Tale of Ragnarok ตอนที่ 6 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

Tale of Ragnarok

Ch.6 - ผู้จู่โจมยามราตรี


บทที่ 6 ผู้จู่โจมยามราตรี

 


ลูเซีย ลิเดีย และเรด เดินทางเข้ามายังป่าโปริ่ง ที่นี่ดูสงบร่มเย็นดี นับตั้งแต่หลังจากที่เจ้าแองเจอริ่งตายไปเพราะลูเซีย ที่นี่ก็ไม่ค่อยเกิดเรื่องเดือดร้อนซักเท่าไหร่นัก เวลาตอนนั้นที่พวกลูเซียมาถึงป่าโปริ่งก็เป็นเวลาพลบค่ำพอดี พวกเขาเดินมาถึงบริเวณกลางป่ามีต้นไม้ใหญ่และมีแม่น้ำอยู่บริเวณนั้นพวกเขาจึงตัดสินใจ พักค้างคืนกันที่นี่ ลิเดียทำอาหารมื้อเย็น ลูเซียเป็นคนจุดไฟเขาไปนั่งที่ใต้ต้นไม้ไกล้กับแม่น้ำคนเดียวตามเคยดูเหมือนกับว่าเขาชอบที่อยู่คนเดียวไม่เคยอ้างว้าง แต่ตรงกันข้ามตอนนี้ลูเซียคิดถึงไอริสมากที่สุดและเขาจะไม่มีวันลืมเธอได้เลย

" นี่ เรด " ลิเดียพูดขึ้น " ฉันได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับป่าโปริ่งตอนกลางคืนมาน่ะ "

" ทำไมหรอ " เรดถาม

" ก็ ฉันเคยได้ยินเค้าเล่าว่า ที่ป่าโปริ่ง ตอนกลางคืนจะมี ผี ออกมาไม่ใช่หรอ "

แค็ก!! ๆ ๆ เสียงของ เจ้าโปริ่งสำลัก น้ำแอปเปิน

" ลิเดียจ๋า ตอนกลางคืนแบบนี้ อย่าพูดเรื่องผีซิจ๊ะ " เรดพูดกับลิเดียที่กำลังทำหน้าตาสงสัยในคำถาม

" แล้วตกลงมันมีรึปล่าวล่ะ ก็ข้าเป็นคนกลัวผีนี่นา " ลิเดียพูดเสียงสั่น

" ตกลงพี่สาวเป็นพรีสจริงๆหรอเนี้ยก็ ... จะว่ามีมันก็มีอะนะ แต่ว่าข้าก็ไม่เคยเห็นหรอก ว่าหน้าตามันเป็นยังไง รู้แต่ชื่อของมันคือ โกสติ่ง ชั่งเถอะมันคงทำได้แค่หลอกเท่านั้นแหละ "

" โถ่ ข้ายิ่งกลัวๆอยู่ อย่าหลอกกันสิ " ลิเดีย ทำหน้าบึ้ง แล้วเดินไปนั่งกับลูเซีย

" นี่ ลูเซีย เธอกลัวผีรึปล่าว "

" ถ้าเป็นไปได้ ข้าอยากจะเจอมากกว่านะ  "

ลูเซียตอบลิเดียแล้วเค้าก็หันหน้าไปมองดวงจันทร์อีกครั้ง จันทร์ในคืนนี้เต็มดวง แสงของมันนวลดูแล้วสวยงามมาก มันทำให้ลูเซียคิดถึงเรื่องของ ไอริส ขึ้นมาอีกครั้ง ที่จริงเขาคิดถึงไอริสอยู่ตลอดเวลาและเขาจะไม่มีวันลืมผู้หญิงที่ชื่อไอริสได้เลยตลอดชีวิต ลิเดียนั่งมองลูเซียเธอนั่งคิดในใจว่าทำไมตอนที่ลูเซียจะสู้กับ มายา เราต้องเป็นห่วงขนาดนั้นด้วยนะทั้งๆที่เค้าก็เก่งออกขนาดนั้น แล้วพอออกมาจากรังมดได้ ทำไมเราจะต้องกลับเข้าไปอีกทั้งๆ ที่รู้ว่ามันอันตราย แต่ก็ยังจะเข้าไปช่วยลูเซีย แล้วทำไม เราต้องดีใจถึงกับร้องไห้ตอนที่ลูเซีย ปลอดภัยกลับมา ด้วยนะ เอ...... หรือว่า...

