[นิยายแปล]ไปจีบสาวที่โลกอนิเมะกันเถอะ! ตอนที่ 11 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล]ไปจีบสาวที่โลกอนิเมะกันเถอะ!

Ch.11 - โลกในตำนาน ฮายาเตะ พ่อบ้านประจัญบาน สตาร์ท!!


“ปี๊บ! ยินดีด้วยคุณเลเวลอัพแล้ว! ปัจจุบันเลเวล28!”

จากเดิมที่กำลังเหนื่อยๆ ก็หายเป็นปลิดทิ้ง ความรู้สึกคุ้นเคยนี้ทำให้เขาครางออกมา ไม่ใช้แค่เพราะพลังเพิ่มขึ้นอย่างเดียว แต่เพราะร่างกายเขารู้สุขแบบถึงจุดสุดยอด เวลาเลเวลอัพแต่ละครั้งก็ให้อารมณ์ดีคนละแบบ......

ข้างๆเขามีเศษเนื้อกระจัดกระจายของสัตว์อสูตรแรงค์3 เขากวาดมือไปด้านหน้าเพื่อแลกเปลี่ยนซากศพกับแต้มIP,EP เขานั่งลงและเริ่มย่างเนื้อในมือ

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่มีพวกเครื่องเทศ แต่วู่หยานก็ยังตั้งอกตั้งใจในการย่างมัน  ด้วยการที่มี ‘Culinary master(ปรมาจารย์อาหาร)’ ถึงเขาจะแค่ย่างมัน แต่กลับมีรสชาติอร่อยอย่างไม่น่าเชื่อ 

 

ชื่อ*: วู่หยาน*

ความสามารถ*: ปรมาจารย์ดาบ ปรมาจารย์อาหาร ความจำสมบูรณ์ และ ดาราพลิกสวรรค์*

อุปกรณ์*: ดาบคุซานางิ*

ซัมมอน*: มิซากะ มิโคโตะ*

แต้มอุมกรณ์*:*40000

แต้มไอเท็ม*:*250,000

แต้มควาสามารถ*:*70,000

แต้มอัญเชิญ*:*70,000

เลเวล*: 28*

 

หลังจากพยายามมา2เดือนเต็ม นี่คือผลลัพธ์ทั้งหมด!

ใน2เดือนนี้ เขาเที่ยวร่อนไปมาระหว่างกิลด์กับป่าสัตว์อสูร วนเวียนกับการรับภารกิจและฆ่าสัตว์อสูรไม่หยุด พูดตรงๆ เขาเบื่อมาก แต่วู่หยานก็ยังคงพยายามอดทนทำต่อไป

แม้ไม่อยากยอมรับมากๆ แต่ตัวเขาตอนนี้ยังอ่อนแอเกินไป ตั้งแต่มาโลกนี้เขายังไม่เคยเห็นคนที่เลเวลต่ำกว่าเขาเลย มันอาจจะพูดได้ว่าเป็นเพราะคนที่อ่อนก็ย่อมไม่กล้ามาที่นี่อยู่แล้ว แต่วู่หยานไม่อยากใช้เรื่องนี้มาเป็นข้ออ้าง

แม้ว่าจะเป็นไอ้กากสไมล์มันก็ยังเลเวลสูงกว่าเขาอยู่ดี เขาไม่รับไม่ได้จริงๆ

แล้วก็สำหรับลูลู่ ด้วยอายุเพียง17ปี พูดได้แค่ว่าอัจฉริยะ เธอเองก็ยังเป็นแค่เด็กสาว แต่เธอกลับเลเวลสูงถึง35 แถมยังเป็นนักเวทที่หายากอีกด้วย!

ส่วนพวกลุงๆบอดี้การ์ดแต่ละคนก็แรงค์3ทั้งนั่น เก่งกว่าตัวเขาก่อนหน้าอีก.....

ส่วนพวกลูกน้องไอ้สไมล์แต่ละคนก็แรงค์​2 ซึ่งพอๆกับเขาตอนนั่นเลย......

