[นิยายแปล]ไปจีบสาวที่โลกอนิเมะกันเถอะ! ตอนที่ 4 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล]ไปจีบสาวที่โลกอนิเมะกันเถอะ!

Ch.4 - เควสเคลียร์!


 
“โฮกกกกก!!”
 
“ปัง!!”
 
วู่หยาน พยายามปรับสมดุลร่างกายในขณะที่ลอยอยู่ ใช้มือข้างนึงช่วยจัดสมดุล แล้วลงพื้นมาในท่าชันเข่า และใช้ดาบปักพื้นเพื่อหยุดร่างกาย
 
ถอนหายใจอย่างหนักหน่วง มองดูสิ่งมีชีวิตตรงหน้าที่ดูเหมือนเสือและหมาป่า ที่กำลังคำรามใส่เขา ในใจ วู่หยาน ก่นด่า
 
หมาป่าเสือปีศาจ : LV20
 
มองดูข้อมูล เหนือหัวมันที่สูงประมาณ 3 เมตร วู่หยาน ใจเย็นลง ลุกขึ้นยืนและยกดาบในมือขึ้น
 
เดิมที เขาคิดว่าLV20 คงไม่เก่งมากนัก เพราะเขาเคยชนะ มอน LV19 มาแล้ว ต่างกันแค่ 1LV ก็คงไม่ยากเท่าไหร่
 
แต่ใครจะไปรู้ว่า LV20 กับ LV19 นั้นเทียบกันไม่ได้เลย เหมือนระดับต่างกัน ราวฟ้ากับเหว จากการโดนตบจนปลิวเมื่อกี่ วู่หยาน สามารถบอกได้เลยว่า LV20 เก่งกว่า LV19 อย่างน้อยหนึ่งเท่า!
 
ต้องเข้าใจก่อนว่า สัตว์เวทมนตร์ LV19 เก่งกว่าLV10 ครึ่งหนึ่ง แต่ไอ้ครึ่งนึงนี้ระยะห่างคือ9เลเวล
 
แต่นี่ต่างกันแค่ LV เดียว แต่เก่งกว่าเท่าตัว นี้สามารถเปรียบเทียบได้?
 
วินาทีนี้ วู่หยานได้ตระหนักแล้วว่า มันไม่ถูกต้องเลย การเปรียบเทียบนี้
 
แต่ยังไงก็ตาม ต้องเข้าใจด้วยว่า วู่หยาน มาโลกนี้และวิเคราะห์ทุกอย่าง ได้แค่ 1 เดือน สามารถมาถึงจุดๆนี่ได้ ก็ถือว่าดีมากแล้ว
 
เมื่อกี่มันเร็วเกินไป เขาจึงเอาดาบมาบล็อกไม่ทัน ถ้าบล็อคทันเขาคงไม่ปลิวง่ายๆเหมือนเมื่อกี่นี่แน่!
 
สองมือเขาถือดาบด้วยใจสงบนิ่ง วู่หยานมองดู สัตว์เวทมนตร์ นั้น ที่กำลังค่อยๆเดินเข้ามา
 
ในการต้อสู้ตลอด 1 เดือนที่ผ่านมา วูหยานได้รับ จิตวิญาณนักรบ อย่างน้อยๆ เวลาเผชิญหน้ากับวิกฤติ เขาก็ไม่ได้กลัวจนทำอะไรไม่ถูก ต่างกันกับ 1 เดือนที่แล้วที่แค่เจองูยักษ์ เขาก็ขาสั่นด้วยความกลัวแล้ว เขาเก่งกว่าเมื่อก่อนอย่างมาก!
 
แม้จะไม่เคยต่อสู้กับเลเวลนี้มาก่อน แต่ตลอด 1 เดือนที่ผ่านมา วู่หยานได้ฝึกฝนอย่างหนัก เขาค่อยๆเลเวลอัพ+กับความสามารถ Sword Master เขาก็คิดว่า พอจะสู้กับ มอนLV20 ได้แน่นอน!
 
...แม้ว่าเขาจะอ่อนกว่ามันจริงๆก็เถอะ....
 
ยังไงซะมันก็เกิดขึ้นแล้ว จะมาเสียใจไปก็ไม่มีประโยชน์ ตอนนี้ เขาต้องทุ่มสุดตัวเพื่อเอาชนะให้ได้!
 
