NEKOPOST
การแสดงผล

Tale of Ragnarok

Ch.22 - จุดเรื่มต้นของเรื่องราว


 

บทที่ 22  จุดเรื่มต้นของเรื่องราว



ท่ามกลางเมืองกิฟเฟนในเวลาเย็น แสงแดดอ่อนๆสาดมาจากทางทิศตะวันตก แสงสีส้มในยามเย็นนี้ ยิ่งทำให้เมืองกิฟเฟนดูอบอุ่นและน่าหลงใหลมากขึ้น ถึงแม้นี่จะเป็นเวลาเย็นแล้วแต่ผู้คนในเมืองและท้องถนนก็ยังเดินกันอย่างคึกคัก พวกเขานั้นพูดคุย ขายสินค้า และยิ้มแย้มกันตามปกติของวันที่แสนจะมีความสุขนี้ แต่ทว่าพวกเขาหารู้ไม่ ว่าวันอันแสนสงบสุขและอบอุ่นของพวกเขาวันนี้ มันเป็นวันที่จะตัดสินชะตาชีวิตอันแสนสงบสุขของพวกเขาไปตลอดกาล ลูเซีย ลิเดีย และเรด ต่างก็รีบวิ่งไปตามถนนสายหลักในเมืองกิฟเฟนอย่างรวดเร็ว พวกเขารีบมุ่งหน้าไปยังหอสมุดแห่งเมืองกิฟเฟนโดยที่ไม่สนใจความแตกตื่นของคนรอบข้างแม้แต่น้อย นั่นก็เพราะถ้าหากวันนี้ทุกสิ่งทุกอย่างจะต้องพังพินาจจริงๆแล้วล่ะก็ พวกเขาก็คงจะได้เห็นความแตกตื่นกันจนชินเป็นแน่ เพียงเวลาไม่นานพวกเขาทั้ง 3 ก็ได้มาถึงยังหอสมุดแห่งเมืองกิฟเฟน ทันทีที่พวกเขาเข้ามาด้านใน พวกเขาก็รีบวิ่งไปที่ประตูสู่ทางลับใต้ดินของหอสมุดแห่งนี้ในทันที จากนั้นพวกเขารีบวิ่งไปตามทางเดินใต้ดินที่ทอดยาวนี้ ในเวลาไม่นานพวกเขาก็มาถึงยังชั้นใต้ดินที่ 1 ของหอสมุดแห่งกิฟเฟน

" เจ้าไหวนะ ลิเดีย " ลูเซียหันไปถามลิเดียที่แสดงอาการหอบออกมาเล็กน้อย จริงๆเธอก็ไม่ได้เหนื่อยกับการวิ่งพวกนี้ซักเท่าไหร่ แต่เพราะเธอยังใจเต้นไม่หายกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้

" ขะๆ ข้าไหว ไม่เป็นไรรีบไปต่อเถอะ " ลิเดียพูดขึ้น จากนั้นเธอก็อุ้มเรดเอาไว้

" อืม รีบไปกันเถอะ " ลูเซียพูดขึ้น

จากนั้นพวกเขาก็รีบวิ่งไปตามทางเดินที่เต็มไปด้วยซากสิ่งก่อสร้างเหล่านั้น ไม่นานนักพวกเขาก็มาถึงบันใดที่จะใช้ลงยังชั้นที่ 2 พวกเขารีบลงบันใดนั้นในทันที และแล้วเมื่อลูเซีย ลิเดีย และเรด ลงบันใดมาถึง พวกเขาก็เจอกับ อาเทอร์และไวเปอร์ที่ต่างก็หันหลังชนกันอยู่

" พวกเจ้า เป็นยังไงบ้าง " ลูเซียถามขึ้น

" อ่า ก็อย่างที่เห็นนี่แหละ กำลังเล่นซ่อนหากันอยู่เลย " ไวเปอร์ตอบ ทันใดนั้นไวเปอร์ก็หันไปเห็นลิเดีย

" โอ้ เจ้ารักษาลิเดียได้จริงๆด้วย ข้านึกแล้วว่าเจ้าต้องทำได้ " ไวเปอร์พูดขึ้น

" แล้วเจ้าใช้วิธีใหนในการถอนคำสาปของแดรคคิวล่าล่ะ " อาเทอร์ถามขึ้น

" อ๋อ เรดไปหาวิธีมาน่ะ วิธีที่ว่าก็คือ ... " ยังไม่ทันที่ลูเซียจะพูดจบ ลิเดียก็ตะโกนขึ้นมา

" จะๆ จะรักษายังไงก็ชั่งมันเถอะน่า ! ตอนนี้เราต้องรีบกำจัดศัตรูก่อนนะ แล้วแดรคคิวล่าล่ะ " ลิเดียรีบเปลี่ยนเรื่องโดยด่วนหน้าของเธอแดงก่ำเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ในตอนนั้น

" เอาเถอะ รักษาได้ก็ดีแล้ว ก็อย่างที่เห็นนี่แหละ เจ้าแดรคคิวล่ามันซ่อนตัวอยู่ในความมืดแล้วคอยโจมตี พวกเราทำอะไรมันไม่ได้เลย " อาเทอร์พูดขึ้น

" ใช่ และอีกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นลูกธนูหรือดาบ อาวุธทุกอย่างล้วนสร้างความเสียหายให้กับมันไม่ได้เลย " ไวเปอร์พูดต่อ

" อาวุธใช้ฆ่ามันไม่ได้งั้นหรอ แล้วจะจัดการมันยังไงล่ะ " ลูเซียพูดขึ้น ทันใดนั้นลิเดียก็เดินเข้ามา

" ข้ามีวิธีจัดการแล้วล่ะ พวกเจ้าช่วยถ่วงเวลาไว้ให้ทีนะ " ลิเดียพูดพร้อมกับยกมือขึ้นมาเพื่อเตรียมที่จะร่ายเวท

" ถ่วงเวลาหรอ ข้าทำให้แน่ ถ้าหากว่าเจอตัวมันอ่ะนะ " ไวเปอร์พูดขึ้น ทันใดนั้นลิเดียก็ยิ้มออกมา

" ไม่ต้องห่วง ข้าจัดการเอง " ทันใดนั้นมือของลิเดียก็มีไฟสีฟ้าปรากฏขึ้น ลิเดียรวบรวมไฟเหล่านั้นและสร้างลูกไฟสีฟ้าขนาดใหญ่ขึ้นมาในทันที


Ruwach !!!!


