[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล ตอนที่ 77 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล

Ch.77 - คนที่เมืองหลวงกำลังคลั่งน้ำหอมกันล่ะ


หลังจากได้เจอริชาร์ด ฉันก็กลับมาที่ห้อง

 

(หัวใจยังเต้นแรงอยู่เลย)

 

แต่ก็ดีใจนะที่ได้เจอริชาร์ดอีกครั้ง

แม้ว่าจะโดนปฏิเสธหมั้น แต่เขาก็ยังไม่โกรธกับท่าทีเอาแต่ใจของฉันและยังทำตัวดีกับฉันเหมือนเดิมอีก

 

ฉันบอกให้มาเรียปิดผนึกขนมที่ซึ่งนำมาจากคฤหาสน์ เพราะสองเดือนจากนี้ฉันต้องลดน้ำหนักตลอด แม้แต่เวลาที่อยู่ในห้องก็ต้องฝึกกล้ามเนื้อ

 

“จะว่าไปแล้วท่านบริทานีคะ เราควรแจ้งเจ้าหญิงเรื่องขนตาปลอมที่เป็นสินค้าใหม่มั้ยคะ?”

“อ่า เพราะสัญญาไว้แล้วว่าถ้าเสร็จจะแจ้งให้รู้นะ”

 

สินค้าที่มาเรียพูดถึงก็คือ ‘การต่อขนตา’ และ ‘ขนตาปลอม’ ที่เหมือนในชาติก่อน

ปีก่อน ฉันลองทดสอบดูและดูเหมือนแองเจล่าจะสนใจมันมาก

 

น่าเสียดายที่ไม่สามารถใส่ขนตาเพิ่มได้ แต่เพราะได้มาเรียช่วย ทำให้มันเสร็จสมบูรณ์จนได้

 

“ท่านบริทานี ฉันมีบางอย่างติดใจ เวลาเดินผ่านปราสาทนะคะ?”

“มีอะไรงั้นเหรอ?”

“บางครั้งบางคราว จะเห็นหญิงชนชั้นสูงบางคนมีกลิ่นแรงมากเลยนะคะ…”

“เอ๊ะ…?”

“พวกเธอคงใช้กลิ่นน้ำหอมจากสัตว์กันค่ะ  แล้วยังมีคนไม่น้อยด้วยนะคะที่ใช้น้ำหอมพวกนั้น”

“ไม่จริงน่า…!”

 

ในหัวฉันนึกถึงภาพร้านน้ำหอมนั้น

 

(ที่นี่อันตรายแล้ว...!)

 

เหมือนกับที่ริชาร์ดกังวลจะกลายเป็นจริงขึ้นมาแล้วสิ

วันที่เจ้าน้ำหอมกลิ่นแรงๆ พวกนั้นจะเป็นที่นิยม

 

(ถ้าน้ำหอมของดินแดนฮาร์คส์เป็นที่นิยมเร็วกว่านี้ก็คงดี…)

 

ฉันเลยตัดสินใจพยายามแล้วโฆษนาน้ำหอมเต็มที่กับท่านพี่ริวเซ่

แต่ขณะที่กำลังคิดถึงวิธีโฆษนานั้นเอง ประตูก็ถูกกระแทกอย่างแรง มาเรียที่ยืนอยู่เอียงคอด้วยความสงสัย

 

“บริทานี! โทษที แต่ขออยู่ที่นี่สักพักนะ!”

 

คนที่รีบร้อนเปิดประตูเข้ามาก็คือท่านพี่ริวเซ่นั่นเอง

มันแปลกมาก เพราะทั้งผมและเสื้อผ้าของเขายุ่งเหยิงไปหมด

 

“ท่านพี่มีอะไรเหรอคะ?”

“ก็โดนพวกสาวๆ ในปราสาทไล่ตามมานะสิ และยังมาขอหมั้นกันแบบไม่เกรงใจ ทำเอารู้สึกแย่สุดๆ”

“...ว่าแล้วเชียว”

“เพราะพี่ตอนนี้เองก็ยังโสดและยังเป็นถึงเอิร์ลของดินแดน พวกสาวๆ ที่เมืองหลวงถึงได้ไล่ตามพี่มาแบบไม่ยอมปล่อย จนต้องหนีมาที่นี่นะ”

 

พอเห็นหน้าซีดๆ  ของท่านพี่ริวเซ่ก็ทำให้รู้เลยว่าสาวๆ เมืองหลวงโหดร้ายกันแค่ไหน ถึงขนาดทำให้ท่านพี่คนนั้นหน้าซีดได้เชียวนะ

พอเห็นลูกพี่ลูกน้องในสภาพนี้ ก็ขำไม่ออกเลย

 

ฉันพาท่านพี่ริวเซ่ไปพักที่โซฟาและสั่งให้มาเรียชงชามาให้ จากนั้นจึงนั่งข้างๆ

 

“ท่านพี่ดูเหนื่อยจังนะคะ”

“.... เพราะโดนตามไม่เลือกและยังกลิ่นนั้นอีกนะ”

“กลิ่น?”

