[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล ตอนที่ 63 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล

Ch.63 - ทักษะป้องกันตัวและประสาทสัมผัส


จากนั้นฉันก็เรียกคนเมาสองคนนั้นกับแองเจล่าให้หันมา

 

“จะไปไหนกันคะ ทางนั้นมันทิศตรงข้ามกับงานเลี้ยงนะคะ”

“ช่างพวกเราไปเถอะ เราแค่จะพาคนที่อ้างตัวว่าเป็นเจ้าหญิงไปหาอะไรทำสนุกๆ เท่านั้นเอง”

 

ดูเหมือนพวกขี้เมาพวกนี้จะยังเข้าใจผิดอยู่ ถ้าแองเจล่าไม่แก้สถานการณ์เองดูจะไม่ไหว

 

“เจ้าหญิง… ท่านถอยห่างจากสองคนนั้นจะดีกว่านะคะ?“

”แล้วทำไมเราต้องเชื่อคนใส่หน้ากากหมูประหลาดอย่างเจ้าด้วยล่ะ?”

 

…. ฉันควรทำยังไงดี เธอไม่ฟังที่พูดเลย

 

“จริงด้วยสิ ทำไมเราไม่พายัยนั่นมาด้วยล่ะ?”

“เออวะ เท่านี้ก็จะได้ครบคู่กันพอดี ไม่ต้องมารอต่อคิว ไปจับยัยหน้ากากหมูนั้นมากันเลย…”

 

พวกขี้เมาพยายามจะเอื้อมมือเพื่อพาฉันไปด้วยพร้อมกับแสยะยิ้ม

คนนึงผลักแองเจล่าล้มลงไป… เหลืออีกคนที่พยายามจะมาจับฉัน

แบบนี้คงต้องหวังพึ่งทักษะป้องกันตัวจากท่านปู่ซะแล้วสิ

 

(นึกให้ออกสิตัวฉัน ที่ฝึกมานะ…)

 

พอรู้สึกถึงอีกฝ่ายได้แล้ว ฉันหลบไปข้างหลัง

อีกฝ่ายพยายามเอื้อมมือมาจับฉัน ฉันเลยตีศอกใส่ที่กลางอก

จากนั้นก็ใช้ท่าทุ่มอีกฝ่าย โดยใช้น้ำหนักของอีกฝ่าย

 

(นี่มัน…. เป็นแค่ขั้นพื้นฐานสินะ?)

 

ชายอีกคนมองดูอย่างมึนงงแล้วมองมาทางฉัน จากนั้นฉันก็หยิบส้นสูงที่ถอดไว้มาใส่ตามเดิม

 

“นายเองก็เหมือนกัน ปล่อยฝ่าบาทซะ”

 

หลังจากยืนยันแล้วว่าชายที่ล้มลงไปคงลุกมาอีกไม่ไหวแล้ว ฉันจึงหันไปยังชายอีกคนเพื่อช่วยแองเจล่า

 

“อะไรกัน ยัยหมูขาวนี่… แกเป็นใครกันแน่..?”

 

ชายคนนั้นผละมือออกจากแองเจล่า จากนั้นก็เหวี่ยงหมัดมาทางฉัน ท่านปู่เคยสอนไว้ว่า “เด็กผู้หญิงนั้นอ่อนแอ… แต่ก็แข็งแกร่งได้…!!”

 

ฉันจึงแกว่งเท้าแล้วใช้เท้าเตะชายคนนั้นจนล้มลง

 

(ส้นรองเท้าหักซะแล้ว…)

 

ส้นรองเท้าหักในจังหวะที่เตะชายคนนั้นไปพอดี

 

(ทำรองเท้าพังแบบนี้ มีหวังโดนท่านพี่ริวเซ่ด่าแน่)

 

ฉันเองก็กลัวพวกขี้เมานะ แต่กลัวท่านพี่ริวเซ่มากกว่าซะอีก

จากนั้นฉันก็เอาริบบิ้นจากชุดของฉันมามัดแขนของชายสองคนนั้นไว้

แล้วจึงไปพูดกับแองเจล่า

 

“ฝ่าบาทไม่บาดเจ็บนะคะ…?”

“ขอบคุณมากที่ช่วยจับโจร ไว้เราจะตอบแทนรางวัลให้ทีหลัง”

“โจร? คงเป็นพวกขุนนางขี้เมามากกว่ามั้งคะ?”

“กล้ามาทำร้ายข้าแบบนี้ ยังไงพวกมันก็ต้องรับโทษให้สาสม”

 

ฉันถอนหายใจ ขณะที่แองเจล่ากำลังยิ้มด้วยรอยยิ้มดำมืด

 

“จะลงโทษแบบไหนเหรอคะ?”

“น่า ก็คงจะเป็นทรมานพวกมัน ไม่ก็เอาไปรมแก๊สพิษ… แบบไหนจะเจ็บปวดมากกว่ากันนะ ฮุฮุ?”

 

แองเจล่ามองไปยังชายสองคนนั้น

รอยยิ้มดำมืดขนาดนี้ นี่มันไม่ใช่การตัดสินโทษจากเด็กสาวอายุแค่ 15 แล้วนะ

 

(บางทีความดำมืดในใจเธออาจจะเกินเยียวยาไปแล้วก็ได้…)

 

ขณะที่ฉันกำลังคิด นอร่าก็เดินมาจากที่มุมถนน

 

“ขอโทษที่ให้คอย…. ฉันตามคนมาช่วยแล้ว ว่าแต่ทำไมสองคนนั้นถึงล้มลงไปแบบนั้นล่ะ?”

 

นอร่าถามด้วยความสับสน ขณะที่มีชายอีกสองคนที่หน้าตาคุ้นเคยตามหลังมานอร่ามา

 

“ไม่เป็นไรใช่มั้ยบริทานี? ไม่บาดเจ็บใช่มั้ย?”

 

คนนึงคือริชาร์ดที่ถอดหน้ากากกระรอกออกแล้ว

เขาเข้ามาใกล้ฉัน แล้วตรวจสอบบาดแผลแบบจ้องเขม็งเลยล่ะ

ข้างหลังอีกคนก็คือเจ้าชายมัสโลว์ที่กำลังถอดหน้ากากแล้วตามมา

ฉันก็นึกว่านอร่าจะไปเรียกทหารจากแถวนี้มาซะอีก…

 

(นอร่า ทำไมถึงเรียกสองคนนี้มาล่ะ?)

 

เมื่อริชาร์ดยืนยันแล้วว่าฉันไม่มีบาดแผลจึงไปดูชายสองคนที่ถูกจับมัดไว้

แล้วทำไมถึงต้องมาเรียกชื่อฉันตอนนี้ด้วย ไม่เห็นรึไงว่าแองเจล่าก็อยู่ด้วยนะ


 

 

 



NEKOPOST.NET