ทันใดนั้นก็มีลูกไฟสีฟ้าขนาดใหญ่ลอยอยู่รอบๆตัวของลิเดีย แสงสว่างของมันนั้นทำให้พวกเขาได้เห็นร่างของแดรคคิวล่าที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด

" โฮ่ เจอตัวซะทีนะ " ไวเปอร์พูดขึ้นพร้อมกับเล็งธนูและยิงออกไปด้วยความรวดเร็วเกือบจะในทันทีที่เห็นตัวของเจ้าแดรคคิวล่า ลูกธนูดอกนั้นพุ่งไปปักที่หัวใจของเจ้าแดรคคิวล่าอย่างจัง

" ไม่เข้าใจรึไง พวกแกใช้อาวุธพวกนี้ฆ่าข้าไม่ได้หรอก " แดรคคิวล่าพูดพร้อมกับใช้มือของมันดึงลูกธนูของไวเปอร์ออกมาจากหัวใจของมัน รอยแผลจากลูกธนูนั้นก็ค่อยๆจางหายไป

" เอาล่ะ ช่วยถ่วงเวลาไว้ทีนะ ข้าจะจัดการกับเจ้าผีดิบไม่รู้จักตายนี้เอง " ลิเดียพูดพร้อมกับยกมือขึ้นและร่ายเวท

" ข้าแต่เทพแห่งแสงสว่าง ผู้สถิตย์บนสรวงสวรรค์ โปรดมอบพลังแห่งแสงสว่างอันศักสิทธิ์แก่ข้า เพื่อชำระล้างเหล่าปีศาจร้าย...." ลิเดียเริ่มร่ายเวทออกมา

ทันใดนั้นก็ได้มีแสงสีขาวค่อยๆสว่างขึ้นมาจากตรงรอบๆบริเวณที่ลิเดียยืนอยู่ ลิเดียหลับตาและร่ายเวทต่อไป แสงเหล่านั้นค่อยๆสว่างขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเจ้าแดรคคิวล่าเห็นดังนั้น มันจึงกางผ้าคลุมของมันออกในทันทีและผ้าคลุมของมันก็กลับกลายเป็นปีกค้างคาวขนาดใหญ่ ดวงตาของมันนั้นแดงก่ำ เขี้ยวของมันงอกยาวออกมาจากปาก ท่ามกลางสถานการณ์อันเลวร้านนี้ ถึงเวลาแล้วที่มันจะต้องเอาจริง

" ข้าจะไม่ทำแค่ดูดเลือดของเจ้าอีกแล้ว พรีสสาว คราวนี้ข้าจะฆ่าเจ้าซะ " พูดจบเจ้าแดรคคิวล่าก็พุ่งอย่างรวดเร็วตรงไปยังลิเดียที่กำลังยืนร่ายเวทอยู่

ทันใดนั้นอาเทอร์ก็กระโดดเข้าไปขวางและฟันลงไปที่เจ้าแดรคคิวล่าอย่างจัง การโจมตีนั้นถึงจะไม่ทำให้มันได้รับบาทเจ็บอะไร แต่ก็ทำให้มันกระเด็นออกไปไกลพอดู เจ้าแดรคคิวล่านั้นกระเด็นไปกระแทกกับซากสิ่งก่อสร้าง เสี้ยววินาทีที่ร่างของเจ้าแดรคคิวล่าลอยไปกระแทกกับกำแพงของซากสิ่งก่อสร้างนั้น ลูกธนูของไวเปอร์ก็ลอยไปปักที่แขนทั้ง 2 ข้างของมันในทันที เจ้าแดรคคิวล่าหันมองไปที่แขนทั้ง 2 ข้างของมัน จากนั้นลูกธนูอีกนับไม่ถ้วนไปพุ่งเข้าไปปักยังแขนขาและจุดสำคัญต่างๆของมัน การโจมตีของไวเปอร์นั้นเหมือนดั่งว่าจะเป็นการตรึงเจ้าแดรคคิวล่าไว้กับซากสิ่งก่อสร้างนั่น

" เชอะ พวกแกนี่ไม่รู้จักจำกันเลยรึไง บอกแล้วไงว่าของพวกนี้ฆ่าข้าไม่ได้หรอก ถ้าไม่มีพวกแกมาขวาง ข้าคงจะฆ่าพรีสสาวนั่นไปแล้ว " แดรคคิวล่าพูดขึ้นในขณะที่ถูกตรึงอยู่กับที่

" สายตาของเจ้ามันฟ่าฟางไปแล้วรึยังไง เจ้าไม่มีวันเข้าถึงตัวของลิเดียได้หรอกนะ ลองมองดูให้ดีๆซะก่อนสิ " อาเทอร์พูดขึ้น

ทันใดนั้นเจ้าแดรคคิวล่าก็มองไปยังลิเดียที่กำลังยืนร่ายเวท และแล้วมันก็ได้เห็นร่างของลูเซียที่ยืนอยู่ข้างหน้าลิเดีย ในมือของเขามีคาต้าที่ชุ่มไปด้วยพิษสีเขียว และทันทีที่พิษนั่นหยดจากคาต้าของลูเซียลงไปที่พื้น มันก็ทำให้พื้นดินตรงนั้นถึงกับละลายและมีควันลอยขึ้นมาทันที มันช่างเป็นพิษกัดกร่อนที่รุนแรงมาก และถึงแม้ว่าร่างกายของเจ้าแดรคคิวล่าจะฟื้นตัวได้ทันทีก็ตาม แต่ถ้าหากโดนการโจมตีของลูเซียเข้าไป ยังไงมันก็ต้องเสียหายอย่างหนักและใช้เวลานานในการฟื้นฟู เจ้าแดรคคิวล่ากัดฟันของมันด้วยความโกรธ

" ใช่ ทีนี้รู้แล้วรึยังล่ะ ว่าเจ้าไม่มีวันที่จะแตะต้องลิเดียได้อีกต่อไปแล้ว " อาเทอร์พูดขึ้น ท่ามกลางการต่อสู้นั้น อยู่ๆก็มีแสงสว่างปรากฏขึ้นมาบริเวณที่เจ้าแดรคคิวล่าถูกตรึงอยู่ทันที

