Divine Of The King [Rewrite] ตอนที่ 4 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

Divine Of The King [Rewrite]

Ch.4 - Act 4 เดินเล่น(ช่วงปลาย)


"เอ้า...ชักช้าจัง ขวา ซ้าย ซ้าย หลัง เอ้า...ระวังข้างหน้านะ"

ภายในห้องสีขาวแฝดทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากัน...เป็นการสั่งสอนซะมากกว่า ชายหนุ่มทั้งสองผมมีสีขาวที่ใบหน้าเหมือนกันราวกับแกะที่แตกต่างในตอนนี้คือ หนึ่งในนั้นกำลังถูกดาบไม้หวดอย่างไม่ยั้งมือ

"โฮ่ยๆ ถ้าเจอกับ แอนโทนี่ อย่างน้อยการโจมตีหนึ่งครั้งต้องรับให้ได้สามดาบนะ"

น้ำเสียงที่ดูสนุกสนานราวกับสั่งสอนลูกศิษย์ของตัวเอง ทั้งขึ้นมาจากชายหนุ่มผู้กำลังหวดดาบไม้อย่างรวดเร็วใส่อีกคนหนึ่ง

"ท่าน..ผมเป็นคนนะ ค่อยๆฝึกไปซิวะครับ"

"ไม่ได้"

ขณะที่ผู้ถูกหวดกำลังขอร้องด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกหงุดหงิด เมื่อเอ่ยปากจบก็ถูกปฏิเสธมาทันที

"เจ้าต้องแข็งแกร่งกว่าข้า ซีออน...ไม่ซิ ตัวข้า"

เมื่อพูดจบ ตัวดาบก็มีประกายไฟฟ้าสถิตออกมา ตัวดาบที่ฟาดใส่มีความเร็วมากกว่าปกติหวดใส่เข้าที่ทรวงอกและยังโดนลูกถีบซ้ำเข้าไปอีกครั้งหนึ่ง

"แล้วไม่ลองใช่พลังเวทย์ดูหล่ะ เจ้าคือข้า และข้าคือเจ้า เราทั้งสองเป็นคนเดียวกัน เวทย์ที่ข้าใช้ได้เจ้าก็จะใช่ได้เช่นเดียวกัน"

เหมือนกับกล่าวออกไปเป็นคำแนะนำ แต่เขากลับใช้มันออกมาเอง

" *** "

พริบตาไม่ถึงวินาที ตัวของเขาหายไปข้างหลังของชายหนุ่มที่ถูกซัดปางตายพร้อมกับเอามือแปะที่หลังของเขา

"ปลดปล่อย เทาว์ซั่นทันเดอร์"

แสงประกายสีฟ้าสว่างขึ้นมาพร้อมมีเสียงประกายสายฟ้าดังไปทัวห้อง

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

(มุมมองของ ชิรายูกิ เอช)

“คุณ...เอ่อ...เราเคยเจอกันด้วยหรอครับ”

อ้ะลืมไปเลยเรายังไม่แนะนำตัวเองเลยนิ ^^

“อ่อ ... ชั้นชื่อ ชิรายูกิ เอช. ค่ะ คุณ คือ ซีออน อี. ใช่ไหม ค่ะ”

“อ่อผมจำได้ละครับ คุณ คือคนในกลุ่มผู้กล้า Tapestry ใช่ไหมครับ เล่นไวโอลินได้เพราะมากเลยครับ”

o///o อ้ะ ทำไมชั้นต้องอายด้วยหล่ะ

“เออ...คือจะเป็นอะไรไหมถ้าผมอยากจะฟังเพลงเมื่อตะกี้อีกรอบหน่ะครับ คุณชิรายูกิ”

เอ๊ะ...เอ๋....เอ๋!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ภายใต้แสงจันทร์ หญิงสาวมองชายหนุ่มอย่างงุนงง แต่เธอไม่ปริปากเอ่ยคำใดๆออกมา แถมยังหยิบไวโอลินขึ้นมาพร้อมบรรเลงตามชายที่หนุ่มขออีกด้วย เมื่อเริ่มบรรเลง สายลมก็เริ่มพัดอีกครั้งหนึ่ง แต่ในครั้งนี้หญิงสาวตกใจกับทำนองใหม่ที่เกิดขึ้น ซีออนได้ร้องเพลงขึ้นมา  เธอหันมามองที่ชายหนุ่ม พร้อมกับแสดงอาการตกตะลึงนิดหน่อยแต่เธอยังบรรเลงเพลงได้อย่างไม่ผิดเพี้ยน เธอสังเกตทางด้านชายหนุ่มเป็นระยะ เวลาดำเนินไปอย่างช้าๆ โดยที่ชายหนุ่มไม่เอะใจเลยว่าความซวยจะตามชายหนุ่มมาอย่างช้าๆ ในที่สุดเพลงก็ได้จบลงหญิงสาวได้กล่าวขึ้นมาก่อนว่า

“คุณรู้จักเพลงนี้ด้วยงั้นหรอค่ะ”

 “มันเป็นเพลงโปรดของผมเลยครับ ถึงจะโบราณไปหน่อยก็เถอะนะ ^^”

ซีออน อี. ทำไมชั้นถึงหยุดจ้องมองเธอไม่ได้เลยนะ ทั้งๆที่ชั้นไม่เคยสนใจชายคนไหนเลยนะ

ถึงเพลงจะหยุดลงแต่สายลมที่พัดมากลับแรงขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้น ไวโอลินที่วางไว้ก็ปลิวไปกับสายลม...เออ น่าจะเป็นพายุละหล่ะ

“ตึ้ดๆๆ”

ทันใดนั้นมีเสียงเตือนภัยจากเสาไฟว่า

“เตือนภัยระดับเอ มีพายุไซโคลน ปรากฏขึ้นบริเวณทางทิศตะวันออกของเมืองโดยไม่ทราบสาเหตุขอให้ผู้คนที่อาศัยอยู่แถบนั้น ปิด ประตูและหน้าต่าง ให้มิดชิด และกรุณาอย่าออกมาเป็นอันขาดมิฉะนั้นอาจตายได้นะครับ ข่าวต่อไป ...”

