Tale of Ragnarok ตอนที่ 11 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

Tale of Ragnarok

Ch.11 - พลังแห่งความเชื่อใจ


บทที่ 11 พลังแห่งความเชื่อใจ

 

 

ในที่สุด สงครามเพื่อการปกป้องนครพอนเทร่าก็ได้เปิดฉากขึ้น อาเทอร์นั้นสั่งให้ทหารของเขาเดินทัพออกไปตั้งรับการโจมตีที่นอกเมือง อาเทอร์ไม่อยากใช้เมืองพอนเทร่าเป็นที่ตั้งรับการโจมตี ถึงแม้ว่าการตั้งรับในเมืองมันจะได้เปรียบเพราะพอนเทร่าเป็นเมืองที่มีกำแพงหินอันแข็งแกร่งร้อมรอบ แต่เขาก็ไม่อยากให้เมืองนั้นต้องเสียหายจากการต่อสู้ อีกทั้งบ้านเรือนและประชาชนที่ยังคงปักหลักอยู่ในเมืองก็จะพลอยได้รับอันตรายไปด้วย พวกเขาตั้งใจจะปักหลักสู้กับกองทัพของพวกออคให้ห่างจากเมืองอย่างน้อย 1 กิโลเมตร นั่นก็เพื่อเมือง และประชาชนอันเป็นที่รักของพวกเขา

ท่ามกลางแสงแดดที่สาดส่องลงมายังกองทัพแห่งพอนเทร่า ลูเซีย ไวเปอร์ ลิเดีย อาเทอร์ ต่างก็เดินไปคุยกันไปอย่างสนุกสนาน พวกเขาดูไม่เป็นกังวลกับเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย แม้แต่พวกทหารคนสนิดของอาเทอร์นั้นก็ยังแปลกใจ เมื่อได้เห็นท่าทางที่ผ่อนคลายไร้ซึ่งความเครียดของเจ้าชาย ทั้งๆที่หลายวันที่ผ่านมาตั้งแต่ที่ได้รับรู้ข่าวเกี่ยวกับการบุกโจมตีของพวกออค เจ้าชายนั้นแทบจะไม่ได้กิน ไม่ได้นอน ทั้งกังวลและเครียดมาก แต่มันผิดกับตอนนี้โดยสิ้นเชิง ไม่แน่ว่า สิ่งที่ทำให้อาเทอร์สบายใจนั้น อาจจะเป็นเพราะว่าเขารู้สึกไว้วางใจ รู้สึกเชื่อใจ และรู้ว่าสามารถที่จะมีชัยในการรบครั้งนี้ได้อย่างแน่นอน ใช่...ตอนนี้อาเทอร์นั้นรู้สึกเชื่อใจ และมั่นใจในตัวของพวกเขาทั้ง 3 คน ว่าหากมีพวกเขาแล้วจะต้องได้รับชัยชนะอย่างแน่นอน... กองทัพของอาเทอร์เดินทางมาเรื่อยๆ จนในที่สุดพวกเขาก็ได้เดินทางมาถึงบริเวณที่ราบแห่งหนึ่ง มันเป็นที่ราบที่เต็มไปด้วยต้นหญ้าและเนินดิน อาเทอร์มองเห็นกองทัพของพวกออคเริ่มไกล้เข้ามาเรื่อยๆ เขาจึงสั่งให้กองทัพหยุดและตั้งรับที่บริเวณนี้เพื่อให้ทหารที่เดินทางมานั้นได้พักเหนื่อยก่อนที่จะเข้าปะทะ ในตอนนั้นเองไวเปอร์ก็ได้เดินขึ้นไปยังเนินดินไกล้ๆแถวนั้น เขาใช้แว่นส่องทางไกล ( Binoculars ) ส่องดูกองทัพของพวกออค แว่นขนิดนี้มีเลนต์ที่ยาวมากสามารถมองสิ่งที่อยู่ไกลๆได้เป็นอย่างดี พวกฮันเตอร์มักจะชอบพกติดตัวเอาไว้ เพราะมันมีประโยชน์มากเวลาออกไปล่าสัตว์

