[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล ตอนที่ 70 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล

Ch.70 - ความรู้สึกที่แท้จริงของเจ้าหญิง


“แต่ผมน่ะไม่มีเวลามาจัดการทุกอย่างให้แองเจล่าได้หรอก… ผม..”

“ท่านมัสโลว์เป็นพี่ชายคนเดียวของท่านแองเจล่าไม่ใช่เหรอคะ?”

 

เมื่อฉันพูดคำนั้น เจ้าชายก็ก้มหน้าลง

 

“ถึงจะพูดแบบนั้น…”

“ฉันมั่นใจเลยค่ะ ว่าเธอคงจะเจ็บปวดจากคนรอบข้างจนกลายเป็นคนนิสัยก้าวร้าวและสามัญสำนึกผิดแปลกไป แล้วท่านมัสโลว์ก็ยังจะทอดทิ้งเจ้าหญิงไว้ตัวคนเดียวจริงเหรอคะ?”

“จะบอกให้ผมยกโทษให้เธออีกครั้งเหรอ?”

“บางที… คงมีเพียงท่านมัสโลว์เท่านั้นค่ะ คนที่สามารถรับฟังเรื่องราวของเธอได้”

 

คนในราชวงศ์ไม่ควรแสดงท่าทีอ่อนแอให้เมดหรือขุนนางคนอื่นเห็น

แม้ว่าวันนี้เธอจะเป็นไข้หวัด แต่ก็พยายามซ่อนมันไว้อย่างสมบูรณ์แบบ เมื่ออยู่ต่อหน้าฉัน

 

“บางทีท่านมัสโลว์อาจจะเคยได้ยินมาจากท่านพี่ริวเซ่บ้างแล้ว… เจ้าหญิงน่ะคล้ายกับฉันเมื่อก่อนค่ะ แน่นอนว่าไม่ได้หมายถึงหน้าตาหรอกนะคะ”

 

บริทานีคนก่อนเองก็นิสัยแย่เหมือนกับแองเจล่า

ไม่ว่าใครที่เคยเจอหน้าบริทานี ต่างก็บอกว่านิสัยแย่…

นิสัยนั้นก็มาจากการที่บริทานีต้องทรมานมาเป็นเวลานาน

…. และจากนิสัยแย่ๆ ของบริทานีก็ทำให้อีกหลายคนต้องเจ็บปวด

 

“ในช่วงที่ผมยังเรียนอยู่ ริวเซ่เคยเล่าเรื่องของบริทานีให้ฟัง แต่เมื่อได้พบกันครั้งแรกและพูดคุยกัน ผมตกใจมากเพราะมันต่างจากที่ได้ยินมาลิบลับ ที่จริงผมคิดจะให้คุณเป็นผู้ติดตามของแองเจล่าเพราะดูน่าจะเข้ากันได้”

 

ใช่แล้ว เหมือนกับที่มัสโลว์บอก

ถ้าเป็นไปตามเนื้อเรื่อง ฉันคงได้ไปเป็นผู้ติดตามของแองเจล่าไปแล้ว

 

“ถึงอย่างนั้น ตอนนี้ฉันก็กลับตัวกลับใจแล้ว แต่บางครั้งก็คิดนะคะว่า… ตราบใดที่ยังมีคนคอยอยู่เคียงข้างก็สามารถยืนหยัดขึ้นได้อีกครั้ง”

“บริทานี…”

“ถ้าเป็นตัวฉันเพียงคนเดียว ไม่มีใครอยู่รอบข้างก็คงไม่สามารถกลับใจได้เหมือนกันค่ะ”

 

โชคดีที่ฉันมีท่านปู่กับท่านพี่ริวเซ่

 

ลูกพี่ลูกน้องที่ทำดีกับฉันแค่ตามหน้าที่และท่านปู่ที่ตามใจฉันและโดนใครต่อใครหลอกเอาง่ายๆ …. แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีใคร

 

ทั้งสองคนอาจจะไม่ได้คอยห้ามปรามบริทานีแต่ก็ยังเป็นที่พึ่งทางใจให้

แต่รอบตัวแองเจล่าล่ะ เธอมีเพียงเมดที่ทำหน้าที่คอยรับใช้และคนคอยดูถูกอยู่ลับหลัง

 

ลองคิดดูว่าเธอจะเหงาขนาดไหน?

