Tale of Ragnarok ตอนที่ 5 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

Tale of Ragnarok

Ch.5 - กับดักแห่งทะเลทราย


บทที่ 5 กับดักแห่งทะเลทราย

 

เมื่อออกมาจากเมืองมอร็อคแล้ว สิ่งที่ทั้ง 3 คนจะต้องเจอก็คือทะเลทรายที่กว้างใหญ่และร้อนระอุ พวกเค้าจะต้องเดินทางไปทิศตะวันออกเฉียงเหนือ เพือมุ่งไปยังเมือง พอนเทร่า

" เราจะต้องเดินข้ามทะเลทรายไปเรื่อยๆ ถ้าเราขึ้นหนือไปเรื่อยๆ แล้วเจอฝูงนก พีโค พีโค๊ะ ก็แสดงว่าเราไกล้จะถึงพอนเทร่าแล้ว " ลูเซียพูดขึ้น

" ฝูงนก พีโค พีโค๊ะ หรอ ? " ลิเดียทำท่าทาง งงๆ

" เจ้าเดินทางมาจากพอนเทร่า เจ้าไม่รู้จักรึไง "

" ข้ามาทางป่าของพวก Savage "

" พีโค พิโค๊ะ ( Peco peco )เป็นนกทะเลทราย มีขนาดลำตัวใหญ่ วิ่งเร็ว ขนมีสีส้มปนเหลือง มีจองงอยปากที่ใหญ่มาก มักอยู่รวมกันเป็นฝูง และมีนิสัยระวังภัยให้กันหากตัวใดตัวหนึ่งโดนทำร้าย ตัวอื่นๆในฝูงจะวิ่งเข้ามารุมโจมตี เพราะฉนั้น จัดว่าเป็นนกทะเลทรายที่ควรระวังมากที่สุด " เรดเปิด สาราณุกรรมของ หลอดคาโฮ และอ่านให้ ลิเดียฟัง

" โห  หนังสือเล่มนี้เจ๋งจริงแฮะ " ลิเดียออกอาการสนใจในทันที

ในขณะที่พวกลูเซีย กำลังเดินทางมาได้ไม่ไกลเท่าไหร่นัก ก็ได้เจอกับกลุ่มพ่อค้ากลุ่มหนึ่งที่เดินทางสวนมา

" อ่าว  พวกท่านจะเดินทางขึ้นเหนือหรอ "

" ใช่ เราจะไป พอนเทร่า "

" ข้าว่าอย่าเลยดีกว่านะ เพราะตอนนี้พื้นที่แถบนั้นกำลังโดนพายุลูกใหญ่เลยล่ะ ตอนนี้พายุนั่นกำลังไล่หลังพวกเรามาแล้ว ข้าเองก็ต้องไปแจ้งเตือนที่ มอร็อคเช่นกัน "

" เข้าใจแล้ว ขอบใจท่านมาก " แล้วพ่อค้าคนนั้นก็เดินกลับเข้าไปในกลุ่มพ่อค้าที่กำลังจะเดินทางไปมอร็อค

" แย่ล่ะสิแบบนี้ เรดลองเอาแผนที่มาเปิดดูว่าเราจะอ้อมไปทางไหนได้บ้าง "

" ครับเจ้านาย ดูจากแผนที่ตามหนังสือนี้แล้ว ถ้าเราจะอ้อมไปก็ต้องผ่านหมู่บ้านของพวก ก็อปลิน ( Goblin ) ซึ้งมันคงไม่ปลอดภัยเท่าไหร่ อีกอย่างเราก็ไม่รู้ว่าพายุลูกใหญ่เท่าไหร่ด้วย "

" เอาไงดีล่ะ " ลูเซียครุ่นคิด ทันใดนั้นลิเดีย ก็พูดขึ้น

" เอาแบบนี้ไหม ลองถามจากพยากรอากาศดูสิ จะได้รู้ชัดไปเลย " ลิเดียพูดพร้อมกับหยิบ เฮทเซท ( Headset ) แล้วยื่นให้ลูเซีย (เฮทเซ็ต มีลักษณะเป็นหูฟังใส่ไว้ที่หัว กำลังเป็นที่นิยมในหมู่วัยรุ่นที่ชอบฟังเพลง เพราะสามารถพกพาไปไหนก็ได้แถมยังมีราคาถูก )

" แล้วมันใช้ยังไงล่ะ "