เสียงหัวใจของ ลิเดียเต้นแรงขึ้นมาทันที " เรา.... เรา ชอบ ลูเซีย " ลิเดียคิด

" บ้าน่ะ เราหรอชอบลูเซีย  " ลิเดียหน้าแดง

ลิเดีย หันไปมองหน้าขอลูเซียเธอจ้องที่หน้าเขาเพื่อให้แน่ใจกับคำถามที่อยู่ในใจของเธอ

" เรา ๆ .... เราชอบ ลูเซีย จริงๆ " ลิเดีย นั่งมองลูเซีย ด้วยหน้าที่แดงก่ำ เป็นจังหวะที่ลูเซีย หันหน้ามามองพอดี

" เจ้าเป็นอะไร หน้าแดงเชียว ไม่สบายรึปล่าว "

" อ่อ... ปะๆ ๆ.... ปล่าว ข้าไม่ได้เป็นอะไร แค่ปวดหัวนิดหน่อยน่ะ ใช่ ๆ แค่ปวดหัวน่ะ " ลิเดียตอบ เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเธอต้องตอบคำถามไปแบบนั้นทั้งที่เธอไม่ได้เป็นอะไร แต่เธอจะตอบอะไรได้อีกนอกจากนี้ แถมเธอยังตอบคำถามธรรมดาๆ แบบตะกุกตะกักอีก

" เป็นอะไรมากรึปล่าว วันนี้เราเดินตากแดดมาทั้งวันเจ้าอาจมีไข้ก็ได้ ไปนอนพักผ่อนซะสิ มานั่งตากน้ำค้างแบบนี้เดียวก็เป็นหนักเข้าไปใหญ่หรอก "

" อะ อือ งั้น ข้าไปนอนก่อนนะ " ลิเดีย เดินไปที่ใต้ต้นไม้แล้วก็นอนลงที่โคนต้นไม้ใหญ่ ใบของมันช่วยกันน้ำค้างได้ดี ลิเดียนอนไปได้ซักพัก

เธอก็รู้สึกว่ามีผ้าเปียกๆ มาวางไว้ที่หน้าฝากของเธอ เธอลืมตาขึ้นมา

" ผ้าชุบน้ำน่ะ มันจะช่วยลดไข้ลงได้ " ลูเซียพูด เขานั่งอยู่ข้างๆลิเดีย จากนั้นเค้าก็เอาผ้ามาห่มให้ลิเดีย

" คืนนี้อากาศจะหนาวเพราะพายุที่มาจากทางเหนือ เจ้าห่มเอาไว้ก็แล้วกัน "

" ขอบใจนะ แล้วเธอล่ะเธอไม่หนาวรึไง "

" ข้าชินแล้ว ข้าอยู่ที่ทะเลทรายนี่มาก็เป็นปีๆ ถึงตอนกลางวันมันจะร้อนซักแค่ไหน แต่ตอนกลางคืนมันจะหนาวมากเลยล่ะ แค่นี้ไม่เท่าไหร่หรอกน่า "

ลิเดีย ห่มผ้าผืนนั้นแน่น ไม่รู้เป็นเพราะอะไร เธอรู้สึกเหมือนกับว่าเธอมีความสุขที่สุดในเวลานี้ ถ้าทำได้เธออยากจะหยุดเวลาไว้แบบนี้ตลอดไป....