ในใจคิดได้ดังนั่น แววตา วู่หยาน ก็แวววับอย่างหนาวเหน็บ ก้าวเท้าพุ่งเข้าไปหาดุจสายลม
 
“โฮกกกกก!!” มองดูมดปลวกที่กล้ามาท้าทายมัน หมาป่าเสือปีศาจโกรธมาก หลักจากระเบิดเสียงคำราม มันก็พุ่งเข้าใส่ วู่หยาน
 
เมินมัน วู่หยานยังคงพุ่งเข้าใส่ ระยะห่างเหลือประมาณ1เมตร เขาก็กระโดด!
 
เขาแทบจะขูดไปกับหลังมัน วู่หยาน ได้กลับตัว จับหางมันที่ไม่รู้ว่าเป็นหางเสือหรือหมาป่า ดึงหางไปข้างหลังจากนั่น ดาบในมือเขาฉายแสงอย่างหนาวเย็น ใช้ดาบคุซานางิ แทงเข้าไปใน.....ก้น มัน (@จิ้มทะลวงข้ามศตวรรษ!!)
 
พร้อมกับเลือดพุ่ง มันคำรามอย่างเศร้าโศก เหมือนพ่อแม่มันตายยังไงยังงั้น ด้วยการสะบัดหางของมัน มันส่ง วู่หยาน กระเด็นออกไป
 
ทันใดนั่น ร่างเขาก็ครูดไปกับพื้นเกือบ2เมตรถึงหยุด วู่หยานได้นอนแผ่กับพื้น
 
แม้ว่าด้วยร่างกายตอนนี้ของเขา เจอเสียดสีไปกับพื้นขนาดนี้ มันไม่ใช้แค่เจ็บอย่างเดียว แม้ว่าผิวจะไม่ถลอก แต่เสื้อผ้าเขาไม่ได้โชคดีขนาดนั่น เพราะตอนนี้ชุดรักษาความปลอดภัยในบ้านของเขา (เสื้อแขนสั้นและกางเกง) ได้กลายเป็นชุดกุ๊ยไปแล้ว
 
มองไปที่มันที่กำลังกระโดนขึ้นๆลงๆ วู่หยานยกยิ้ม ฉีกเสื้อผ้าที่เกะกะออก เผยให้เห็นร่างท่อนบนของเขา
 
หลังจากเลเวลอัพมาหลายเวล เอวของเขาก็ไม่เจ็บแล้ว อาการปวดขาก็หายไป พุ่งตรงท้องเขาก็หายไป และได้ซิกแพ็คมาแทน เมื่อเทียบกับร่างกายที่อ่อนแอก่อน มันต่างกันมาก
 
เควงดาบ ไม่รอให้มันได้มีโอกาศตั้งตัว จับดาบฟันหลังมัน ได้แผลร้ายแรง
 
จุดอ่อนของหมาป่าคือเอว ถ้าจะจัดการหมาป่าต้องที่เอว นี้คือสิ่งที่ผู้คนทำกันเมื่อต้องสู้กับหมาป่า
 
แต่น่าเสียดาย วู่หยานได้นึกลืมไปว่า ตรงหน้าเขาไม่ใช่แค่หมาป่า แต่ก็เป็นเสือด้วย...
 
เมินต่อบาดแผล มันคำรามด้วยความโกรธ ยกกรงเล็บตะปบไปที่ วู่หยาน สู่ความเวิ้งว้างอันไกลโพ้น
 
“ปัง” วู่หยาน กระแทกกับลำต้นของต้นไม้ ที่มุมปากค่อยๆมีเลือดไหลออกมา
 
ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยได้รับบาดเจ็บในช่วง 1 เดือนที่ผ่านมา แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะชอบมัน สุดท้าย ยังไงๆเขาก็ไม่ชอบความเจ็บปวด
 
มันไม่ให้โอกาสเขาได้หายใจหายคอ มาโผล่ตรงหน้าเขา และตวัดกรงเล็บลงมา
 
นัยต์ตาหดตัว เขากลิ้งหลบจากต้นไม้ กรงเล็บนั่นทำลำต้นต้นไม้กลายเป็นเศษ
 
เขากลิ้งตัวอีกรอบ ไปใต้ท้องมันและแทงดาบใส่ ท่ามกลางเสียงร้องแห่งความเจ็บปวด เขาดึงดาบออก
 
ตามันเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง นี้เป็นสัญญาณบอกว่ามันกำลังจะคลั่ง! แต่ไม่ว่ามันจะคลั่งหรือจะเป็นอะไรมันก็เปลี่ยนจุดจบที่ว่า ถ้าเขาไม่ตายมันก็ต้องตาย!
 
