World Of Freedomzone

Ch.8 - ไอ้บ้าไททัน ตอนจบ

 

‘ขอให้นักเรียนทุกคนกลับเข้าอาคารเรียนโดยด่วน เนื่องจากสนามด้านหน้าตึกเรียน เอ เกิดการต่อสู้ของสามทศเทพอยู่ ทำให้บริเวณดังกล่าวกลายเป็นพื้นที่อันตรายระดับสูงสุด ขอให้นักศึกษากลับเข้าอาคารโดยด่วน ขอย้ำ ขอให้นักศึกษาทุกคนกลับโดยด่วน’ เสียงประกาศดังต่อเนื่องทั้งมหาวิทยาลัย ทำให้นักศึกษาออกมาดูการต่อสู้จากหน้าต่างของอาคารเท่านั้น

ห่างออกไปจากการต่อสู้  1 กิโลเมตร มีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งลอยตัวอยู่กลางอากาศและกำลังจ้องมองศึกด้วยท่าทีสบายๆ

“ไม่เจอกันแค่สองเดือน ก็พุ่งกันเข้าใส่ซะแล้ว สมกับเป็นสัตว์ป่าจริงๆเลย ว่าไหม หยิน? หยาง?” หญิงสาวผมสีทอง ตาสีน้ำทะเลใส ใส่ชุดกระโปรงแบบอังกฤษโบราณ สีฟ้าขาว หันไปถามแฝดหญิงสองคนที่ยืนอยู่ด้านขวาของเธอ

“ถ้าเป็นแบบนี้ ต้องบรรเลงเพลง แนวร็อคเนอะ หยาง?” หญิงสาวผมสีน้ำตาลเข้ม ตาสีดำใส่ชุกกี่เผ้า(ชุดจีน)สีแดงทองที่ยืนติดหญิงที่ถามคนแรกหันไปถาม ผู้หญิงผมสีดำ ตาสีน้ำตาลเข้มชุดกี่เผ้าสีน้ำเงินขาวที่ยืนติดด้านขวาของเธอ

“งั้นเดี๋ยวฉันเล่น กีตาร์เบสให้เอาไหม หยิน?” หยินหันกลับไปตอบหยางด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจพร้อมกับหยิบกีตาร์เบสสีดำออกมา ส่วนหยางก็หยิบกีตาร์ไฟฟ้าออกมา ทั้งสองย่อตัวหมายจะตรงดิ่งเข้าสู่สนามรบ แต่กลับถูกชายคนหนึ่งคว้าคอเสื้อไว้ก่อน

“พวกเธอนี่....ทำตัวเป็นเด็กไปได้ แค่นี้พวกนักศึกษาก็กลัวกันจะตายอยู่แล้ว พวกเธอจะไปสร้างความวุ่นวายเพิ่มขึ้นอีกรึไงฮะ?” ชายผิวดำตาสีทองตัวสูงหัวสกินเฮด ใส่เสื้อคลุมที่ทำมาจากเสือโคร่งและเสื้อเกราะสีเงิน  ยกคอเสื้อทั้สองเหมือนลูกแมวตัวหนึ่ง พร้อมทั้งดุทั้งสองคน

“โถ่ ตาลิงบ้า! นายอยากสนุกคนเดียวน่ะสิ นายชอบทำเป็นเข้าไปหยุดพวกนั้นทุกที ความจริงนายก็อยากเข้าไปสู้ด้วยใช่ไหมล่ะ ตาลิงบ้า” สองสาวหันมาพูดใส่ชายที่หิ้วตัวพวกเธอพร้อมกันเหมือนซักซ้อมมาตั้งแต่แรก

โป๊กๆ!!!

