Tale of Ragnarok ตอนที่ 12 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

Tale of Ragnarok

Ch.12 - ความจริงที่ถูกเปิดเผย


บทที่ 12 ความจริงที่ถูกเปิดเผย

 


หลังจากกองทัพที่นำโดยออคฮีโร่นั้นได้พ่ายแพ้ไปแล้ว ในคราวนี้ออคหลอดจึงต้องมานำกองทัพด้วยตัวเอง ออคหลอดได้สั่งให้พวกออคบุกโจมตีอีกครั้ง เช่นเดียวกันกับทางกองทัพแห่งพอนเทร่าที่บัญชาการโดย อาเทอร์ เจ้าชายแห่งมิดการ์ด ที่ได้ออกคำสั่งให้กองทัพบุกตะลุยเข้าไปอีกครั้งเช่นกัน และแล้วในที่สุดการปะทะกันครั้งที่ 2 ได้เรื่มขึ้นอีกครั้ง เหล่าออคและกองทัพแห่งพอนเทร่าต่างก็เข้าห่ำหั่นกันอย่างดุเดือดและถึงแม้ว่าออคหลอดจะเป็นผู้ที่มานำกองทัพด้วยตนเอง แต่มันก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมเลย พวกออคเหล่านั้นไม่สามารถที่จะสู้กับพวกเขาทั้งสี่คนได้เลยแม้แต่น้อย แล้วไหนจะกองทัพแห่งพอนเทร่าที่คอยเป็นกำลังเสริมให้กับพวกเขาอีกแรง อีกทั้งยิ่งต่อสู้นานมากเท่าไหร่ ความชำนาญในสนามรบและความเก่งกาจของพวกเขาก็เพื่มมากขึ้นเท่านั้น มันเป็นเรื่องที่น่าประหลาดมาก แทนที่พวกเขาจะอ่อนล้าลงแต่กลับกลายเป็นแข็งแกร่งขึ้นและสามารถจัดการกับพวกออคได้เร็วมากขึ้น มันเหมือนกับว่าพวกเค้าชินกับเรื่องพวกนี้ เคยชินกับสงคราม จากที่เคยจัดการทีละสิบ ในตอนนี้กลับกลายเป็นเท่าตัวหรือเพื่มขึ้นมากกว่านั้น กองทัพของออคหลอดกำลังถูกบดขยี้ไปเรื่อยๆ ซึ่งในไม่ช้ามันจะต้องพ่ายแพ้ให้กับสงครามในครั้งนี้ เจ้าออคหลอดมองเห็นกองทัพของตนเองถูกกำจัดไปเรื่อยๆโดยไม่ต่างจากที่ออคฮีโร่เคยนำทัพ มันทำให้ความโกรธของเจ้าออคหลอดนั้นเพื่มขึ้นเป็นทวีคูณ มันจึงวิ่งเข้าไปหาพวกเค้าทั้ง 4 ด้วยความรวดเร็วเพื่อคิดที่จะฆ่าพวกเขาทิ้งซะ

" โฮ่ มาให้เล่นอีกตัวแล้วแฮะ คราวนี้คงจะเป็นหัวหน้าใหญ่จริงๆของมันแล้วล่ะมั้ง " ไวเปอร์พูดขึ้นด้วยท่าทางตื่นเต้น

" อย่าประมาทนะไวเปอร์ เจ้านั่นคือออคหลอด มันแข็งแก่งที่สุดในหมู่ออค ไอ่ตัวเมื่อกี้น่ะเทียบไม่ติดหรอก " อาเทอร์หันไปเตือนในทันที

เสี้ยววินาทีนั้นเอง เจ้าออคหลอดก็วิ่งเข้าไปหาอาเทอร์ด้วยความเร็ว มันง้างหมัดของมันไปข้างหลัง อาเทอร์รีบตั้งดาบขึ้นเพื่อเตรียมที่จะใช้ "เค้าเตอร์แอทแท็ก" ใบแบบตอนที่สู้กับออคฮีโร่ เจ้าออคหลอดเห็นดังนั้นมันจึงร่ายมนต์ไปที่อาเทอร์ในทันที


Provoke !!!!


เวทๆนี้จะทำให้อาเทอร์หยุดชะงักไปชั่วครู่และยังทำให้ผลของการป้องกันอาการบาทเจ็บนั้นลดลงอย่างมากอีกด้วย ทันทีที่เจ้าออคหลอดร่ายเวทเสร็จ กำปั้นมหึมาของมันนั้นก็พุ่งไปที่อาเทอร์อย่างแรง เสี้ยววินาทีนั้น อาเทอร์ได้ใช้เรี้ยวแรงทั้งหมดฝืนต่อเวท"โพรโว๊ค"และพยายามบังคับร่างกายของตัวเองเพื่อที่จะหลบหมัดยักษ์ที่แสนจะอันตรายนั่น ถึงแม้ว่าอาเทอร์จะเอี้ยวตัวหลบไปด้านหลังได้อย่างหวุดหวิดแล้ว แต่ทว่าแรงต่อยที่ทุบลงไปยังดินนั้นก็สร้างความเสียหายให้อาเทอร์ในทางอ้อมได้เช่นกัน และถึงแม้ว่าจะโดนแค่ผลกระทบจากแรงกระแทกแต่ผลของเวท"โพรโว๊ค"นั้นก็ทำให้อาเทอร์ถึงกับบาทเจ็บสาหัสได้ทีเดียว อาเทอร์กระเด็นและไถลกลิ้งไปกับพื้น เขากระอักเลือดออกมาอย่างมากมาย ลิเดียรีบวิ่งไปที่อาเทอร์ในทันที่เพื่อจะร่ายเวทรักษาให้แก่เขา แต่เจ้าออคหลอดก็วิ่งเข้าไปไกล้จนเกือบจะถึงลิเดียอยู่แล้ว

