอ?"
"หือ? ทำไมเหรอพี่ชายผู้ใช้มอนสเตอร์ พึ่งจะเคยมาเมืองป้อมปราการบารุทาโรสินะ"
"อืม ก็มาคว้าฝันเหมือนคนอื่นเขานั่นแหละ"
"โอ้งั้นเหรอ คนหนุ่มนี่ชอบเสี่ยงกันจังเลยน้า
แต่ตอนหนุ่มๆฉันเองก็เคยฝันแบบนั้นเหมือนกันแหละ.....
นอกเรื่องไปละ คือไอ้ที่เห็นเป็นเมืองด้านนอกน่ะมันไม่ใช่หรอก
เมืองที่อยู่ด้านนอกกำแพงคือ"เมืองผู้อพยพ"น่ะ"
"เมืองผู้อพยพ?"
"ก็คือ บนทวีปของเรานี่ตรงกลางมันมีประเทศเล็กเรียงตั้งอยู่3ประเทศ
ตอนที่ถูกอาณาจักรลอยเลนยึดไปเป็นอาณานิคมนั่นน่ะ
เลยเกิดมีผู้อพยพเยอะมากหนีออกมาระหว่างการยึดครองอะไรประมาณนั้น
ผู้อพยพที่หนีออกมาตอนนั้นได้หลั่งไหลมาที่เมืองป้อมปราการ
แล้วก็เลยมาปักหลักอาศัยอยู่นอกกำแพงน่ะ"
"เป็นอย่างนี้นี่เอง"
"ที่รกร้างขนาดใหญ่นี้น่ะมีดินแดนยังไม่บุกเบิกอยู่ทางเหนือที่เป็นส่วนหัวนี่
ตรงส่วนคอก็เชื่อมตรงส่วนอกที่มีเป็นแผ่นดินใหญ่ที่มีผู้คนอยู่เยอะ
ที่ฐานของส่วนคอก็มีด้านตะวันออกมี อาณาจักรเซโนบะ ด้านตะวันตกมีอาณาจักรลอยเลน
จากโครงสร้างของที่ตั้งนี้สามารถทำให้เข้าแทรกแซงเดินทางไปที่ไหนก็ได้
ถึงมีการต่อสู้เล็กๆเกิดขึ้นบ่อยครั้งแต่ก็เหมือนกับอยู่ตรงนี้เป็นพื้นที่ที่จะไม่แทรกแซงฝ่ายใด
ก็นะ ผู้อพยพจากทั้งทวีปเลยมารวมกัน ที่นี่ก็เลยเป็นเหมือนที่อยู่ของผู้อพยพน่ะ"
"เห งั้นทำไมอาณาจัการลอยเลนไม่มาบุกโจมตีที่นี่ซะเลยล่ะ"
"เหตุผลก็ง่ายๆ เพราะที่นี่มันไม่มีอะไรเลยไงล่ะ"
"อ๋อ....แบบนี้นี่เอง
เพราะถึงมาก็ไม่ได้อะไรเลยก็เลยไม่มาสินะ"
"จะว่าประมาณนั้นได้นะ
ที่รกร้างขนาดใหญ่นี่ก็ไม่มีทาสมนุษย์
ไม่มีพื้นดินอุดมสมบูรณ์พอด้วย
พื้นที่ยังไม่บุกเบิกทางเหนือก็ยังไม่มีอะไรให้เอาอีก
อาณาจักรลอยเลนก็เลยตั้งเป้าทำลายประเทศแข็งแกร่งที่อยู่ทางตะวันออกซะก่อน"
"นั่นสินะ แล้วอีกอย่างมีพวกผู้อพยพนี่มีอาศัยอยู่ในเมิองป้อมปราการบ้างมั้ย"
"ไม่มีหรอก ในเมืองเป็นพื้นที่ของพวกนักฆ่าหรือนักล่ามอนสเตอร์เท่านั้น
ผู้อพยพที่เป็นคนธรรมดาไปอาศัยอยู่ไม่ไหวหรอก"
ข้างในนั้นมันไม่มีกฏระเบียบอะไรแน่นอนเลย
มันไม่คุ้มที่จะเข้าไปเสี่ยงชีวิตเอา
ถึงในเมืองผู้อพยพจะคล้ายกันก็เถอะ
แต่ก็ยังดีกว่าในเมืองที่มีแต่พวกแข็งแกร่งอยู่ล่ะนะ"
"คนอ่อนแอสยบให้กับผู้แข็งแกร่งสินะ"
"มันไม่ใช่อะไรที่บอกได้ง่ายแบบนั้นหรอก
ก็ พวกที่มีประโยชน์อย่างพ่อค้า ไม่ว่าจะในเมืองหรือเมืองผู้อพยพ
จะถูกทำร้ายโดยไม่มีเหตุผลก็มีน้อย
ถึงยังงั้นเหมือนกับยืนคาบเส้นอันตรายอยู่ดี
แต่ที่นี่ก็มีเศรษกิจเฟื่องฟูที่สุดในทวีปนี้ล่ะนะ
ทำให้กำไรที่ได้ก็ไม่ใช่แค่ครึ่งๆกลางๆด้วยนี่แหละ"
"งั้นลุงเองก็เป็นพวกมาคว้าฝันด้วยน่ะสิ"
"ฮิฮิฮิ จะว่าอย่างนั้นก็ได้นะ
ฉันยังไม่ยอมแพ้พวกคนหนุ่มหรอก
ยังไม่ยอมจนกว่าจะมีลูกเล็กๆ3คนให้ได้เลย!"