" โฮ่ งานนี้มันส์แน่ มีออคหลายชนิดเลยล่ะ และผู้ที่นำทัพมา...อืม... ออคฮีโร่งั้นหรอ " ไวเปอร์พูดขึ้นพร้อมกับยิ้ม เมื่อได้ยินดังนั้น ลูเซียจึงหันไปที่เรดทันที

" เรด ข้อมูลของ ออคฮีโร่ " ทันทีที่ลูเซียสั่ง เจ้าโปริ่งก็รีบเปิดหนังสือดูในทันที

" ออคฮีโร่ เป็นออคที่แข็งแกร่งมาก มันใช้ดาบที่มีพลังโจมตีที่รุนแรงและมีโล่อันใหญ่ ถ้าเจอกับมันสิ่งที่ต้องระวังก็คือพลังโจมตีที่รุนแรง นอกนั้นก็ไม่มีอะไรมาก ส่วนวิธีจัดการก็คือไฟ พวก ออคนั้นกลัวไฟมาก ยกเว้นแต่พวก ไฮออค เท่านั้น "

" อืม เอาล่ะ เจ้าไปหลบที่หลังเนินดินไกล้ๆแถวนี้ก่อนนะ ถ้าเกิดปะทะกันขึ้นมาเมื่อไหร่เจ้าจะแย่ " ลูเซียพูดขึ้น

" รับทราบครับนายท่าน " พูดเสร็จเจ้าก็โปริ่งกระโดดไปหลบหลังเดินดินแถวๆนั้น ไวเปอร์ได้สั่งให้ ฟาลคอน บินสำรวจจำนวนกองทัพของพวกมัน เมื่อสำรวจเสร็จฟาลคอนก็บินกลับมาและร่อนลงที่แขนของไวเปอร์

" กำลังพลโดยรวมอย่างต่ำหนึ่งแสน ก็พอๆกับพวกเราเลยแฮะ "

" ข้าสงสัยมานานแล้วนะไวเปอร์ นี่นายคุยกับนกรู้เรื่องด้วยหรอ ? " ลิเดียหันไปถามด้วยความสงสัย

" นกอะไร !! ฟาลคอนคือเพื่อนของข้าต่างหากล่ะ "

" นายมีเพื่อนเป็นนกเนี้ยนะ " ลิเดียต่อ

" ทำไมล่ะ ทีลูเซียมันยังมีเพื่อนเป็นโปริ่งได้เลย "

" เรดเป็นลูกน้องข้าต่างหากล่ะ แล้วทำไมเจ้าต้องเอาข้าไปเปรียนกับเจ้าด้วยล่ะ เจ้าฮันเตอร์ปลายแถว " ลูเซียเอ่ยขึ้น

" หา~ ปลายแถวงั้นหรอ ดีงั้นมาแข่งกันดีกว่าไหมว่าใครจะฆ่าพวกออคได้มากกว่ากัน เจ้านักฆ่าหลังแถว " ไวเปอร์เอ่ยขึ้น

" โฮ่~ ก็ดีนี่ " ระหว่างที่ทั้ง 2 คนกำลังเขม่นใส่กันนั้น ลิเดียและอาเทอร์ต่างก็หัวเราะชอบใจ ผิดกับพวกทหารที่ยืนดูอยู่ข้างหลังด้วยความเครียดเพราะกองทัพของพวกออคกำลังจะมาอยู่ต่อหน้าแล้ว

 

ในขณะนั้นเอง ที่เนินดินไกล้ๆกับกองทัพของพวกออคนั้น ชายลึกลับกับออคหลอดกำลังดูสถานการอยู่ที่ด้านบน พวกเขามองเห็นกองทัพของพอนเทร่าแต่ก็ไม่ได้เห็นชัดเนื่องจากระยะทางที่ไกลมาก