เวลาผ่านเลยไปอย่างช้าๆ ความเงียบสงัดของเวลาค่ำคืน มันทำให้ทุกคนต่างหลับกันอย่างสบาย ยกเว้นลูเซียเขานั่งเฝ้ายามอยู่ข้างๆลิเดียและคอยเปลี่ยนผ้าชุบน้ำให้ ลิเดีย แต่หน้าแปลกที่ผ้าชุบน้ำมันไม่ร้อนทั้งๆ ที่ปกติ มันจะต้องร้อนหลังจากใช้ลดไข้ มันจะร้อนได้อย่างไรในเมื่อลิเดียไม่ได้เป็นไข้เลยซักนิดเดียว

" อืม... สงสัยไข้จะลดแล้ว " ลูเซียพูดพร้อมเดินไปที่แม่น้ำเพื่อที่จะซักผ้า ในความเงียบสงัดนั้นเอง ลูเซียสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง

วูบ!!!!!!! มีกิ่งไม้กิ่งหนึ่ง พุ่งเข้ามาที่ด้านหลังของลูเซีย มันพุ่งมาตรงที่หัว ของเขาพอดี

วืด !!! ลูเซียหลบไปด้านข้าง ทำให้กิ่งไม้ลอยไปตกบนน้ำ เขาลุกขึ้นยืนแล้วมองไปรอบๆ ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ แล้วกิ่งไม้จะลอยมาเองได้ยังไง

ลูเซียหันหลัง แล้วเดินอย่างช้าๆ เขาเดินถอยหลังและค่อยๆหายไปในความมืดสลัวๆของคือพระจันทร์เต็มดวง

Cloaking !!!

มันคือเทคนิกการพลางตัวของนักฆ่าที่เค้าฝึกฝนมา การเข้าไปเป็นหนึ่งเดียวกับความมืดและรอโอกาศที่จะได้ลงมือสังหารเหยื่อโดยที่เหยื่อไม่ทันได้รู้ตัวเขาซุ่มดูอยู่ที่ใดที่หนึ่งในบริเวณนั้น ตอนนี้ ทั้งลูเซียและศัตรู ต่างก็ไม่รู้ตำแหน่งของกันและกัน แต่ลูเซียนั้นกลับเสียเปรียบเล็กน้อยตรงที่ไม่รู้ว่าคู่ต่อสู้เป็นใคร และแล้วมันก็ปรากฏตัวออกมาที่ด้านหลังของลูเซียมันล่วงรู้ตำแหน่งของลูเซียแล้ว

Soul Strike !!!!!!

สิ่งหนึ่งที่มีลักษณะคลายลูกวิญญาณพุ่งมาที่ลูเซียอย่างรวดเร็ว ลูเซียกระโดดหลบอย่างเชียดฉิวและแล้วเจ้าตัวที่โจมตีลูเซียก็ได้ปรากฏตัวออกมาการโจมตีนั้น ทำลายความเงียบทั้งหมดโดยสิ้นเชิง ทำให้ทุกคนต้องตื่นขึ้น

" เสียงอะไรนะ " เจ้าโปริ่ง ถามด้วยความงัวเงีย

" มีเรื่องอะไรหรอเสียงดังจัง " ลิเดีย ตื่นขึ้นมาพร้อมกับเอามือขยี่ตา ด้วยความง่วง

แล้วทั้งคู่ก็ ต้องอ้าปากค้างเมื่อเห็นลูเซียกำลังสู้กับ.......

" ผะ ๆ ๆ ๆ ผี นี่ กรี๊สสสสๆๆๆๆๆๆๆ " ลิเดียกรี๊ส ร้องด้วยความตกใจอย่างสุดขีดเมื่อเห็นเจ้าผีตัวนี้

" นะ ๆ ๆ นี่มัน โกสติ่ง " แล้วเรดก็เปิดสาราณุกรรม

Ghostring โกสติ่ง มีลักษณะเป็นวิญญาณลอยได้รูปร่างและขนาดเท่ากับโปริ่งทั่วๆไป จะปรากฏตัวเฉพาะตอนกลางคืนบริเวณป่าโปริ่งเท่านั้น

" ยังมีอารมณ์อ่านอีกหร๋ออออ " ลิเดียพูดพร้อมกับทำหน้าบิดเบี้ยว

" พวกเจ้าถอยไปก่อน ข้าจะจัดการเอง " ลูเซียพูดพร้อมกับหยิบอาวุธของเขาออกมา

" ท่านเจ้านายเจ้านี่น่ะมันเป็นผีครับเราทำอะไรมันไม่ได้หรอก เพราะอะไรมันก็ทะลุตัวมันหมด "

" งั้นหรอ แล้วถ้าแบบนี้ละ " ลูเซีย ใช้พิษของเขาฉาบเข้าที่ คาต้า ทำให้มันชุ่มไปด้วยพิษ แล้วทันใดนั้นเอง เขากระโดดเข้าไปฟันเจ้าโกสติ่งแต่....