" นะๆ นี่มันอะไรกันเนี้ย " เจ้าแดรคคิวล่าพูดขึ้นด้วยความตื่นตระหนก มันรีบหันไปมองแสงที่ปรากฏขึ้นรอบๆตัวของมันทันที จากนั้นมันก็หันไปมองที่ลิเดีย รอบๆตัวของลิเดียนั้นก็เต็มไปด้วยแสงสว่างเช่นเดียวกัน จากนั้นลิเดียก็ท่องเวทมนต์ท่อนสุดท้ายออกมา

" ปีศาจแห่งความมืดเอ๋ย จงถูกชำระล้าง และสูนย์สลายหายไปเสียเถิด " ทันใดนั้นแสงสีขาวที่อยู่รอบๆตัวของเจ้าแดรคคิวล่าก็ได้สว่างจ้าขึ้นมาในทันที


Magnus Exorcismus !!!!


ทันใดนั้น รอบๆตัวของเจ้าแดรคคิวล่าก็สว่างจ้าขึ้นมาทันที เจ้าแดรคคิวล่าพยายามที่จะดิ้นเพื่อให้หลุดจากลูกธนูของไวเปอร์ที่ตรึงมันเอาไว้ แต่ก็ไม่สามารถที่จะทำได้ แสงเหล่านั้นค่อยๆสว่างจ้ามากขึ้นเรื่อยๆจนในที่สุดมันก็ได้บทบังร่างของเจ้าแดรคคิวล่าจนมิดท่ามกลางเสียงร้องที่เจ็บปวดของมัน และแล้วเสียงร้องนั่นก็เงียบไป แสงสว่างนั่นก็ค่อยๆจางหายไปพร้อมกับร่างของเจ้าแดรคคิวล่าที่หายไปจากตรงนั้นด้วย ทุกอย่างกลับเข้าสู่ความปกติเหมือนดั่งไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

" เจ้าแดรคคิวล่านั่นมันไปไหนแล้ว นี่เจ้าจัดการมันไปแล้วใช่ไหม ลิเดีย " อาเทอร์ถามขึ้นพร้อมกับหันไปมองหน้าลิเดียด้วยความงง

" ใช้ ข้าใช้พลังศักสิทธิ์ ชำระล้างมันไปแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก " ลิเดียพูดขึ้นด้วยท่าทางอ่อนเพลีย ใบหน้าของเธอเริ่มมีเหงื่อไหลออกมาจากความเหนื่อย ทันทีที่ลิเดียก้าวเดินไปข้างหน้าเธอก็เซและเหมือนว่าจะล้มลงไป ลูเซียรีบเข้ามาประคองเธอไว้ในทันที

" เจ้าไม่เป็นอะไรแน่นะ ลิเดีย ดูเจ้าเหนื่อยมากเลยนะ ข้าว่าเจ้าใช้พลังมากเกินไปแล้ว " ลูเซียพูดขึ้น

" ไม่ ข้าไม่เป็นไรหรอกนะ เรายังต้องรีบไปจัดการกับด็อปเปอร์อีก ไม่อย่างนั้นอาณาจักรแห่งนี้คงจะต้องถูกมันทำลายแน่ๆ " ลิเดียพูดขึ้นพร้อมกับลุกขึ้นมายืน

" อย่าหักโหมเกินไปล่ะ " ลูเซียพูดต่อ

" อือ ข้าไม่ทำแบบนั้นหรอก ก็ข้าสัญญากับท่านแม่เอาไว้แล้วนี่ "

" ท่านแม่หรอ " ลูเซียถามด้วยท่าทาง งงๆ

" อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก เรารีบไปกันเถอะ "

" อ่อ อืม " ลูเซียยังคงตอบออกมาด้วยท่าทางงงๆ

หลังจากนั้นทุกคนก็วิ่งไปที่บันใดและลงไปยังชั้นใต้ดินที่ 3 ของหอคอยแห่งกิฟเฟนนี้ ในทันทีที่พวกเขาลงมายังชั้นที่ 3 สิ่งแรกที่พวกเขาได้เจอก็คือ เหล่าปีศาจจิ๋ว เดวิรูชิจำนวนมากที่ต่างก็เข้ามาโจมตีใส่พวกเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว ถึงปีศาจพวกนี้จะมีความเก่งกาจไม่มากนัก แต่ทว่าจำนวนของมันนั้นมีมากมายเหลือเกิน อาเทอร์วิ่งลากพวกมันไปในทางเดียวกันเป็นจำนวนมากด้วยความช่วยเหลือจากเวทเพื่มความเร็วของลิเดีย เมื่ออาเทอร์ลากพวกมันมาได้มากพอแล้ว จากนั้นลูเซียและไวเปอร์ต่างก็ระดมโจมตีพวกมันด้วยกริมทูชและแอโร่ ชาวเวอร์ ทำให้พวกเขาสามารถที่จะจัดการกับพวกมันได้ทีละจำนวนมากๆในคราวเดียว พวกเขาต่างก็ทำแบบนี้ไปตลอดทาง จนในที่สุดพวกเขาก็ได้มาถึงยังสถานที่แห่งหนึ่งของซากเมืองที่ถูกลืมนี้ มันเป็นสถานที่ๆมีเสาหินปักล้อมรอบเป็นวงกลมและที่ตรงกลางของเสาหินพวกนั้นก็คือประตูหินบานใหญ่ที่มีภาษาที่อ่านไม่ออกเขียนไว้ และคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าประตูนั้นนั่นก็คือ ด็อปเปอร์แกรนเกอร์

" ข้านึกอยู่แล้วว่าพวกเจ้าจะต้องผ่านแดรคคิวล่ามาได้ ข้าก็ไม่ได้คาดหวังกับเจ้านั่นไว้ซักเท่าไหร่หรอกนะ หน้าที่ของมันก็แค่ถ่วงเวลาและข้าก็ถือว่าเจ้านั่นมันทำสำเร็จ " ด็อปเปอร์พูดขึ้น จากนั้นด็อปเปอร์ก็หันมามองที่ลิเดียแล้วพูดต่อ