"เร็ว เจ้านี่มันรวดเร็วมาก"ลิเดียคิดอยู่ในใจ

ไวเปอร์ไม่รอช้าเขารีบปากับดักไปที่ขาของเข้าออคหลอดในทันที แต่ทว่าเจ้าออคหลอดนั้นไม่คิดที่จะหยุดวิ่ง มันวิ่งเข้าไปเหยียบกับดักของไวเปอร์แบบตั้งใจราวกับว่ามันไม่เห็นกับดักของเขาอยู่ในสายตา และถึงแม้ว่าเจ้าออคหลอดจะเหยียบกับดักของไวเปอร์อยู่ทำให้มันไม่สามารถวิ่งต่อไปได้ แต่มันก็อยู่ในระยะที่สามารถโจมตีลิเดียได้ มันง้างแขนของมันขึ้นแล้วตบลงไปที่ลิเดียอย่างแรง มือที่ใหญ่โตบวกกับแรงอันมหาศาลของมันสามารถดับลมหายใจของลิเดียได้ถ้าหากโดนเข้าแม้เพียงครั้งเดียว ในขณะที่ฝ่ามือของออคหลอดกำลังจะตบลงไปที่ลิเดียนั้น ลูเซียก็กระโดดเข้ามาบังลิเดียเอาไว้ เขากอดลิเดียเอาไว้แน่น ท่ามกลางความตกใจและสับสนของลิเดียนั้น ฝ่ามือของเจ้าออคหลอดก็ได้ตบลงไปที่แผ่นหลังของลูเซียอย่างแรง เสี้ยววินาทีที่โดนโจมตีนั้น ลูเซียใช้แผ่นหลังของเขาไถลไปกับพื้นและใช้ตัวเองเป็นเหมือนเบาะรองรับลิเดียเอาไว้ไม่ใช้ได้รับบาทเจ็บ มันได้ผลมาก ลิเดียแทบจะไม่ได้รับความเสียหายใดๆจากการโจมตีนั้น แต่ตรงกันข้าม

ตอนนี้ทั้งกระดูดและอวัยวะภายในของลูเซียกลับได้รับความเสียหายอย่างร้ายแรง ลิเดียไม่รอช้า เธอรีบใช้เวทมนต์รักษาลูเซียในทันที


Heal !!!!


ทันใดนั้นก็ได้มีแสงสีเขียวสว่างจ้าออกมาจากรอบตัวของลูเซีย อาการบาทเจ็บของเขาดีขึ้นมากในแค่ชั่วพริบตา แต่มันก็ไม่ถึงกับหายสนิดเขายังคงบาทเจ็บอยู่ แต่ถึงยังไงเวทมตน์นี้ก็ช่วยเขาได้มาก

" ลิเดีย... รีบไปรักษา..อาเทอร์เร็วๆเข้า ข้าจะสกัดมันไว้ให้ " ลูเซียพูดพร้อมกระอักเลือด

เมื่อได้ยินดังนั้นลิเดียจึงรีบวิ่งไปที่อาเทอร์ มันเป็นเวลาเดียวกับที่เจ้าออคหลอดนั้นหลุดจากกับดักพอดี มันวิ่งตรงไปที่ลิเดียอีกครั้ง เสี้ยววินาทีนั้นลูเซียก็ได้เข้ามาขวางไว้ เขาใช้คาต้าฟันไปที่ออคหลอดแต่มันกลับไม่ได้รับความเสียหายใดๆ นั่นเพราะร่างกายของมันใหญ่โตเกินกว่าที่คาต้าของลูเซียจะทำให้มันบาทเจ็บได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียว แต่ถึงผลจะเป็นอย่างนั้นลูเซียก็ยังคิดที่จะเผชิญหน้ากับมันเพื่อที่จะถ่วงเวลาให้ลิเดีย ทันใดนั้นเอง ไวเปอร์ก็ใช้ "ดับเบิ้ล สตาฟ" ยิงลูกธนูไฟออกมา 2 ดอกด้วยความแรง ลูกธนูที่ยิงออกไปนั้นพุ่งไปปักที่หลังของเจ้าออคหลอดอย่างจัง ได้ผล มันทำให้เจ้าออคหลอดหันหน้ามาหาไวเปอร์ทันที

" อุ๊บ!  แกอีกแล้วหรอ ตอดเล็กตอดน้อยน่ารำคาญจริงๆ " ทันใดนั้นเจ้าออคหลอดก็ได้ยกมือขึ้นและร่ายเวทมนต์ เมื่อมันเรื่มร่ายเวท ท้องฟ้าที่เคยสดใสก็มืดครึ้ม มีเมฆดำจำนวนมากลอยปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า

ในขณะที่ไวเปอร์กำลังตะลึงกับเหตุการณ์ตรงหน้านั้น เจ้าออคหลอดใช้เวทมนต์ใส่ไวเปอร์ในทันที

 

Fire Bolt !!!!!

 

" บ้าน่ะ มันใช้เวทมนต์ของพวก จอมเวทย์ ( Wizard ) ได้ด้วยงั้นหรอ " ไวเปอร์พูดออกมาด้วยความตกใจ

ทันใดนั้นก็มีลูกไฟจำนวนมากหล่นลงมาจากท้องฟ้าด้วยความเร็ว ลูกไฟเหล่านั้นต่างก็พุ่งตรงไปยังไวเปอร์ เมื่อเห็นแบบนั้น ไวเปอร์จึงกระโดดไปด้านข้างแล้ววิ่งออกไปจากจุดๆนั้น แต่ถึงแม้เขาจะวิ่งหนีไปที่ไหน ลูกไฟพวกนั้นมันก็พุ่งตามไวเปอร์ไปทุกแห่ง

" ซวยแล้ว~ " ไวเปอร์พูดขึ้นพร้อมกับมองไปที่บรรดาลูไฟ เสี้ยววินาทีนั้นลูกไฟทั้งหมดก็ได้จู่โจมลงมายังไวเปอร์อย่างจัง เสียงลูกไฟแต่ละลูกระเบิดดังขึ้นไม่ขาดสาย ไวเปอร์ทรุดตัวลงไปคุกเข่ากับพื้น ทั้งร่างของเขาและพื้นดินบริเวณนั้นมีแต่ควันลอยขึ้นมาเนื่องจากความร้อนและการระเบิด เลือดของเขาไหลออกมาอย่างมากแต่แค่นั้นยังไม่พอ เจ้าออคหลอดได้ร่ายเวทซ้ำลงไปอีก

 

Cold Bolt !!!!