" อ่อ ก่อนอื่นก็ใส่ที่หัวนะ แล้วก็ปรับคลื่นตรงนี้ แล้วก็กดตรงนี้ๆ ........ " ลิเดียพยายามสอนลูเซียในการใช้ เฮทเซ็ต ซึ่งดูเหมือนมันจะยากไปซักหน่อยสำหรับเค้า

" ..... ตี๊ดๆๆ...  สวัสดีคับ นี่คือศูนย์พยากรอากาศแห่ง กิฟเฟน สอบถามเรื่องอะไรดีครับ "

" เราอยากจะทราบว่า พายุที่อยู่แถวๆ พอนเทร่า มันลูกใหญ่แค่ไหนถ้าเราจะอ้อมไปจะไปทางไหนได้บ้าง "

" ตอนนี้ท่านอยู่ที่ไหนครับ "

" บริเวณ เมือง มอร็อค "

" ถ้างั้นก็คงจะเดินขึ้นเหนือมาไม่ได้หรอกครับ เพราะว่าพายุกำลังแรงมากและลูกใหญ่มากด้วย หากท่านต้องการจะมาที่เมืองพอนเทร่า ก็ขอให้รอที่เมืองมอร็อซัก 10 วันแล้วกัน "

" เรารอไม่ได้หรอก เราต้องเดินทางเดี๋ยวนี้ "

" ถ้าเช่นนั้นผมแนะนำว่า ท่านควรจะเดินผ่านทะเลทรายไปยังเมือง พาย่อน และเดินทางต่อไปยังเมือง อาลเบอต้า เพื่อขึ้นเรือจากที่นั่นจะปลอดภัย 100% ครับ "

" อืม ขอบคุณมาก "

เมื่อเป็นดังนี้ ลูเซียก็เลยกางแผนที่ให้ทุกคนได้ดูเส้นทางที่กำลังจะไปนั่นคือต้องข้ามผ่านทะเลทรายอันร้อนระอุ ซึ่งเป็นระยะทางค่อนข้างไกลเพื่อที่จะไปยังเมือง พายอนและก็ได้ถามความสมัครใจของสมาชิกในกลุ่ม ซึ่งก็ได้คำตอบแบบเดิมมา ดังนั้นพวกลูเซียจึงพากันออกเดินทางผ่านทะเลทรายที่แห้งแล้ง บรรยากาศในตอนนั้นร้อนระอุอากาศที่ร้อนระอุนี้ ไม่เป็นปัญหากับคนที่เป็นนักฆ่าจากมอร็อคเช่นเค้า แต่อีก 2 คนนี่สิ ท่าทางจะไม่ไหวแล้ว ลูเซียสังเกตเห็น ลิเดียและเรดท่าทางอ่อนเพลีย จึงหยุดพักกินข้าวกลางวันกันที่ โอเอซิสไกล้ๆ ลิเดียจัดแจงทำอาหารกลางวัน เธอทำแกงชนิดหนึ่งที่ใส่มันฝรั่งและมะเขือเทศกับเนื้อนิดหน่อย เธอตักแบ่งให้ลูเซีย และของตนเอง ส่วนอาหารกลางวันของเจ้าโปริ่ง แน่นอนว่าต้องเป็น น้ำแอปเปิล ลูเซียเดินไปนั่งที่ริมบ่อน้ำ ลิเดียเลยมานั่งไกล้ๆกับเรด

" นี่เรด ข้าว่าลูเซียดูแปลกๆนะ "

" แปลกตรงไหนหรอ"

" ข้าว่าเค้ามักจะดูเหม่อๆนะ เหมือนคนใจลอยเลย บางทีก็พูดคนเดียว แถมบางครั้งก็ทำหน้าเศร้าๆอีกต่างหาก ข้าว่าเค้าต้องมีเรื่องไม่สบายใจบางอย่างแน่ "

" หรืออาจจะ คิดถึงใครบางคนล่ะมั้ง " เจ้าโปริ่งพูดเสริม " ถ้าอยากรู้ก็ลองไปถามเจ้านายดูสิ "

" ไม่ดีกว่า ถ้าเค้าอยากจะเล่าเค้าคงจะบอกพวกเราเอง เราไปเซ้าซี้มันเป็นการเสียมารยาตนะ "

เมื่อพวกลูเซียพักกินข้าวกลางวันกันเสร็จแล้วจึงออกเดินทางกันต่อ ทั้ง 3 คนเดินทางมาซักพักด้วยความเงียบ อาจจะเป็นเพราะเหนื่อยล้า ทัดใดนั้น ลูเซียก็พูดขึ้นมา