วืด!!!! คาต้าของลูเซีย ทะลุผ่านร่างของโกสติ่งไปเหมือนกับว่าเขาฟันอากาศ ลูเซีย กระโดดถอยออกไปตั้งหลัก ทันใดนั้นเองเจ้าโกสติ่งก็เรื่มโต้กลับ มันพุ่งเข้ามาที่ลูเซีย มันกะจะพุ่งชนแต่การโจมตีแค่นี้ลูเซียหลบได้สบายอยู่แล้ว แต่ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ลูเซียต้องหลบแบบนี้ไปจนถึงเช้าแน่

" ไม่มีวิธจัดการเลยรึไงนะ " ลิเดียถาม

" ขออ่านแปปนึงนะ ในหนังสือบอกว่า มีแค่อาวุธที่เป็นธาตุ เท่านั้นที่จะโจมตีถูกร่างจริงของมันได้ แต่ว่าเราไม่มีอาวุธธาตุเลยน่ะสิ "

" เอ๊ะ อาวุธธาตุหรอ "

" มีอะไรหรอ ลิเดีย " เจ้าโพริ่งถาม

" ข้ามีวิธีแล้วล่ะ ใช่ ข้าสาบาญแล้วว่าจะช่วยลูเซียและสนับสนุนเค้าในการต่อสู้ ข้าจะไม่เป็นตัวถ่วงอีก เรดเอาขวดน้ำแอปเปิ้ลที่กินเมื่อกี้มาทีสิ "

" ขวดน้ำแอปเปิ้ลหรอหรอ นี่ไง " เจ้าโพริ่งตอบไปพร้อมกับส่งขวดปล่าวให้ลิเดีย

" จะทำอะไรหรอลิเดีย "

" น้ำมนต์ไงล่ะ " ลิเดียพูดพร้อมกับหยิบขวดเปล่าจากเรดแล้ววิ่งไปที่แม่น้ำ เธอกรอกน้ำใส่ขวดจนเต็มแล้วเธอก็ได้ร่ายเวดมนต์บางอย่างจนทำให้น้ำในขวดนั้นกลายเป็นน้ำมนต์ศักศิทธ์ เธอวิ่งไปหาลูเซียที่กำลังต่อสู้อยู่อย่างเสียเปรียบ

" ขอพระผู้เป็นเจ้าบนสวงสวรรค์โปรดประทานพรให้ลูกกำจัดปีศาจร้ายให้สิ้นซากไปด้วยเทิด "เมื่อจบประโยคคำสวด ลิเดียก็สาดน้ำมนต์ไปที่คาต้าของลูเซีย

ทันใดนั้น คาต้าของลูเซียก็เปล่งแสงสว่างขึ้นในทันที

" เกิดอะไรขึ้นเนีย " ลูเซียพูด


Aspersio !!!

" ข้าใส่น้ำมนต์ไปในอาวุธท่าน ทำให้มันเป็นธาตุศักศิทธ์ได้ชั่วคราว ตอนนี้ท่านก็ฆ่ามันได้แล้วละ " ลิเดียพูด ด้วยสีหน้าที่แน่วแน่

" งั้นก็สวยสิ " ลูเซียพูด พร้อมกับกระโดดจู่โจมอย่างรวดเร็ว เขาฟันเข้าที่ร่างของโกสติ่งอย่างจัง การโจมตีนั้นสร้างบาทแผลให้กับโกสติ่งเป็นอย่างมาก

เจ้าโกสติ่งร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดตอนนี้มันโจมตีธรรมดาไม่ได้แล้ว มันเลยพรางตัว

" โฮ่~  คิดจะใช้ คอกกิ้ง งั้นหรือ " ลูเซียพูด

" ไม่มีทางซะหรอกเจ้าผีร้าย " ลิเดียพูดพร้อมกับเดินไปข้างหน้าแล้วยกมือขึ้นมา


Ruwach !!!