 

ทันใดนั้นก็มีหอกน้ำแข็งจำนวนมากพุ่งลงมาจากฟ้าและพุ่งตรงไปที่ไวเปอร์อย่างรวดเร็ว ไวเปอร์ในตอนนี้อยู่ในสภาพบาทเจ็บสาหัสและขยับตัวไม่ได้ มันทำให้เขากลายเป็นเป้านิ่งชั้นดี หอกน้ำแข็งเหล่านั้นพุ่งกระหน่ำลงไปที่ไวเปอร์อย่างจัง ทั่วร่างของเขาต่างก็ถูกหอกเหล่านั้นบาดเป็นแผล ไวเปอร์ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและฟุ๊บลงไปกับพื้น สภาพของเขาในตอนนี้สาหัสเกินกว่าที่จะสู้ต่อไปได้

" หึ เสร็จไป หนึ่ง " เจ้าออคหลอดพูดพร้อมกับแสยะยิ้ม

ภาพของไวเปอร์ที่อยู่ตรงหน้านั้น มันทำให้ลูเซียถึงกับโกรธมาก เขาใช้พิษเคลือบคาต้าของเขาแล้วกระหน่ำฟันไปที่เจ้าออคหลอดอย่างรวดเร็ว เขากระโดดขึ้นไปที่บริเวณหน้าอกของเจ้าออคหลอดแล้วใช้"โซนิกโบว์"ทันที เจ้าออคหลอดได้รับบาทเจ็บอย่างมากเพราะคราวนี้ไม่ใช่แค่บาทแผลจากคาต้าอย่างเดียวแต่มันบวกกับพิษที่กัดกร่อนเนื้อและกระดูดด้วย เจ้าออคหลอดทรุดตัวลงทันทีด้วยความเจ็บปวด

" ลิเดีย รีบไปดูไวเปอร์ก่อนเร็วเข้า เจ้านั่นแย่แล้ว!! " ลูเซียตะโกนออกมา ทันใดนั้นลิเดียก็รีบวิ่งไปที่ไวเปอร์ทันทีเพื่อที่จะรักษาเขา

" เจ้าพวกมนุษย์อ่อนแอพวกนี้ ถึงกับทำให้ออคหลอดผู้ยิ่งใหญ่อย่างข้าทรุดได้เชียวรึ " เจ้าออคหลอดพูดขึ้น ในขณะนั้นมันก็เหลือบไปเห็นลิเดียที่กำลังวิ่งไปยังไวเปอร์พอดี

" ต้องกำจัดแม่นี่ก่อนสินะ " ออคหลอดพูดขึ้นพร้อมกับวิ่งตรงไปยังลิเดีย ทันใดนั้น อาเทอร์ที่ได้รับการรักษาเสร็จสิ้นและพอจะฟื้นตัวแล้ว ก็กระโดดมาขวางหน้าออคหลอดแล้วใช้"แบชส์"โจมตีใส่ออคหลอดทันที แรงฟาดของดาบที่ฟันลงไปที่เจ้าออคหลอดอย่างจังนั้นสร้างความเจ็บปวดให้มันได้มาก เจ้าออคหลอดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เสี้ยววินาทีนั้นลูเซียก็กระโดดไปที่ด้านหลังของออคหลอดแล้วยกคาต้าขึ้นเพื่อเตรียมจะใช้"โซนิก โบว์"อีกครั้ง ในขณะเดียวกันอาเทอร์ก็ได้กระโดดเข้าไปทางด้านหน้าของออคหลอดและยกดาบขึ้นเพื่อที่จะใช้"แบสช์"เช่นกัน ช่วงจังหวะที่มันจะถูกโจมตีนั้น เจ้าออคหลอดก็ได้ใช้กำปั้นที่มหึมาของมันต่อยลงไปที่พื้นอย่างแรงและเกิดเป็นระเบิดออร่าออกมา แรงระเบิดนั้นทำให้ทั้งลูเซียและอาเทอร์ต่างก็กระเด็นปลิวออกมาจากจุดๆนั้นทันที

 

Berseker Aura !!!!

 

ทันใดนั้นออร่าสีแดงอันทรงพลังก็ได้ห่อหุ่มร่างกายของเจ้าออคหลอดไว้ทำให้มันทรงพลังขึ้นกว่าเดิมอย่างมาก ตอนนี้เจ้าออคหลอดมันเอาจริงเต็มที่แล้ว

" ข้าคิดไม่ถึงเลยว่ามนุษย์อย่างพวกแกจะทำให้ข้าถึงกับต้องเอาจริงแบบนี้ บอกไว้เลยว่าคนที่เห็นข้าเอาจริงแล้วยังมีชีวิตรอดอยู่นั้น ไม่เคยมีมาก่อนแม้แต่คนเดียว " พูดจบมันก็พุ่งเข้าไปหาลูเซียด้วยความรวดเร็วแถมยังเร็วขึ้นจนผิดกับก่อนหน้าอย่างเทียบกันไม่ได้ และไม่เพียงแค่ความเร็วเท่านั้นแต่พลังของมันเองก็ถูกเพื่มขึ้นอย่างมหาศาลด้วยเช่นกัน มันต่อยไปที่ลูเซียด้วยความเร็วและแรง ลูเซียกระโดดหลบไปด้านข้าง ถึงแม้ว่าเขาจะหลบหมัดได้แต่ทว่าความแรงในการโจมตีของเจ้าออคหลอดนั้นก็ทำให้ลูเซียกระเด็นออกไปอย่างง่ายดาย

อาเทอร์ยกมือของเขาขึ้น เขารีบร่ายเวทสำหรับการต่อสู้ขั้นสูงในทันที

 

Twohand Quicken !!!!!

 

เวทนี้จะเพื่มความเร็วให้กับอาเทอร์อย่างมาก เขารีบวิ่งเข้าไปที่เจ้าออคหลอดแล้วฟังลงไปด้วยความเร็วที่แทบจะมองไม่เห็น แต่ทว่าเจ้าออคหลอดกลับรับดาบความเร็วสูงนั้นได้อย่างง่ายดาย ในตอนนี้พลังของมันช่างมหาศาลจริงๆ อาเทอร์ระดมเพลงดาบฟันใส่เจ้าออคหลอดอย่างบ้าคลั่ง ความเร็วในการรุกรับการโจมตีของพวกเขาทั้งคู่นั้นทำให้พื้นที่รอบๆคลุ้งไปด้วยฝุ่นจากแรงลมที่เกิดจากการปะทะกันด้วยความเร็วสูงอย่างต่อเนื่อง...

ทางด้านของลิเดียนั้น เมื่อมีคนคอยถ่วงเวลาเจ้าออคหลอดเอาไว้ให้ เธอก็ได้ทำการรักษาไวเปอร์ในเบื่องต้นสำเร็จ หลังพ้นจากอาการปางตาย ไวเปอร์ฝืนลุกขึ้นด้วยร่างกายที่อ่อนล้า เขามองดูการต่อสู้ของอาเทอร์ ลูเซีย และออคหลอดพร้อมกับกัดฟันแน่นด้วยความโกรธ

" หนอย เจ้าออคบ้า แกทำได้แสบมากเป็นแค่ออคแท้ๆ " ไวเปอร์กำมือแน่นและร่ายเวทให้ตัวเองทันที


Improve Concentrate !!!!


