Tale of Ragnarok ตอนที่ 8 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

Tale of Ragnarok

Ch.8 - ล่าเสือ


บทที่ 8  ล่าเสือ

 

หลังจากการโจมตีของพวกฝูงหมีและเอ็ดก้าผ่านพ้นไป สิ่งที่เหลือทิ้งไว้ก็มีแต่ความเสียหายของหมู่บ้านเท่านั้น ค่ำคืนแห่งฝันร้ายได้ผ่านพ้นไป รุ่งเช้าในวันถัดมา ท่านเจ้าเมืองก็ได้เรียกประชุมคนทั้งหมู่บ้าน นี่เป็นครั้งแรกที่พาย่อนตกอยู่ในสภาพยับเยินขนาดนี้ ปกติแล้วเอ็ดก้ามันจะอยู่ในป่าลึกไม่เคยเข้ามายุ่งกับเมืองเลย แต่ครั้งนี้มันกลับล้ำเส้น มันเข้ามาสร้างความเสียหายให้กับหมู่บ้าน ในขณะที่ชาวบ้านที่บาทเจ็บต่างก็ถูกห้ามไปรักษาที่ในปราสาท พวกที่ตายก็จะถูกฝังที่ป่าหลังหมู่บ้าน การโจมตีเมื่อคืนนี้ ยังสร้างความเสียหายบางส่วนให้แก่ตัวปราสาทที่เก่าแก่นี้อีกด้วย เมื่อท่านเจ้าเมืองป่าวประกาศการชุมนุมออกไป ก็มีทั้งชาวเมืองและนักเดินทางต่างๆ เข้ามาร่วมชุมนุมด้วย ไม่เว้นแม่แต่พวกฮันเตอร์เองก็ต้องเข้ามาร่วมชุมนุมด้วยเช่นกัน ดูเหมือนว่าสถานการตอนนี้จะย่ำแย่สุดๆ

" ที่ข้าเรียกพวกเจ้ามาชุมนุมกันในวันนี้เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน " เจ้าเมืองพาย่อนได้เรื่มพูด

" สิ่งที่ไม่คาดฝันได้เกิดขึ้นกลางดึงของเมื่อคืนนี้ เหล่าฝูงหมีรวมถึงเจ้า เอ็ดก้า ปีศาจเสือที่น่ากลัวนั่น พวกมันได้บุกเข้ามาในหมู่บ้านเราและทำลายหมู่บ้าน ความจริงแล้วนี่จะต้องเป็นหน้าที่ของฮันเตอร์ที่จะออกล่าพวกมัน แต่ดูจากสภาพเมื่อคืนแล้วข้าจึงอยากจะขอความร่วมมือจากพวกเจ้า นักเดินทางพเนจรทุกคน ให้ช่วยในเรื่องนี้ "

" อะไรนะ !! ท่านจะไปให้คนอื่นเข้ามาจัดการปัญหาในเมืองของเราหรอ เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเถอะท่านเจ้าเมือง " เสียงหนึ่งดังขึ้นมันเป็นเสียงของ ไวเปอร์

" ข้าน่ะเป็นฮันเตอร์ของเมืองนี้นะ ข้าจะรับผิดชอบโดยการล่ามันมาเอง ท่านไม่ต้องห่วงหรอก "

" เงียบซะ ไวเปอร์ ข้าตัดสินในแล้ว เจ้าคนเดียวสู้มันไม่ไหวหรอก "

" ตะๆ แต่ว่า ... "

" บอกว่าไม่ไงล่ะ เจ้าไม่คิดจะทำตามที่ข้าสั่งแล้วหรือไง "

" ไม่ครับ คือ....ข้าขอโทษ "  เห็นได้ชัดว่าท่าทางของ ไวเปอร์ที่แสนใจร้อนจะอ่อนลงทันทีเมื่ออยู่ต่อหน้าของท่านเจ้าเมือง

" ข้าขอประกาศตรงนี้ หากใครล่าเอ็ดก้าแล้วสามารถนำเท้าของมันกลับมาให้ข้าได้ ข้าจะมอบหมวก บอยแคป ( Boys Cap ) ให้เป็นรางวัล "