“กลิ่นของน้ำหอมก่อนที่บริทานีจะปรับปรุง กลิ่นน้ำหอมจากสัตว์นั้นน่ะ… แล้วทั้งสาวๆ และคุณนายทุกคนก็ดันใส่น้ำหอมแบบนั้นกันหมด…  แทบจะไม่มีอากาศให้หายใจเลย”

 

ท่านพี่ริวเซ่หัวเราะแบบเหนื่อยๆ

 

“เดี่ยวสิค่ะท่านพี่ คิดจะไปไหนกันนะ?”

“คิดว่าจะกลับไปพักที่ห้องนะ ถ้าได้พักสักหน่อยก็น่าจะดีขึ้น”

“ไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้นค่ะ ตอนนี้ท่านพี่แค่เดินยังไม่ไหวเลยนี่ค่ะ…”

“แล้วจะให้พี่ทำยังไง…”

 

ร่างของลูกพี่ลูกน้องล้มเอียงมาทางฉัน

 

“ท่านพี่!”

 

ดูเหมือนเขาจะหลับไปแล้วและดูจะทรมานมาก

 

(เพราะแบบนี้ถึงได้บอกให้พักไงล่ะ..)

 

ฉันพาเขาไปที่เตียงของฉัน

แต่ท่านพี่เอาแต่พูดเกรงใจว่า “มันจะดีเหรอ” แต่เพราะเขาไม่มีแรงขัดขืน จึงได้แต่ล้มตัวลงบนเตียงแต่โดยดี

 

“ไม่ต้องห่วงอะไรหรอกค่ะท่านพี่ พักผ่อนให้สบายเถอะ”

 

จากนั้นไม่นาน มาเรียก็เรียกหมอมาตรวจ ดูเหมือนจะเป็นเพราะ “เหนื่อยเกินไป” ฉันคิดไม่ออกเลยว่าท่านพี่ต้องเหนื่อยล้าสะสมมากขนาดไหน ร่างกายถึงได้เป็นแบบนี้

 

(ตั้งแต่ท่านพี่ได้เป็นเอิร์ลก็ยุ่งอยู่กับงานมาตลอด คงจะอดทนมาตลอดสินะ?)

 

ท่านพี่ริวเซ่พยายามจะลุกจากเตียง เพราะเขาไม่อยากแสดงความอ่อนแอต่อหน้าคนอื่น

ฉันเลยสั่งให้มาเรียคอยดูเขาเอาไว้

 

ลูกพี่ลูกน้องของฉันไม่เคยแสดงท่าทีอ่อนแอให้ใครได้เห็นเลย

ถึงจะเป็นตอนที่พ่อแม่ของเขามา เขาก็แค่ร้อนใจนิดหน่อยเท่านั้น...

จนไม่รู้เลยว่าตัวจริงของเขาเป็นคนยังไง

 

(แม้จะเป็นตอนหลังจากเป็นเอิร์ล ฉันก็ไม่ได้ยินเสียงบ่นใดๆ จากเขาเลย)

 

คงเพราะท่านพี่สมบูรณ์แบบเกินไป ฉันเลยไม่ได้เป็นห่วงเขาเลย แต่ใจจริงของเขาคงกำลังอดทนมาก ถ้าท่านพี่แสดงส่วนนั้นออกมาให้เห็นจะเป็นยังไงนะ

 

“ท่านพี่วันนี้โปรดนอนพักที่นี่เถอะค่ะ”

“บริทานีก็อย่าพูดอะไรที่เป็นไปไม่ได้สิ ไม่มีทางที่พี่จะนอนในห้องเด็กผู้หญิง…”

“ไม่ได้ค่ะ! ต้องพักจนกว่าจะอาการดีขึ้น!”

 

ฉันยืนเฝ้าที่เตียงจนกระทั่งเขาหลับไป

 



NEKOPOST.NET