เวทนี้จะช่วยเพื่มความเร็วและความแรงในการยิงธนูของเขาเป็นอย่างมาก

" เจ้ายังไหวนะ " ไวเปอร์หันไปถามลิเดีย

" อย่างน้อยสภาพข้าก็ดูดีกว่าเจ้าล่ะนะ " ลิเดียตอบ

" โฮ่  ก็ดีนี่ ถ้าเจ้าหมดสภาพเพราะใช้พลังเวทในการรักษาข้าไปมาก มีหวังลูเซียมันได้เอาเรื่องข้าแน่ "

" เอ๋ เจ้าหมายความว่ายังไงน่ะ " ลิเดียรีบถามกลับ ไวเปอร์รีบวิ่งไปสบทบกับพวกที่กำลังต่อสู้กับออคหลอดอยู่โดยที่ไม่คิดจะตอบคำถามนั่น

ท่ามกลางการต่อสู้ที่กำลังจะเดินทางมาถึงจุดสิ้นสุดนั้น ลิเดียฝืนลุกขึ้นด้วยท่าทางที่อ่อนล้าจากการใช้พลังเวทไปเป็นจำนวนมาก เธอกำลังคิดที่จะวิ่งไปยังพวกเขาเพื่อใช้เวทมนต์ช่วยเหลือ แต่เธอก็ต้องเข่าอ่อนทรุดตัวลงเพราะความเหนื่อยล้า ถึงเธอนั้นจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่ในความเป็นจริงนั้นมันกลับตรงกันข้าม ในตอนนี้พลังของเธอนั้นแทบจะไม่เหลือแล้ว อาการของลิเดียในตอนนี้นั้นถ้าหากจะหมดสติปในเวลาใดก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังกัดฟันแล้วฝืนลุกวิ่งไปสมทบกับพวกที่เขา อาจจะบอกได้ว่าสิ่งที่ยังทำให้เธอเคลื่อนไหวในตอนนี้ก็คงจะมีแต่พลังใจเท่านั้น ใจที่ต้องการจะปกป้องคนสำคัญ

ท่ามกลางการต่อสู้ที่ดุเดือดและมีชีวิตเป็นเดิมพันธ์เช่นนี้ มีคงจะมีแค่เพียงชายลึกลับที่นั่งดูอยู่บนเนินดินเท่านั้นที่รู้สึกสนุกสนานเป็นอย่างมาก

" อ่า สนุกจริงๆแฮะ ไม่เคยคิดมาก่อนเลยนะเนี้ยว่ามันจะสนุกแบบนี้ เจ้าพวกนั้นก็ฝีมือตกไปเยอะนี่ ขนาดแค่ออคหลอดตัวเดียวยังย่ำแย่ขนาดนี้เลย หึ หึ " ชายลึกลับพูดออกมาพร้อมด้วยร้อยยิ้มที่แฝงไปด้วยความชั่วร้าย...


ทางด้านของอาเทอร์นั้นก็ยังคงแลกอาวุธอยู่กับออคหลอดด้วยความเร็วของเวท "ทูแฮน ควิก" ทั้งคู่ต่างผลัดกันโจมตีและป้องกันอย่างสูสี ส่วนลูเซียนั้นคอยหาโอกาศเมื่อเจ้าออคหลอดเปิดช่วงว่าง และคอยเข้าไปโจมตีที่จุดตายด้วยความเร็วอย่างต่อเนื้อง ลูเซียอ้อมเข้าไปที่มุมอับแล้วใช้ "โซนิก โบว์" ด้วยคาต้าอาบยาพิษเพื่อบั่นทอนกำลังและความเร็วของมัน ทางด้านไวเปอร์ก็คอยยิงสนับสนุนอยู่ในระยะห่าง และคอยที่จะใช้ฟาลคอนโจมตีจากด้านบนด้วย ส่วนลิเดียนั้นก็คอยใช้เวทมนต์สนันสนุนให้พวกเขาทั้งสามคน ในตอนนี้พวกเขาเรื่มกลับมาต่อสู้อย่างเป็นระบบด้วยการช่วยเหลือกันอีกครั้ง แต่มันก็ไม่ได้ง่ายเหมือนตอนที่สู้กับออคฮีโร่เลย

" พวกแกชักจะทำให้ข้าโกรธแล้วนะโว้ย!! " ออคหลอดตะโกนด้วยความโกรธ ตอนนี้ สภาพพวกเขาเหล่านั้นรวมทั้งเจ้าออคหลอดเองต่างก็หอบด้วยความเหนื่อล้าจากการต่อสู้ การโจมตีที่เข้าที่จุดตายเพียงอีกไม่กี่ครั้งหรืออาจจะแค่ครั้งเดียวนั้น สามารถที่จะปิดฉากการต่อสู้นี้ได้เลย

ท่ามกลางการเดิมพันธ์ครั้งสุดท้าย อาเทอร์ได้กระโดดเขาไปหาออคหลอด เขาง้างดาบไปด้านหลังอย่างสุดกำลังแล้วใช้ "แบสช์" อีกครั้ง เจ้าออคหลอดเอียงตัวหลบไปด้านข้างแต่มันก็มันเป็นจังหวะเดียวกับที่ลูเซียจู่โจมเข้ามาพอดี เขายกคาต้าที่ชุ่มไปด้วยพิษขึ้นแล้วใช้ "โซนิก โบว์" ใส่มันอีกครั้ง การโจมตีนั้นได้ทำให้เจ้าออคหลอดเจ็บปวดเป็นอย่างมาก มันหันไปที่ลูเซียในทันที เสี้ยววินาทีเดียวกันนั้นลูกธนูไฟก็ได้กระหน่ำไปที่เจ้าออคหลอดอย่างต่อเนื่อง ไวเปอร์รัวธนูใส่มันอย่างไม่ยั้งด้วยความเร็วและรุนแรง เจ้าออคหลอดยกมือขึ้นเพื่อที่จะร่ายเวทใส่ไวเปอร์อีกครั้ง แต่ในจังหวะเดียวกันนั้นมันก็ถูกอาเทอร์และลูเซียกระหน่ำโจมตีเข้าไปอีก เจ้าออคหลอดมีทีท่าว่ากำลังจะล้มลง แต่มันก็ยื้อร่างกายของมันเอาไว้ ทันใดนั้นไวเปอร์ก็ได้ยิงธนูไฟไปที่ขาทั้งสองข้างของมัน ความเจ็บปวดบวกกับความอ่อนล้าที่สั่งสมมานานนั้นทำให้มันฝืนต่อไปไม่ไหว ในที่สุด ร่างที่ใหญ่โตและแข็งแกร่งนั้นก็ได้คุกเข่าลงกับพื้น ลูเซียและอาเทอร์ไม่ปล่อยให้โอกาศหลุดลอยไป พวกเขากระหน่ำโจมตีมันอย่างต่อเนื่อง ออคหลอดรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายของมันและต่อยลงไปที่พื้น