" เดี๋ยวก่อนสิท่านเจ้าเมือง " ไวเปอร์พูดสวนขึ้นในทันที " หมวกใบนั้นเป็นของดูต่างหน้าจากท่านพ่อของท่านไม่ใช่หรอ แล้วท่านจะเอาไปให้คนอื่นได้ยังไง "

" เมืองพาย่อนต้องมาก่อนเรื่องส่วนตัวของข้า ข้าไม่มีของล้ำค่าใดนอกจากสิ่งนี้ เพราะฉนั้นข้าจะมอบหมวกใบนี้ให้กับคนที่นำเท้าเสือกลับมาได้ "

" ถ้างั้นข้าจะนำมันกลับมาให้ท่านเอง ท่านจะได้ไม่ต้องมอบหมวกนั้นให้ใคร " ไวเปอร์พูดอย่างแน่วแน่ แต่ในตอนนั้นเองก็มีเสียงๆหนึ่งดังขึ้นกลางเหล่าผู้เข้าร่วมประชุม

" ถ้าข้านำเท้าเสือมาให้กับท่าได้ ข้าขอเปลี่ยนรางวัลเป็นอย่างอื่นได้รึปล่าว " ชายคนนั้นพูดพร้อมกับเดินออกมาข้างหน้า ใช่แล้วเสียงนั่นเป็นเสียงของ ลูเซีย

" ถ้าข้านำมันมามอบให้กับท่านได้ ข้าขอเปลี่ยนของรางวัลจากหมวกนั่นเป็นการเดินทางสู่ อิซูด ท่านจะว่ายังไงล่ะ ท่านเจ้าเมือง " เจ้าเมือง ครุ่นคิดอยู่ครูนึงแล้วจึงตอบออกมา

" ตกลง เจ้านักฆ่า ถ้าเจ้าทำสำเร็จ การเดินทางนั่นถือเป็นค่าจ้างของพวกเจ้า "

" ฮะ  ลูเซีย นักฆ่าอย่างเจ้าถูกฝึกมาลอบฆ่าพวกอ่อนหัดไม่ใช่รึไง อย่างเจ้าน่ะล่าสัตว์เป็นกับเค้าด้วยหรอ ข้าว่าเจ้าถอนตัวไปเถอะน่า เดี๋ยวจะขายหน้าซะเปล่าวๆนะ "

ไวเปอร์พูดถากถางลูเซีย และทันใดนั้น ลูเซียหันไปมองหน้าของไวเปอร์แล้วยิ้มออกมาที่มุมปาก พร้อมกับพูดว่า

" เจ้ากลัวจะแพ้ข้ารึไง "  ไวเปอร์จ้องไปที่หน้าของลูเซีย ทันใดนั้นเค้าก็ยิ้มออกมาที่มุมปากและตอบโต้กลับไป

" แพ้ ? เจ้าคิดว่าฮันเตอร์อย่างข้าจะล่าสัตว์แพ้นักฆ่ากิ๊กก๊อกอย่างเจ้าน่ะหรอ ไม่ตลกแล้วนะเว้ย ถ้าเจ้าแพ้ข้า ข้าจะให้เจ้าแก้ผ้าวิ่งรอบเมืองพาย่อนเลยเป็นไงล่ะหืม "

" โฮ่  แล้วถ้าเจ้าแพ้ล่ะ "

" ถ้าข้าแพ้ ข้าจะยอมเป็นลูกน้องเจ้าแทนเจ้าโปริ่งตัวนั้นเลยเป็นไงล่ะ "

บรรยาการของทั้งคู่ในตอนนั้นมีรังสีอาฆาตอำมหิตแผ่กระจายออกมาจนคนรอบข้างยังรู้สึกสยองแทน ก็คงมีแต่ ลิเดียเท่านั้นที่ยิ้มออกมา

" เอ่อ ลิเดีย เจ้ายิ้มทำไมของเจ้าบรรยากาศตอนนี้มันกดดันจะตายเจ้าเพี้ยนไปแล้วหรอ " เรดถามลิเดียด้วยท่าทางงงๆ

" เจ้าไม่ได้สังเกตหรอเรด ว่าลูเซียกำลังดีใจอยู่ "

" หา? ดีใจเนี้ยนะ "