เขาคิดว่ามันจะปลอดภัยภายใต้ตัวมัน แต่หางของมันดุจแส้ฟาดเข้ามา เขาทำได้แค่ยกแขนมาป้องกัน แต่โชคร้ายนั่นช่วยอะไรเขาไม่ได้เลย สุดท้ายเขาก็กระเด็นออกไปอยู่ดี
 
“.. แค่กๆ...” เขากลิ้งไปหลายรอบ ก่อนที่จะยืนขึ้นโดยใช้ดาบช่วยพยุง ขณะที่ไอออกมาเป็นเลือด ดวงตาของเขาจางลงและใบหน้าของเขาซีด
 
วู่หยาน รู้สึกอวัยวะของเขาเหมือนถูกคน และรู้สึกปวดไปทั้งตัว เมื่อเทียบกับประสบการณ์ก่อนหน้า นี้เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส
 
ถ้าเมื่อเดือนก่อนเขาโดนแบบนี้ เขาอาจจะอยู่นอนร้องโอดครวญอยู่กับพื้น....
 
มันพยายามขยับตัวอย่างยากลำบาก และเลือดไหลลงมาจากหน้าท้องและด้านหลังของมัน เบิกตากว้างอย่างโกรธแค้นจ้องมองวู่หยาน
 
ดูเหมือนว่าอาการมันก็ไม่ได้ดีไปกว่าเขาซักเท่าไหร่
 
“ ฟู่...ฟู่...” เขาสูดลมหายใจเข้าออกนับครั้งไม่ถ้วน วู่หยานจ้องเขม็งไปที่มัน เวลานี้ เป็นแข่งขันว่าใครอึดกว่ากัน คนที่ไม่สามารถทนได้ก็แพ้ไป
 
เราต้องใจเย็นๆ ....ใจเย็น
 
ในใจพูดไปเรื่อยๆ วู่หยานได้จมลงไปในความคิดนี้ มือทั้งสองที่จับดาบ เขาค่อยๆวาดมันไปไว้ข้างตัวและลดดาบลง(@ถ้านึกไม่ออก นึกถึงท่าจับดาบอิไอ)
 
ค่อยๆหลับตาลง ปรับลมหายใจ ให้สงบลง
 
ด้วยการมี 'Sword Master' ทำให้เขามีความชำนาญในการใช้ดาบเหมือนฝึกมาตลอดหลายสิบปี สัญชาตญาณและการเข้าถึงดาบอยู่ในมือเขา เขารู้ว่าสภาพร่างกายของเขา มันไม่สามารถเคลื่อนไหวหนักๆได้อีกแล้ว ดังนั้น นี้จะเป็นการโจมตีครั้งสุดท้าย เพื่อตัดสินศึกนี้!
 
บางที หมาป่าเสือปีศาจ ด้วยมันสมองที่ยังไม่ได้พัฒนา ไม่ว่า วู่หยาน จะทำอะไรมันก็ไม่สน มันรู้เพียงแค่ตรงหน้า มันเป็นศัตรูและต้องฉีกเป็นชิ้นๆ และกลืนกินซะแค่นั้น
 
ร่างงอลง มันกระโดดไปที่วู่หยาน และเล็งไปที่หน้าอกก่อนจะตะปบกรงเล็บลงมา
 
ตอนนี้แหละ!!
 
รู้สึกถึงสายลมที่พัดเข้ามา ในใจวู่หยานเหมือนมีประกายแสงสว่างวาววับ และเบิกตากว่าง ในแววตาวาววับ ดาบของเขาขยับราวกับว่ามันมีจิตวิญาณ ก่อนที่กรงเล็บจะโดนเข้าถึงตัวเขา ดาบก็ได้แทงทะลุลูกตาของมันไปแล้ว!!
 
“ กรร .. กรรร ..” เลือดได้ไหลไม่หยุด วู่หยาน ทำได้แค่จับดาบ และหอบหายใจเท่านั้น ปากของมันได้ส่งเสียงร้องที่ไม่สามารถบรรยายได้ออกมา ขณะที่เลือดไหลลงจากปากเหมือนน้ำลาย ทำเกิดบ่อเลือดขนาดย่อมๆบนพื้น
 
เขาดึงดาบออก ทั้งตัวเขาได้อาบไปด้วยเลือดสดๆ และนั่งลงบนพื้นด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
 
มันค่อยๆล้มลงกระแทกพื้น กระตุกขาสองสามครั้งและจากนั้นก็หยุดลง หยุดตลอดกาล...
 
“ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี Userเลเวลอัพ ปัจจุบัน เลเวล16!”
 
“ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี Userเลเวลอัพ ปัจจุบัน เลเวล17!”
 
“ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี Userเลเวลอัพ ปัจจุบัน เลเวล18!”
 