" ฝีมือของเจ้าใช่ไหมล่ะ ซาร่า ข้าสัมผัสมันได้ พลังแห่งแสงศักสิทธิ์นั่น ถึงแม้ข้าจะอยู่ห่างออกไปแต่ข้าก็ยังสัมผัสถึงพลังอันยิ่งใหญ่นั้นได้ พลังที่เหมือนกับท่านแม่ของข้า "

" ประตูนั่น มันคงจะเป็นประตูนรกที่เจ้าคิดจะเปิดมันเพื่อเรียกเจ้า ดาร์คหลอด อะไรนั่นออกมาทำลายอาณาจักรนี้สินะ " ไวเปอร์พูดขึ้น

" ถูกต้องแล้ว โฮเนียร์ ประตูนี่เคยถูกปิดผนึกด้วยแสงอันศักสิทธิ์ของท่านแม่ของข้าแต่บัดนี้ข้าได้ใช้พลังแห่งความมืดทำลายผนึกไปจนหมดสิ้นแล้ว และข้าก็กำลังจะเปิดมันขึ้นมาอีกครั้ง "

" ฝันอยู่รึปล่าว เจ้าคิดว่าพวกข้าจะให้เจ้าทำแบบนั้นรึไง " อาเทอร์พูดขึ้น

" พวกเจ้านั่นแหละฝันอยู่รึปล่าวที่คิดจะมาหยุดข้า แต่ถึงมันจะเป็นความฝัน พวกเจ้าก็ไม่มีทางที่จะหยุดข้าได้อยู่แล้ว "

" ก็ลองดูซักตั้งสิ !! " อาเทอร์พูดขึ้น

สิ้นเสียงนั้นเขาก็วิ่งเข้าไปที่ด็อปเปอร์ด้วยความรวดเร็ว ไวเปอร์เห็นดังนั้นจึงง้างธนูของเขาและยิงสนับสนุนในทันที ลูเซียฉาบคาต้าของเขาด้วยพิษสีเขียวและวิ่งตามเข้าไป ลิเดียรีบใช้เวทสนับสนุนให้พวกเขาทันที การต่อสู้ครั้งสุดท้ายได้เรื่มขึ้นแล้ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของด็อปเปอร์ ทันทีที่อาเทอร์เข้าไปในระยะของการต่อสู้นั้น เขาก็ได้รวบรวมพลังไปที่ดาบและใช้เวท ออร่าเบลด ในทันที อาเทอร์กระโดดเข้าไปแล้วใช้ แบช ฟันไปที่ด็อปเปอร์ทันที แต่ทว่าการโจมตีแค่นี้ด็อปเปอร์ป้องกันได้สบายๆอยู่แล้ว ด็อปเปอร์รับดาบที่เปี่ยมไปด้วยพลังของเขาได้อย่างง่ายดาย แรงกดของดาบนั่นทำให้พื้นดินตรงที่ด็อปเปอร์ยืนอยู่ถึงกับร้าวและแตกออกเป็นวงกว้าง

" อะไรกัน นี่สุดแรงแล้วรึไง เฮมดอล " ด็อปเปอร์พูดพร้อมกับยิ้ม

" ไม่รู้จักรึไง ที่เค้าเรียกว่าโจมตีเปิดทางน่ะ " อาเทอร์พูดขึ้น ทันใดนั้น ลูกธนูจำนวนมากของไวเปอร์ก็พุ่งมายังด็อปเปอร์จากด้านข้างด้วยความรวดเร็ว

" ข้าน่ะเคยสู้กับพวกเจ้ามาตั้งแต่ 2000 ปีก่อนแล้วนะ ไอ่รูปแบบการโจมตีแบบนี้คิดว่าข้าไม่เคยเห็นมาก่อนรึไง  " พูดจบด็อปเปอร์ก็ยกมือซ้ายของเข้าขึ้นมาและร่ายเวทในทันที


Auto Guard !!!

ทันใดนั้นก็มีเกราะเวทมนต์ปรากฏขึ้นมาบังการโจมตีจากลูกธนูพวกนั้นจนหมด เสี้ยววินาทีที่ด็อปเปอร์กำลังป้องกันการโจมตีของไวเปอร์นั้น ลูเซียก็ปรากฏตัวขึ้นจากอีกด้านนึงของด็อปเปอร์ ลูเซียยกคาต้าขึ้นและกำลังจะใช้โซนิกโบว์

" นักฆ่าแห่งเทพที่ไร้เงา ในการต่อสู้กับพวกเจ้าในอดีด กริมเนียร์ เจ้าเป็นคนที่เข้ามาโจมตีในสถานการณ์ที่คาดไม่ถึงทุกครั้ง " ทันใดนั้นด็อปเปอร์ก็ตวัดดายของอาเทอร์ออก และฟาดดาบเทเลฟริ๊งลงไปที่พื้นอย่างแรง


Hammer Fall !!!

ทันทีที่ดาบของด็อปเปอร์กระแทกลงที่พื้นนั้น แรงระเบิดมหาศาจก็ได้ผลักอาเทอร์และลูเซียกระเด็นออกไปในทันที ความรุนแรงของมันนั้นทำให้อาเทอร์และลูเซีย ต่างก็กระอักเลือดออกมาในทันทีด้วย ท่านี้เคยเป็นท่าที่ด็อปเปอร์ใช้เล่นงานพวกเค้าในสงครามกับพวกออคจนย่ำแย่มาแล้ว ในขณะที่พวกอาเทอร์และลูเซียกำลังลอยออกไปด้วยความแรงของเวทแฮมเมอร์ฟาลอยู่นั้น ด็อปเปอร์ก็ได้ยกมือขึ้นและร่ายเวทอีก


Two Hand Quicken !!!!