" ใช่แล้วล่ะ เจ้าไม่ได้สังเกตหรอว่า ปกติน่ะลูเซียจะทำหน้าเศร้าตลอดเวลา ไม่ว่าข้าชวนคุยหรือจะทำอะไรให้เค้าดูสดชื่น แต่มันก็ไม่มีประโยชน์เท่าไหร่เลย ผิดกับการที่เค้าได้คุยกับ ไวเปอร์ ข้าว่าเค้าดูมีชีวิตชีวาขึ้นนะ เหมือนกับว่าเค้าได้เจอเพื่อนเก่าที่รู้ใจยังไงยังงั้นเลย ข้ารู้สึกได้นะ ลูเซียน่ะ ดีใจที่ได้เจอไวเปอร์ และข้าว่าไวเปอร์เองก็เหมือนกัน "

" ข้าว่าเจ้าคิดมากเกินไปแล้วล่ะลิเดีย " เจ้าโปริ่งยังคงงง กับความคิดของลิเดีย

" เอาล่ะๆ ถ้างั้นต่อจากนี้เป็นต้นไป ข้าขอประกาศเรื่มต้นการล่าเสือได้ !!! " สิ้นเสียงประกาศจากเจ้าเมือง เสียงเฮก็ดังลั่นไปทั่วทั้งเมือง ทั้งฮันเตอร์ประจำเมือง รวมทั้งนักเดินทางจากที่อื่นๆที่ผ่านเข้ามา ต่างก็รีบวิ่งออกจากเมืองเพื่อที่จะไปล่าเอ็ดก้า

" ไปกันเถอะ ลิเดีย เรด "

" ได้เลย "

" ครับเจ้านาย "

ทั้ง 3 ต่างวิ่งออกจากเมืองไปทางด้านล่าง พวกเค้าจัดการกับพวกปีศาจต่างๆที่เข้ามาขวางทางทั้งพวก ไม้แดง ( Elder willow ) ที่มีลักษณะเป็นเหมือนเปลือกไม้เดินได้ ลำตัวมีสีแดง ชอบที่จะร่ายเวทย์ลูกไฟใส่นักเดินทางไปมา พวกหมี ( Bigfoot ) ที่เป็นลูกสมุนของเอ็ดก้า เสาไม้ปีศาจ ( Greatest General ) ที่จะคอยตบผู้ที่ผ่านไปมาถึงตัวมันจะเคลื่อนที่ไม่ได้ แต่แรงตบของมันนั้นหากโดนจังๆทีเดียวก็อาจจะจอดได้ นอกจากนี้ยังมีพวกปีศาจแรคคูน ( Smokie ) ปีศาจลูกไฟ ( Horong ) และที่ร้ายกาจที่สุดก็คือ ปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง ( Nine Tail ) ที่ทั้งร้ายกาจและว่องไว ท่ามกลางป่าที่กว้างใหญ่นั้น ต่างระงมไปด้วยเสียงร้องโอดครวนของผู้ที่ถูกปีศาจเหล่านี้เล่นงานดังไปหมดทั้งพวกนักเดินทาง หรือแม้แต่พวกฮันเตอร์ที่พลาดท่าเองก็เช่นกัน

" เรด เปิดดูข้อมูลของเอ็ดก้าสิ " ลูเซียพูดขึ้นในขณะที่ทั้ง3 คนกำลังวิ่งไป

" อืม มันเป็นปีศาจเสือที่สามารถใช้เวทมนต์เกี่ยวกับไฟได้ สิ่งที่ต้องระวังก็คือพละกำลังของมัน และจุดที่ท่านยืนอยู่เพราะเอ็ดก้านั้น ชอบที่จะวางกับดักไฟ ซึ่งมีความรุนแรงมาก "

" งั้นหรอแล้วตำแหน่งล่ะ "

" ส่วนมากมันจะอยู่ในป่าที่เป็นป่าไผ่ ไกล้ๆมันมักจะมีฝูงจิ้งจอก ไนย์เทลอยู่ด้วย หากเจอไนย์เทลในป่าพาย่อนจำนวนมาก ก็ให้หลีกเลี่ยงซะเพราะจะมีโอกาศเจอกับเอ็ดก้าสูง "

" ดีล่ะ " ลูเซียพูดพร้อมกับกระโดดขึ้นไปบนยอดต้นไม้ที่สูงมาก เค้ากวาดสายตาหาจุดที่มีจิ้งจอกอยู่กันเป็นจำนวนมาก แล้วเค้าก็เจอมัน เค้ากระโดดลงมายังพื้น ทันใดนั้น

Increase AGI !!!