ลุงพ่อค้าร่าเริงพลางโชว์ฟันขาวที่แข็งแรงดัง"วิ้ง"เลย

"ขอบคุณนะลุง ที่ช่วยอธิบายให้เข้าใจ"
"ไม่เป็นไรหรอก พี่ชายผู้ใช้มอนสเตอร์เองก็พยายามเข้าละกัน"
"ลุงเองด้วยนะ"
"ถ้างั้นก็ลากันตรงนี้เลยนะเพราะฉันจะไปพักที่โรงแรมถูกๆตรงเมืองผู้อพยพก่อนล่ะ"

ลุงพ่อค้าพูดแบบนั้นแล้วยกมือโบกไปมาครั้งสองครั้ง
จากนั้นก็เดินตรงไปทางเมืองผู้อพยพ

"ดูท่าจะมีโรงแรมถูกๆอยู่ในเมืองผู้อพยพ
จะเข้าไปพักในเมืองผู้อพยพแทนดีมั้ยนะถ้าเกิดในเมืองป้อมปราการไม่เจอที่ดีๆ"
"ท่านทาโร จะให้ตรงไปต่อมั้ยคะ?
"อืม ตามคนส่วนใหญ่เข้าไปในใจกลางเมืองก่อนแล้วกัน"
"ค่า!"

ประตูขนาดใหญ่ที่เปิดโหว่ไว้ราวกับกำแพงกำลังอ้าปากอยู่
มีทั้งคนที่เดินไปสู่เมืองป้อมปราการ
มีทั้งคนที่เดินออกมาจากเมืองป้อมปราการ
ล้วนแต่ส่งเสียงจอแจไปหมด
คลื่นฝูงชนที่เดินไปตามทางในเมืองรู้สึกเริ่มติดขัด
พุสุโกะเดินๆหยุดๆค่อยๆเคลื่อนไปได้ทีละนิด
ถนนหลักขนาดใหญ่ที่ยาวไปจนถึงประตู
ดูแล้วไม่มีทางหลบผ่านไปได้เลย
บริเวณนี้ไม่มีอาคารของเมืองผู้อพยพ
มีแต่ถนนหลักที่ถูกบีดอัดทอดยาวไปตรงกลาง
เหมือนกับกระดานไม้สำหรับทำศาลาที่ถูดอัดเรียงทั้งซ้ายขวาเลย

"(ถึงยังงั้นก็เถอะ ฝั่งเมืองผู้อพยพคนก็เยอะน่าดูเหมือนกัน
ก็นะ คนอพยพมาจากตั้ง3ประเทศมารวมกันนี่นา)"

มันเป็นเพราะไม่ใช่สิ่งที่จะเห็นได้บ่อยๆโดยเฉพาะกับทาโร่
ที่มองใจลอยไปทางเมืองผู้อพยพโดยนั่งอยู่บนรถลาก
พอรู้สึกเข้าไปใกล้ถึงประตูก็สังเกตุเห็นว่ารอบๆมีแต่เสียงจอแจ

แถวทางซ้ายของผู้คนที่ต้องการเข้าไปภายในเขตเมืองใหญ่
มีผู้หญิงสวยในชุดเสื้อผ้าเปิดผิวราคาแพงยืนเรียงเข้าแถว
รักแร้หนีบตะกร้าเอามือหยิบกลีบดอกไม้สีต่างๆที่อยู่ข้างใน
โปรยม้วนไปกลางอากาศแล้วตะโกนอะไรซักอย่าง