" จริงๆ ข้าก็ไม่ค่อยอยากจะมาทางนี้ซักเท่าไหร่หรอกนะ ถ้าไม่จำเป็น "

" ทำไมล่ะ " ลิเดียถาม

" เพราะแถวนี้มันมีรังของพวกมดปีศาจอยู่น่ะสิ สมาคมของข้าเรียกมันว่า แอนฮิล ( Anthell ) มันเป็นที่ๆอันตรายมาก "

" รังมดหรอไม่เห็นจะมีเลย " ลิเดียมองหา

" มันอยู่ที่นี่แหละ ที่ๆเจ้ากำลังเหยียอยู่ รังของพวกมันอยู่ใต้ดิน เดินระวังๆด้วยล่ะ "

" มันก็แค่มดไม่ใช่หรอไม่เห็นจะน่ากลัวเลย " เรดพูดพร้อมหัวเราะ ทันใดนั้นพื้นทรายตรงที่ลิเดียเหยียบอยู่ก็ได้พังลงไปเป็นโพรงในทันที

" กรี๊ดดดดด "

" แย่ล่ะสิ " ลูเซียรีบกระโดดตามลงไป เรดก็ไม่รอช้ากระโดดลงไปเช่นกัน

ตุ๊บ !! เสียงของลิเดียที่ตกลงมาก้นกระแทกกับพื้นอย่างจัง ส่วนลูเซียนั้น ใช้เทคนิกการกระโดดสลับไปมาระหว่างพนังโพลงเพื่อลดแรงกระแทกและความเร็วในการลงจากที่สูง มันเป็น 1 ในเทคนิกของนักฆ่าที่เค้าฝึกมา เรดเห็นดังนั้นจึงทำตาม แต่ของแบบนี้ไม่ใช่ว่าใครก็ทำกันได้ง่ายๆ จากสภาพที่ดีๆก็เลยกลายเป็นคลุกฝุ่น

" โอ๊ยๆๆ เจ็บๆๆๆ มืดติ๊ดตื๋อเลยอ่ะ มองอะไรไม่เห็นเลย " ลิเดียพูดพร้อมกับ ยกมือขึ้นมาและร่ายเวทย์

Ruwach !!!

ทันใดนั้นก็มีลูกไฟประหลาดสีฟ้าลอยอยู่รอบๆตัวของ ลิเดีย มันทำให้ทั้งถ้ำสว่างขึ้น และทุกคนก็ต้องตกใจเมื่อเห็นโพรงขนาดใหญ่มีทางแยกมากมาย ใช่แล้วมันคือรังมดทะเลทรายหรือที่เรียกกันว่า แอนฮิล โพรงเหล่านั้นมีลักษณะสลับซับซ้อนเหมือนเขาวงกต

" พวกเรารีบเดินไปที่ทางออกก่อนพวกมันจะรู้ตัวดีกว่า ถ้าโชคดีเราคงจะออกไปได้โดยที่ไม่ต้องเจอกับพวกมัน " ลูเซียพูดพร้อมเดินนำไปข้างหน้า เรดและลิเดียก็เดินตามไป ทั้ง 3 คนออกเดินไปตามอุโมงที่สลับซับซ้อนของแอนฮิล เมือเดินไปได้ซักพัก ลูเซียก็รู้สึกอะไรบางอย่าง เข้ารู้สึกว่าเหมือนกับว่ามีบางสิ่งไล่ตามหลังพวกเค้ามา เสี้ยววินาทีนั้นเค้าก็รู้ได้ในทันทีว่ากำลังตกเป็นเป้าหมาย

" จมูกไวจริงแฮะ " ลูเซียพูดพร้อมกับเดินไปอยู่ข้างหลังกลุ่ม

" มีอะไรหรอ " ลิเดียถาม

" มีฝูงมดกำลังตามเรามา พวกมันได้กลิ่นเราแล้ว "

" ฝูงมดหรอ " ขณะที่ลิเดียกำลังสงใสนั้น เธอก็ต้องตกใจ เมือเห็นฝูงมดปีศาจจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังไล่หลังมา พวกมันไม่ใช่มดทั่วไป ขนาดของพวกมันใหญ่พอๆกับลูกสุนัขเลยทีเดียว

" หวา ~~ ทะๆๆ ทำไงดีล่ะ นั่นมันใช่มดแน่หรอ น่ากลัวจังเลย "