ลิเดียร่ายเวทย์มนเพื่มความเร็วให้ลูเซียในทันที ดูเหมือนว่าเธอจะชินกับการสนับสนุนลูเซียในการต่อสู้แล้ว

" เจอแล้วสินะ ลูเซีย " ลิเดียพูดพร้อมกับยิ้ม

" ใช่ พวกเจ้าพร้อมนะ "

" ไปกันเลย " ลิเดียและเรดพูดเป็นเสียเดียวกัน ทั้ง 3 คนต่างออกวิ่งไปยังตำแหน่งที่เอ็ดก้าอยู่ พวกเค้าจะไปทันคู่แข่งที่เป็นถึงฮันเตอร์ที่เก่งกาจได้รึไม่ ...............

 

 

ทางด้านของไวเปอร์ เค้าปีนขึ้นไปอยู่บนต้นไม้เพื่อหลบเลี้ยงการต่อสู้โดยไม่จำเป็น พร้อมกับดูเหล่าผู้ที่ถูกปีศาจเล่นงานในป่าไปด้วย

" ฮึ เจ้าพวกไม่ได้เรื่อง เจอแค่นี้ก็จอดซะแล้วหรอ แล้วยังคิดที่จะมาล่าเสืออีก " ไวเปอร์ต่างมองดูผู้ที่ถูกเล่นงานจากบนต้นไม้ ทันใดนั้นนกของเค้าก็บินลงมาเกาะที่แขนของไวเปอร์

" งั้นหรอ เจอที่อยู่ของมันแล้วสินะ ทำได้ดีมากฟาลคอน ไว้ข้าจะล่าเนื้อของไนย์เทลของโปรดของเจ้าให้เองก็แล้วกัน " พูดจบไวเปอร์ก็กระโดดไปตามต้นไม้

เค้ากระโดดไปตามกิ่งไม้อย่างคล่องแคล่ว เมื่อเค้ามาถึงบริเวณที่เป็นเป้าหมาย เค้าก็ได้ลงไปซุ่มอยู่ตามพุ่มไม้ เค้าเลือกตำแหน่งที่อยู่ใต้ลมเพื่อที่จะให้เหยื่อนั้นไม่ได้กลิ่นของเขาจากนั้น ไวเปอร์ก็ได้วางกับดักไว้บริเวณนั้น เขาค่อยๆวางไปทีละชิ้นๆ อย่างรอบคอบ ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงตะโกนดังออกมา

" ข้าเจอมันแล้ววว เจ้าเสือ ข้าจะฆ่าเจ้าแล้วเอาหมวกนั่นมาซะ ฮ่าๆๆ มันต้องขายได้ราคาดีแน่ๆ " เสียงนั้นเป็นเสียงของแบล็คสมิท ( Blacksmith ) คนหนึ่ง

พวกแบล็คสมิทเป็นพวกพ่อค้าขั้นสูง ที่นอกจากจะมีทักษะการขายแล้วยังมีทักษะของการสร้างอาวุธต่างๆด้วย และบางคนก็ยังมีทักษะของการต่อสู้อยู่ไม่น้อย ส่วนมากพวกนี้จะชอบออกล่าของมาขายด้วยตัวเองผิดกับพวกพ่อค้าทั่วๆไป ที่มักจะรับของมาขายหรือผลิดอะไรที่มันปลอดภัยกว่านี้ เสียงของแบล็คสมิทคนนั้นทำให้เจ้าเอ็ดก้ารู้ตัวในทันที มันยืนขึ้นและคำรามออกมา เสียงคำรามของมันนั้นดังก้องไปทัวทั้งป่า ปีศาจทั้งหลายต่างก็ตื่นกลัววิ่งหนีกันจ้าละหวั่นรวมถึงพวกที่มาล่าเอ็ดก้าด้วย บางคนถึงกับแสดงอาการออกอย่างเห็นได้ชัดบ้างก็กลัวจนขวัญหนีวิ่งกลับเมืองกันไปบ้างก็มี

" ชิ เจ้าบ้านี่ทำแผนข้าพังหมด " ไวเปอร์หัวเสียและออกมาจากที่หลบซ่อน ทันใดนั้น ร่างของแบล็คสมิทที่โดนลูกไฟดำเป็นถ่านก็ลอยละล่องผ่านไวเปอร์ไป ไวเปอร์ออกอาการเซ็ง