“ติ๊ง! ภารกิจ 1 สำเร็จ! ได้รับ 2000 EP  2000 IP 1000 Ap 1000 Sp ! "
 
“ติ๊ง! ภารกิจ 3 สำเร็จ! ได้รับ 10,000 EP  10,000IP 5,000 Ap 5,000  Sp !”
 
รู้สึกถึงความอบอุ่นจากภายในร่าง และมันได้แพร่กระจายไปทั่วร่างของเขาอย่างรวดเร็ว ภายใต้การความรู้สึกนี้ ร่างกายร่อแรของเขาได้รับการซ่อมแซม จนในที่สุด มันก็กลับไปเป็นปกติทุกอย่าง!
 
สีหน้าซีดๆของเขาก็เริ่มกลับมามีสีสันอีกครั้ง แววตาที่ไปด้วยความเหนื่อยล้าได้หายไป แทนทีด้วย สายตาที่เต็มไปด้วยพลัง
 
ยิ้มอย่างมีความสุข เขายืนขึ้น เหยียดแขนไปมา สุดท้ายก็หัวเราะ
 
HPเต็ม MPเต็ม สเตตัส เต็ม ฟื้นคืนชีพแล้ว!
 
อา.....นี้คือสิทธิ์พิเศษสำหรับการเลเวลอัพ!!
 
หัวเราะอีกสักพัก ก่อนที่เขาจะเก็บดาบเข้าฝัก และตบ ‘แปะๆ’ ใส่ร่างหมาป่า ยกมือขึ้นจับหัวหมาป่าปีศาจแรงๆ ยกยิ้มอย่างพอใจ
 
“ใครบอกให้แกมาหือกับพี่ชายคนนี้ละห๊ะ หึๆ สุดท้ายแกก็ตกสู่อ้อมกอดของฉัน ให้ฉันดูแกสักแปป ก่อนที่จะขายแกไป!”
 
ขณะที่ปากพูดแบบนั่น เขาก็ได้เชื่อมต่อกับระบบเพื่อขายศพนี้ และได้รับ 5000 IP และ 1000 AP
 
ตบมืออย่างพอใจ ก่อนที่จะเปิดดูสเตตัสตัวเอง
 
คาแรคเตอร์ : วู่หยาน
ความสามารถ : ‘Sword Master’ ‘Culinary Master(สกิลทำอาหาร)’
อุปกรณ์ : ดาบคุซานางิ (ระดับD)
อัญเชิญ : ไม่มี
EP : 24,000
IP : 120,000
AP : 30,000
SP : 30,000
Level: 18
 
เห็นชัดเจอว่า IPมีมากว่าคะแนนประเภทอื่นๆ นี้เป็นความดีของสัตว์เวทมนตร์ที่โชคดีออกมาส่งหัวให้เขา แม้ว่าเขาจะได้คริสตัลเวทมนตร์มาเยอะ แต่แต้มที่ได้มาจากการแลกนั่นไม่เยอะ แม้จะเป็นมอนเวล20 ก็แลกได้แค่ 1,000AP และแต้มSPก็มาการที่เข้าไปปล้นไข่ในรังมานับครั้งไม่ถ้วน
 
จากแต้มพวกนี้ แสดงให้เห็นว่าAPและSPหายากขนาดไหน
 
แต่ยังไงก็ตาม ผลลัพธ์นี้ก็เป็นหลังจากสำเร็จทั้ง3เควส
 
พูดถึงEP จะมาคาดหวังอะไรในป่ากากๆนี้ให้มีอุปกรณ์มาแลก? แม้จะมีจริงๆ มันคงอยู่ในท้องสัตว์ไปแล้ว ซึ่งมันไม่คุ้มกับการเอาตัวไปเสี่ยงมากๆ
 
และสำหรับ ‘Culinary Master’ มาจาการที่เขากินแต่ผลไม้มาหลายวัน จึงแลกมาเพื่อความสุขของร่างกายอย่างไม่ลังเล เป็นสกิลที่ทำให้Userกลายเป็นเชฟระดับโลก
 
ยืนขึ้น สักเกตร่างกายตัวเองที่ตั้งแต่หัวจรดเท้าเต็มไปด้วยเลือด
 
“ดูเหมือนต้องไปอาบน้ำซักหน่อยแล้วแฮะ เดียวนะ ครั้งสุดท้ายที่เราอาบน้ำมันเมื่อไหร่หว่า? อืม เอาเถอะช่างมัน! ไปอาบน้ำดีกว่า!!”
 
@ตอนหน้าเจอสาวแล้วครับ5555
 

 




NEKOPOST.NET