ตระกูลโลลิเป็นหนึ่งในขุมกำลังแรงค์​ท็อปของโลกนี้ และยังเป็นตระกูลชั้นสูงอันดับหนึ่งของจักรวรรดิไอย์ลู ต้องไม่ได้มีแค่กองกำลังอัศวินที่เขาเห็นแน่ นี่ก็พิสูจน์แล้วว่ายังมีคนเก่งกว่าเขาอีกมากมาย

แล้วก็การที่ได้ชื่อเป็นตระกูลอันดับหนึ่งแสดงว่าต้องมีอันดับสองสามด้วยถูกป่ะ? แม้ว่าอำนาจของพวกเขาจะน้อยกว่าอันดับหนึ่งก็คงไม่แตกต่างกันมากหรอกใช้ไหม? ยังไงซะก็ได้ชื่อว่าเป็นตระกูลชั้นสูงจักรวรรดิอันยิ่งใหญ่นี่เลยนี้น่า

ยิ่งไปกว่านั่น นี่ก็แค่จักรวรรดิเดียว อีกสองละ? แน่นอนว่าต้องมีตระกูลชั้นสูงเหมือนกัน

และสำคัญที่สุดเลยคือเฟยเฟย เขาได้ถามอายุเธอไป และกลายเป็นว่าเธอยังอายุแค่24!

เธอแค่แก่กว่าเขาสามสี่ปีเอง แต่เธอกลับสามารถไปถึงแรงค์​นั่นได้ พูดได้เลยว่าเธอนั้นอยู่แถวหน้าของโลกนี้เลย

จากความจริงทั้งหมดนี่สรุปได้ว่าเขากากโครตๆ!!

แน่นอนว่าเขาไม่ได้มีความคิดที่จะครองโลก ก่อนถูกส่งมาที่นี่ เขาก็แค่ฮิคิโคโมริ แล้วคนอย่างเขาจะมีความทะเยอทะยานขนาดนั่นได้ไง? แต่ก็ไม่ได้พูดว่าเขาจะพอใจกับการอยู่ส่วนล่างสุดของห้วงโซ่อาหาร เขารู้ดีว่าสำหรับโลกนี่พลังคือทุกสิ่ง!!

ถ้าไม่มีพลังในโลกนี่ที่ทุกๆแห่งเต็มไปด้วยพวกเหนือมนุษย์ ถ้าเขาเป็นแค่ธรรมดา เขาคงต้องใช้เวลาในแต่วันไปกับความกลัว คอยแต่ระแวงว่าจะไปทำให้พวกนักรบกับนักเวทไม่พอใจเข้า ความเป็นตายของตัวเองขึ้นอยู่กับคนอื่น เพราะแค่หนึ่งฝ่ามือก็ทำให้คนธรรมดาตายได้แล้ว  ต้องคอยแต่เลียเท้าประจบไปจนวันตาย แม้ว่าจะตายไปก็ไม่มีใครให้ความสนใจ

หรืออีกตัวเลือกนึง ควบคุม ควบคุมชะตากรรมตัวเอง ด้วยการแข็งแกร่งขึ้น!

แข็งแกร่งยิ่งกว่าใคร!!

บนโลกนี้ แน่นอนว่าไม่ได้มีแค่คนนิสัยอย่างไอ้อ่อนสไมล์คนเดียว ครั้งหน้าด้วยเรื่องเล็กๆน้อยๆอาจจะมีคนมาฟันเขาอีกก็ได้ แล้วตอนนั่นใครจะไปรู้ว่าคนๆนั่นจะเก่งขนาดไหนใช้ไหม?อาจจะเป็นแรงค์​4,5,6หรือมากกว่านั่น? เขาทำได้แค่พึ่งลูลู่กับเฟยเฟยคอยหลบคนนู่นคนนี้ แต่ถ้าสักวันคนที่ลูลู่และเฟยเฟยเองก็ช่วยไม่ได้ปรากฏขึ้นมาจะทำยังไง? เขาคงทำได้ก้มหน้ายอมรับชะตากรรม