" พอข้าให้สัญญาณ ก็วิ่งสุดชีวิตเลยนะ ข้าจะสกัดมันไว้ "

" แล้วพวกเราจะรู้ทางออกได้ยังไงกันล่ะท่านเจ้านาย "

" พวกเจ้าวิ่งไปตามทางที่เป็นเนินทางขึ้น เมื่อไปสุดมันจะไปโผล่ที่พื้นดินเอง อย่างไปทางที่เป็นเนินลงเด็ดขาด  ไป!!! "

สิ้นสัญญาณ ลิเดีย และเรด ต่างก็วิ่งแบบไม่คิดชีวิต ความมืดนั้นไม่เป็นปัญหาสำหรับนักฆ่า เค้ายืนขวางทางพวกมดไว้ ฝูงมดปีศาจกว่า 100 ตัวกำลังคลืบคลานมาหาเขา ทันใดนั้นเอง ลูเซียก็ได้ล้วงมือเข้าไปในเสื้อแล้วหยิบยาออกมาขวดหนึ่ง น้ำยาชนิดนี้มีสีม่วง ใช่มันคือยาพิษของแอซซะซิน เค้าปามันลงไปที่พื้น ขวดยานั้นแตกกระจายทำให้น้ำยากระเด็นออกมา

Venom Dust !!!

มดที่เดินเข้ามาถูกพิษนั้นตายในทันที มันเป็นพิษที่รุนแรงมาก แต่มันก็ใช่ว่าจะต้านทานได้เสมอไป มดที่ตายต่างนอนทับอยู่บนกองพิษทำไห้มดตัวหลังๆนั้นต่างก็เหยียบซากของมดที่ตายข้ามมาต่อทีละนิดๆ ไม่นานพวกมันก็เรื่มจะปิดกองพิษจนหมด

" ชิ  ทำได้อย่างมากแค่ถ่วงเวลารึเนี้ย " ลูเซียพูดพร้อมกับหยิบยาขวดใหม่ออกมา ...............

 

ทางด้านลิเดียและเรดนั้น ต่างก็พากันวิ่งสุดชีวิต จนทั้งคู่มาหยุดอยู่ที่ห้องๆหนึ่งในรังมด เป็นห้องที่มีแต่ไข่เต็มไปหมด

" เหนื่อยจัง ไม่ไหวแล้วเรดทิ้งข้าไว้ที่นี่เถอะ "

" ข้าไม่ทิ้งพี่สาวหรอก แต่ว่า ข้าเองก็ไปไม่ไหวเหมือนกัน " ในระหว่างที่ทั้ง 2 กำลังนั่งหอบจากความเหนื่อยอยู่นั้น มีบางอย่างกำลังคลืบคลานเข้ามาหาลิเดีย

" ละๆๆ ลิเดีย ข้างหลัง " สิ้นเสียของเรด ลิเดียหันไปดูข้างหลังของตนและก็ต้องตกใจจนช๊อค เมื่อเห็นปีศาจตัวใหญ่มหึมากำลังเดินเข้ามาหา ปีศาจตัวนั้น มีรู้ร่างคล้ายหญิงสาวที่มีร่างของมดตัวใหญ่ติดอยู่ บนหัวมีเรด้าหลายเส้น มือทั้ง 2 ข้างนั้นเป็นใบมีดแหลมคมที่ยาวมาก มันเดินตรงมาทีลิเดีย ขณะที่เรดตะโกนเรียกให้ลิเดียรีบหนีนั้น มันก็ได้ง้างมือที่เป็นดาบของมันและกำลังจะฟันไปที่ลิเดีย ในต้อนนั้นลิเดียเหมือนกับคนช๊อคไม่มีสติ ได้แต่นั่งมองตัวสั่งค้างอยู่ตรงนั้นไม่ได้ยินสิ่งใดและไม่อาจก้าวขาไปไหนได้

" ฉับ " เสียงมือมีดนั่นฟันลงมาอย่างรวดเร็ว เป็นเวลาเดียวกับที่ลูเซียโฉบมาคว้าลิเดียออกไปจากคมมีดนั้นพอดี ความคมของมันนั้นสามารถตัดหินให้ขาดได้อย่างง่ายดาย

" เจ้าทำอะไรของเจ้า จะบ้ารึไง ถ้าข้ามาไม่ทันป่านนี้เจ้าตายไปแล้วรู้ตัวบ้างรึปล่าว " เมื่อได้ยินเสียงของลูเซีย เหมือนกับว่า สติของลิเดียได้กลับมาอีกครั้ง