ชายคนนั้นเขกกะโหลกสองสาวเข้าไปด้วยความหมั่นไส้

“ฉันบอกกี่ทีแล้วว่าฉันชื่อลิมบานะ! ไม่ใช่ลิงบ้า แล้วอีกอย่าง ผมเข้าไปหยุดสงครามนะ ไม่เหมือนพวกเธอที่วิ่งเข้าไปใส่ไฟให้พวกนั้นยิ่งสู้กันหนักขึ้นไปอีก” ลิมบ้าโวยออกมาใส่ทั้งสองสาว เสร็จแล้วก็ยืนดูศึกนั้นอยู่เหมือนเดิม

“พี่อลิสฮะ ผมกลัวจังเลย” เด็กน้อยคนหนึ่งผมสีดำ ตาสีเขียวใส เดินเข้าไปจับกระโปรงของหญิงสาวผมสีทองด้วยอาการสั่นและหวาดกลัว

อลิสเห็นดังนั้นจึงย่อตัวลงไปลูบหัว “ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวพวกไร้การศึกาพวกนั้นเขาก็หยุดสู้กันแล้ว สบายใจได้นะ ลาส” อลิสลูบหัวลาสอีกสองสามครั้งก็ลุกขึ้นมายืนแล้วเปิดหน้าต่างออกมาบายหนึ่งแล้วพิมพ์ข้อความสั้นๆไปผู้ที่ติดต่อไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

ทางด้านการต่อสู้....

“แฮ่........” เสียงคำรามต่ำๆ ออกมาจากไททันตลอดเวลาที่เขานอนอยู่บนพื้นอยู่ แต่การต่อสู้นั้นยังไม่มีท่าทีจะถึงจุดจบ เพราะยังไม่มีใครเคลื่อนไหวเลย

“นายจะนอนทำแพลงกิ้งอีกนานไหมวะ? ถ้ายังทำอยู่อีก ข้าจะเข้าไปกระทืบแล้วนะ!” บลูตะโกนใส่ไททันด้วยความหงุดหงิดสุดขีด พอพูดจบก็ก้าวเท้าเข้าใกล้ไททันหมายทำตามที่พูดไว้

ฉัวะ!!!!!!8,342,152 damage

เพียงแค่ก้าวขา ไททันก็พุ่งเข้าไปหาบลุแล้วใช้มือด้านขวาตวัดเข้าที่ขาของบลู ขาข้างขวาของบลูก็หลุดออกมาจากตัวทันที เลือดสาดกระจายไปทั่ว เรียร์เห็นดังนั้นจึงซัดหมัดขวาเข้าไปที่หน้าไททันด้วยความเร็ว

ตูม!!!! 5,960,230 damage

ไททันใช้มือซ้ายจับแขนขวาเรียร์แล้วดึงเข้าหาตัว ทำให้เรียร์เสียหลัก จากนั้นก้วัดหมัดขวาเข้าไปที่แขนอย่างจัง กระดูกแขนนั้นพุ่งทะลุออกมาจากแขนอย่างน่ากลัว กลิ่นคาวเลือดเริ่มฟุ้งกระจายออกไปทั่วบริเวณ ทำให้คนบางคนต้องกลับเข้าไปในห้อง

ตูม!!!! 10,753,235 damage 12,492,485 damage

ไททันใช้ไหล่ขวาสอดเข้าไปที่รักแร้ของเรียร์แล้วดันตัวของเรียร์ไปทุ่มใส่บลูที่พึ่งล้มไปหมาดๆ พอทั้งคู่ล้มลงไปนอนตรงนั้นแล้ว ไททันก็ประสานมือแล้วชูขึ้นฟ้า แสงสีแดงพุ่งเข้าหามือของไททันจนกลางเป็นบอลแสงสีแดงเข้มขนาดใหญ่ ไททันฟาดลงไปทันทีอย่างโหดเหี้ยม