" กองกำลังก็พอๆกับทัพของเจ้าเลยนะ เจ้าคิดว่าจะสู้ไหวไหม " ชายลึกลับเอ่ยถามออคหลอด

" ท่านคิดว่าพวกเราจะอ่อนแอกว่ามนุษย์งั้นหรอ ยังไงซะเจ้าออคฮีโร่นั้นก็เก่งกาจเอาเรื่อง แต่ถ้าไม่ไหวจริงๆก็ยังมีข้าอยู่อีกทั้งคน ศึกนี้ยังไงข้าก็ต้องชนะแน่ "

" หึหึ ~ ถ้าหากเจ้ามั่นใจถึงขนาดนั้นก็บุกได้เลย " ชายลึกลับนั่นสั่ง ทันใดนั้นเจ้าออคหลอดก็ยกแตรในมือขึ้นมาแล้วเป่ามันในทันที เสียงของแตรนั้นดังก้องกังวาลไปทั่วทั้งสนามรบ มันเป็นสัญญานให้กองทัพออคบุกโจมตี เมื่อพวกออคได้ยินแตรนั่น กองทัพของพวกมันก็วิ่งเข้าใส่กองทัพของพอนเทร่าในทันที พวกมันวิ่งเข้ามาเหมือนดั่งฝูงกระทิงที่บ้าคลั่ง อาเทอร์ไม่รอช้าเขารีบออกคำสั่งกับกองทัพของเขาในทันที

" อัศวินแห่งพอนเทร่า ชักดาบออกมา  ประจันบาญ!!! " เสียงเฮดังลั่นสนั่นไปทั่วทั้งสนามรบ กองทัพแห่งพอนเทร่าได้วิ่งเข้าไปปะทะกับกองทัพของพวกออค ความรุนแรงนั้นเปรียบได้ดั่งสายน้ำสองสายที่ไหลมาปะทะกัน ออคและมนุษย์ต่างก็เข้าห้ำหั่นกันอย่างดุเดือด เกิดเป็นเสียงของขวานกับดาบปะทะกันดังไปทั่วทั้งบริเวณ

" เฮ้ ลูเซีย ข้าได้ 20 แล้วนะ " ไวเปอร์หันไปบอกลูเซีย แล้วเค้าก็ต้องตกใจเมื่อห็นลูเซียใช้ "เวน่อมดัส"

" ข้า 30 แล้ว " ลูเซียยิ้ม

" หนอย~ ข้าไม่ยอมเจ้าหรอก " ไวเปอร์กำลูกธนูหลายดอกขึ้นมา เขาง้างมันทั้งหมดแล้วยิงออกไปในคราวเดียว


Arrow Shower !!!


ทันใดนั้น ลูกธนูนับสิบๆดอกต่างก็พุ่งใส่พวกออคในทันที แค่นั้นยังไม่พอ ไวเปอร์สั่งให้ฟาลคอนกระหน่ำโจมตีเหล่าออคพวกนั้นอีกด้วย ท่ามกลางสนามรบที่แสนวุ่นวาย อยู่ๆก็ได้มีลูกธนูจำนวนมากโปรยลงมายังกองทัพพอนแห่งเทร่า ทุกคนต่างก็หันไปหาต้นเหตุของฝนธนูเหล่านั้น และมันคือกองกำลังของออคอาเชอร์ ( Orc Archer ) นั่นเอง

" ข้าจัดการเอง " อาเทอร์ตะโกนออกมาพร้อมกับวิ่งไปที่ออคกลุ่มนั้น เขากระโดดขึ้นไปกลางอากาศเหนือศีรษะของเหล่าออคอาเชอร์ เขาง้างดาบไปด้านหลังจนสุดแขนแล้วฟาดลงไป

 

Bowling Bash !!!!

