[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล ตอนที่ 9 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล

Ch.9 - ความจริงเบื้องหลังการหมั้น


 

ตอนที่เรากลับไปที่คฤหาสน์ ท่านปู่ก็ทักทายฉันด้วยท่าทีตื่นตระหนัก ดูเหมือนว่าจะมีแขกมาหาฉัน ฉันจึงรีบเอาผ้ามาเช็ดเหงื่อแล้วแต่งตัวที่เหมาะสมกับการรับแขก

 

ในห้องนั้นมีสุภาพบุรุษที่คุ้นหน้าและเด็กผู้ชายที่มีสีหน้าเหมือนจะสิ้นใจ ทั้งสองทำท่าทางสำรวมด้วยความประหม่า

 

สุภาพบุรุษคนนั้นเป็นเพื่อนของปู่ซึ่งเป็นผู้นำตระกูลเช่นเดียวกันและมียศบรรดาศักดิ์เป็นเอิร์ล ฉันรู้จักเพราะเคยไปเล่นที่บ้านเขาบ่อยๆ สมัยยังเด็ก

 

เด็กคนที่อยู่ด้านข้างดูเหมือนจะเป็นลูกชายของเขา ผมสีทองส้ม ดวงตาสีเขียวเหมือนกันทั้งสองคน

 

ฉันรีบวิ่งไปที่ห้องที่แขกรออยู่ จึงหายใจได้ไม่ทั่วท้อง ถึงจะแค่วิ่งนิดหน่อย แต่ดูเหมือนจะเป็นภาระให้ร่างกายบริทานีพอดู

 

ท่านปู่บอกให้ฉันรีบนั่ง โดยก้นใหญ่ๆ ของบริทานีนั้นกินพื้นที่นั่งสำหรับสองคนบนโซฟาไปด้วย

 

“ต้องขออภัยที่ลูกชายของผมเสียมารยาท… ลูกชายของผมค่อนข้างแก่แดดไปและรู้สึกผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นมากครับ”

 

จากการขอโทษของสุภาพบุรุษคนนี้ ทำให้ฉันคาดเดาได้ว่าเขามาที่นี่ด้วยเหตุผลอะไร คนที่เสนอการหมั้นให้ฉันก็คือเขาคนนี้และยังเป็นคนถอนหมั้นฝ่ายเดียว

 

ฉันโกรธที่ว่าทำไมคนแบบนี้ถึงได้รับเชิญเข้ามาในคฤหาสน์ของเรา แต่อาจจะเป็นเพราะท่านปู่นั้นใจดีจึงไม่ถือโทษและไม่สามารถไล่คนที่เป็นเพื่อนกลับไปได้…

 

(แล้วนี่เขา… จะก้มหัวขอโทษไปถึงเมื่อไหร่น่ะ?)

 

เขาอาจจะหมายถึงที่ลูกชายเสียมารยาท..?

 

“อาจจะน่าอับอาย แต่เรื่องการถอนหมั้น… ผมเองก็เพิ่งรู้มาเมื่อวานนี้เอง”

 

ฉันหันหน้าไปหาเขาเพื่อรับฟังเรื่องราว

 

“ความจริงเมื่อครึ่งเดือนก่อนผมไม่อยู่ที่บ้าน เพราะต้องไปที่เมืองหลวงเพื่อตรวจสอบเขต เรื่องการถอนหมั้นนั้นลูกชายของผมกระทำโดยไม่ได้บอกให้ผมรู้ก่อนล่วงหน้า… ดังนั้น...”

 

สุภาพบุรุษหันหน้าไปหาท่านปู่ ด้วยความหวังว่าให้เหมือนการถอนหมั้นไม่เคยเกิดขึ้น

 

“ถึงจะพูดอย่างนั้น… แต่บริทานีก็ถึงกับสะเทือนใจขั้นรุนแรง จนกินอาหารไม่ลงเลย”

 

ท่านปู่ค่ะไม่ใช่หรอกค่ะ แค่การลดน้ำหนักตามปกติค่ะ…

 

ดูเหมือนท่านปู่จะเข้าใจเหตุผลที่ฉันไม่กินอะไรผิดไป

 

“คุณหนูบริทานี… ผมต้องขอโทษจริงๆ “

 

สุภาพบุรุษหันหน้ามาทางฉันด้วยวามเสียใจ

 

“กรุณาเงยหน้าขึ้นเถอะค่ะ เรื่องของฉันไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ”  ฉันพูดด้วยรอยยิ้ม

 

แต่ทว่าที่มองเห็นนั้นก็คือรอยยิ้มจากชั้นไขมันที่ดูประหลาด ตัวเขาเลยลีบลงกว่าเดิมซะอีก อ๊าา เจ็บปวดจังเลยอ่า…

 

“กรุณาอย่าสนใจฉันแล้วลองเล่าเรื่องทั้งหมดให้ท่านปู่ฟังลองดูเถอะค่ะ ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง ฉันก็ยอมรับการตัดสินใจของทั้งสองคนค่ะ”

 

ดีล่ะ ได้เวลายกก้นใหญ่ๆ นี้ออกจากห้องแล้ว การพูดคุยอาจจะง่ายขึ้นหากไม่มีใครมาคอยถาม แต่ว่านะ

 

(ลูกชายของคุณคงไม่อยากหมั้นกับฉันหรอก)

 

ไม่อยากถึงขนาดไม่สนใจที่พ่อแม่พูดเลยก็ว่าได้

 

ถ้าคิดดูฉันก็เข้าใจความรู้สึกของเขา ฉันก็ไม่อยากจะหมั้นกับคนที่อ้วนเป็นหมูตอนหรอก (นิสัยก็ไม่ดีและยังกลิ่นตัวแรงอีก) แต่หากมองในด้านตำแหน่งของตระกูล ฉันไม่คิดว่าจะเหมาะสม

“เอาล่ะ มาดูกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น..”