ตูม!!!!! Critical Hits!!! 70,304,293 damage 113,230,432 damage

หมัดคู่กระแทกลงไปอย่างไร้ปราณี เศษชิ้นส่วนกระจายออกไปทุกทิศทางอย่างโหดเหี้ยม ทั้งสนามหญ้าหน้าตึกเรียนตอนนี้ถูกเติมเต็มไปด้วยเลือด ทำให้บริเวณนั้นเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงและเข้มข้น บนคนพอเห็นก็ถึงกับอาเจียนออกมาทันที บางคนถึงกับสติไม่อยู่กับตัวแล้วก็มี บางคนถึงกับร้องไห้เลยด้วยซ้ำ

“กรี๊ด!!!!!!” เสียงกรีดร้องของหญิงสาวบางคนทำให้ทุกคนเรียกสติกลับมาแล้วเพ่งไปที่สนามอีกครั้ง

เศษซากที่เหลือเริ่มกลับมารวมตัวกันอย่างน่าสะอิดสะเอียน เนื้อที่กระเด็นทุกชิ้นเริ่มประกอบกันกลายเป็นบลูที่มีแค่ครึ่งตัว ไส้ทะลักดูไม่มีชิ้นดี สภาพของบลูดูย่ำแย่มาก แต่หน้าของบลูตอนนี้กลับมีรอยยิ้มฉีกออกมาอย่างชัดเจน ตาของเขาเข้มขึ้นจนกลายเป็นสีเสือดเข้มส่องประกายออกมา บลูเรียกดาบสีดำสนิดออกมาเล่นหนึ่งด้วยความว่องไวแล้วฟันรอบตัวอย่างรวดเร็ว

ฉัวะ!!!! 3,102,483 damage

ไททันที่ยืนห่างจากบลู 10 เมตรนั้น โดนฟันเข้าไปอย่างจัง พร้อมกับมีลมกระโชกทำให้ไททันถูกลมผลักเข้าไปหาบลูอย่างต่อเนื่อง

“กระบวนที่แขนงที่สอง ผ่าทลายเกราะอสูร” บลูฟันลงใส่ไททันอย่างจัง ไททันเอาแขนมารับแต่ก็ไรผล เลขหลักล้านจำนวนมหาสารเด้งขึ้นอย่างว่องไว พร้อมทั้งผลักไททันไปไกล

พรึบ!!!!จู่ๆ สนามหญ้าก็ลุกเป็นไฟอย่างรวดเร็ว ไฟทั้งหมดนั้นโหมกระหน่ำอย่างรุนแรงแล้วไปรวมตัวกันเป็นลูกบอลด้านบนของไททัน

จู่ๆเรียร์นั้นพุ่งออกมาจากบอลเพลิงแล้วตะโกนสุดเสียงอย่างมีพลัง

“ปลดผนึกเวทย์ช่วงหลัง ‘เอราโอนา’” จู่ๆก็มีของเหลวสีดำออกมาคลุมตัวไททันไว้ ทำให้ไททันขยับไปไหนไม่ได้ ในจังหวะเดียวกัน เรียร์ก็เริ่มร่ายเวทย์บทใหม่เช่นเดียวกัน

“ไฟของข้า เจ้าจงเผาชีวิตข้า เปลี่ยนเป็นพลังงานของเจ้า เจ้าจงรับใช้ข้า จนกว่าชีวิตข้าจะมลาย จงเผาทุกอย่างให้ราบ จงทำลายทุกสิ่งที่เคยมี จงลบชีวิตทุกชีวิตที่อยู่ จงสลายพลังที่ศัตรูมี ‘ฟราดีอาส’(เพลิงสลายวิญญาณ)” ไฟสีม่วงพุ่งออกมาจากฝ่ามือของเรียร์ เรียร์เอาฝ่ามือไปแตะที่หัวของไททันทันที ไฟสีม่วงเริ่มลามไปทั่วตัวในช่วงไม่กี่วินาที ค่าความเสียหายขึ้นมาราวกับน้ำพุแตก ไฟสีม่วงได้ลามจนรอบตัวของไททันกลายเป็นทะเลเพลิง