ในตอนนี้ความเร็วของด็อปเปอร์นั้นเพื่มขึ้นเป็นอย่างมาก ด็อปเปอร์พุ่งไปที่ไวเปอร์ด้วยความรวดเร็วในทันที

" ถ้าพวกแกจำไม่ได้ ข้าก็จะแสดงให้พวกแกได้ดูเองว่า เมื่อ 2000 ปีก่อนข้าฆ่าพวกแกยังไง "

" เชอะ เข้าประชิดตัวด้วยความรวดเร็วงั้นหรอ " ไวเปอร์พูดขึ้น

ทันใดนั้นไวเปอร์ก็ใช้เวท ฟาลคอน อาย ในทันที ในเวลานี้เวทนี้เป็นเวทเดียวเท่านั้นที่เค้าจะพึ่งได้ เนื่องจากวินาทีนี้เค้าไม่มีเวลามากพอที่จะร่ายเวท ไวด์วอร์ค เพื่อเพื่มความเร็วให้กับตัวเอง ด็อปเปอร์พุ่งเข้ามาประชิดตัวของไวเปอร์ด้วยความเร็ว เป็นเวลาเดียวกับที่อาเทอร์และลูเซียลอยมาตกไกล้ๆ กับลิเดียพอดี ลิเดียรีบใช้เวทรักษาพวกเขาทั้ง 2 คนและรีบใช้เวทเกราะป้องกันให้กับไวเปอร์ทันที


Kyrie Eleison !!!

ทันใดนั้นก็มีเกราะเวทมนต์ขึ้นมาป้องกันไวเปอร์เอาไว้ เวทนี้ลิเดียเคยใช้ป้องกันลูเซียจากการโจมตีของออคหลอดมาก่อน ถึงแม้ว่าการโจมตีในตอนนั้นจะทะลุเกราะเข้ามาได้ แต่เกราะเวทมนที่ลิเดียใช้นี้ ก็เป็นเกราะเวทที่ทรงพลังที่สุดแล้ว ไวเปอร์กระโดดหลบดาบของด็อปเปอร์ได้อย่างเฉียดฉิว จากนั้นเขาก็วิ่งออกมาเพื่อทิ้งระยะห่างจากการต่อสู้นั่นทันที ด็อปเปอร์ไม่คิดที่จะตามไปโจมตี แต่เขากลับยกมือขึ้นและร่ายเวทแทน


Frost Diver !!!

ทันใดนั้นก็ได้มีน้ำแข็งวิ่งไปตามทางมุ่งตรงไปยังไวเปอร์ในทันที ไวเปอร์หันกลับมาและยกมือขึ้นมาป้องกันการโจมตีนั้น

" บ้าเอ้ย มันใช้เวทแบบนี้ได้ด้วยหรอเนี้ย "

ไวเปอร์ไม่คิดที่จะวิ่งหลบเวทนี้เพราะเขาเองก็รู้ดีว่า เวทพวกนี้เป็นเวทที่ติดตาม ทันใดนั้นน้ำแข็งนั่นก็เข้าไปถึงตัวของไวเปอร์ในทันทีเสี้ยววินาทีนั้น น้ำแข็งจากเวทฟรอส ไดร์เวอร์ก็เข้าไปเกาะที่ตัวของไวเปอร์และเปลี่ยนเขาให้ถูกแช่อยู่ในก้อนน้ำแข็งทันที อาเทอร์และลูเซียรีบวิ่งมายังไวเปอร์ที่ถูกแช่แข็งนั่น แต่ทว่า คนที่มาถึงก่อนกลับเป็นด็อปเปอร์ ลิเดียรีบยกมือขึ้นและพยายามที่จะใช้เวทรักษาไวเปอร์ แต่มันสายไปแล้ว ด็อปเปอร์ง้างดาบของเขาแล้วฟันไปที่ไวเปอร์ด้วยความแรง


Bash !!!

ทันใดนั้นก้อนน้ำแข็งที่แช่แข็งไวเปอร์อยู่ก็แตกกระจาย ร่างของไวเปอร์ที่ถูกฟันกระเด็นลอยออกไปด้วยความรุนแรงจากการโจมตีนั่น เลือดของเขาพุ่งออกมาอย่างมากมาย แน่นอนว่าการโจมตีที่แสนรุนแรงในครั้งนี้ มันทำให้ไวเปอร์หยุดหายใจในทันที ด็อปเปอร์ยิ้มออกมาด้วยความชั่วร้ายพร้อมกับเลียมุมปากที่เปื้อนไปด้วยเลือดของไวเปอร์ อาเทอร์และลูเซียต่างก็ตะโกนเรียกไวเปอร์ซึ่งตอนนี้เขาได้หยุดหายใจไปแล้ว ทันใดนั้นลิเดียก็พูดขึ้น

" ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ช่วยถ่วงเวลาไว้ให้ข้าที ข้าจะชุบชีวิตของเขาขึ้นมาเอง " ลิเดียพูดขึ้นพร้อมกับหยิบหินบลู แจมสโตนขึ้นมา

" ได้ พวกข้าจะถ่วงเวลาไว้เอง " ลูเซียพูดขึ้น ทันใดนั้นอาเทอร์ก็พูดสวนขึ้นมา

" ไม่ ลูเซีย ข้าจะถ่วงเวลามันให้เอง เจ้าคอยคุ้มครองลิเดียเอาไว้ตอนที่เธอกำลังชุบชีวิตเถอะ เพราะเจ้านั่นอาจจะเข้ามาโจมตีเธอก็ได้ "

" อืมเข้าใจแล้ว " ลูเซียพูดขึ้น

ทันใดนั้น ลิเดียก็เรื่มร่ายเวทเพื่อที่จะชุบชีวิตของไวเปอร์ในทันที เสี้ยววินาทีนั้น อาเทอร์ก็วิ่งเข้าไปและใช้เวท ทูแฮนควิก เข้าไปปะทะกับด็อปเปอร์ในทันทีพวกเขาต่างก็ปะทะดาบกันด้วยความเร็วจนแทบจะมองตามไม่ทัน อาเทอร์ใช้ออร่าเบลดเพื่อเพื่มพลังโจมตีให้กับดาบของเขาจากนั้นเขาก็กระโดดขึ้นและฟาดดาบลงไปด้วยความแรง


Bowling Bash !!!

