[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล ตอนที่ 78 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล

Ch.78 - ชอบไปโดยไม่รู้ตัว (มุมมองของริวเซ่)


บนเตียงในห้องที่มีแต่สีพีช ผม-ริวเซ่ ฮาร์คส์ ตอนนี้คงพูดได้แต่ว่าขยับตัวไม่ได้

ถึงผมอยากจะหนีจากที่นี่แต่ตัวผมกลับไม่มีแรงเหลืออยู่เลย

 

ที่ข้างเตียงของผมมีบริทานีที่กำลังนอนเฝ้าอยู่ เพื่อกันไม่ให้ผมหนีไปไหน

สาเหตุมาจากความเหนื่อยสะสมของผมนั้นเอง

 

“บริทานี… ถ้าพี่ยังนอนอยู่บนเตียง บริทานีก็นอนไม่ได้ไม่ใช่เหรอ?”

“ไม่ต้องมาสนใจฉันหรอกค่ะ ฉันจะนอนที่ห้องอื่นหรือโซฟายาวก็ได้ ที่สำคัญฉันเป็นห่วงท่านพี่มากกว่าค่ะ”

“พี่ปล่อยให้เด็กผู้หญิงนอนบนโซฟาไม่ได้หรอก”

“ที่กลายมาเป็นแบบนี้ก็เพราะท่านพี่ไม่ยอมขอให้ฉันช่วย เอาแต่ทำงานคนเดียว ผลมันเลยกลายเป็นแบบนี้ไงล่ะค่ะ!”

 

บริทานีหายใจฟืดฟาดแล้วเดินมายังหน้าเตียงที่ผมอยู่

 

“แม้ฉันจะอยู่ด้วยกันตลอด แต่ก็ไม่ได้สังเกตสภาพของท่านพี่ริวเซ่เลย ฉันคิดถึงแต่ตัวเองและใช้ชีวิตอยู่เพื่อตัวเองเท่านั้นเอง”

“ไม่หรอก ที่ร่างกายพี่เป็นแบบนี้ใช่ว่าจะเป็นเพราะโดนทิ้งงานมาให้คนเดียวสักหน่อย”

“ถึงอย่างนั้น ฉันก็เทียบกับท่านพี่ไม่ได้… มันช่างน่าสมเพซ ที่ฉันต้องให้ท่านพี่ที่อายุเพิ่งอายุ 20 ต้องมาแบกรับภาระคนเดียว”

“บริทานี?”

 

ลูกพี่ลูกน้องของผมดูเหมือนกำลังโทษตัวเองอย่างหนัก เพราะรู้สึกผิดที่ปล่อยให้ผมจัดการดินแดนคนเดียว แต่ใช่ว่าผมจะไปขอพึ่งเด็กอายุ 15 ได้ที่ไหน

 

แต่เธอเองก็สร้างสินค้าต่างๆ ขึ้นมาตั้งมากมาย

 

(มันก็จริง ที่ปัญหาที่ท่านปู่และพ่อแม่ผมก่อเอาไว้มันมากมายเหลือเกิน การจะแก้ไขเรื่องพวกนั้นก็เหนื่อยพอดู)

 

แล้วคราวนี้ยังต้องจัดการวิธีการแพร่กระจายสินค้าของดินแดนและการก่อสร้างทางน้ำใหม่อีก

 

ผมเลยอยากจะพักผ่อนที่เมืองหลวงบ้าง

 

ตอนแรกผมก็ไม่อยากไป แต่ถูกแนะนำมาว่าให้ออกไปนอกดินแดนแล้วสูดอากาศข้างนอกบ้าง

แต่มันกลับไม่ได้เป็นอย่างที่ผมคิด ผมต้องถูกสาวๆ ไล่ตามจนล้มลง สุดท้ายก็มาอยู่ที่นี่

 

“ต่อจากนี้ โปรดให้ฉันช่วยงานด้วยเถอะค่ะ ถึงจะไม่ได้เก่งเท่าท่านพี่ แต่ฉันจะพยายามเท่าที่ทำได้ค่ะ”

“...บริทานี”

 

ลูกพี่ลูกน้องของผมนี่ยอดเลยนะ

ผมนึกว่าเธอจะโกรธผมที่ผมไปปฏิเสธการหมั้นของเธอซะอีก

 

“ฉันคิดว่าท่านพี่เป็นคนที่สมบูรณ์แบบค่ะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็แก้ปัญหาได้อย่างรวดเร็ว แต่คนแบบนั้นคงไม่มีจริงหรอกค่ะใช่มั้ย? ฉันคงจะหวังพึ่งท่านพี่มากเกินไป”

“ไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอก บริทานีไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย อย่าทำหน้าเศร้าแบบนั้นสิ”

 

เพราะผมพยายามซ่อนจุดอ่อนเอาไว้เท่าที่ทำได้ เป็นธรรมดาที่บริทานีจะไม่สังเกตเลย ผมไม่โทษบริทานีหรอก

 

“เพียงแค่น้องคิดแบบนั้น พี่ก็ใจชื้นขึ้นมาแล้วล่ะ”

“เอ๋… งั้นเหรอคะ?”

 

พอมองไปที่หน้าเธอ ผมก็เผลอยิ้มตามธรรมชาติไป

 

(ผมเคยบอกว่าผมไม่ได้ชอบในตัวลูกพี่ลูกน้องคนนี้ไป)

 

จำได้ว่าผมเคยบอกกับริชาร์ดว่าแบบนั้น

ที่ริชาร์ดเป็นคนถามมา แล้วผมก็ตอบกลับไปว่า “ผมไม่ได้ชอบบริทานี”

แต่สักแห่งในใจของผมกลับพูดคำนั้นออกมาได้ไม่เต็มปาก

 

(ถึงแม้จนถึงตอนนี้ผมจะยังไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน)

 

แต่พอมองไปที่บริทานี…

 

(นี่ผมเผลอไปชอบกับลูกพี่ลูกน้องโดยไม่รู้ตัวงั้นเหรอ?)

 

ถ้าถูกถามตอนนี้ ผมก็คงตอบได้ไม่เต็มปาก

จนทึ่งเพราะตัวเองที่ไม่เคยสังเกตถึงความรู้สึกนี้แม้แต่นิด

 

(ทั้งที่ตัวผมเองเป็นพวกชอบคนอายุมากกว่านะ...)

 




NEKOPOST.NET