"---ยินดีต้อนรับสู่เมืองป้อมปราการบารุทาโร !!
ถ้าคุณต้องการพักความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางไกล
เชิญได้ที่ซ่อง"น้ำพุแห่งความฝัน"ได้เลยค่า !!
พวกเราจะบริการท่านอย่างสุดซึ้งด้วยความเต็มใจเลยค่ะ!!"
"---ขอบคุณสำหรับการเดินทางไกลมานะคะ !!
พวกเรารับรองว่าจะดูแลท่านอย่างสุดความสามารถ !!
ขอเชิญที่ซ่อง"ความสงบของหญิงสาว"ค่า !!
ตอนนี้เรากำลังลด10%อยู่นะคะ !! "

แต่งหน้าซะหนาเซ็กซี่เพื่อเชิญชวนหนุ่มหื่นทั้งหลาย
ไปใช้บริการโดยไม่เลือกของแต่ละซ่อง
ผู้หญิงพวกนี้แสร้งทำเป็นมีอัธยาสัยดีเหลือหลายกับเหล่านักเดินทาง
ที่มายังเมืองป้อมปราการบารุทาโร
เหล่านักเดินทางชายที่เห็นต่างก็หย่อนแก้ม"เอะเฮะเฮะ"อย่างน่าสังเวชกันทุกคน

"(แต่ก็สุดยอดไปเลยน้า.....)"

ทาโร่อิ่มเอมใจไปกับหญิงบริการ
ก็กลับมีสติทันทีที่สังเกตุเห็นด่านตรวจก่อนเข้าเมืองบารุทาโร

"(.....ใครจะมาก็ไม่ปฏิเสธทั้งนั้น
มีผู้ถูกไล่ออกมาเพียงเล็กน้อย
เป็นเมืองที่ปลาใหญ่กินปลาเล็กจริงๆสินะ)"

ตาของทาโร่ที่ตรึงอยู่กับการแสร้งต้อนรับขับสู้ของสาวบริกา
โดยระหว่างนั้นก็เริ่มคิดจริงจัง
ถึงความน่าดึงดูดของริมฝีปากที่ทาลิปสติกสีแดงสว่าง
บราที่เหมือนกันเชือกอยู่บนอกที่อวบอัด
แก้มก้นที่เห็นได้เพราะกางเกงในชือก
บนขาเรียวยาวมีถุงเท้ารัดสีดำใส่อยู่
สาวต้องตาต้องใจเหล่านี้ส่ายก้นเด้งอกกัน"ดึ๋งดั๋ง"
ออกมาต้อนรับขับสู้ผู้มาที่นี่

"(โโโอ้......แค่ได้เห็นก็เริ่มลุกซะแล้ว)"

ทาโร่มองไปที่หญิงบริการริมฝีปากบนก็ขยายออกทำหน้า"นิเฮะเฮะ"เหมือนคนบ้า
แค่เริ่มเข้ามาเท่านั้นก็มีหญิงบริการออกมาต้อนรับเลย

พอได้ผ่านประตูเข้าเมืองมา ทาโร่ก็ได้เห็นสภาพที่แท้จริงของเมือง
ถนนกลางมีขนาดใหญ่ที่ยาวไปจนถึงกลางเมือง
ตัดเข้ามาทางด้านหน้าประตูให้เห็นได้ด้วยตา
มีซ่องเรียงกันอยู่ที่ปลายถนนสายหลัก
ทาโร่ไม่รู้หลักการของสถานที่แบบนี้เลยในโลกเลย
ลายเส้นที่เป็นประกายสวยงามของตัวอักษรบนป้ายติดอยู่กับอาคาร
ได้ส่องประกายออกมาเป็นสีต่างๆ
มีคลื่นของผู้คนอลหม่านบนถนนสายหลัก
มีสาวบริการยืนเย้ายวนเรียกแขกหน้าซ่อง
ดันอกที่อวบอัดเพื่อจับลูกค้าหรือไม่ก็เข้าไปลูบหว่างขาเพื่อดึงลูกค้า
เป็นเมืองสำหรับเติมเต็มความต้องการของผู้ชายโดยแท้

"ท่านทาโร มุ่งหน้าไปทางนี้ใช่มั้ยคะ?"
"อ อืม ก่อนอื่นก็เดินศึกษาเมืองไปก่อนละกัน"

ทาโรเดินอยู่บนย่านซ่องโดยที่พุสุโกะลากรถอยู่
มีซ่องที่ดีๆขนาดอาคารสูง4-5ชั้นเรียงอยู่
หญิงบริการมีพวกสวยๆ บ้างก็หุ่นอวบอัดยั่วยวน บ้านก็เป็นสาวใหญ่ มาอยู่ตรงหน้าร้าน
หญิงบริการของต่างโลกทั้งหมดที่มารวมกัน
พอจะทำให้ความรู้สึกยุ่งเหยิงและหื่นปนกันจนลวงตาล่อใจได้เลย

