[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล ตอนที่ 64 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล

Ch.64 - ท่าอุ้มเจ้าหญิง


จากนั้นไม่นานเจ้าชายมัสโลว์ก็ตามทหารมา

ไม่รู้ว่า เขาไปเรียกทหารมาตอนไหนนะ

ถ้าเป็นเจ้าชายก็คงไม่ลงโทษพวกเขารุนแรงอะไรนักหรอก

ตอนนี้ฉันอยากไปพักแล้ว แต่ยังติดปัญหาอยู่ ตัวตนที่แท้จริงของฉันถูกแองเจล่าล่วงรู้ซะแล้ว

 

“เมื่อกี้บอกว่าบริทานี? รึว่าจะเป็นบริทานีแห่งตระกูลฮาร์คส์…. แต่ก็ไม่เห็นบริทานีอยู่แถวนี้เลยนี่ค่ะ”

 

จากคำพูดของแองเจล่า เหมือนเธอจะเข้าใจว่า บริทานี=อ้วน

คิดเหมือนกันใช่มั้ยล๊า แต่จู่ๆ ริชาร์ดก็เดินมาทางนี้ด้วยท่าทางไม่พอใจ

 

“บริทานีก็อยู่ตรงนี้แล้วยังไงครับ…. แล้วมันจะทำไม?”

 

ขณะเดียวกันเจ้าชายมัสโลว์ก็มาซ้ำเติมเข้าไป

 

“บริทานี ดูเหมือนจะชอบหน้ากากที่ผมทำมากเลยสินะ? ผมก็รู้สึกดีใจนะ… แต่ใส่ออกไปข้างนอกมันออกจะเด่นไปหน่อยนะ”

“นั่นสินะคะ… ฮะฮะฮะ”

 

แบบนี้คงปิดบังตัวจริงต่อไปกับแองเจล่าต่อไปไม่ไหวแล้ว

เจ้าหญิงมองดูเงียบๆ ขณะที่ฉันเผยใบหน้า

 

“โกหกน่า บริทานีจริงๆ เหรอ?”

“ไม่พบกันเสียนานนะคะ…”

“ตัวจริงเหรอ!?”

“ค่ะ”

 

เธอดูจากปฏิกิริยาของริชาร์ด นอร่า และเจ้าชายมัสโลว์จึงรู้ว่าไม่ได้โกหก

จากนั้นแองเจล่าก็จับมือฉันไว้

 

“ที่จริงฉันอยากจะคุยกับเธอมานานแล้ว แต่เพราะโดนท่านพี่กับท่านเคาท์แห่งแดนเหนือ(ฉายาของริวเซ่นะครับ)ขัดขวางทุกที…”

“เอ่อ....?”

 

หมายความว่ายังไงนะ?

หมายความว่าท่านพี่กับเจ้าชายมัสโลว์คอยช่วยอยู่ โดยที่ฉันไม่รู้ตัวเหรอ?

 

“ยังไงก็ช่าง ตามมาซะ!”

 

ร่างกายของฉันเอนไปตามแรงดึงของแองเจล่า

 

“หวา…”

 

ฉันเพิ่งรู้สึกตัวว่าส้นรองเท้ามันหักอยู่ เลยพยายามเขย่งเท้าเพื่อไม่ให้ล้ม

 

(แต่ไม่ไหวแล้ว จะล้มแล้ว…)

 

ริชาร์ดที่อยู่ใกล้ที่สุดจึงมาช่วยพยุงไว้ เลยไม่ล้มลงไปซะก่อน

 

“ไม่เป็นไรนะบริทานี”

“ไม่เป็นไร ขอบคุณนะริชาร์ด”

 

จากนั้นริชาร์ดก็หันไปคุยกับแองเจล่า

 

“ขออภัยด้วยครับเจ้าหญิง ดูเหมือนบริทานีจะดูเหนื่อยนิดหน่อยและส้นรองเท้ายังหักอีก…  ถ้าเป็นไปได้ขอไว้โอกาสหน้าจะได้มั้ยครับ?”