ทันใดนั้นก็มีประกายสายฟ้ากระจายออกมาจากดาบของอาเทอร์ที่ปะทะลงมายังดาบของด็อปเปอร์ ความแรงของมันนั้นทำให้ด็อปเปอร์ถึงกับแสดงอาการหนักออกมาทางสีหน้า

" ดาบนี้ไม่เลวเลยนิ เฮมดอล หนักจริงๆ " ด็อปเปอร์พูดขึ้น จากนั้นด็อปเปอร์ก็ตวัดดาบของอาเทอร์ออกแล้วใช้แฮมเมอร์ฟาล ฟาดลงไปที่พื้นแรงระเบิดทำให้อาเทอร์กระเด็นออกไปอีกครั้ง มันเป็นเวลาเดียวกับที่ ลิเดียชุบชีวิตไวเปอร์ขึ้นมาได้เสร็จสิ้น

" โทษทีนะลิเดีย ข้าประมาทมันไปหน่อย " ไวเปอร์พูดขึ้น จากนั้นไวเปอร์ก็ร่ายเวทไวด์วอร์คในทันที พอเสร็จแล้วไวเปอร์ก็ร่ายเวท อิมพูฟ คอนเซนเทชั่นต่อ ในตอนนี้ทั้งความเร็ว และความแม่นยำของเขาเพื่มขึ้นเป็นอย่างมาก พร้อมกันนั้นลิเดียก็รีบใช้เวทรักษาให้อาเทอร์ที่โดนแฮมเมอร์ฟาลกระเด็นออกมาทันที ด็อปเปอร์หันมาทางลิเดียจากนั้นก็พูดขึ้น

" พลังแห่งการฟื้นฟู พลังแห่งการสนับสนุน รวมไปถึงพลังแห่งแสงศักสิทธิ์ หรือแม้กระทั่ง พลังในการชุบชีวิต เพราะแบบนี้ไงล่ะ เมื่อ 2000 ปีก่อน ข้าถึงได้ฆ่าเจ้าเป็นคนแรก ซาร่า เจ้ามีพลังที่อยู่เหนื่อว่าเทพทุกองค์บนสวรรค์ มันเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่ พลังที่ก้าวล้ำเกินขอบเขตของเหล่าเทพ มันเป็นพลัง ที่ก้าวข้ามล้ำเข้าไปยังขอบเขตของพระเจ้า พลังที่เหมือนกับท่านแม่ของข้า " พูดจบด็อปเปอร์ก็ยกดาบเทเลฟริ๊งของเขาขึ้นมา

" เอาแบบนั้นก็ได้ ซาร่า ข้าจะทำแบบเมื่อ 2000 ที่แล้ว นั่นก็คือฆ่าเจ้าก่อนไงล่ะ "

สิ้นเสียงนั้นด็อปเปอร์ก็พุ่งเข้ามายังลิเดียด้วยความรวดเร็ว ไวเปอร์รีบยิงธนูของเพื่อเขาสกัดกันการเคลื่อนไหวของด็อปเปอร์ ลูกธนูของไวเปอร์แต่ละดอกนั้นพุ่งตรงไปยังตำแหน่งคำคัญต่างๆของด็อปเปอร์ในทันที แต่ถึงความเร็วและความแม่นยำของไวเปอร์จะเพื่มขึ้นมากซักเพียงใด ลูกธนูพวกนั้นก็ถูกป้องกันได้ด้วยเวท ออโต้การ์ดอยู่ดี ด็อปเปอร์ร่ายเวทฟรอสไดร์เวอร์ไปที่ไวเปอร์อีกครั้ง

" บ้าเอ้ย อีกแล้วหรอเนี้ย " ไวเปอร์พูดพร้อมกับยกแขนของเขาขึ้นมาป้องกัน

ทันใดนั้น น้ำแข็งเหล่านั้นก็แช่แข็งไวเปอร์อีกครั้ง ด็อปเปอร์วิ่งต่อไปที่ลิเดียทันใดนั้นอาเทอร์ก็กระโดดเข้ามาและใช้โบว์ลิ่งแบช ไปที่ด็อปเปอร์อีกครั้ง แต่คราวนี้ด็อปเปอร์ไม่ตั้งรับอีกแล้ว เสี้ยววินาทีก่อนที่ดาบของอาเทอร์จะฟาดลงไปนั้น แทนที่ด็อปเปอร์จะใช้ดาบของเขารับหรือปัดการโจมตี เขากลับใช้ดาบของเขาฟาดลงไปที่พื้นเพื่อใช้เวท แฮมเมอร์ฟาล ทำให้อาเทอร์กระเด็นออกไปด้วยแรงระเบิดนั่น การทำแบบนี้ดีกว่าการป้องกันหรือปัดทิ้งเป็นไหนๆมันทำให้อาเทอร์กระเด็นออกไปทั้งๆที่ยังไม่ทันได้โจมตี แถมยังทำให้อาเทอร์ได้รับความเสียหายจากผลของเวทมนต์อีกด้วย ด็อปเปอร์นั้นช่างเป็นศัตรูที่แข็งแกร่งจริงๆ ด็อปเปอร์เข้าไปถึงลิเดีย เขาง้างดาบขึ้นและฟันลงไปยังลิเดียที่กำลังตื่นกลัวในทันที เสี้ยววินาทีที่ดาบของด็อปเปอร์ฟันลงไปนั้น ลูเซียก็เข้ามาและใช้คาต้าของเข้าป้องกันการโจมตีนั้นทันที

" ถ้าเจ้าจะแตะต้องลิเดียละก็ ต้องผ่านศพข้าไปก่อนนะด็อปเปอร์ " ลูเซียพูดขึ้น ทันใดนั้นด็อปเปอร์ก็ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย

" ได้สิกริมเนียร์ ถ้างั้นข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นศพตามคำขอก่อนก็แล้วกันนะ " ทันใดนั้นลูเซียก็สะบัดคาต้าของเขาและใช้เวทตอบโต้ในทันที


Meteor Assault !!!


