[นิยายแปล]ไปจีบสาวที่โลกอนิเมะกันเถอะ! ตอนที่ 14 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล]ไปจีบสาวที่โลกอนิเมะกันเถอะ!

Ch.14 - มีพี่แบบนี่จะเครียดก็ไม่แปลกหรอก!


“นี่ หยานคุง..”

ได้ยินคำที่ฮินะงิคุเรียก วู่หยานแทบจะสำลักน้ำลายตาย

ถึงแม้สายตาเขาจะมองหนังสืออยู่  แต่ความเร็วในพลิกหน้ากระดาษก็ช้าลงอย่างเห็นได้ชัด วู่หยานพูดว่า

“เธอสามารถเรียกฉันวู่หยานหรือจะหยานเฉยๆก็ได้ แต่ขอร้องอย่าเติม คุง เลย คนจีนเราเป็นแบบนี้แหละ ถ้าเธอเติมคุงเข้ามันจะฟังดูโง่ๆ ”

“โห? งี้นี้เอง ฉันเคยได้ยินมาว่าคนจีนจะเรียกกันด้วยชื่อต้น งั้นฉันจะเรียกนายว่า หยาน ส่วนนายก็เรียกฉันว่า ฮินะงิคุ ได้เลย”

เธอได้ทิ้งความรู้สึกไม่ดีต่อเข้าเมื่อกี่ไป แล้วพูดยิ้มๆให้วู่หนาน หลักจากที่ได้อยู่ด้วยสักพัก เธอก็พบจริงๆแล้วเขาคุยด้วยได้ง่ายมาก

วู่หยาน พยักหน้าตอบด้วยสีหน้าเฉยชา ทั้งสองคนไม่รู้สึกตัวว่าสำหรับคนญี่ปุ่น การเรียกชื่อต้นกันนั่นจะเฉพาะกับคนที่สนิทกันมากๆ เช่น คนที่อยู่ด้วยตลอดเวลา เพื่อนสมัยเด็ก หรือครอบครัว

และตอนนี้คนสองคนที่ยังเจอกันได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก็ได้เรียกชื่อต้นกันแล้ว

ทั้งสองไม่ได้สนใจเรื่องหยุมหยิมพวกนี่อยู่แล้ว ที่วู่หยานไม่สนก็เพราะที่จีนแม้แต่คนที่เกลียดขี้หน้ากันก็ยังเรียกแบบนี่ ส่วนฮนะงิคุ เธอเป็นคนไม่ใส่ใจเรื่องเล็กแบบนี้อยู่แล้ว แม้แต่ในเนื้อเรื่อง ตอนที่เธอเจอฮายาเตะครั้งแรก เธอก็เรียกเขาว่า ฮายาเตะคุง เหมือนกัน

คุยกันไปเรื่อยๆ ในที่สุดก็ผ่านไป1ชั่วโมง วู่หนานก็อ่าน(มอง)จบ

วู่หยาน นึกถึงเนื้อหาที่อ่านมา แล้วก็พยักหน้าอย่างพอใจ แล้วก็ปืดหนังสือ

ฮินะงิคุ ช็อค “นะ..นายอ่านหมดแล้ว?”

“ใช้!จบแล้ว! แต่ถึงจะอ่านไม่หมด ฉันก็ไม่คิดจะอ่านต่อหรอกนะ นี่มันเลยเวลาพนันแล้วด้วย”

ฮินะงิคุสะดุ้ง แล้วหันไปมองนาฬิกาบนกำแพง มันผ่านไป1ชั่วโมงแล้ว เธอยิ้มอย่างขอโทษ เธอลืมเวลาไปเลย ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นอยากรู้อยากเห็น

“นี่นายอ่านหมดแล้วจริงๆ? ทั้งหมดเลยนะ?” ถึงแม้จะลืมเวลาไป แต่เธอก็ไม่ได้ลืมว่าตลอดหนึ่งชั่วโมงเธอชวนเขาคุยตลอด วู่หยานก็อ่านไปคุยไป ตอนแรกก็ไม่ได้เอะใจ แต่ตอนนี้เธอรู้สึกเหลือเชื่อ

คนๆนึงสามารถจำหนังสือหนา2-3เซนติเมตรรับ10เล่มได้ภายใน1ชั่วโมง ทั้งๆทีคุยไปด้วยได้ ไปบอกใคร ก็ไม่มีคนเชื่อแน่นอน