พอได้สบตาสาวที่เป็นหญิงบริการอยู่คนนึง
ทาโร่ก็ทำตัวกระสับกระส่ายเหมือนพวกบ้านนอกเข้ากรุง
ผมยาวนุ่มสลวยสีทอง
มีลิปสติกสีแดงสว่างทาหนานิดหน่อย
สายตาที่ห้อยลงมาทำให้กระตุ้นอารมส์หื่นได้เลย
มีหน้าอกที่ถูกกอดดันขึ้นมาให้ดูใหญ่ยิ่งขึ้น
หญิงบริการนั้นทันทีที่ได้สบตาก็รีบตรงเข้ามาหาทาโร่
แล้วเข้ามากอดคอทาโร่ที่นั่งอยู่บนรถลาก

"พี่ชายผู้ใช้มอนสเตอร์จ้ะ !!
สนใจมาสนุกกับฉันสักคืนมั้ยเอ่ย ?
จะเล่นกันท่าไหนก็ได้ทั้งนั้นเลยน้า"

กลิ่นน้ำหอมที่ลอยมาจากหญิงบริการเข้าสู่จมูกของทาโร่
ทำให้สมองชาจากอารมส์ที่ถูกปลุกเร้า
แล้วหญิงบริการก็เอามือทาโร่มาแนบกันหน้าอก

"นี่ไง ฉันมั่นใจในขนาดของหน้าอกนี่เลยน้า
รูปร่างก็ดีด้วยเห็นมะ จะให้เอาสอดใส่หรืออะไรก็ทำได้หมด♪"
"โหะโห้ งั้นเหรองั้นเหรอ"

ทาโร่หัวเราะ"เอเฮะเฮะ"แล้วตอบกลับไปด้วยเสียงแบบชายวัยกลางคน
แน่นอนว่าระหว่างนั้นก็นวดหน้าอกของหญิงบริการไปด้วย

"แล้ว คืนนึงนี่เท่าไรเหรอ?"
"แค่เหรียญเงิน3เหรียญก็OKแล้วค่ะ!"
"(-----แค่ง้านนเหรออออ!!!!)"

ทาโร่ตะโกนอย่างสุดเสียงอยู่ในใจทันทีที่ได้ยินจำนวนเงิน
ตั้งแต่ที่ทาโร่มาที่โลกอื่นนี่ก็ได้ซื้อของไปตั้งหลายอย่าง
แน่นอนว่าราคาหญิงบริการมันก็ต้องแพงอยู่แล้ว
ดูจากชุดหญิงบริการที่ดูหรูของซ่องแบบนี้
บางทีที่อยู่แถวนี้คงจะเป็นพวกซ่องอย่างหรู
คิดว่านะ แต่เหตุผลที่แพงไม่ใช่แค่นั้น
ด้วยความรุ่งเรืองของเมืองป้อมปราการบารุทาโรก็เกี่ยวด้วยเหมือนกัน

ทาโร่คิดอย่างเยือกเย็นในใจ
ปัญหาไม่ใช่แค่ราคาที่แพง
แต่เป็นทาโร่ที่มีเงินเหลือติดกระเป๋าอยู่แค่5เหรียญเงินก็เป็นปัญหาอยู่ก่อนแล้ว

"(ถึงจะคิดว่าอยากโยนความจิ้นในแบบมนุษย์บ้าง
ถ้ามาพูดถึงเรื่อง3เหรียญเงินแล้ว
เจอราคาแบบนี้ไปได้แต่เบือนหน้าหนี
ช่วยไม่ได้ที่ต้องควบคุมความหื่นจากสาวคนนี้เพราะภาวะการเงินฝืดน่ะนะ)"

ทาโร่หยุดนวดหน้าอกของสาวบริการแล้วยิ้มให้

"โทษทีนะคุณพี่สาว ไว้เก็บเงินได้เยอะๆก่อนแล้วจะมาเล่นด้วยแน่นอน
ถึงตอนนั้นก็ฝากบริการด้วยแล้วกันนะ"
"เอ๋ จะมาจริงๆใช่มั้ยจ้ะ?"
"แน่นอนอยู่แล้ว ก็ฉันเป็นผู้ใช้มอนสเตอร์อย่างที่เห็นน่ะนะ"
"อืม พี่ชายก็กำลังใช้งานมอนสเตอร์อยู่นี่นะ
ถ้างั้นก็สัญญานะ ว่าถ้าเก็บเงินได้เยอะๆแล้วต้องมาเล่นให้ได้เลยนะจ้ะ♪"