ทันใดนั้นก็มีคลื่นพลังกระจายออกมาจากลูเซียในทันที คลื่นพลังนั้นผลักด็อปเปอร์กระเด็นออกไปเล็กน้อยถึงพลังของมันจะไม่รุนแรกมาก แต่คลื่นพลังที่ปล่อยออกไปนั้นเต็มไปด้วยละอองพิษ ด็อปเปอร์ทรุดตัวลงเพราะผลของพิษทันที เขาเอามือทั้ง 2 ข้างของเขาขึ้นมาจับที่ใบหน้าและร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

" อ๊าค นี่มันพิษนี่ หนอยเจ้ากริมเนียร์ แสบ แสบตาเหลือเกิน " วินาทีนั้น ลูเซียไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไปแน่ เข้าพุ่งเข้าไปที่ด็อปเปอร์และยกคาต้าที่ชุ่มไปด้วยพิษของเข้าขึ้นมาเพื่อที่จะใช้โซนิกโบว์ใส่ด็อปเปอร์ แต่ทันใดนั้น ด็อปเปอร์ก็กางมือของเขาออกมาพร้อมกับแลบลิ้นของเขาอย่างสะใจ

" ฮ่าๆ ข้าโกหกต่างหากเล่า " ทันใดนั้นด็อปเปอร์ก็หันปลายดายมาที่ลูเซียในทันที เป็นเวลาเดียวกับที่ลูเซียพุ่งเข้าไปและไม่สามารถที่จะหลบคมดาบนั้นได้ทัน ฉึก !! เสียงของดาบเทเลฟริ้งที่เสียบทะลุร่างของลูเซียไป ลูเซียกระอักเลือดออกมาในทันที ลิเดียตะโกนเรียกชื่อของลูเซียอย่างสุดเสียง ด็อปเปอร์ดึงดาบของเขาเข้ามาเพื่อให้ใบหน้าของลูเซียเข้ามาไกล้ๆกับเขา

" เจ้าคิดว่าพิษของเจ้าจะทำอะไรข้าได้งั้นหรอ กริมเนียร์ ถึงพิษของเจ้ามันจะรุนแรงมาก แต่ข้าก็มีหลายวิธีที่จะถอนพิษของเจ้ารู้ไว้ซะด้วยนะ " ด็อปเปอร์กระซิบไปที่ข้างหูของลูเซียทันใดนั้นเค้าก็เหวี่ยงร่างที่ไร้ลมหายใจของลูเซียออกไป เลือดของลูเซียชโลมชุ่มไปทั่วดาบเทเลฟริ๊งของเขา เลือดเหล่านั้นหยดจากดาบลงไปที่พื้นอย่างต่อเนื่อง

" เอาล่ะ เจ้านั่นมันก็กลายเป็นศพไปแล้ว ทีนี้ข้าคงจะฆ่าเจ้าได้แล้วสินะ ซาร่า " ด็อปเปอร์พูดพร้อมกับง้างดาบที่ชุ่มไปด้วยเลือดนั่นขึ้น และฟันมันลงไป ทันใดนั้นอาเทอร์ก็ได้กระโดดเข้ามาขวางเอาไว้อีก

" เฮมดอล เกะกะจริงๆ " ด็อปเปอร์พูดออกมาด้วยความโกรธ ทันใดนั้นอาเทอร์ก็หันไปบอกลิเดียที่กำลังตกตะลึงกับการตายของลูเซีย

" ลิเดีย รีบชุบชีวิตลูเซียเร็วเข้า ข้าจะถ่วงเวลาไว้ให้เอง " สิ้นเสียงนั้น ลิเดียก็สะดุ้งและได้สติคืนมา เธอปาดน้ำตาของเธอและรีบใช้เวทไปที่ไวเปอร์


Status Recovery !!!


เวทนี้เป็นเวทที่ทำให้ผู้ที่โดนเวทมนที่ใช้สร้างความผิดปกติต่างๆนั้น กลับคืนสู่สภาพเดิม ทันใดนั้นน้ำแข็งที่แช่แข็งไวเปอร์เอาไว้ก็แตกออกทันที

" บ้าเอ้ย ทำไมข้าต้องโดนแบบนี้เรื่อยเลยนะ " ไวเปอร์พูดขึ้นพร้อมกับระดมยิงไปที่ด็อปเปอร์ทันที เสี้ยววินาทีนั้นลิเดียก็หยิบหิน บลูแจมสโจนเม็ดที่ 2 ขึ้นมาและร่ายเวทชุบชีวิตใส่ลูเซียในทันที ด็อปเปอร์ฟันลงมาที่อาเทอร์ด้วยความแรง อาเทอร์รับดาบนั้นแล้วใช้แรงฟาดนั่นเป็นแรงส่ง อาเทอร์หมุนตัวและตวัดดาบลงไปที่ด็อปเปอร์ด้วยความแรงเป็น 2 เท่า


Counter Attack !!!

ทันใดนั้นดาบของอาเทอร์ก็ฟาดลงไปที่ด็อปเปอร์ในทันที ด็อปเปอร์กระโดดถอยหลังหลบดาบนั่นของอาเทอร์ที่ฟันลงมาด้วยความรุนแรง ทันใดนั้นลูกธนูนับสิบๆดอกของไวเปอร์ก็พุ่งตรงมาใส่ด็อปเปอร์ ด็อปเปอร์ใช้ดาบของเขาปัดลูดธนูพวกนั้นทิ้งด้วยความรวดเร็ว ทันใดนั้นไวเปอร์ก็ง้างธนูของเขาจนสุด เขาเล็งไปที่ด็อปเปอร์และยิงมันออกไปด้วยความแรง


Focused Arrow Strike !!!

ทันใดนั้นลูกธนูลูกนั้นก็พุ่งตรงไปยังด็อปเปอร์ด้วยความแรง ด็อปเปอร์ใช้ดาบของเขาปัดลูกธนูนั้นทิ้ง แต่ความแรงของลูกธนูลูกนั้นของไวเปอร์ถึงกับทำให้ด็อปเปอร์กระเด็นถอยหลังออกไป เสี้ยวเวลานั้นลิเดียก็ได้ชุบชีวิตของลูเซียขึ้นมาพอดี ลูเซียราดพิษของเขาไปที่คาต้าอีกครั้งและตั้งท่าที่จะเข้าไปโจมตีด็อปเปอร์

" ทำยังไงพวกแกก็ขัดขวางข้าไม่ได้หรอกน่า ข้าทำลายเทพและสวรรค์ได้ ข้าก็จะต้องทำลายพวกมนุษย์ได้ด้วยเช่นกัน " ด็อปเปอร์พูดขึ้นด้วยความโกรธ

" ทำไมล่ะ ทำไมแกต้องทำลายเทพ ทำลายสวรรค์ ทำลายทุกอย่างด้วย " อาเทอร์พูดขึ้น ทันใดนั้นด็อปเปอร์ก็กัดฟันและพูดออกมา

" ก็เพราะพวกเทพ มันคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าเหนื่อทุกสิ่ง มันคิดว่าพวกมันสามารถลิขิตชะตาชีวิตของใครก็ได้ ไม่เว้นแม้แต่เทพด้วยกันเอง " ด็อปเปอร์พูดออกมาด้วยท่าทางที่โกรธแค้น..........................