" ไอ่หมอนี่ ....... ไม่รู้จักการล่า แถมยังกระจอกชิบ " ทันใดนั้นเอ็ดก้าได้หันมาทางเค้าแล้วพ่นลูกไฟใส่ไวเปอร์ เค้ากระโดดหลบไปด้านข้างจากนั้นก็ยิงธนูตรงไปที่เอ็ดก้าทันที

แต่ทว่า มันกลับปัดลูกธนูนั้นทิ้งได้อย่างง่ายดาย

" หืม แกนี่เป็นปีศาจที่น่าสนใจจริงๆนะ " ไวเปอร์พูดพร้อมกับกระโดดถอยหลังออกมา เอ็ดก้าไม่รอช้า มันวิ่งไปที่ไวเปอร์ด้วยความเร็ว

" ดีล่ะ " ไวเปอร์คิดในใจ " เข้ามาเลยเจ้าเสือบ้า เข้ามาโดนกับดักที่ข้าวางไว้ซะสิ "

เอ็ดก้าวิ่งไปที่ไวเปอร์แล้วทันใดนั้นเอง มันก็ถูกอะไรบางอย่างเข้าจนต้องชงัก

" ดีล่ะ ถูกกับดักข้าแล้วสินะ ...... เอ๊ะ นี่มัน..."

ไวเปอร์มองดูที่เจ้าเอ็ดก้าดีๆ ไม่ใช่ มันไม่ได้ถูกกับดักของเค้า เท้าของมันมีควันออกมา อาการของมันเหมือนกับกำลังปวดแสบปวดร้อน ไวเปอร์สังเกตตรงพื้นที่เจ้าเอ็ดก้านั่นเหยียบดูดีๆ แล้วเค้าก็ต้องตกใจ สิ่งที่มันเหยียบไม่ใช่กับดักแต่เป็นกองพิษ ไวเปอร์รีบสังเกตุดูกับดักที่เค้าวางไว้ทั้งหมด ไม่น่าเชื่อมันแทบจะเป็นไปไม่ได้ กับดักของเขาที่เขาวางเอาไว้ทั้งหมด ถูกกองพิษวางตัดหน้ากับดักของเขาหมดทุกอัน ในขณะที่ไวเปอร์กำลังยืนงงอยู่นั้นก็มีเสียงดังขึ้น แล้วเจ้าของเสียงนั้นก็ได้กระโดดลงมาจากต้นไม้


Venom Dust !!

" ข้าใช้พิษของข้าวางตัดหน้ากับดักของเจ้าหมดแล้ว เสียใจด้วยนะ ไวเปอร์ " เสียงหนึ่งดังขึ้นใช่แล้วมันคือเสียงของลูเซีย เขาลงมาจากต้นไม้ ตามด้วยลิเดียและเรดที่กระโดดตามลงมา

" ลูเซีย นี่เจ้า คิดจะโกงข้ารึไง "

" โกงที่ไหนกันล่ะ เค้าเรียกว่าใช้สมองต่างหากเล่า "

" ข้าเป็นคนเจอมันก่อนนะเว้ย ยังไงซะข้าก็จะเป็นคนล่ามันเอง " พูดจบไวเปอร์ก็เปิดด้วยการยิงธนู 2 ดอกติดกันเพื่อเพื่มพลังโจมตีเป็น 2 เท่า

Double Strafe !!!

ลูกธนูทั้ง 2 ได้พุ่งเข้าไปที่เอ็ดก้าด้วยความแรง ทันใดนั้น เจ้าเอ็ดก้าก็พ่นลูกไฟใส่ลูกธนูเหล่านั้นจนไหม้ไปหมดมันหันหน้ามาทางไวเปอร์แล้วพ่นไฟใส่ ไวเปอร์กระโดดหลบลูกไฟนั้นแล้วใช้ ฟาลคอน โจมตีจากทางอากาศ เอ็ดก้าพ่นลูกไฟใส่ ฟาลคอน ทำให้มันเสียหลักในการโจมตี ไวเปอร์ยิงธนูไปที่เอ็ดก้าอีกแต่โดนปัดทิ้งได้ มันพ่นลูกไฟใส่อีก ไวเปอร์กระโดดหลบไปทางขวา ทันใดนั้นเอ็ดก้าก็ปาลูกไฟไปยังพื้นที่ไวเปอร์กำลังจะเหยียบลง


Demonstration !!!!