“....อืมม เราก็คิดว่าเธอควรไปพักเหมือนกัน การจัดการชายคนนั้นลงได้คงจะเหนื่อยมาก… ไม่เป็นไร เราเข้าใจ ไปพักก่อนเถอะ”

“ขอบคุณสำหรับน้ำใจมากครับ”

 

ก็นะ ฉันเพิ่งล้มชายคนนั้นลงได้นี่นา… ริชาร์ดมองด้วยสีหน้าเป็นห่วง

แล้วยังช่วยผยุงฉันไว้อีก

 

“งั้นไว้ผมจะให้บริทานีไปพบท่านหลังจากนี้นะครับ”

“อ่า แล้วผมก็ต้องสั่งสอนแองเจล่าสักหน่อยแล้ว ว่าห้ามไปไหนกับชายแปลกหน้านะ”

 

เจ้าชายมัสโลว์พูดแล้วก็จ้องด้วยสายตาเข้มงวดกับแองเจล่า

 

แล้วเดิมที เจ้าชายมัสโลว์ไม่จำเป็นต้องมาด้วยตัวเองเลย แต่เขาคงรู้สึกว่าต้องรับผิดชอบเพราะมันเกี่ยวข้องกับฉันล่ะมั้ง แต่เหตุผลที่สำคัญที่สุดก็น่าจะเป็นการระวังแองเจล่า

 

เจ้าชายออกจะเป็นพวกเคร่งครัดกับน้องสาว(แองเจล่า)

ฉันเองก็มีพี่ชายเหมือนกัน แต่ก็เป็นความสัมพันธ์แบบไม่ได้เตร่งครัดอะไร

 

“บริทานียังอยู่ที่เมืองหลวงอีกสักพักใช่มั้ย? ถ้าไม่รังเกียจช่วยมาหาแองเจล่าหน่อยได้มั้ย… ถือว่าผมขอร้องล่ะนะ”

 

ถ้าไม่ใช่คำขอร้องจากเจ้าชายหรือเจ้าหญิงฉันคงปฏิเสธไปแล้ว

 

“ค่ะ … แน่นอน…”

 

ริชาร์ดมองดูฉันด้วยใบหน้ายุ่งยาก

 

“เช่นนั้น พวกเราขอตัว”

 

ริชาร์ดโค้งคำนับให้เจ้าชายมัสโลว์และเจ้าหญิง

เขามองฉันราวกับกำลังคิดว่าจะดีกว่ามั้ยนะ ถ้าถอดรองเท้าส้นสูงที่หักไปแล้วออกก่อน

 

“งั้นมันก็เดินยากสิ”

“ไม่มีปัญหา ช่วยทนหน่อยนะ”

“เอ๊ะ…”

 

จากนั้นริชาร์ดก็ยกตัวฉันขึ้นมาอุ้ม ริชาร์ดกำลังกอดฉันอ่ะ…!

ขณะที่ตระหนักถึงสถานการณ์ หน้าฉันก็แดงไปหมดจนร้อนฉ่า

นอร่าที่อยู่ข้างหลังเอามือปิดหน้าแล้วพูดอายๆ ว่า “ว้าย ท่าอุ้มเจ้าหญิงล่ะ”

ถึงจะบอกว่าเอามือปิดหน้า แต่เธอก็ยังมองผ่านซอกนิ้วอยู่ดี….

 

(....นอร่านี่นะ…)

 

ริชาร์ดยกฉันขึ้น ขณะที่ฉันกำลังมองเพื่อนที่กำลังตามหลังมา

แต่เพราะอยู่ในท่าที่ไม่คุ้นเคย เพื่อรักษาสมดุลของร่างกายจึงหาที่ยึดเกาะที่ใกล้ที่สุด

แต่แล้วฉันก็ต้องมานึกเสียใจทีหลังกัับที่ยึดนั้น

 

ฉันเกาะคอของริชาร์ดไว้ เหมือนเรากำลังกอดกันไว้

ริชาร์ดดูจะรังเกียจรึเปล่านะ ถึงได้ทำหน้าบิดเบี้ยว ตั้งแต่ใบหน้าไปจนถึงคอแดงไปหมดแล้วนะ

 

“ขอโทษนะ ริชาร์ด ฉัน…”

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องใส่ใจ ถ้าเธอกลัวจะเกาะคอฉันไว้ก็ไม่ว่าอะไรหรอก”

 

ริชาร์ดพูดขณะที่หลบสายตา จากนั้นก็เดินออกไปนอกปราสาท

จากด้านหลัง นอร่าเอามือปิดหน้าแล้วร้องวี๊ดว้ายอย่าง “เหมาะกันมากเลยอ่ะ”





 




NEKOPOST.NET