 

ทันทีที่ดาบฟากลงไป ออร่าจากดาบก็กระจายออกเป็นวงกว้าง สร้างความเสียหายให้พวกออคเป็นอย่างมาก ส่วนลิเดียนั้นก็ได้ร่ายเวทมนต์สนับสนุนให้กับทุกคนอย่างเต็มกำลัง


Increase AGI !!!

Blessing !!!


เมื่อได้รับผลของเวทมนต์ พวกเขาทั้งสามคนต่างมีพละกำลังเพื่มขึ้น ทั้งพลังโจมตี ความว่องไว ความแม่นยำ ลิเดียยกมือขึ้นแล้วร่ายเวทต่อเนื่อง


Magnificat !!!


เวทย์มนต์นี้ จะช่วยคลายความอ่อนล้าและทำให้พวกเขาสามารถต่อสู้ได้ยาวนานขึ้น อาเทอร์ใช้ "โบวลิ่ง แบร์ช" ฟาดใส่พวกออคจนพวกมันกระจายออก ลูเซียแทงคาต้าลงไปในดินแล้วใช้ "กริมทูช" ทำให้ดาบจำนวนมากผุดขึ้นมาจากพื้นดินและทิ้มพวกออคเหล่านั้นไปหลายตัว ในขณะที่ไวเปอร์เองก็ใช้ "แอโร่ ชาวเวอร์" เก็บพวกออคได้ทีละกลุ่มใหญ่ๆ ส่วนลิเดียนั้นก็ร่ายเวทย์สนับสนุนให้แก่พวกเค้าตลอดเวลา การต่อสู้ที่กำลังดำเนินอยู่นี้ มันช่างเป็นการต่อสู้ที่ลงตัวกันมากระหว่างพวกเขาทั้งสี่คน พวกเขาต่างก็จัดการออคพวกนั้นได้ทีละมากๆด้วยความรวดเร็วจนพวกทหารของอาเทอร์ต่างก็ตกใจและคิดว่าพวกเค้าดูจะไร้ค่า และมีความสำคัญน้อยลงไปมากในสงครามครั้งนี้ถ้าเทียบกับพวกเค้าทั้ง 4

จากการต่อสู้ในรูปแบบนี้ มันทำให้กองทัพของพวกออคลดจำนวนลงอย่างรวดเร็ว สถานการดูเหมือนจะดำเนินไปได้ด้วยดี แต่ทันใดนั้นก็ได้มีออคตนหนึ่งกระโดดลงมาไกล้กับพวกเค้าทั้ง 4 คน แรงกระแทกของมันนั้นถึงกับทำให้พื้นดินบริเวณนั้นสั่นสะเทือน ออคผู้ถือดาบและโล่อันใหญ่ บนหัวใส่หมวกที่ประดับประดาไปด้วยขนนก ใช่แล้วมันคือ ออคฮีโร่ ทันทีที่มันกระโดดลงมา เจ้าออคฮีโร่นั่นก็วิ่งเข้าไปหาอาเทอร์ในทันที มันเงื้อดาบขึ้นแล้วฟาดลงไปที่อาเทอร์ อาเทอร์รับดาบของมันแต่เขาไม่ได้รับตรงๆ เขาใช้แรงฟาดจากดาบของออคฮีโร่เป็นแรงดันดาบของเขา อาเทอร์เหวี่ยงดาบไปตามแรงที่รับมา เขาหมุนตัวและเพื่มความเร็วของเขาเข้าไปในดาบนั่นพร้อมกับฟันลงไปที่เจ้าออคฮีโร่อย่างรุนแรง

 

Counter Attack !!!!!