สิ้นเสียงก็มีลูไฟสีฟ้าส่องสว่างทำให้เห็นร่างของโกสติ่งที่กำลังซ่อนตัวอยู่ ลูเซียเห็นดังนั้นจึงกระโดดเข้าไปที่โกสติ่งเขายกคาต้าขึ้นแล้วพูดขึ้นว่า


Sonic Blow !!!

การโจมตีอย่างรวดเร็วทำให้ร่างของเจ้าโกสติ่งสลายหายไปในอากาศเหลือเพียงเศษผ้าขาดๆค่อยๆลอยตกลงที่พื้นและท่ามกลางเศษผ้าพวกนั้นก็มีวัตถุชิ้นหนึ่งตกลงมาด้วย ลักษณะของมันเหมือนแผ่นไพ่แต่มันแข็งมาก ลูเซียหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาดู

" โกสติ่ง การ์ด (Ghostring Card ) " ลูเซียพูดขึ้น เขามองไปที่ลิเดียแล้วพูดต่อว่า

" การ์ดใบนี้ข้าให้เจ้า ถ้าไม่ได้เจ้าข้าก็คงชนะไม่ได้ " ลูเซียพูดพร้อมกับยื่นการ์ดให้ลิเดีย

" เอ่อ.. ฉันใส่มันไม่ได้หรอกนะ เพราะมันเป็นธาตุวิญญาณ ข้าเป็นพรีสธาตุของข้าคือศักศิทธ์ถ้าข้าใส่พลังของข้าจะลดลง "

" อืม  งั้นข้าจะเก็บมันไว้ก็แล้วกัน " ลูเซียพูดพร้อมกับเก็บการ์ดโกสติ่งไว้ในเสื้อด้านใน

" ดีแล้วหล่ะนะ ไม่แน่ซักวันหนึ่งมันอาจจะมีประโยชน์กับท่านก็ได้นะ " ลิเดียพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่แจ่มใส่ ลูเซียมองไปที่ใบหน้าของ ลิเดีย

" เจ้าหายดีแล้วหรอ เจ้าดูเหมือนคนปกตินะ ดูไม่เหมือนคนเป็นไข้เลย "

" อ่อ... อะ คือ ใช่ ข้าหายดีแล้วละ ใช่ หายแล้วน่ะ " ลิเดียพูดแบบขัดๆ

" อืม งั้นก็ดีแล้วนี่ก็ไกลจะเช้าแล้วเอาล่ะถ้าพวกเจ้าไม่ง่วงแล้วงั้นเราออกเดินทางต่อเลยก็แล้วกัน นี่ก็ไกล้จะถึงเมือง พายอน ( Payon ) แล้วเราจะไปกินข้าวเช้ากันที่นั้นก็แล้วกัน"

" ว้าว ข้าวเช้าของเมือง พาย่อนหรอ ข้ารอกินของจากโรงเตี้ยมพวกนั้นไม่ไหวแล้ว "

" ข้ายังไงก็ได้ ขอแค่น้ำแอปเปิ้ลก็พอ "

 ลูเซีย ลิเดีย และ เรด ต่างออกเดินทางไปข้างหน้าไม่นาน พวกเขาก็เดินออกจากป่าทึบมาได้ และได้เจอกับหมู่บ้าน หมู่บ้านหนึ่งที่มีบ้านเรือนต่างทำด้วยไม้ตั่งอยู่บริเวณเชิงเขา หมูบ้านนี้มีขนาดใหญ่มาก ใช่แล้วมันคือ หมู่บ้านพาย่อน ลูเซีย ลิเดีย และ เรด ต่างออกเดินไปข้างหน้า

ไปยัง หมู่บ้านพาย่อน............

 

To Be Continued..............

 

 




NEKOPOST.NET