 

ถ้าเด็กผู้ชายคนนี้กลายเป็นคู่หมั้นของฉัน เงื่อนไขที่ท่านพี่ริวเซ่ตั้งไว้ก็ถือว่าผ่าน แต่ไม่ว่าดูยังไงเขาก็คงปฏิเสธแบบหัวชนฝาแน่ๆ

 

ฉันที่ถูกปล่อยตัวออกมาจากห้องแล้วตัดสินใจมุ่งหน้าไปที่บ่อน้ำพุร้อนที่ท่านพี่ริวเซ่เคยพูดเมื่อก่อนหน้านี้ ตอนนี้กลิ่นตัวของฉันแรงมาก ถ้าเป็นไปได้อยากแช่น้ำเร็วๆ แล้ว

 

ดูเหมือนในพื้นที่คฤหาสน์ของเราจะมีบ่อน้ำพุร้อนอยู่ เพราะเป็นพื้นที่ชทบทบริเวณบ้านของเอิร์ลนั้นใหญ่พอตัว  มีทั้งป่าไม้ แม่น้ำ และถ้ำ การจะมีนำพุร้อนอยู่ก็ถือว่าไม่แปลกเลย

 

“แฮ… แฮ่ก … แฮ่ก”

 

เป็นอีกครั้งที่ฉันฝืนตัวเองเดินมาจึงเสียเหงื่อไปมาก

 

ฉันได้แผนที่คร่าวๆ มาจากท่านพีริวเซ่ แต่มันไกลมากและยังร้อน

 

ถ้าคนเป็นคนปกติคงไม่ต้องฝืนดั้นด้นเดินตั้งไกลหรอก แต่ฉันคือหมูขาวที่กำลังลดน้ำหนัก

 

(ถ้า… ถ้าฉันขี่ม้าได้ล่ะก็… ฉันไปฝึกขี่ม้าดีมั้ยนะ?)

 

ฉันใช้เวลาเดินพอสมควร กว่าจะไปถึงบ่อน้ำพุร้อนฉันขณะที่หายใจหอบ

 

ในที่สุดก็มาถึงสถานที่ที่มีน้ำพุร้อนแต่ว่า…

 

“นี่มันอะไรกัน....”

 

ที่บนกำแพงหินมีน้ำพุร้อนไหลออกมา แต่ว่าไม่มีห้องน้ำคอยปิดและน้ำยังไหลลงแม่น้ำใกล้ๆ เพราะน้ำพุร้อนไหลลงแม่น้ำ น้ำในแม่น้ำจึงเปลี่ยนสี

 

(เอาเถอะ ใช้น้ำจากแม่น้ำนี้อาบก็ได้ … ถึงจะไม่เชิงว่าเป็นบ่อน้ำพุร้อนก็เถอะ”

 

เพราะน้ำในแม่น้ำผสมกับน้ำพุร้อน จึงทำให้น้ำไม่ร้อนเกินไป คงพอไปไหว

 

(จะว่าไปที่คฤหาสน์ที่เดินผ่านมาก็มีบ่อเล็กๆ ที่น้ำแห้งขอดอยู่นี่นะ)

 

บ่อนั้นเป็นบ่อน้ำที่ท่านปู่สร้างขึ้นให้ฉัน เป็นบ่อน้ำตื้นๆ แต่เพราะบริทานีเกลียดการเคลื่อนไหวร่างกาย บ่อนั้นจึงถูกปล่อยร้างจนตอนนี้น้ำแห้งไปหมดแล้ว

 

(ถ้าขุดน้ำพุร้อนให้เป็นทางน้ำไหลไปที่ไปที่บ่อน้ำนั้นล่ะ… เป็นไปได้นะ)

 

บ่อน้ำแห่งนั้นก็อยู่ใกล้คฤหาสน์นิดเดียว แต่ถึงฉันจะบอกว่าทางน้ำไหล แต่ฉันไม่มีความรู้หรือฝีมือที่จะทำแบบนั้นได้ แม้กระทั่งความรู้เรื่องด้านการก่อสร้าง วิทยาศาสตร์ การแพทย์ การทำธุรกิจ หรือกระทั่งการทำอาหาร … ไม่รู้อะไรเลย

 

ที่รู้ก็มีเพียงว่าโลกใบนี้มีจุดกำเนิดจากหนังสือการ์ตูนผู้หญิงเท่านั้น

 

(ไม่มีอะไรสักอย่าง แต่ยังขอร้องท่านพี่ริวเซ่ได้ …. ไม่สิ ตอนที่ฉันบอกว่าจะทำทางน้ำไหลก่อนหน้านี้เขายังไม่เห็นด้วยเลย … นี่มันก็แค่การเอาแต่ใจของบริทานี)

 

“เฮ้อ....”

 

สมเพชตัวเองที่ไร้ความสามารถจัง

 

ขณะที่ฉันถอนหายใจ ทันใดนั้นก็มีเงาหนึ่งปรากฏตัวขึ้น

 



NEKOPOST.NET