" เอะ ลูเซีย ข้าเจอ..  ข้าเจอปีศาจ มันน่ากลัวมากเหลือเกิน " ลิเดียพูดออกมาเหมือนคนเพ้อตอนนี้เธอทั้งตัวสั่นและร้องไห้

" ตั้งสติไว้ ลิเดีย นั่นคือราชินีของพวกมด มายา ( Maya ) มันเป็นปีศาจที่อันตรายมาก เรด ลิเดีย เอายาพวกนี้ไป ข้าจะต้านมันไว้ไห้เอง

" ต้านหรอ นั่นมันปีศาจนะ อันตรายเกินไป เราต้องหนีไปด้วยกันสิ " ลิเดียพูดเหมือนสติของเธอจะเรื่มกลับมาแล้ว

" พวกเจ้าหนีมันไม่ทันหรอก มันมีความเร็วมาก รับยาพวกนี้ไปซะ แล้วพอถึงทางออกไห้เอายาพวกนี้ขว้างลงพื้นซะ "

" สัญญาสิ สัญญาได้ไหมว่าท่านจะต้องออกมา ท่านต้องออกมาอย่างปลอดภัย "

" ข้าสัญญา รีบไปได้แล้ว เร็วเข้าก่อนที่พิษของข้าจะต้านพวกมดข้างนอกไม่ไหว "

ลิเดียและเรด ต่างพากกันวิ่งอย่างสุดชีวิตอีกครั้ง ในใจของลิเดียตอนนี้มีแต่ความเป็นห่วงลูเซียเท่านั้น เธอพาวนาให้เค้าปลอดภัยอยู่อย่างนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งคู่ต่างวิ่งไปตามทางที่เป็นเนินไปเรื่อยๆ ในที่สุดพวกเค้าก็ถึงทางออก พวกเขาวิ่งขึ้นมายังบนพื้นดินและรอลูเซียที่กำลังจะตามออกมาแต่ว่า ลูเซียยังไม่ออกมา

กาลเวลาผ่านเลยไป 5 นาที... 10 นาที ลูเซียก็ยังไม่ออกมา ลิเดียและเรดต่างเดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวายใจ ตอนนี้ในใจของลิเดียคิดอยู่ได้แค่เรื่องเดียวคือลูเซียจะปลอดภัยไหม เค้าจะเป็นอะไรรึปล่าว ขอให้เค้าได้ออกมาเร็วๆและปลอดภัยด้วยเถอะ เวลาได้ผ่านเลยไปอีก 5 นาทีทำให้ลิเดียทนรอต่อไปไม่ไหว

" ข้าจะเข้าไปตามลูเซีย เรดอย่าห้ามข้านะ "

" ห้ามหรอ ข้าเอกก็จะเข้าไปด้วยเหมือนกัน "

ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเข้าไปในรังมดเพื่อไปตามลูเซียนั้น ก็ได้มีฝูงมดเดินมาตามโพรงเต็มไปหมด แต่ที่วิ่งนำฝูงมดมานั้นก็คือลูเซีย

" ยา เอายาที่ข้าให้โยนไปที่ปากโพรงเร็วเข้า " ลูเซียตะโกน ทันใดนั้น ลิเดียก็โยนขวดยาของลูเซียไปที่ปากทางออก ลูเซียกระโดดข้ามกองยางพิษนั้นและวางมือลงไปบนกองยาพิษ

Venom Dust !!

มดที่อยู่ข้างหน้าฝูงต่างติดพิษและตายในทันที ลูเซียหยิบยาอีกขวดออกมาจากเสื้อ มันเป็นยาที่มีสีเข้มกว่าปกติ

" แค่นี้ยังฆ่าพวกแกไม่ได้หรอก " เค้าเทยาราดลงไปที่ คาต้า แล้วเสียบมันลงไปยังซากมดที่โดน เวน่อมดัสตายนั้นแล้วพูดว่า

Venom Splasher !!!

ทันใดนั้น ซากมดที่ตายได้ระเบิดออกมาทำให้พิษทั้ง 2 ชนิดกระจายไปที่มดตัวอื่นๆแล้วระเบิดตามกันไปเป็นทอดๆ

" สุดท้ายก็นี่ "

Grimtooth !!!