 

การฟันของเขานั้นรุนแรงมาก มันแรงมากจริงๆแรงเกินกว่าที่ควรจะเป็น นั่นเพราะพริบตาก่อนที่ดาบจะฟันลงไปยังออคฮีโร่นั้น ลิเดียได้ใช้เวทมนต์ "เล็กอเทน่า" ลงบนออคฮีโร่ทำให้มันบาทเจ็บขึ้นเป็น 2 เท่า เจ้าออคฮีโร่โกรธมาก มันหันไปทางลิเดียและวิ่งเข้าไปหาเธอด้วยความโกรธแค้น มันง้างดาบขึ้นและกำลังจะฟันไปที่ลิเดีย ถึงแม้ว่าคมดาบจะมาอยู่ต่อหน้า แต่ลิเดียกลับไม่คิดแม้แต่จะหลบหรือป้องกัน เธอยกมือขึ้นแล้วร่ายเวทมนต์ "เล็กอเทน่า" ใส่มันอีกครั้ง ลิเดียยิ้มออกมาเหมือนกับว่าเธอเดาเหตุการณ์ต่อจากนี้ได้ ขณะที่คมดาบของออคฮีโร่กำลังจะฟาดลงไปนั้น ก็ได้มีลูกธนูไฟปักเข้าที่แขนของเจ้าออคฮีโร่อย่างจัง ความเจ็บปวดนั้นทำให้มันปล่อยดาบออกจากมือในทันที เสี้ยววินาทีนั้น ลูเซียก็ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของมัน เขายกคาต้าขึ้นแล้วใช้ "โซนิก โบว์" ฟันลงไปที่เจ้าออคฮีโร่ บาทแผลนับไม่ถ้วนที่เกิดจากการฟันด้วยความเร็วสร้างความเจ็บปวดจนเจ้าออคฮีโร่ต้องหันหลังกลับมาดู แต่มันกลับไม่เห็นอะไรนอกจากความว่างปล่าว ลูเซียนั้นหายตัวไปแล้ว ในระหว่างที่เจ้าออคฮีโร่กำลังให้ความสนใจกับการหาตัวลูเซียอยู่นั้น มันก็ไม่ทันได้สังเกตว่ามีลูกธนูไฟ อีก 2 ดอกพุ่งเข้ามาปักที่ขาทั้ง 2 ข้างของมัน สิ่งนั้นทำให้เจ้าออคฮีโร่ถึงกับทรุดตัวลงไปคุกเข่ากับพื้น อาเทอร์ไม่รอช้า เขารีบวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วพร้อมกับใช้ดาบของเขาฟาดลงไปกับพื้น


Magnum Break !!!!

 

ประกายไฟจากการเสียดสีได้ลุกใหม้ขึ้นที่ดาบของเขา อาเทอร์กระโดดเข้ามาที่ด้านบนของเจ้าออคฮีโร่ เสี้ยววินาทีนั้นลิเดียก็ได้ใช้เวทมนต์ "เล็กอเทน่า" กับเจ้าออคฮีโร่อีกครั้ง

อาเทอร์เหวี่ยงดาบที่ห่อหุ้มด้วยประกายไฟและฟันลงไปที่เจ้าออคฮีโร่อย่างสุดแรง


Bash !!!!


ทันทีที่ดาบของอาเทอร์ฟันลงไป เลือดของเจ้าออคฮีโร่ก็พุ่งกระจายออดมากลางสนามรบ มันถูกโค่นลงแล้ว นักรบผู้เก่งกาจแห่งเผ่าออคถูกกำจัดโดยพวกเค้าทั้งสี่คนที่โจมตีประสานกันได้ลงตัวอย่างไม่น่าเชื่อ บรรดากองทหารของอาเทอร์ ที่ได้แต่ยืนดูการต่อสู้ของพวกเขาต่างก็เกิดอาการทึ่งไปตามกัน แม้ว่าพวกเขาจะเป็นทหารที่ผ่านการฝึกมาแล้วอย่างโชคโชน แต่พวกเค้าก็ไม่เคยเห็นการต่อสู้ที่ลงตัวและประสานกันได้อย่างดีถึงขนาดนี้ ทั้งๆที่พวกเค้าทั้งสี่คนนั้นก็ไม่เคยได้รู้จักเจ้าชายมาก่อน ไม่เคยได้ต่อสู้ร่วมกับเจ้าชายมาก่อน แต่มันเหมือนกับว่าพวกเขานั้นได้ต่อสู้ร่วมกันมาอย่างยาวนาน ความแข็งแกร่งของพวกเขาที่ต่อสู้ร่วมกันนั้น มันทำให้ยอดนักรบที่แสนจะภาคภูมิใจของเผ่าออค กลายเป็นดั่งเด็กอมมือ