แรงระเบิดนั้นทำให้ทั้งลูเซียและอาเทอร์ต่างก็กระเด็นออกมาจากจุดๆนั้นด้วยความแรง เลือดสีม่วงเข้มได้ไหลรินออกมาจากปากของออคหลอดอย่างต่อเนื้องในตอนนี้ทั้งร่างกายและอวัยวะภายในของมันล้วนได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างมากแต่ด้วยความแข็งแกร่งอันสุดยอดของมันก็เลยทำให้มันยังคงยืนหยัดอยู่ในสนามรบได้แบบนี้ แต่ถึงจะแข็งแกร่งมากเพียงใด ขีดจำกัดของมันก็มีที่สิ้นสุดเช่นกัน ไวเปอร์กระหน่ำยิงมันจากระยะไกลอีกครั้ง

ด้วยจำนวนลูกมากมายที่ปักอยู่ตามลำตัวของมันรวมไปถึงบาทแผลต่างๆที่มีอยู่ทั่วทั้งตัวต่างก็เป็นเครื่องบ่งบอกได้ดีว่า เจ้าออคหลอดนั้นไกล้จะถึงขีดจำกัดของมันแล้ว พวกเขากำลังจะเอาชนะออคหลอดลงได้แล้วอย่างงั้นหรือ?

ไม่! ไม่ใช่! เจ้าออคหลอดยังไม่ตาย ท่ามกลางลมหายใจที่กำลังจะหมดลง เจ้าออคหลอดได้มองมาที่ลูเซียด้วยตาที่แดงก่ำ มีคำพูดคำนึงออกมาจากปากที่เต็มไปด้วยเลือดของมัน

" ถ้าข้าจะต้องไปลงนรก ข้าก็จะขอลากแกตามไปด้วย " พูดจบเจ้าออคหลอดก็รวบรวมพลังทั้งหมดที่มีเป็นครั้งสุดท้าย มันวิ่งไปที่ลูเซียด้วยความเร็วมาก ทันใดนั้นเจ้าออคหลอดก็กระโดดไปที่เขาแล้วง้างหมัดมาที่ลูเซีย กำปั้นของมันเปล่งแสงออกมาสว่างจ้า มันถูกอัดแน่นไปด้วยพลังอันมหาศาล ลิเดียรีบยกมือขึ้นไปทางลูเซียและร่ายเวทออกมาอย่างรวดเร็ว


Kyrie Eleison !!!!


ทันใดนั้นก็ได้มีเกราะแห่งแสงปรากฏขึ้นมาปกป้องร่างของลูเซียเอาไว้ แต่ก็ไม่มีประโยชน์ กำปั้นอันทรงพลังของออคหลอดนั้นทะลุเกราะแสงไปราวกับว่ามันเป็นอากาศ เกาะแสงของลิเดียแตกกระจายออกในเกือบจะทันที ภาพตรงหน้านั้นทำให้ลิเดียถึงกับทำอะไรไม่ถูก

" ไปลงนรกกับข้าเถอะนะ เจ้านักฆ่า...." เจ้าออคหลอดพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ชุ่มไปด้วยเลือด ทันใดนั้นกำปั้นที่ทรงพลังของมันก็ได้ต่อยลงไปที่ลูเซียด้วยความรุนแรงอย่างมหาศาล

 

Asura Strike !!!!

 

เสียงจากแรงต่อยนั้นดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณสนามรบ พื้นดินต่างสั่นสะเทือนราวกับเกิดแผ่นดินไหว ทัศนวิสัยในบริเวณนั้นก็ถูกบดบังด้วยฝุ่นควันที่เกิดจาดแรงกระแทกอันมหาศาล การโจมตีครั้งสุดท้ายของเจ้าออคหลอดนี้ มันคือสุดยอดท่าไม้ตายที่ทำให้เจ้าออคหลอดนั้นได้ชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดในหมู่ออค และตอนนี้ลูเซียก็ถูกพิสูจณ์เรื่องนั้นกับร่างกายของเขาเอง

ร่างของลูเซียจมลงไปในพื้นดินเกือบจะมิดตัว พื้นดินบริเวณนั้นต่างก็กระจายออกและกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่ที่มีร่างของลูเซียเป็นศูนย์กลาง ลิเดียตะโกนเรียกชื่อของเขาออกมาอย่างสุดเสียงพร้อมกับน้ำตา เธอรีบวิ่งเข้าไปหาลูเซียในทันที น้ำตาของเธอนั้นไหลรินออกมาอย่างไม่ขาดสายด้วยความเป็นห่วงลูเซีย เรดเองก็รีบออกมาจากที่ซ่อนและตรงไปยังลูเซียทันที ไวเปอร์และอาเทอร์ต่างก็เข้าไปโจมตีออคหลอดด้วยความโกรธแค้นและบ้าคลั้งแต่ก็ไร้ประโยชน์ ออคหลอดนั้นได้สิ้นชีพลงแล้ว มันสิ้นชีพหลังจากที่ได้ปล่อยหมัดนั้นออกไปเป็นครั้งสุดท้าย เหล่าออคที่เห็นแม่ทัพของพวกมันตายนั้นต่างก็แตกตื่นและเสียขวัญอีกครั้ง พวกมันวิ่งหนีแตกกระจายอย่างไร้ระเบียบเหมือนดั่งระลอกคลื่นที่กระจายออกเพราะถูกก้อนหินขว้าง บางตัวก็วิ่งกลับไป บางตัวก็หนีเข้าป่า ในเวลาเพียงไม่นาน เหล่าออคนับหมืนก็ได้หนีหายไปจนไม่เหลือแม้แต่ตัวเดียว ชัยชนะตกเป็นของกองทัพพอนเทร่า พวกทหารทั้งหมดต่างก็ร้องเฮและโยนหมวกของตนด้วยความดีใจ ผิดกับอาเทอร์ ลิเดียและไวเปอร์รวมไปถึงเรดนั้น ต่างก็ตะโกนเรียกลูเซียที่นอนไม่ได้สติอยู่ในกองเลือด ทุกคนต่างก็พยายามหาทางทำทุกๆอย่างที่ตัวเองพอจะทำได้เพื่อช่วยให้ลูเซียฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง

