Divine Of The King [Rewrite] ตอนที่ 3 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

Divine Of The King [Rewrite]

Ch.3 - Act 3 เดินเล่น(ช่วงต้น)


"หืม จับทางได้เร็วดีหนิ"

 
เสียงดังมาจากทางด้านหลังของผม ภายในห้องสีขาวบริสุทธิ์ เขากำลังยิ้มให้กับผม ชายผู้ที่มีดวงตากับสีผมเช่นเดียวกับผม
 
"มันเป็น วิขา [  ] ถ้าจับหลักได้เด็กตัวน้อยยังใช้ได้เลย"
 
เขาพูดกับผมราวกับว่าเป็นเรื่องง่ายๆ เขาค่อยๆเดินเข้ามาหาผม
 
"แต่อย่าใช้โดยไม่คิดละ เพราะมันเป็นวิชาที่ปัจจุบันสาปสูญไปแล้ว"
 
"ครับๆ"
 
ผมตอบกลับไปอย่างนั้น ไม่นานเขาก็ชักดาบของเขาขึ้นมา
 
"เดียวครับท่าน ท่านจะทำอะไรครับ"
 
ผมรีบร้อนถามกลับไป เขายิ้มขึ้นมาพร้อมกับพูดว่า
 
"ไหนๆก็ใช้เป็นแล้ว มาทำให้ชั้นสนุกหน่อยสิ ..."
 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
ในช่วงหัวค่ำ ณ  ไซโครมาเนีย โบทานิเคิล การ์เดน หลังจากที่ ซีออน อี ชายหนุ่มผมสีขาวดังดวงดาวยามค่ำคืน ถูกเรียกเขาไปในห้องผู้อำนวยการ เขสเดินออกมาด้วยสีหน้าซังกะตาย แต่เขาก็ยิ้มออกมาและพูดอย่างหน่ายใจถึงเพื่อนสาวผมสีแดงว่า

“วันนี้สนุกจัง แต่เกือบแย่เหมือนกันแฮะท่าไม่หลบลูกไฟในตอนนั้นอาจจะเข้าหน้าจริงๆก็ได้น้า~ ”

ชายหนุ่มกำลังเดินอยู่ที่สวนพฤกษศาสตร์เป็นที่ๆร่มรื่นที่สุดในเมืองนี้ 

"ใช่ซิที่นี้ในอดีตเป็นปราสาทของจอมมารไม่ใช่หรอ..."

จู่ๆเขาก็หยุดพูดและก็ถอนหายใจออกมา

"คิดไปให้ได้อะไร ไม่รู้อยู่ดี"

ชายหนุ่มบ่นกับตัวเอง ขณะที่เดินไปนั้นมีเสียงเพลงดังขึ้นมาจากว่าทิศตะวันออกของสวน เป็นบทเพลงที่ไพรเราะมากจน ชายหนุ่ม ซีออน อี ถึงกับหันไปทางต้นเสียง มันเป็นเพลงที่ทำนองคุ้นหูของเขามาก ราวกับร่างกายทำตามความต้องการด้วยตัวมันเองเขาเดิมตามเสียงเพลงไป ซีออนได้เดินตามไปสักระยะเขาพบกับคนๆหนึ่งในสวนทางทิศตะวันออก เธอเป็นผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่ง ผมของเธอที่ทองอร่าม เข้ากับบรรยากาศในตอนนี้มาก เมื่อลมพัดผ่านผมของเธอจะปลิวไสวและสะท้อนกับแสงจันทร์ราวกับเส้นผมสีทอง ดวงตาสีเขียวมรกต ผิวเนียนขาว ริมฝีปากเล็กน่ารักน่าทะนุถนอม เธอกำลังเล่นไวโอลินอยู่แต่ตอนเธอกำลังเล่นอยู่เธอก็ร้องเพลงไปด้วย เสียงไวโอลินและเสียงของเธอช่างสอดคล้องกันเป็นอย่างมากจนสะกดให้ ซีออน เดินเข้าไปใกล้เธออย่างไม่รู้ตัว

"Endless Love ซินะ"

เขาพูดขึ้นเบาๆ ในท่อนสุดท้ายพอดี

ความรักที่เรามีในจิตใจเป็นดังตำนานที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

เมื่อเพลงจบลง ซีออน ก็หลุดจากภวังค์ในโลกแห่งดนตรีเขาได้เหยียบกิ่งไม้จึงทำให้มีเสียงดัง 

“แป๊ะ” 

แค่เสียงดังแป๊ะแค่นี้ก็ดังพอให้นักดนตรีแสนสวยหันมามองเขาด้วยความตกใจและเอ่ยปากขึ้นมาว่า

"ใครหน่ะ!?"

"โอ๊ะ!! ทำให้คุณตกใจซินะ ผมขอโทษครับ"

ชายหนุ่มก้มหัวขอโทษ แต่สิ่งที่ได้ยินกลับมาหาเขาคือ

“อ๊ะ! คุณคนเมื่อตอนเย็น”

End Act III เดินเล่น(ช่วงต้น)




NEKOPOST.NET