ทันใดนั้น ไวเปอร์ก็ถูกไฟโจมตี แต่เค้าก็ยังตั้งสติได้เค้าสั่งให้ฟาลคอนโจมตีอีกครั้ง


Blitz Beat  !!!

ฟาลคอน บินลงมาอย่างรวดเร็วแต่พอจะโจมตี เอ็ดก้าก็สวนกลับ


Magnum Break !!!

ฟาลคอนกระเด็นออกไปด้วยความเร็ว ไวเปอร์ตะโกนเรียกฟาลคอน ทันใดนั้นลูเซียก็ได้วิ่งเข้ามาที่ด้านหลังของเอ็ดก้า เค้าฟันไปที่เอ็ดก้าแต่ก็โดน แม็คนั่มเบรค กระเด็นออกมา ลูเซียตีลังกาแล้วลงมาตั้งหลักที่พื้น เอ็ดก้าวิ่งเข้ามาแล้วตบลงอย่างจัง ลูเซียกระโดดหลบไปด้านข้าง เป็นจังหวะเดียวกับที่เอ็ดก้าพ่นลูกไฟใส่ลูเซียพอดี ลูเซียเอาคาต้าของเขาขึ้นมาบังลูกไฟนั้นไว้ แต่นั่นก็ทำให้เขากระเด็นอย่างแรงจนหลังไปกระแทกกับต้นไม้ ไวเปอร์ ขว้างกับดักไปตรงที่เอ็ดก้ายืนอยู่ แต่เอ็ดก้าก็ใช้ลูกไฟเผากับดักนั่นทิ้ง แล้วพ่นลูกไฟใส่ไวเปอร์อีกครั้ง จนไวเปอร์กระเด็นออกไปเหมือนกัน

" ทั้ง 2 คนเป็นอะไรรึปล่าว " ลิเดียตะโกนถามด้วยความเป็นห่วง เป็นจังหวะเดียวกับที่เอ็ดก้าหันมาทางเธอพอดี

" ซวยแล้วจ้า " เจ้าโปริ่งพูดพร้อมกับเหงื่อท่วมตัว

ในขณะที่เจ้าเอ็ดก้ากำลังอ้าปากจะพ่นลูกไฟใส่ลิเดียนั้น มันก็ถูกลูกธนูของไวเปอร์ ปักเข้าที่หัวเข่าอย่างจัง  " โฮกกกกก " เจ้าเอ็ดก้าร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเป็นอย่างยิ่ง มันหันไปที่ไวเปอร์แล้วพ่นลูกไฟใส่อีกที ไวเปอร์หลบลูกไฟของมันแล้วถอยออกไปตั้งหลัก ในเวลาเดียวกันนั้นลูเซียก็ได้ยืนขึ้นมา ทันใดนั้นลิเดียก็ตะโกนบอกทั้งคู่

" พวกท่านเอาชนะมันไม่ได้หรอก นอกจากว่าพวกท่านจะต้องร่วมมือกันต่อสู้กับมันนะ "

" หา? ร่วมมือกับเจ้านักฆ่าเนี้ยนะ " ไวเปอร์ตะโกนออกมา

" ข้าคนเดียวก็เอาอยู่น่า ลิเดีย " ลูเซียหันไปพูดเช่นกัน

" ข้าว่าท่านทั้งคู่ก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจนะ ว่าพวกท่านเอาชนะมันไม่ได้ นอกเสียจากพวกท่านจะต้องร่วมมือกันเท่านั้น "

ทั้ง ลูเซีย และ ไวเปอร์ต่างก็หันมองหน้ากัน แล้วไวเปอร์ก็พูดขึ้น

" เชอะ เอางั้นก็ได้แต่ขอบอกไว้ก่อนเลยนะ ว่าอย่ามาเกะกะขวางทางลูกธนูของข้าแล้วกัน "

" ถ้าแกยิงถูกข้าล่ะก็ ข้าจะส่งแกไปเข้าเฝ้ายมบาลก่อนเจ้าเสือนี่แน่นอน " ลูเซียพูดโต้ตอบออกมา ทั้งคู่ต่างก็ยิ้มออกมาที่มุมปาก และแล้วการต่อสู้ก็ได้เรื่มขึ้นอีกครั้ง