ลิเดียรีบใช้เวทมนต์เร่งรักษาเขาอย่างเต็มที่ แม้ว่าเธอแทบจะไม่เหลือพลังแล้วก็ตามแต่เธอก็กัดฟันและใช้พลังรักษาลูเซียอย่างถึงที่สุด เลือดของลูเซียไหลออกมาจากปากและท่วมไปทั้งหน้าอกของเขา สภาพของลูเซียตรงหน้าพวกเขานั้นดูยังไงก็ไม่น่าจะรอดชีวิตได้เลย

แต่ทว่าเหมือนดั่งปาฏิหาริย์ ลูเซียกระอักเลือดออกมาและหายใจขึ้นอีกครั้ง ทั้งๆที่การโจมตีนั้นมันจะต้องปลิดชีวิวของเขาไปอย่างแน่นอนแล้วแท้ๆ เขารอดมาได้ยังไง ? คนปกติจะต้องตกใจและสงสัยในเรื่องเหล่านั้น แต่ทว่าพวกเขากลับไม่สนใจอะไรอีกแล้ว และไม่คิดที่จะหาคำตอบด้วย พวกเขาต่างก็เข้าไปกอดลูเซียเอาไว้ด้วยความดีใจทั้งน้ำตา

" ลูเซีย เจ้ายังไม่ตาย มันช่างเป็นปาฏิหาริย์โดยแท้!! เจ้านี่เหลือเชื่อจริงๆ " ไวเปอร์พูดออกมาด้วยความดีใจ ส่วนลิเดียเองก็โอบกอดลูเซียไว้แน่นพร้อมกับร้องให้ไปด้วย เธอทั้งเสียขวัญและดีใจในเวลาเดียวกัน

ท่ามกลางความดีใจของพวกเขานั้น อยู่ๆเสื้อของลูเซียก็ได้เปล่งแสงออกมาจากภายใน

" สะ .. เสื้อของเจ้า มีแสงออกมา " อาเทอร์พูดขึ้น ลูเซียล้วงมือเข้าไปที่ช่องเก็บของด้านในเสื้อของเขาแล้วหยิบต้นตอของสิ่งที่เปล่งแสงออกมาจากเสื้อ

" การ์ดโกสติ่ง เพราะเจ้านี่สินะถึงทำให้ข้ารอดมาได้ " ลูเซียพูดขึ้น

" การ์ดโกสติ่ง... การ์ดที่จะทำให้ผู้ครอบครองได้รับการคุ้มกันจากอันตรายด้วยพลังแห่งธาตุวิญญาณ ... แบบนี้นี่เอง หมัดนั่นก็คงไม่ได้โดนจังๆ แต่ได้การ์ดโกสติ่งดูดซับพลังส่วนมากไปนี่เอง เจ้านี่ก็มีของดีติดตัวเหมือนกันนะ คาดไม่ถึงจริงๆ " อาเทอร์พูดขึ้นด้วยความโล่งใจ

" ดีนะที่ลิเดียให้เจ้านายเก็บมันเอาไว้ มันมีประโยชน์จริงๆ ด้วย " เรดพูดออกมาพร้อมกับร้องให้ ส่วนลิเดียนั้นก็กำลังใช้พลังเวทรักษาลูเซียอย่างต่อเนื่อง จากอาการที่เคยสาหัสก็ค่อยๆ ดีขึ้นเป็นลำดับ

ด้านกองทัพแห่งพอนเทร่าเองก็ได้รับชัยชนะมาแล้ว ทุกอย่างเหมือนว่าจะจบลงด้วยดี...

แต่ทันใดนั้นเอง ชายลึกลับที่ดูเหตุการณ์อยู่ทั้งหมดก็ได้เดินเข้ามาหาพวกเขาพร้อมกับปรบมือ

" เยี่ยมจริงๆ เป็นโชว์ที่สนุกมาก ถึงพวกเจ้าจะอ่อนแอลงกว่าเมื่อก่อนเยอะแต่ก็ทำให้ข้าสนุกได้ดีจริงๆ สหาย " พูดจบชายลึกลับก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของพวกเขาท่ามกลางความงุนงงของทุกคน

" แกเป็นใคร ต้องการอะไร " อาเทอร์ถามขึ้น

" แกเป็นใครงั้นหรอ? นี่พวกแกจำข้าไม่ได้งั้นหรอเนี้ย " ชายผู้นั้นพูดขึ้นด้วยความงุงงง จากนั้นเขาก็เอามือขึ้นมาจับที่ปลายคางแล้วยืนนึกอยู่ครู่หนึ่ง

" อ๋อ ข้ารู้แล้ว พวกแกคงจะมาเกิดใหม่สินะ ก็ตอนนั้นข้าฆ่าพวกแกกับมือเองนี่นา ใช่ใหม... เหล่าองครักษ์ทั้ง 4 แห่ง โอดิน!! " ทันทีที่ชายลึบลับพูดจบ พวกเค้าทั้งสี่คนต่างก็ตะลึงและงุนงงกับเรื่องที่ชายลึกลับผู้นั้นพูด

" ข้าไม่ใช่องครักษ์ของเทพเจ้า ข้าคือเจ้าชายแห่งพอนเทร่า ชื่อว่าอาเทอร์ " อาเทอร์พูดขึ้น แต่ทว่าคำพูดของเขานั้นกลับทำให้ชายลึบลับถึงกับหัวเราะออกมาเป็นการใหญ่

" ฮะๆฮ่าๆๆ เจ้าชายงั้นหรอ? นี่พวกแกจำไม่ได้แม้กระทั่งตัวเองเลยงั้นหรอเนี้ย? น่าสมเพชชะมัดเลย ฮ่าๆๆ " ชายลึกลับนั่นหัวเราะออกมาจนตัวงอ อาเทอร์ชี้ดาบไปที่ชายผู้นั้นแล้วตะโกนออกมา

" เจ้าเป็นใครกันแน่ ต้องการอะไรบอกมา " เมื่อได้ฟังที่อาเทอร์ถาม ชายลึกลับผู้นั้นก็ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย

" ก็ได้~ ในเมื่อพวกแกจำไม่ได้แม้กระทั่งตัวเอง มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่แกจะจำข้าไม่ได้  ข้าคือ ด็อปเปอร์แกรนเกอร์ ( Doppelganger ) เทพอสูรแห่งมิดการ์ด ไงล่ะ " ด็อปเปอร์พูดขึ้น จากนั้นเขาก็ชี้นิ้วไปที่พวกเค้าทั้งสี่คนและพูดต่อ