โดยไม่คำนึงปัจจัยอื่นๆ เอาแค่ลูลู่ ด้วยการที่เป็นลูกคนเดียวของตระกูลใหญ่ ถ้าเขาอยากจะเป็นเพื่อนต่อไป เขาก็ต้องแข็งแกร่งขึ้น แม้ว่าเธออาจจะไม่ได้สนใจ แต่คนในครอบครัวละ คงไม่หวังที่จะให้เธอคบค้าสมาคมกับคนอ่อนแอ พวกเขาจะดูคุณค่าของเขา แล้วเลือกที่จะทำยังไงต่อไป

ส่วนเฟยเฟยเธอเป็นนักเวทย์แรงค์7

และสำหรับเขาที่สามารถได้แต้มในขณะที่ล่ามอนไปด้วย ใช้แต้มแลกทรัพยากรต่างๆ ดังนั่นส่วนตัวเขาแค่นี่ก็พอใจแล้ว

ยกเนื้อที่มันวาวด้วยไขมัน วู่หยานยิ้ม เตรียมให้รางวัลร่างกายตัวเอง

“ปี๊บ! ระบบดันเจี้ยนเปิดแล้ว!”

เขาที่นั่งกำลังอ้าปากเตรียมตัวจู่โจมเนื้อที่มือ

ขมวดคิ้ว และปิดปากลง ถามด้วยความสงสัย “ระบบดันเจี้ยน? มันคืออะไร?”

“หลังจากยูสเซอร์(User)สามารถเอาชีวิตรอดได้3เดือน ระบบนี้ถึงจะเปิด ยูสเซอร์สามารถเลือกดันเจี้ยนที่ยูสเซอร์ชอบได้และสามารถเพิ่มเลวลและได้รับแต้มผ่านการทำเควสในดันเจี้ยน เวลาในดันเจี้ยน และทรัพยากรในดันเจี้ยนได้”

ได้ยินแบบนี่ ในใจเขารู้สึกมีความสุขมาก สามารถเพิ่มเลเวลและยังได้แต้ม? ดีจริงๆ...

เปิดเมนูระบบ จากตอนแรกที่มีแค่ สเตตัส อุปกรณ์ ไอเท็ม ความสามารถ อัญเชิญ ตอนนี้ได้มีดันเจี้ยนเพิ่มเข้ามา วู่หยานกดเข้าไปดูอย่างไร้ความลังเล

ลิสรายชื่อดันเจี้ยนต่างๆโผล่ขึ้นมาตรงหน้าเขา หลังจากไล่ๆมองๆ ไม่ถือว่าพูดเกินไปเลยถ้าจะบอกว่าเขาแทบจะตาบอดจากรายชื่อตรงหน้าเขา มีหลายอย่างที่ไม่เข้าใจและไม่คิดที่จะสนมัน แต่ที่เขาสนจริงๆคือโลกอนิเมะและเกม!!

สามารถไปโลกอนิเมะได้เหรอ?.....

วู่หยานใจลอย ผ่านไปสักพักก็ยังไม่รู้สึกตัว เนื้อย่างในมือก็เริ่มเย็นลง กองไฟตรงหน้าก็เริ่มมอดดับ วู่หยานถึงรู้สึกตัว

นี่มันสวรรค์สำหรับโอตาคุชัดๆเลยไม่ใช้รึไง?!?!

ระบบ....ระบบ...ถึงไม่รู้ว่าแกมาจากไหน แต่ขอขอบคุณแกจากใจจริงๆ แม้ว่าแต่ละครั้งที่แกเปิดปากพูด จะพ่นแต่......

วู่หยานจมไปกับความสุขที่มากล้น ขณะที่เลื่อนดูรายชื่อเขาพบกับปัญหาอย่างรวดเร็ว

“ระบบ ทำไมชื่อดันเจี้ยนมันเป็นสีเทาละ?”

วู่หยานลองกดไปที่ดันเจี้ยนแรกดูแต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น นี่ทำให้เขาสงสัย

หรือว่ามัน...จะต้องจ่ายค่าเข้า?......

“เลือกแต่ละดันเจี้ยน ต้องจ่ายค่าธรรมเนียมในหารเข้าจำนวนนึงก่อน....”