เมื่อโค่นศัตรูลงได้พวกเขาต่างก็มองหน้ากันและกัน ยิ้มให้กันและกัน ถึงแม้จะไม่มีคำพูดใดๆออกมาจากปากของพวกเขา แต่พวกเขาก็รับรู้ถึงสิ่งที่อยู่ในใจของกันและกัน สิ่งนั้นไม่ใช่ความมั่นใจในความแข็งแกร่ง แต่มันกลับเป็นความไว้เนื้อเชื่อใจซึ่งกันและกัน ในตอนนี้อาเทอร์ได้รู้คำตอบทั้งหมดแล้ว ทั้งเรื่องที่เขารับรู้ได้ถึงคนเหล่านี้ สามารถไว้เนื้อเชื่อใจคนเหล่านี้ สามารถต่อสู้ร่วมกับคนเหล่านี้ และเชื่อมั่นในตัวคนเหล่านี้ ว่าเมื่อมีคนเหล่านี้แล้ว เขาจะสามารถทำทุกๆอย่างได้ คำตอบของเขาไม่มีเหตุผลใดๆ ไม่มีถ้อยคำบรรยายใดๆ แต่มันคือความรู้สึกของเขาเท่านั้นเอง เขาไม่สนว่าต้นตอมันจะเป็นมายังไง มันเรื่มขึ้นจากตรงไหน

ตอนนี้เขารู้แค่ว่า เขาเชื่อใจในคนเหล่านี้เท่านั้นเอง ...


" เชอะ เนี้ยนะออคฮีโร่ ง่ายกว่าตอนล่าเอ็ดก้าซะอีกนะ " ไวเปอร์พูดขึ้น

" ถ้าลูเซียไม่เบนความสนใจเจ้าก็สู้มันไม่ได้หรอกไวเปอร์ " ลิเดียหันไปเถียง

" ข้าไม่รู้มาก่อนว่าเจ้ามีลูกธนูที่ใช้ติดไฟได้ด้วย น่าสนใจดีนี่ ขอข้ายืมเล่นหน่อยสิ " ลูเซียพูดพร้อมกับเดินไปดึงลูกธนูออกมา

" ยืมเล่นงั้นหรอ? จะมากไปแล้วนะเฟ้ยลูเซีย ลูกธนูของข้ามันไม่ได้มีไว้เล่นนะเฮ้ย ไว้ข้าจะยืมคาต้าของเจ้ามาเล่นมั่งดีไหม " ไวเปอร์พูดด้วยอารม์ฉุนเฉียว

ภาพตรงหน้านั้นมันทำให้อาเทอร์ต่างก็หัวเราะไปกับคนเหล่านี้ ท่ามกลางสงครามที่กำลังดำเนินอยู่พวกเค้ากลับคุยเล่นกันอย่างสนุกสนาน จนพวกทหารเองก็ไม่รู้จะทึ่งไปอีกกี่รอบ ในสงครามครั้งนี้พวกทหารกลับดูเหมือนเป็นแค่กำลังเสริมไปเลยเมื่อเทียบกับคนทั้งสี่คนนี้ เมื่อออคฮีโร่ตาย พวกออคที่เหลือต่างก็เสียขวัญอย่างมาก กองทัพที่แข็งแกร่งตอนนี้กลับแตกพ่าย พวกมันแตกตื่นและวิ่งหนีกันคนละทิศละทาง ภาพของกองทัพออคที่วิ่งหนีกระจัดกระจายนั้น มันทำให้ออคหลอดที่ยืนดูอยู่บนเนินดินโมโหเป็นอย่างมาก