 

ที่แองเจล่ามีนิสัยแบบนี้ก็คงเพื่อเติมเต็มความเหงาของตัวเอง

 

(บางทีเธอแค่อยากจะเรียกร้องความสนใจ…)

 

แต่สิ่งที่ได้กลับเป็นความเกลียดชังต่อตัวเธอแทน

 

“เจ้าหญิงยังเพิ่งอายุ 15 ค่ะ ถึงแม้เธอจะทำตัวหนักแน่นแค่ไหน แต่ฉันคิดว่าเธอก็แค่อยากให้ใครมาใส่ใจบ้าง… ถ้าเป็นไปได้แค่นิดเดียวก็พอจะช่วยเอาใจใส่เธอหน่อยได้มั้ยคะ?”

 

ฉันเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเจ้าชายมัสโลว์ก็ค่อยๆ มองมาแล้วพูดว่า

 

“...เข้าใจแล้วบริทานี ผมจะพยายามเท่าที่ทำได้”

“ขอบคุณมากค่ะ”

“แต่… ผมไม่มั่นใจถ้าจะไปขอโทษแองเจล่าคนเดียว บริทานีช่วยไปกับผมได้มั้ย?”

“ไม่ได้นะคะ ฉันคิดว่าเจ้าหญิงคงไม่อยากแสดงท่าทีอ่อนแอต่อหน้าฉันหรอกค่ะ”

“อย่าพูดแบบนั้นสิ… ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นผมจะรับผิดชอบเอง!”

“แล้วแบบนั้นมันจะไม่สายเกินไปเหรอไงค๊า!?”

 

ฉันพยายามหาข้ออ้าง แต่สุดท้ายก็โดนเจ้าชายมัสโลว์ลากเข้ามาในห้องแองเจล่าด้วยกันอยู่ดี

 

 

ในห้องนั้นของแองเจล่ามีบรรยากาศอึมครึม สีดำตัดกับสีขาว

 

(ไม่ก็เป็นสีชมพูไปจนหมดแล้ว!)

 

ฉันกับเจ้าชายเดินเข้าไปหาเธอที่กำลังป่วยอยู่

 

บางทีที่นี่คงไม่มีใครเข้ามาเลย นอกจากเมดที่ทำหน้าที่คอยดูแลเธอ

ที่ชั้นวางมีของเล่นอยู่มากมายและเตียงที่มีหลังคามีริบบิ้นตกแต่งม่านเต็มไปหมด

 

“นี่มันยอดไปเลยนะ…”

“นี่ใช่เวลามาพูดเรื่องนั้นเหรอคะ รีบไปหาเจ้าหญิงเร็วเข้าสิค่ะ”

“อ่ะ จริงด้วย”

 

เขามองไปที่น้องสาวที่กำลังดูท่าทางเจ็บปวด

 

“ท่านพี่…?”

“แองเจล่า”

 

คงเพราะแองเจล่ายังป่วยอยู่เลยไม่สังเกตเห็นฉันที่เดินเข้ามาด้วยกัน

ฉันยืนนิ่งอยู่ข้างเตียง

แล้วสั่งให้เจ้าชายมัสโลว์ไปช่วยดูแลเจ้าหญิง

 

“...ไม่เป็นไรนะแองเจล่า”

“ทำไมท่านพี่ถึงมาอยู่ที่นี่ ฉันไม่อยากให้ท่านพี่มาเห็นฉันในสภาพนี้เลยค่ะ อย่ามองนะคะ”

“.....”