ฝุบ!!!! ไททันคว้าจับแขนข้างขวาของเรียร์ทั้งๆที่ถูกไฟเผาทั้งตัว แล้วง้างหมัดซักเข้าที่ซี่โครงของเรียร์อย่างจัง

ตูม!!!! 10,483,283 damage

ตัวของเรียร์นั้นปลิวไปไกลเกือบ 10เมตร แต่แขนนั้นยังอยู่ในมือของไททัน ไททันจับมาโบกเล่นสองสามทีก่อนที่จะทำสิ่งที่คนส่วนใหญ่ไม่เคยคิดมาก่อนในชีวิต

กร๊วม!!! ไททันกัดแขนของเรียร์คำโต เคี้ยวเสียงดังก่อนที่จะกลืนลงท้อง แล้วก็นั่งกินแขนของเรียร์จนหมด

“อูย......ไอ้บ้า กินแขนตรูเข้าไปอย่างนี้แล้วตรูจะไปหาแขนที่ไหนต่อฟระ!” เรียร์ลุกขึ้นมายืนพร้อมกับกุมใหล่ข้างที่หลุด ก่อนที่จะหลับตาแล้วรวบรวมสมาธิ ก่อนที่จะทำเรื่องที่น่าเหลือเชื่อลงไปแบบไม่แคร์สื่อ

พวรด!!! ปุดๆ......  กระดูกท่อนแขนนั้นพุ่งออกมาจากไหล่จุดที่แขนหายไป ตามด้วยกล้ามเนื้อที่ค่อยๆผุดออกมาคลุมกระดูก และผิวหนังที่ฟื้นมาจากกล้ามเนื้อเป็นอย่างสุดท้าย

เรียร์ลองขยับแขนใหม่อย่างใจเย็น แต่บลูนั้นกลับพุ่งเข้าไปหาไททันอย่างดุดัน ในมือของบลูนั้นถืออาวุธอยู่สองข้าง ดาบข้างหนึ่งเป็นเป็นสีดำสนิทอยู่ด้านขวา ส่วนกระบี่สีขวานั้นอยู่ด้านซ้าย

บลูนั้นกระโดนฟันดาบลงไปหาไททันอย่างรุนแรงและบ้าคลั่ง แต่ไททันตอนนี้กลับยืนมองบลูอย่างใจเย็น แต่สายตานั้นกลับเลื่อนลอยไปไกล....

ตูม!!!! ฝุ่นควันนั้นฟุ้งกระจายไปเต็มสนาม แต่ทุกคนกลับเห็นสีทองเรืองออกมาท่ามกลางกลุ่มควันนั้นอย่างเห็นได้ชัด

ในจังหวะเดียวกัน เรียร์กลับไปอยู่ด้านหลังของแสงสีทองอย่างว่องไว พร้อมกับเอามือนั้นทาบไว้ที่แสงนั้น

“จงพินาศ จงดับสูญ จงสาบสูญ ‘โอลีอัส คราเรส’!(เวทย์พิฆาต ทลายดับสูญ)” ลำแสงหลากสีจำนวนมหาสารพุ่งออกมาจากฝ่ามือของเรียร์ถี่ยิบ แต่ค่าความเสียงหายกลับไม่ปรากฏแม้แต่หนึ่ง

ซูม!!!!! 10,203,485 damage 11,302.499 damage

ควันนั้นถูกปัดออกไปทุกทิศทาง บลูและเรียร์กระเด็นออกไปคนละทิศ แต่กลับมีรอยแผลบริเวณหน้าอกยาวจนถึงท้องเหมือนถูกข่วนอยู่ และพอหมอกจากลงทุกคนก็ได้เห็นสิ่งที่แปลกตาอีกครั้ง

โฮก!!!!!! ตอนนี้กลับมีหมีสีทองตัวใหญ่ตาสีแดงอยู่ตรงกลางสนาม  กู่ร้องคำรามอย่างดุดัน พร้อมกลับเดินวนไปวนมาเหมือนรออะไรซักอย่าง