ลูเซียเป็นคนที่เข้าไปประชิดเพื่อที่จะสกัดไม่ให้มันใช้ท่ายิงลูกไฟ และท่าขว้างไฟใส่พื้น ส่วนไวเปอร์นั้นได้กระโดดขึ้นไปบนต้นไม้และคอยยิงดักทางตอนที่เอ็ดก้ากำลังโจมตีหรือหลบการโจมตีของลูเซีย ทั้งคู่ต่างสลับกันโจมตีประสานได้อย่างลงตัวและแม่นยำ เหมือนกับว่าทั้งคู่นั้นเป็นคู่หูที่ร่วมต่อสู้ด้วยกันมาก่อนจริงๆ ลิเดียยืนดูพวกเค้าทั้ง 2 คน แล้วก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ เพราะอะไรก็ไม่รู้แต่เธอรู้สึกเหมือนกับว่า เธอดีใจที่ได้เห็นพวกเค้าต่อสู้ร่วมกัน มันเหมือนกับเป็นสิ่งที่เธอคุ้นเคย สิ่งที่เธอเคยรู้สึกสิ่งที่เธอเคยสัมผัส ลิเดียรู้สึกได้ถึงความผูกพันธ์ ไม่ใช่แค่เธอกับลูเซียในตอนที่เจอกันครั้งแรก แต่รวมไปถึงไว้เปอร์ด้วย และเธอก็รู้ดีว่าไวเปอร์ก็รู้สึกแบบนั้นเช่นกัน มันเป็นความรู้สึกของสายสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นระหว่างพวกเค้าที่มีมายาวนาน โดยที่ความจริงแล้วพวกเค้าทั้ง3นั้น เพื่งจะได้รู้จักกันไม่นาน แต่เหมือนว่าพวกเค้านั้นคุ้นเคยกันมานาน ลิเดียร่ายเวทสนับสนุนให้กับทั้งคู่


Increase AGI !!!

Blessing !!!


ในตอนนี้ ทั้งความเร็วความแม่นยำและพลังโจมตีของทั้งคู่ต่างก็เพื่มขึ้น

" อ่าว แล้วพี่สาวไปใส่เวทสนับสนุนให้ไวเปอร์ทำไมล่ะ " เรดถามด้วยความสงสัย

" แบบนี้แหละดีแล้ว " ลิเดียพูดพร้อมยิ้มออกมา

เธอยืนดู ลูเซีย และ ไวเปอร์ที่จู่โจมเอ็ดก้าได้อย่างลงตัว ทั้งคู่คอยระวังภัยให้กัน รู้จังหวะในการโจมตีของกันและกันอย่างไม่ต้องบอกเหมือนกับว่าทั้งคู่นั้นรู้ใจของกันและกัน อีกคนหลอกล่ออีกคนโจมตี อีกคนพลาดพลั้งอีกคนช่วยเหลือ อีกคนโจมตีอีกคนสนับสนุน ทั้งคู่ต่างช่วยกันต่อสู้กับเอ็ดก้า จนในที่สุดทั้งคู่ก็สามารถเอาชนะเอ็ดก้าได้ พวกเค้าเดินเข้าไปหยิบเท้าเสือ ( Tiger's Footskin ) ขึ้นมา น่าแปลกที่ทั้งคู่นั้นไม่ทะเลาะกันเรื่องเท้าเสือที่มีแค่ชิ้นเดียว ทั้งคู่กลับหัวเราะ เหมือนกับว่าพวกเค้าดีใจที่ทำงานร่วมกันได้สำเร็จ พวกเค้าต่างพูดคุย หยอกล้อ ช่วยกันพยุงอีกคน ลิเดียยืนดูพวกเขาทั้งคู่ และหัวเราะออกมาอย่างไม่มีเหตุผล ท้องฟ้ายามเย็นในตอนนั้นเป็นสีส้มพระอาทิตย์ไกล้จะตกดินแล้ว แสงของแดดอ่อนๆ ได้สาดส่องลงมายังพวกเค้าที่กำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน ท่ามกลางรอยยิ้มของคนทั้ง 3 คนกับท้องฟ้าสีส้ม .......................

 

To Be Continued...........

 

 

 




NEKOPOST.NET