ย้อนเวลากลับไปก่อนประวัติศาสตร์ ก่อนที่เรื่องราวทุกอย่างจะเริ่มต้นขึ้น สรวงสวรรค์นั้นมีเทพอยู่มากมาย แต่เทพที่มีอำนาจยิ่งใหญ่อยู่บนสรวงสวรรค์นั้นอยู่แค่ 2 องค์ นั่นก็คือเทพเจ้า ทอร์ และมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ โอดิน ในตอนนั้นเทพ มนุษย์ และปีศาจนรกต่างก็อยู่ในส่วนของตนเองอย่างสงบสุข วันเวลาได้ผ่านเลยไปจนกระทั่งวันหนึ่ง มหาเทพโอดินได้ไปยังดินแดนของมนุษย์เพื่อที่จะเดินเล่นและชื่นชมความสวยงามของธรรมชาติในดินแดนมิดการ์ด ในขณะที่มหาเทพโอดินกำลังเดินไปตามลำธารใสสะอาดที่ไหลรินนั้น เขาก็บังเอินไปเจอกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เธอนั่งร้องให้อยู่ที่ริมแม่น้ำ ชุดกระโปรงยาวสีขาวของเธอนั้นถูกแต่งแต้มไปด้วยลอยเลือดแดงฉาน มหาเทพโอดินตกใจมากจึงรีบเข้าไปหาเด็กคนนั้นทันที

" เจ้าหนู ทำไมชุดของเจ้าถึงมีแต่ลอยเลือดเช่นนี้ " เด็กน้อยที่นั่งร้องให้อยู่นั้น แสดงอาการตกใจในทันทีที่ได้ยินเสียงของโอดิน เธอหันหน้ามามองโอดินอย่างช้าๆ ใบหน้าอันเศร้าสร้อยนั้นเต็มไปด้วยคราบน้ำตา จากนั้น โอดินก็เดินไปนั่งข้างๆเด็กคนนั้น

" ไม่ต้องกลัวหรอกนะ บอกข้ามาว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า ข้าจะช่วยเจ้าเอง " มหาเทพโอดินพูดขึ้น

" ทะๆ ท่านแม่ของข้า ท่านแม่ของข้าถูกพวกปีศาจฆ่าตาย " เด็กคนนั้นพูดออกมาพร้อมกับร้องให้ ทันใดนั้นมหาเทพโอดินก็แสดงอาการตกใจในทันที

" เจ้าบอกว่าแม่ของเจ้าถูกปีศาจฆ่าตายอย่างงั้นหรอ " โอดินถามเด็กคนนั้นต่อ

" ใช่ค่ะ เมื่อคืนนี้ ข้ากับท่านแม่กำลังจะเข้านอน แต่ข้าก็ได้ยินเสียงแปลกๆข้างนอก พอท่านแม่เปิดประตูออกไปดู พวกซอมบี้ ( Zombie ) ก็เข้ามาทำร้ายข้ากับท่านแม่ ไม่เพียงแค่นั้น คนในหมู่บ้านของข้าก็ถูกพวกซอมบี้เหล่านั้นฆ่าตายจนหมด แม่ของข้าเป็นพรีสท่านพาข้าหนีออกมาแต่ข้ากับท่านต่างก็บาทเจ็บมาก ท่านแม่น่ะ ท่านแม่เลือกที่จะใช้เวทมนต์ ทั้งหมดของท่านในการรักษาข้า แต่ท่านก็ต้องตายเพราะบาทแผลพวกนั้น " เด็กหญิงผู้นั้นเล่าออกมาพร้อมกับน้ำตา ทันใดนั้นโอดินก็เข้าไปกอดเธอไว้และปลอบโยน

" ไม่ต้องกลัวนะ ข้าจะจัดการทุกอย่างให้เจ้าเอง ข้าจะกำจัดปีศาจพวกนั้นให้กับเจ้าเอง " โอดินพูดขึ้นพร้อมกับลูบหัวของเด็กน้อยคนนั้น

" ท่านเป็นใครกันคะ " เด็กน้อยผู้นั้นถามขึ้น

" ข้าคือ มหาเทพ โอดิน " หลังจากนั้น โอดินก็ไปที่หมู่บ้านของเด็กน้อยผู้นี้ไกลๆกับหมู่บ้านนั้นมีถ้ำอยู่แห่งหนึ่ง โอดินเข้าไปในถ้ำนั้นและสังหารเหล่าซอมบี้พวกนั้นจนหมดสิ้นจากนั้นโอดินก็กลับขึ้นไปบนสวรรค์และพาเด็กหญิงผู้นี้ขึ้นมาบนสวรรค์ด้วย โอดินเดินจูงมือเด็กน้อยคนนั้นและพาไปยังปราสาทของตน

" เจ้าชื่อว่าอะไรรึ เด็กน้อย " โอดินถามขึ้น

" ข้ามีชื่อว่า เฟย่า ( Freya ) ค่ะท่านโอดิน "

" อืม งั้นจากนี้เป็นต้นไป เจ้าคือเทพีเฟย่า และเจ้าก็คือเทพคนหนึ่งบนสวรรค์แห่งนี้ " โอดินพูดออกไปพร้อมกับแต่งตั้งให้เฟย่ากลายเป็นเทพบนสรวงสวรรค์ เรื่องราวต่างๆเหมือนว่าจะเป็นไปได้ด้วยดี แต่ทว่าเหตุการณ์เหล่านี้ มันกลับกลายเป็นจุดเรื่มต้น จุดเรื่มต้นของความเลวร้ายทั้งปวงที่จะเกิดขึ้นกับพวกเขา ความเลวร้ายที่เกิดขึ้นจากน้ำมือของเทพ................

 

To be Continued.............
 




NEKOPOST.NET