เรียร์นั้นลุกขึ้นได้มาเป็นคนแรก พอเห็นหมีตัวนั้นก็วิ่งเข้าไปหาด้วยความรวดเร็ว หมีตัวนั้นพอเห็นเรียร์วิ่งเข้ามาก็วิ่งไปหาเหมือนกัน พอทั้งสองวิ่งเข้าไปใกล้จะถึงตัวกันแล้ว หมีตัวนั้นก็ยกขาหน้าขึ้นมาหมายจะตบเรียร์

วูบ!!!! เรียร์หลบขาหน้าของมันอย่างรวดเร็ว ในจังหวะเดียวกันก็เข้าไปกอดหมีด้วยแขนทั้งสองข้างแล้วยกลอยเหนือพื้นสุดกำลัง

“ตอนนี้แหละ เอาเลย!!!!” เรียร์ตะโกนเป็นสัญญาณเพื่อเตืนบลู พอบลูได้ยินก็กระโดดออกมาจากด้านหลังของเรียร์ แล้วหยิบดาบสีดำออกมาฟันลงไหล่ของหมีขนทองอย่างรุนแรง

เคร้ง!!!!! กลับเป็นเสียงของโลหะฟันกันแทน พอหมีตัวนั้นได้จังหวะก็ตะปบสองคนนั้นด้วยความรวดเร็ว ทำให้เรียร์ต้องถอยกลับไปตั้งหลัก แต่บลูกลับหลบกรงเล็บของหมีแล้วฟันสวนเข้าไปบริเวณท้องของมันแทน

เคร้ง!!! ยังเป็นเสียงของโลหะเหมือนเดิม บลูเห็นดังนั้นจึงหลบออกไปด้านข้าง เพื่อให้เรียร์ที่กลับไปตั้งหลักนั้นลุยบ้าง

“ถ้าเอ็งจะแข็งเหมือนเหล็กขนาดนั้นก็ละลายไปซะเหอะ ‘เฟราฟีน่า’(เพลิงโลกันต์หวนกลับ)!!!” ไฟสีแดงฉานนั้นปะทุออกมารอบตัวเรียร์ เผาทุกอย่างรอบตัว แม้แต่ดินยังกลายเป็นผงฝุ่นละออง มีแต่เรียร์เท่านั้นที่ยืนเป็นจุดศูนย์กลางของเพลิงเหล่านี้ไม่เป็นอะไรเลย ความร้อนของไฟนั้นทำให้คนที่อยู่ในมหาลัยแห่งนี้ร้อนกันโดยถ้วนหน้า

ตูม!!!! เรียร์พุ่งเข้าไปชนหมีอย่างจัง แต่หมีกลับยืนอยู่ทีเดิมไม่ขยับแม้แต่มิลเดียว หมีจึงเสยหมัดขวาเข้าใส่เรียร์อย่างจัง

ตูม!!!! 2,453,647 damage

เรียร์ลอยไปไกลกว่า 5 เมตรเพราะหมัดของหมี แต่หมีกลับมีช่องโหว่ที่ท้องเป็นรูขนาดใหญ่เลยทีเดียว เผยให้เห็นกล้ามท้องของมัน

“ปลดโหมดนักเวทย์ เข้าสู่ระบบ ‘แบทเทิ่ล ซอสเซอร์เร่อร์’ได้(B.S.)” เรียร์ลุกขึ้นมายืนพร้อมกับออร่าที่น่าสะพรึงกลัว มือทั้งสองข้างที่มีอักศรเวทย์ลอยวนรอบมือ ไอเวทย์ที่แผ่กระจายอย่างท่วมท้น พร้อมที่จะรบกันอีกยก

ทางด้านบลูก็ไม่แพ้กัน ตอนนี้เปลี่ยนเป็นดาบมีเทาขวาแล้ว ดวงตาสีแดงฉานจ้องไปที่หมีสีทองตัวนั้นอย่างไม่กระพริบตา ออร่าสีดำแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ กลืนกินทุกสิ่งที่อยู่ในบริเวณนั้น ใบไม้ทุกใบถูกตัดด้วยออร่าของบลู