" อ่าวๆ กองทัพของเจ้าแตกพ่ายซะแล้วนะ ออคหลอด~ " ชายลึกลับพูดขึ้นพร้อมกับยิ้ม สิ่งนั้นมันยิ่งทำให้ออคหลอดถึงกับโกรธจัด ออคหลอดกำมือแน่นและตะโกนลงไปด้วยเสียงอันดังก้อง

" พวกแก กลับไปประจำตำแหน่งซะ ตั้งแถวแล้วบุกเข้าไปใหม่ ใครที่คิดจะหนีทัพ ข้าจะฆ่ามันซะ !!! " พูดเสร็จเจ้าออคหลอดก็กระโดดลงจากเนินดินแล้ววิ่งไปยังด้านหน้าของกองทัพ

" เจ้าพวกนั้นต่อสู้ได้น่าสนใจดีนี่ รูปแบบพวกนั้นมันทำให้ข้านึกถึงอดีดได้ดีจริงๆ ไม่คิดว่าการเล่นสนุกไร้สาระในครั้งนี้จะได้เจออะไรดีๆด้วย สงสัยต้องไปดูไกล้ๆซะหน่อยแล้วมั้ง "

พูดจบ ชายลึกลับคนนั้นก็กระโดดลงจากเนินดินเพื่อที่จะเดินไปดูการต่อสู้ของทั้งสี่คนอย่างไกล้ๆ เจ้าออคหลอดวิ่งเข้ามาเรื่อยๆ จนในที่สุดมันก็มาอยู่หน้ากองทัพของเหล่าออค

" ตั้งแนวรบขึ้นใหม่ ไฮออคอยู่ข้างหน้า ออคอาเชอร์อยู่ข้างหลัง เร็วเข้าไอ่พวกไม่ได้เรื่อง!! " ออคหลอดตะโกนออกไป ทันใดนั้นพวกออคที่เคยวิ่งกระจัดกระจายก็จัดตั้งแนวรบขึ้นมาใหม่

อาเทอร์เห็นกองทัพของพวกออคได้กำลังใจและพร้อมที่จะโจมตีอีกครั้ง เขาจึงขึ้นขี่พิโคพิโค๊ะและวิ่งไปยังกองทัพของเขา

" เหล่านักรบแห่งพอนเทร่า ตั้งแถวขึ้นมาใหม่ เป่าแตรบุกแล้วลุยมันเข้าไปเลย " พูดจบเสียงแตรก็ได้ดังขึ้นอีกครั้ง อาเทอร์ ลูเซีย ลิเดียและไวเปอร์ ต่างก็วิ่งนำทัพออกไป เช่นเดียวกับออคหลอดที่วิ่งนำทัพมาเช่นกัน ทั้งสองกองทัพกำลังจะเข้าห้ำหั่นกันอีกครั้ง คราวนี้ผู้ที่นำทัพคือออคหลอด มันคือออคที่แข็งแกร่งที่สุด พวกเขาจะต้านมันไว้ได้หรือไม่...


ชายลึบลับนั้นได้เดินมายืนดูเหการณ์อยู่ที่เนินดินไกล้ๆกับสนามรบ เขานั่งลงและดูฉากสงครามที่อยู่ตรงหน้าอย่างสนุกสนานเหมือนกับว่ามันเป็นเพียงละครฉากหนึ่งเท่านั้น แท้จริงแล้วชายผู้นี้ต้องการอะไรกันแน่ เหตุใดเขาจึงต้องก่อสงครามขึ้นมา และโชคชะตาของพวกเค้าทั้งสี่คนนั้น จะดำเนินต่อไปอย่างไร คำตอบเหล่านี้ กำลังจะถูกเปิดเผยในไม่ช้า ..............

 


 

To be Continued....................

 

 

 




NEKOPOST.NET