หญิงบริการก็"จุ๊บ"ที่ปากของทาโร่แล้วไปยิ้มโบกมือลาอยู่หน้าซ่อง
ลิปสติกสีแดงสว่างติดที่ปากของทาโร่

"(อุหวา.....พึ่งจะเคยถูกมนุษย์คนอื่นจูบปากครั้งแรกเลยนะเนี่ย)"

ทาโร่กำลังตะลึงอยู่กับการสนธนาโต้ตอบชุดนี้
นี่สินะคือเหตุผลที่ผู้ชายเดินมาตรงถนนซ่องนี้อย่างไม่จบไม่สิ้น
หญิงบริการทำให้เหยื่อผู้ชายคลั่งไคล้เข้ามาหาเหมือนดอกไม้กินแมลง
ทาโร่ที่เป็นจุดมุ่งหมายของของพวกสาวบริการก็เริ่มเข้ามากันพัลวัน
ทั้งมาให้นวดหน้าอก ทั้งพายุจูบทักทาย
กว่าจะผ่านถนนซ่องไปได้หน้าก็เต็มไปไปด้วยลิปสติกผมเผ้าก็ยุ่งเหยิงไปหมด
พุสุโกะหยุดลากรถแล้วมองทาโร่ที่อยู่ข้างหลัง

"ท่านทาโรเองก็เนื้อหอมกับมนุษย์ผู้หญิงด้วยเหมือนกัน
เหมือนอย่างที่คิดไว้เลยค่ะ!"

พุสุโกะยิ้มอย่างภูมิใจ

"ไม่หรอก นั่นมันแค่ไว้สำหรับเชิญชวนเท่านั้น
ไม่ใช่เนื้อหอมอะไรหรอกนะ"
"เอ๋ อย่างนั้นเหรอคะ มนุษย์นี่ประหลาดจังทั้งที่ไม่ได้ชอบก็ยังสัมผัสริมฝีปากกันอีก
เพราะว่าฉันชอบตัวท่านทาโรถึงได้รู้สึกอยากดูดปาก"

พุสุโกะพูดแบบนั้นพลันเอาสองมือจับ"หมับ"ที่หัวของทาโร่
จากนั้นก็ดูด"จ๊วบบ"ที่ปากของทาโร่

"----อุมุมุมุ !"

ทาโร่ก็ตกใจโดยทันที

"เอะเฮะเฮะ !
ฉันชอบท่านทาโร่ที่สุดเลยน้า"

คนที่อยู่บนถนนหมกมุ่นอยู่กับการเลือกซ่อง
โดยไม่มีใครสังเกตุเห็นสาวมอนสเตอร์กับมนุษย์ที่จูบกัน

"เดี๋ยวเหอะพุสุโกะ มาจูบอะไรกันกลางเมืองแบบนี้"
"ค่า"

พุสุโกะหงอยไปนิด

"ไม่ต้องห่วงหรอกถ้าหาโรงแรมพักได้จะจูบให้ยันเช้าเลย"
"ค ค่า"

อารมณ์ของพุสุโกะกลับมาเหมือนเดิม

"(ยังไงก็ตามเรื่องนั้นก็ไม่เหมือนกันจริงๆด้วย)"

จูบของพุสุโกะแตกต่างกับจูบเชื้อเชิญของหญิงบริการ
ความอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกที่ทาโร่รู้สึกไหลเวียนอยู่ในหัวใจ

"การจูบกับคนที่รักกันนี่มันดีกว่าจริงๆ.....
แต่มันก็ช่วยไม่ได้ที่ช่วงล่างจะตอบสนอง
ตอนที่หญิงบริการเข้ามาเกาะแกะแน่นอนล่ะนะ
เอาล่ะ งั้นก็เอาไปผ่อนคลายโดยจูบแบบเข้มข้นจนละลายตอนคืนนี้ซะเลย !!"
"ว้าย--♪"

พุสุโกะปิดตาเอามือไปไว้ที่แก้มสองข้างแล้วร้อง"ว้าย"
แล้วส่ายหน้าแบบไม่เอาน้าซ้ายขวาด้วยความอาย

"แต่ ก่อนหน้านั้นต้องหาโรงแรมที่จะเป็นที่มั่นในการอยู่ที่นี่ก่อนนะ"
"ค่ะ!"

พุสุโกะก็หันกลับไปลากรถที่ทาโร่นั่ง
แล้วเริ่มค้นหาในเมืองป้อมปราการบารุทาโร
 




NEKOPOST.NET