คนอื่นเธอไม่รู้ แต่ตัวเธอเองไม่เชื่อแน่

“ใช้ หมดเนียแหละ” 

วู่หยาน รู้สึกสนุกที่ได้เห็นเธอทำหน้ายังกับเห็นผี แน่นอนว่าเขาคุยกับเธอระหว่างอ่านจริง แต่ด้วยผลของ ความจำสมบูรณ์ อะไรก็ตามที่ผ่านเข้ามาในสายเ เขาก็จะจำมันได้ทันที ดังนั่นปากก็พูดไปตาก็มองไป ไม่ได้ยากอะไรสำหรับเขาเลย

“อย่าโกหกฉันนะ ถ้านายสอบไม่ผ่าน นายก็แพ้พนันนะ ถึงแม้ว่าฉันจะยังไม่รู้เลยว่าจะสั่งอะไรดี” เธอรู้สึกผิดที่ไปชวนคุยรบกวนสมาธิเขา แม้ว่าเธอจะไม่ได้ตั้งใจ แต่ถ้าตอนหลังเขานำนี้มาเป็นข้ออ้างว่าสอบไม่ผ่านเธอก็ยอมรับมัน

เห็นเขายืนยันว่าอ่านหมดจริง เธอเริ่มรู้สึกสงสัย

“ฉันรู้ว่าเธอไม่เชื่อ งั้นลองหยิบหนังสือมาสุ่มถามฉันเป็นไง?”

วู่หยาน ตบอกตัวเองอย่างมั่นใจ

ฮินะงิคุเม้มปาก แล้วสุ่มหยิบหนังสือขึ้นมา สุ่มคำถาม จากตอนแรกสีหน้าเธอเฉยๆ ก็เริ่มเปลี่ยนไป

5นาทีผ่านไป เธอยังคงถามไม่หยุดแต่เขาก็ตบกลับมาทันที

เธอเริ่มรู้สึกสมองชา จากท่าทางเขา

ฮินะงิคุ วางหนังสือลง แล้วก็คอตก

“ฉันแพ้แล้ว...”

“ฉันยังไม่ไปสอบเลยนะ ไหงรีบยอมแพ้ละ?”

วู่หยาน รู้สึกสนุกกับการเห็นคนอื่นทุกข์ ไม่ใช้แค่เพราะเขามีความคิดหื่นต่อสาว2D อย่างเดียว แต่เขายังชอบรสชาติแห่งชัยชนะที่ได้จากเธออีกด้วย

ขณะท่ำท่าเจ็บใจที่แพ้อย่าเต็มประดา เธอพูดประท้วงออกมา

“ก็นายเล่นจำได้หมดเลยนี่ แล้วทำไมฉันจะเดาผลสอบไม่ได้?”

“โห ดูเหมือนตอนนี้เธอจะเชื่อว่าฉันจะสอบผ่านแล้วนะ”

“ใช้ ฉันคิด ใครจะไปรู้ว่านายเป็นอัจฉริยะ ไม่สิเป็นสัตว์ประหลาด นายจำเนื้อหาได้หมด ทั้งๆที่ใช้เวลาอ่านแค่1ชั่วโมง ฉันเริ่มสงสัยจริงๆว่าในหัวของนายมันทำมาจากอะไร”

ได้ยินเธอพูด วู่หยานก็ยิ้มแข็งๆ “สัตว์ประหลาดอะไรกัน ฉันก็แค่ความจำดีนิดหน่อย ถึงกับต้องเรียกว่าอัจฉริยะเลย?”

“ความจำดี? มันไม่ใช้แค่ดีนิดหน่อยนะ แต่มันโครตดีเลยตั้งหาก ดีอย่างไม่น่าเชื่อ ดีกว่าคนที่ world recordบึนทึกไว้อีก นี่ยังไม่ใช้สัตว์ประหลาด?”

เธอกรอกตามองวู่หยาน ท่าทางเธอได้ช็อตหัวใจเขา (@อารมณ์ประมาณรูปด้านล่าง)

เสน่ย์ของ Kaichou-sama ไม่ใช้อะไรที่จะต้านทานได้จริงๆ.....

ตอนนี้ เขาก็ได้โบกมือไปมาเพื่อเปลี่ยนเรื่อง

“โอเค ในเมื่อฉันกล้าพนันก็