ดาบจำนวนนับไม่ถ้วนทะลุขึ้นมาจากดินทำให้ปากโพรงถ้ำถล่มลงมา และปิดตายมดปีศาจพวกนั้นไปอย่างถาวร ลูเซียเดินกลับไปหาลิเดียและเรดที่ยืนคอยอยู่แต่ยังไม่ทันไปถึง ลิเดียก็วิ่งเข้ามากอดลูเซียและร้องไห้

" บ้าจริง ข้า... ข้านึกว่าท่านจะไม่ออกมาแล้วซะอีก ข้ารอท่านตั้งนานขนาดใหนท่านรู้ใหม " ลิเดียพูดพร้อมกับร้องให้

" ก็ข้าบอกแล้วว่าจะตามออกไป แล้วนี่เจ้าร้องให้ทำไมกัน "

" ปล่าวๆ ไม่มีอะไรข้าแค่กลัวน่ะ "

" เจ้านายดีใจจังที่ท่านปลอดภัย "

" เฮ่อ ข้าก็เกือบแย่เหมือนกันนั่นแหละ เอาล่ะเดินทางกันต่อเถอะ "

แล้วพวกเค้าทั้ง 3 ต่างก็เริ่มออกเดินทางต่อหลังจากผ่านวิกฤตครั้งนี้มาแต่ก่อนหน้านั้น ลูเซียก็ได้ถามสมาชิกทั้ง 2 อีกครั้ง

" นี่เป็นตัวอย่างการเดินทางของข้า ข้าขอถามพวกเจ้าอีกครั้ง จะเปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังไม่สายหรอกนะ "

" นี่ลูเซีย " ลิเดียเดินอ้อมมาขวางหน้าของลูเซียไว้

" สัญญากันได้ไหม ว่าจะไม่ถามคำถามนี้อีก ข้าน่ะตัดสินใจแล้วนะ และเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน ข้าก็จะสัญญาว่า ต่อจากนี้ไม่ว่าเจออะไรข้าจะไม่กลัวและไม่ตกใจอีก ข้าจะ

สนับสนุนเจ้าในการต่อสู้อย่างเต็มที่ ให้สมกับที่ข้าออกเดินทางเพื่อที่จะเป็นพรีสที่กล้าหาญ ตกลงรึปล่าว " ลิเดียพูดพร้อมกับจ้องไปที่ตาของลูเซียไม่กระพิบ

" ใช่ๆ เจ้านาย "

" เอ่อ.... ถ้าพวกเจ้าจะเอาแบบนั้นก็ได้ ข้าสัญญาว่าจะไม่ถามเรื่องนี้อีก "

" อื้อตกลงแล้วนะ งั้นก็เดินทางกันต่อเถอะ  เออแล้วนี่ท่านฆ่าเจ้าตัวเมือกี้ไปแล้วหรอ "

" ปล่าวหรอกข้าใช้พิษสกัดมันไว้แล้วหนีมา ข้าคนเดียวสู้มันไม่ไหวหรอก ข้าจะเล่าให้ฟังเมื่อก่อนตอนที่ข้ายังฝึกอยู่ที่สมาคม มีกลุ่มพ่อค้าจากสมาคมพ่อค้ามาจ้างวานสมาคมของข้าให้ไปล่า มายา เพื่อที่จะเอามงกุฏเทียร่า ( Tiara ) ตอนนั้นทางสมาคมได้ใช้นักฆ่าที่ฝีมือดีที่สุด 10 คนไปกับคนของสมาคมพ่อค้าอีก 2 คนลงไปยังแอนฮิลเพื่อล่ามายา "

" แล้วยังไง เป็นยังไงบ้าง " ลิเดียถามด้วยท่าทางสนใจ

" .... ไม่มีใครกลับมาแม้แต่คนเดียว "

" เอ๋ งั้นมันก็เก่งมากเลยน่ะสิคับเจ้านาย " เรดพูดพร้อมกับเอาหนังสือสาราณุกรรมขึ้นมาเปิดดูข้อมูลของมายา


แล้วทั้ง 3 คนก็ได้ออกเดินทางพร้อมคุยกันไปเรื่อยๆ เวลาในตอนนั้นก็เรื่มที่จะมืดแล้ว ไม่นานนักทั้ง 3 คนก็ได้เดินทางออกจากทะเลทรายได้ ทั้ง 3 ได้มาถึงเขตป่า 

ป่านี้เป็นป่าที่เรดและ ลูเซียพบกันครั้งแรก

ใช่แล้ว พวกเค้าได้เดินทางมาถึงป่าโปริ่งอีกครั้ง ....................

 

To  Be  Continued..................

 




NEKOPOST.NET