ค่าธรรมเนียม....แม่งต้องจ่ายจริงด้วยเว้ย!มันเล่นแบบนี้จริงๆด้วย!!อ้ากกก!!!

ฉันรู้อยู่แล้ว ว่าโชคดีมันไม่หล่นมาจากฟ้าหรอก เราต้องพยายามไขว่คว้ามันมาเอง....

“แน่นอนว่ายูสเซอร์สามารถเข้าแบบฟรีได้ แต่ระบบจะสุ่มดันเจี้ยนให้”

วู่หยานที่กำลังอยากจะร้องไห้ก็หยุดทันที ใบหน้าเขาบิดเบี้ยวอย่างน่าเกลียด

เขาถอนหายใจ

“ถ้าเป็นแบบนั่น ฉันสามารถเลือกประเภทดันเจี้ยนที่จะสุ่มได้ไหม?เช่นฉันต้องการไปแค่โลกอนิเมะ ส่วนจะไปเรื่องไหนก็สุ่มเอา แกยอมให้สักนิดได้ไหม?”

“…….” เงียบไปหลายวิ ดูเหมือนกำลังใช้ความคิดอยู่ หวังว่าไอ้ระบบนี่จะให้คำตอบดีๆได้นะ....

“ภายในกฎของระบบ ไม่มีกฎแบบที่ยูสเซอร์ขอ ดังนั่นตามที่ระบบตัดสินใจคำขอของยูสเซอร์ ยอมรับ!!”

วู่หยานยิ่มร่าหัวเราะคิกคัก

“’งั้นใช้ระบบดันเจี้ยนตอนนี้เลย!”

เขาคันยิบๆอยากลองไปใจจะขาดอยู่แล้ว....

“ปี๊บ! เริ่มเลือกดันเจี้ยนที่เหมาะสมกับพลังของยูสเซอร์!”

โว้ว รอบคอบมากระบบ....

วู่หยานที่กำลังรู้สึกกลัวๆจากการเลือกสุ่มไป โชคดีที่ระบบมันมีฟังก์ชั่นแบบนี้ถ้าไม่มีละก็ เขาคงกังวลว่าจะถูกส่งไปโลกอะไรที่คล้ายๆ ดราก้อนบอล เขาคงถูกส่งไปหาเอ็นมะหลังจากตายเพราะโดนลูกหลงพวกบ้าที่มาทำลายโลก ที่แย่ไปกว่านั่นคือ โดนโกคูคืนชีพแล้วหลังจากศัตรูตัวใหม่บุกโลกก็ตายอีกครั้งและคืนชีพอีกรอบ.......(@ตายจนชิน55)

หลังจากที่ระบบมันพูดเสร็จ เส้นแสงก็เริ่มสว่างแล้วเริ่มวิ่งขึ้นลงตรงระหว่างชื่อดันเจี้ยน หลังจากที่มันหยุด ชื่อดันก็ส่องแสง

ดันเจี้ยน: ฮายาเตะ พ่อบ้านประจัญบาน!   (Hayate the combat butler)

ฮายาเตะ? เยื่ยม!! เป็นเรื่องที่ค่อนข้างมีความปลอดภัยสูงเลย และพวกมอนสเตอร์ ปีศาจหรือวิญญาณ สำหรับเขาที่เลเวล30แล้วก็เหมือนกับมด!!

และที่สำคัญสุดๆๆๆเลยก็คือ Kaichou-sama Kaichou-sama!!! (ท่านประธาน!!)

วู่หยานหัวเราะอย่างโง่ๆ โง่จนถึงจุดที่อธิบายไม่ได้

“ปี๊บ! ดันเจี้ยน «Hayate the Combat Butler» เข้า?”

สตันนิดๆจากนั่นก็ตอบไปว่า

“เข้า!!”

หลังจากที่วู่หยานตะโกน ก็ไม่มีเสียงอะไรเกิดขึ้น ไม่มีเหตุการณ์อะไรขึ้น วู่หยานก็หายวับไปทันที เหลือทิ้งไว้แต่กองไฟที่กำลังมอดดับ.........................




NEKOPOST.NET