ส่วนหมีนั้นกลับมายืนสองขา แล้วร่างกายก็เปลี่ยนกลับมาเป็นไททันอย่างเดิม แต่ใส่เกราะโซ่สีทอง และมีหัวหมีอยู่บนหัว ไททันนั้นย่อตัวพร้อมพุ่งออกไปทุกเมื่อแล้ว

“ท่าจะไม่ดีแล้วล่ะ อลิส บอกยุยเลยเหอะ เดี๋ยวจะไม่ทันการ” ลิมบาหันไปพูดกับอลิสด้วยสีหน้าเคร่งเครียดมาก อลิสเห็นดังนั้นจึงเปิดหน้าต่างสนทนาออกมาแล้วพยักหน้าหนึ่งที ก่อนที่หน้าต่างนั้นจะหายไป

“หวังว่าสิ่งนั้นมันจะพอนะ” อลิสพูดตัดพ้อแล้วรอดูผลที่จะเกิดขึ้น

ทั้งสามต่างยืนนิ่งราวกับถูกหยุดเวลา ไม่มีใครขยับเขยื้อนแม้แต่ก้าวเดียว 

เปรี๊ยะ!!!! จู่ๆบาเรียรอบตัวอาคารทั้งหลายเกิดอาการร้าวอย่างไม่ทราบสาเหตุ บรรยากาศเริ่มที่จะอึดอัดขึ้นเรื่อยๆจนนักศึกษาเริ่มที่จะหน้ามืดแล้วหมดสติไปทีละคน

ตูมๆๆๆๆๆๆ!!!!! รอยกำปั้นพลันปรากฏบนพื้นดินอย่างรวดเร็ว รอยฟันก็ปรากฏด้วยเช่นกัน ทั้งยังมีรอยฝ่ามือและรอยเท้าโผล่ขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ทั้งๆที่ยังไม่มีใครได้ก้าวออกไปแม้แต่คนเดียว

ตึงๆๆๆๆๆๆ!!!!! ระหว่างคนทั้งสามก็เกิดการระเบิดอย่างต่อเนื่องขึ้นกลางอากาศอย่างรวดเร็วและดุดัน แต่สามคนนั้นก็ยังจ้องหน้ากันไม่เลิกอยู่ดี

ถ้าคนที่รู้จักการต่อสู้อย่างดีมาดู จะรู้เลยว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ เกิดจากจิตสังหารที่แผ่พุ่งออกมาจากทั้งสามคน

ซูม!!!!! เหมือนทั้งสามอ่านใจกันออก ทั้งสามคนนั้นพุ่งออกมาพร้อมกันหมายฆ่ากัน

วูบ!!!!! ในจุดกลางระกว่างทั้งสามคนนั้น กลับมีผู้หญิงคนหนึ่งผมสีดำสั้น กำลังยืนกางมือถือผงสีขาวทั้งสองมือ มายืนอยู่กลางวงได้ยังไงไม่มีใครทราบ

พรึบ!!!! ควันสีขาวแผ่พุ่งออกมาในรัศมีขนาดเล็ก ทำให้ไม่มีใครสามารถทราบผลที่กำลังจะเกิดต่อจากนั้นได้

“เฮ้อ......เกือบไม่ทันซะแล้วสิ”  อลิสพูดพลางถอนหายใจ ทำให้บรรยากาศหายตริงเครียไปได้นิดหน่อย

“เอาล่ะ เราไปเคลียร์เรื่องของเรากันดีกว่า” ลิมบาพูดพลางเดินนำไปสู่มหาวิทยาลัยอย่างสบายๆ

จบตอนที่ 8

*

ร่วมเป็นกำลังใจให้ผู้แต่งได้ที่หน้าแรก World Of Freedomzone