" ส่วนพวกเจ้าก็คือ องครักษ์ทั้ง 4 แห่งมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ โอดิน " ทันใดนั้นด็อปเปอร์ก็ชี้ไปที่อาเทอร์แล้วพูดขึ้น

" ส่วนเจ้า เจ้าก็คือ เฮมดอล ( Heimdal ) องครักษ์ ผู้ปกป้อง " แล้วด็อปเปอร์ก็ชี้ต่อไปที่ลิเดีย

" ส่วนเจ้า เจ้าก็คือ ซาร่า ( Sarah ) องครักษ์ ผู้ช่วยเหลือ " แล้วด็อปเปอร์ก็ชี้ต่อไปที่ไวเปอร์

" ส่วนเจ้า เจ้าก็คือ ฮอเนียร์ ( Honir ) องครักษ์ ผู้จู่โจม " แล้วด็อปเปอร์ก็ชี้ไปที่ลูเซียเป็นคนสุดท้าย

" และเจ้า เจ้านั้นก็คือ กริมเนียร์ ( Grimnir ) องครักษ์ ผู้ลอบสังหาร "

จากนั้นด็อปเปอร์ก็พูดต่อ

" และที่เจ้าถามว่าข้าต้องการอะไร ?... สิ่งที่ข้าต้องการนั้น ก็คือการสังหารพวกเจ้าอีกครั้งให้สิ้นซากไงล่ะ!! " ด็อปเปอร์พูดขึ้นพร้อมกับชักดาบของเขาออกมา!! 

ทันใดนั้นพวกเขาทั้ง 4 ต่างก็เตรียมตัวต่อสู้อีกครั้ง แม้ว่าเรี่ยวแรงของพวกเขานั้นแทบจะไม่มีเหลือแล้ว แต่พวกเค้าก็ยังคงลุกขึ้นมา

" ข้าไม่เชื่อคำพูดลอยๆของแกหรอก อย่ามาหลอกกันซะให้ยากเลย ด็อปเปอร์แกรนเกอร์นั้นมันมีอยู่แต่ในเทพนิยายของมิดการ์ดเท่านั้น มันไม่ได้มีตัวตนอยู่จริงๆ " อาเทอร์พูดขึ้น

" งั้นหรอ งั้นถ้าข้าจะบอกพวกแกว่า มีแค่เมือง ลูเทียร์ พอนเทร่าและพาย่อนเท่านั้นที่ถูกพวกปีศาจโจมตีล่ะ? จะว่ายังไง " เมื่อด็อปเปอร์พูดจบพวกเค้าต่างก็ตกตะลึงในทันที

" ใช่ เพราะเมืองเหล่านี้มันเป็นเมืองเกิดของพวกแกยังไงล่ะ เพราะงั้นข้าก็เลยสั่งให้ปีศาจเหล่านั้นโจมตีซะ ซึ่งก็รวมถึงสงครามในครั้งนี้ด้วย แต่ก็ไม่นึกว่า พอนเทร่า กับพาย่อน จะเอาชนะปีศาจของข้าได้ แต่ว่า... ลูเทียร์น่ะ มันยังไม่แน่หรอกนะ " ด็อปเปอร์พูดออกมาพร้อมรอยยิ้มอันชั่วร้าย คำพูดของด็อปเปอร์นั้นทำให้ลูเซียถึงกับหน้าซีด

" ใช้แล้ว กริมเนียร์ เมืองของเจ้าน่ะยังไม่จบหรอกนะ การ์มยังไม่ตาย และข้าก็จะสั่งให้มันโจมตีอีกครั้งใน 7 วันหลังจากนี้ด้วย " ทันทีที่ด็อปเปอร์พูดขึ้น ทั้ง ลิเดีย และไวเปอร์ต่างก็เข้าใจในทันทีถึงคำพูดของลูเซียที่เคยบอกไว้กับอาเทอร์ว่าจะช่วยพอนเทร่าเพราะถูกโจมตีเหมือนกัน ใช่ ในตอนนี้พวกเขาทั้งคู่ต่างเข้าใจแล้วว่าบ้านเกิดของลูเซียนั้นก็เคยถูกปีศาจโจมตีด้วยเหมือนกัน

" ถ้างั้นข้าก็ต้องฆ่าแกที่นี่ซะ นั่นคงเป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้วสินะ " ลูเซียพูดขึ้น

ทันใดนั้นพวกเค้าทั้ง 4 อาเทอร์ ลูเซีย ไวเปอร์ และ ลิเดีย ก็ได้เข้าสู่การต่อสู้อีกครั้ง อาเทอร์วิ่งไปยังด็อปเปอร์และง้างดาบขึ้น ลูเซียอ้อมไปที่ด้านหลังยกคาต้าขึ้น ไวเปอร์ก็ง้างลูกธนู ส่วนลิเดียก็ยกมือขึ้นเพื่อเตรียมที่จะใช้เวทสนับสนุนให้พวกเค้า เสี้ยววินาทีนั้นเอง ด็อปเปอร์ก็ได้ฟาดดาบของเขาลงไปที่พื้นอย่างรุนแรง


Hammer Fall !!!!


ทันทีที่ด็อปเปอร์ฟาดดาบลงไปนั้น พื้นดินบริเวณโดยรอบๆระเบิดออกด้วยความแรงในทันที แรงระเบิดนั้นทำให้พวกเค้าทั้ง 4 ต่างก็กระเด็นและกลิ้งออกมาไกลมาก การโจมดีที่รุนแรงของด็อปเปอร์ในครั้งนี้มันได้ทำให้ลิเดียและไวเปอร์ถึงกับหมดสติในทันที ส่วนลูเซียกับอาเทอร์นั้นถึงจะยังไม่หมดสติแต่ก็ไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้ ส่วนพวกกองทัพของอาเทอร์นั้นก็ได้พยายามที่จะจะเข้ามาช่วยแต่กลับโดน "แฮมเมอร์ ฟาล" ซัดกระเด็นออกไปคนละทิศละทางเช่นกัน

" นี่นะหรอ กองทัพแห่งพอนเทร่าที่เจ้าบัญชาการน่ะ เฮมดอล... ช่างกระจอกซะจริงๆ " ด็อปเปอร์พูดพร้อมกับเดินไปยังอาเทอร์ที่กำลังฝืนลุกขึ้นอย่างเต็มกำลัง