 

เขามองกลับมาหาฉัน

จากนั้นก็พยายามสงบใจในสภาพหลับครึ่งตา

 

(พยายามเข้าเจ้าชายมัสโลว์! อีกฝ่ายกำลังป่วยอยู่นะ)

 

จนถึงตอนนี้ยังไม่มีการคุยกันอีกเลย ปฏิกิริยาของแองเจล่าก็เหมือนพยายามเลี่ยงเจ้าชายอยู่

ขอโทษด้วยนะเจ้าชายมัสโลว์ แต่ท่านต้องอดทนนะ

 

“พี่จะเป็นห่วงแล้วมาดูน้องสาวที่กำลังป่วยอยู่ไม่ได้เหรอ?”

“ปกติท่านพี่ไม่เคยมาคุยกับฉันแบบนี้เลย จู่ๆ มาพูดแบบนี้ วางแผนชั่วร้ายอะไรอยู่กันแน่คะ?”

“...โหดร้าย พี่หวังดีกับแองเจล่านะ”

“หวา.. หมายถึงว่าท่านพี่เป็นห่วงฉันจริงๆ เหรอคะ?”

“ที่พี่มาก็เพราะอยากจะถามว่า ทำไมเมื่อวานถึงออกไปจากงานเลี้ยงตามใจชอบล่ะ”

“เพราะ… ฉันกำลังตามหาบริทานี เพราะได้ยินว่าเธอมาที่งานเลี้ยงด้วย”

 

(เอ๋ เป็นความผิดของฉันเหรอ?)

 

ไม่จริงน่า ฉันไม่เห็นว่าจะมีเหตุผลอะไรให้ต้องตามหาฉันเลยนะ

 

“เพราะอยากพบบริทานีงั้นเหรอ?”

“ค่ะ มีเพียงบริทานีคนเดียวเท่านั้น ที่คอยชี้นำจุดต่างๆ ให้และทำให้ฉันสวยขึ้นได้”

“แต่น้องก็ใช้เงินไปตั้งมากมายเพื่อทำให้ตัวเองสวยขึ้นแล้วนี่?”

 

แองเจล่ากลับมาถอนหายใจ

ปกติพี่น้องคู่นี้เขาไม่ค่อยคุยกันหรอกนะ แต่เพราะแองเจล่ากำลังป่วยเลยคุยเก่งกว่าปกติ

 

“มันไม่เกี่ยวอะไรกับท่านพี่หรอกค่ะ เพราะท่านพี่คงไม่เข้าใจความรู้สึกของฉันหรอก เพราะท่านพี่เกิดมาสง่างามและดึงดูดผู้คน แต่ตัวน้องนั้นกลับโดนมองว่า ‘...แม้จะมีเชื้อราชวงศ์แต่ก็ไม่อาจเทียบกับคนอื่นได้” การเรียนก็ธรรมดา… เป็นเพียงแค่คนธรรมดา เทียบกับท่านพี่ไม่ได้แม้แต่น้อย ฉันต้องโดนเปรียบเทียบกับท่านพี่จากคนอื่นเสมอ…!”

 

เจ้าชายมัสโลว์ตกใจที่เห็นแองเจล่าร้องไห้

 

“ฉันถึงอยากจะสวยขึ้น แม้จะเพียงแค่นิดหน่อย แต่ก็คงทำให้คนรอบข้างมองฉันในทางที่ดีขึ้นจาก ““ยัยธรรมดา-ยัยค่าเฉลี่ย” จากคำด่าว่าพวกนั้น …. ฉันอยากให้คนมองมาที่ตัวฉันบ้าง….”

“แองเจล่า?”

“....”

“เป็นอะไรไปแองเจล่าแองเจล่า?”

“……”

 

แองเจลาไม่ได้พูดอะไรอีกเลย

ดูเหมือนเธอจะผล็อยหลับไปซะแล้ว


 




NEKOPOST.NET