หลังจากที่ได้ยินเสียงประกาศทั้งคู่พูดไม่ออกเลยทีเดียว ทางฝ่ายชายคิดว่าจะทำอย่างไรดีที่จะหาทางหนีไปโดยที่ตนเองและหญิงสาวนั้นไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ในทางหญิงสาวกลับคิดคนละแบบเธอคิดว่าทำอย่างไรถึงจะทำลายพายุนี้ให้หายไปดีโดยไม่ได้สร้างความเสียหายกับสวนพฤษศาสตร์แห่งนี้

“เออ คือ ...”

“ครับ!?”

“ชั้นขอแรงคุณ ซีออน ช่วยอะไรหน่อยจะได้ไหมค่ะ”

“ได้ซิครับ เดียวผมจะช่วยคุณเองครับ”

“คือว่า ช่วยออกห่างจากตรงนั้นมาเป็นระยะ 5 เมตรได้ไหมค่ะ”

“ได้ครับเดียวผมจะพา...ฮะ!อะไรนะครับ?”

“ชั้นของให้คุณซีออนออกห่างมาจากตรงนั้นหน่อยค่ะ”

“อ่อ ได้ครับ”

เอะ...เมื่อสักครู่นี้เค้าจะพูดว่าอะไรนะ ช่างมันเถอะต้องรีบจัดการละ

หลังจากชายหนุ่มได้ย้ายจุดยืนของตัวเองแล้ว หญิงสาวก็ไม่รีรอแสกธนูออกมาพร้อมเล็งไปที่พายุที่กำลังจะเข้ามาในอีก 5 กม. จากนั้นเธอก็ราคาถาว่า

“สายลมแห่ง ไพโอเนีย จงมาเป็นพลังให้แก่ข้า ฟัดฟาดศัตรูให้สิ้นไป ”

พอร่ายจบ เธอก็ปล่อยธนูทันที ธนูได้พุ่งตรงไปยังเป้าหมาย ในระยะเวลาที่เธอร่ายมนต์นั้นเธอไม่ได้ฟังเสียงของชายหนุ่มเลย ในระยะเวลาที่เธอร่าย ชายหนุ่มรู้ว่าเธอกำลังใช้คาถาอะไร มันเป็นคาถาสลายลม จอมเวทย์ระดับเอเท่านั้นถึงจะทำได้แต่เมื่อเขาลองวิเคราะห์เป้าหมายดูแล้ว มันเป็นพายุ ถ้าพายุ+สลายลม = พายุหายไป ก็จริงอยู่แต่เรื่องผลข้างเคียงของการปะทะนี้คือ ลมแรงกระจายไปทั่วทิศทางจากการคำนวณคร่าวๆของเขา มีโอกาส 90% ที่ลมจะมาทางนี้หลังจากพายุสลายไปแล้วเขาจิงตัดสินใจตะโกนบอก หญิงสาวว่า

“ไม่ได้น่ะ!!! อย่าพึ่งยิ...ง.ง.ง”

ไม่ทันการเธอได้ยิงลูกศรสลายพลังออกไปแล้ว

ฝ่ายหญิงทำท่าทางภูมิใจที่ตนปกป้องสวนพฤษศาสตร์ไว้ได้แต่ฝ่ายชายนั้นได้วิ่งไปหาเธอพร้อมกับโผ่เข้ากอดเธอจากนั้นเขาก็เอามือกดพื้นข้างหนึ่งไว้ร่ายคาถาออกมาว่า

“โล่แห่งปฐพี จงปรากฏต่อหน้าข้า”

ทันทีที่ร่ายคาถาออกมาพื้นดินก็สูงขึ้นมาแล้วโอบล้อม ชายหนุ่มและหญิงสาวไว้ด้วยกัน ขณะที่ชายหนุ่มกอดหญิงสาวอยู่ภาพสุดท้ายที่หญิงสาวเห็นคือคลื่นพายุที่คล้ายคมดาบพุ่งเข้ามาจุดที่เธออยู่จากนั้นเธอก็สลบไปและพื้นดินก็ห่อทั้งคู่ให้กลายเป็นลูกบอลดินขนาดยักษ์

เวลาผ่านพ้นไป หญิงสาวได้ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าเธอกำลังนอนอยู่บนเก้าอี้หินตัวเดิมที่เธอเคยนั่งเล่นไวโอลิน เธอมองไปรอบข้าง ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง ในที่สุดเธอก็พบว่าเธอแค่เผลอหลับไปนี่เองทั้งหมดนั้นเป็นความฝัน แต่เธอยังรู้สึกความอบอุ่นที่ชายหนุ่มได้กอดเธอไว้ คิดเองเธอก็อายแค่เจอกันครั้งเดียวก็ฝันถึงเขาซะแล้ว จากนั้นเธอก็เดินกลับที่พักพร้อมกับความอายที่ทำไมตนเองถึงได้ฝันเช่นนี้ได้ เมื่อเธอเดินไปห่างออกไป มีเสียงประกาศที่เสาไฟฟ้าดังขึ้นอีกรอบหนึ่งว่า

“ขณะนี้พายุทางทิศตะวันออกได้สงบลงแล้ว แต่โปรดระวังไว้ก่อนจะดีมากเลยครับ ข่าวต่อไปครับ...”

End Act IV 




NEKOPOST.NET