" ต่อให้เจ้ามีกองทัพเทพที่แข็งแกร่งดังเช่นอดีดก็เถอะ เจ้าก็ต้องตายเพราะดาบเล่มนี้อยู่ดี เฮมดอล เจ้าเปลี่ยนอดีดไม่ได้หรอก " ด็อปเปอร์พูดพร้อมกับชี้ดาบไปที่อาเทอร์

" แก... แกเป็นใครกันแน่ " อาเทอร์พูดออกมาแบบกระอักเลือด ทันใดนั้นเองเรดที่แอบอยู่ก็พูดขึ้นมาทันที

" เค้าเป็น...  เค้าเป็นด็อปเปอร์แกรนเกอร์ตัวจริง!! ดาบเล่มนั้นคือดาบของเค้า!! " เรดพูดออกมาในขณะที่กำลังเปิดหนังสือสารานุกรรมของหลอดคาโฮ จากนั้นเรดก็พูดต่อ

" ดาบนั่นเป็นดาบปีศาจในตำนาน เทเลฟริ๊ง ( Talefing ) มันเป็นดาบแห่งความมืดที่มีพลังมหาศาล พลังของดาบนั้นจะตอบสนองต่อพลังด้านมืดในตัวผู้ที่ถือครองดาบ ยิ่งด้านมืดของผู้ครองดาบมีความรุนแรงมากเท่าไหร่ ดาบนั่นก็จะยิ่งมีพลังมากขึ้นเท่านั้น นอกจากนี้พลังของดาบเล่มนั้นยังสามารถที่จะใช้ควบคุมเหล่าปีศาจต่างๆได้ และผู้ที่ครอบครองดาบนี้ก็คือเค้า...ด็อปเปอร์แกรนเกอร์ " เจ้าโปริ่งพูดออกมาด้วยเสียงที่สั่นคลอน แต่นั่นก็ทำให้ความสนใจของด็อปเปอร์นั้นพุ่งมาที่เจ้าโปริ่งในทันที ด็อปเปอร์เดินตรงเข้ามาที่เจ้าโปริ่งพร้อมกับยิ้ม

" เห~ หนังสือเล่มนั้นรู้เรื่องดาบของข้าละเอียดขนาดนั้นเชียวหรอ? ดีเลย ส่งมันมาให้ข้าซะ ข้าต้องการที่จะหาดาบเล่มนึงอยู่พอดี " ด็อปเปอร์พูดขึ้นพร้อมย่างก้าวเข้าไปหาเรดทีละก้าวๆ

" ขะๆ... ข้าไม่ยกมันให้เจ้าหรอก " เรดพูดตอบด้วยอาการที่สั้นไปทั้งตัว

" ถ้างั้นข้าจะฆ่าเจ้าซะแล้วเอามันมาเอง " ด็อปเปอร์ยังคงเดินเข้าไปที่เจ้าโปริ่ง แต่ทันใดนั้นเขาก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นเจ้าโปริ่งอ้าปากและเตรียมที่จะงับหนังสือเล่มนั้น

" อ้าเอ้าเอ๊าอาอีกอ่ะอ้อ อ้าอะเอี๊ยวอั๋งอื๋อเอ่มอี้ไอ่อะเอียดเอย ( ถ้าเจ้าเข้ามาอีกล่ะก็ ข้าจะเคี้ยวหนังสือเล่มนี้ให้ละเอียดเลย) " เรดพูดพร้อมกับอ้าปากกว้าง

ด็อปเปอร์มองเข้าไปในแววตาที่จริงจังของเรดและรู้ได้ว่าเจ้าโปริ่งไม่ได้แค่ขู่แน่ๆ ถึงแม้จะต้องถูกฆ่า แต่มันก็คงจะต้องเคี้ยมหนังสือจนละเอียดก่อนตายแน่ๆ

" ก็ได้... งั้นข้าจะปล่อยเหล่าองครักษ์แห่งโอดินไปก่อนก็ได้ ถ้าหากว่าเจ้าส่งหนังสือเล่มนั้นมาให้กับข้า " ด็อปเปอร์ยื่นข้อเสนอ

" ข้าจะเชื่อเจ้าได้ยังไง " เรดพูดขึ้น

" ข้าขอสาบานด้วยนามแห่งมารดาข้า เฟย่า ( Freya ) ถ้าเจ้าส่งหนังสือมาให้ข้า ข้าก็จะปล่อยองครักษ์แห่งโอดินไป " ด็อปเปอร์สาบานออกมา แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น เจ้าโปริ่งก็ยังไม่แน่ใจในคำพูดของด็อปเปอร์ แต่ทว่าตอนนี้ชีวิตของพวกเขาทั้ง 4 โดยเฉพาะลูเซียเจ้านายของมันนั้นกำลังอยู่ในอันตรายอย่างมาก มันไม่มีทางเลือก ยังไงก็ต้องลองเสี่ยง ดังนั้นเจ้าโปริ่งจึงยื่นหนังสือเล่มนั้นให้กับด็อปเปอร์

ทันทีที่ด็อปเปอร์ได้หนังสือเล่นนั้น เขาก็เก็บดาบและเดินออกไปจากการต่อสู้ทันที

" ตามที่สัญญา วันนี้ข้าจะไว้ชีวิตของพวกเจ้า แต่จงจำเอาไว้เถอะองครักษ์ ซักวันหนึ่งการต่อสู้ของพวกเรามันจะต้องกลับมาอีกครั้ง และพวกเจ้าก็จะต้องถูกสังหารดังเช่นอดีต " พูดเสร็จด็อปเปอร์ก็ยกมือขึ้นพร้อมกับร่ายเวทในทันที

 

Teleport !!!

 

ทันใดนั้นร่างของด็อปเปอร์ก็ได้จางหายไปพร้อมกับแสงสีดำ ทิ้งไว้แต่พวกเขาทั้ง 4 อาเทอร์ ลูเซีย ไวเปอร์ และลิเดีย กับกองทัพของอาเทอร์ที่ถูกด็อปเปอร์เล่นงานจนบาทเจ็บสาหัส...

พวกเขาจะทำอย่างไรต่อไป เรื่องราวความจริงที่ถูกเปิดเผยนี้จะมีผลอะไรต่อชีวิตของพวกเขากันแน่ ตอนนี้ ศัตรูที่แท้จริงของพวกเขานั้นได้ปรากฏตัวขึ้นแล้ว...

ท้องฟ้ากำลังมืดมัว สายลมก็พัดอย่างบ้าคลั่ง หรือทว่า นี่จะเป็นลางบอกเหตุอะไรซักอย่างกันแน่ ........................

 

 

 

To be Continued......................

 

 

 




NEKOPOST.NET